Zondag 29 mei 2005
dialogeren
*
ik vraag je niet zoveel
slechts stukjes van je tijd
ik bed ze in
in vragenuurtjes
waarbij ik mezelf
wat losser smaken
laat, om aangenaam
te converseren
---
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zaterdag 28 mei 2005
traag als een boom
*
Ik heb haar fiets gezien
ze leunde
het voorwiel stond zo schuin
een kale eik die steunde
en verborg zo het refrein
want wielen wentelen
heel de tijd als zij rechtop
de platte paden volgen
ik heb ze niet gezien vandaag
ze heeft mijn veld verlaten
mijn blik vertoont nu gaten
zojuist was er een fiets te zien
die steunde
een kale eik die kreunde
want wielen wentelen
heel de tijd als zij rechtop
de platte paden volgen
en ik,
ik kon niet
achtervolgen
ik was even stram
zoals die ouwe eik
zijn gegroefde stam
---
Zaterdag 28 mei 2005
Lentekinderen
Nog een oudje, even wat opgefrist, voor een goede vriendin en haar dochtertje.
en je blonde dochter huppelpasje
'k zag je goud en gele krullen
borstelen in de wentel-wind
van de laatste frisse dagen
met jouw speelse
lentekind
de zon verscheurde even zalig
mijn grauwe wolkendek opzij
ze lachte met haar gouden kralen
ik hoorde in de verte ijl haar wijsje
tot 'k zelf niks meer kon zien
maar gisteren zag ik ze nog wandelen
zij had haar zwarte hondje bij
ze liep
----
Zaterdag 28 mei 2005
stappen in het zand
het rulle zand waar ik mijn stappen zet
schuift onderuit en stroomt als water
het golft alleen wat trager dan de zee
die meer meeslepend neigt en keert
Zaterdag 28 mei 2005
alles op een rij
*
visioenen heb ik wel gehad
en huiver in het gore duister
waar zintuigen zinloos zijn
de woede heeft mij overleefd
want hulpeloosheid is nooit
mijn sterkste kant geweest
klaarheid moet ik scheppen
met handenvol uit zwarte waters
en waar moet ik er dan mee blijven?
soms zie ik ook een eindeloze rij
van vaders voor mij staan
steeds vager ben ik, de allerlaatste zoon
slechts de namen blijven hangen
die heb ik ooit eens opgezocht
al heel mijn leven lang en dat is kort
---
Vrijdag 27 mei 2005
nog een laatste zin voor vandaag
vandaag huil ik de wolf zijn lied
er is geen bleke maan in zicht
om mijn wolken te verdragen
Vrijdag 27 mei 2005
Er heerst chaos in mijn denken, ik tracht te ordenen.
hoe moet ik mij het "sterven" in verbeelding vatten?
lichamelijk stopt het ademen, het kloppen van het hart en het denken?
dat spat uiteen in splinters en kruipt door een tunnel naar het licht
welk licht?
de zintuigen zijn weg,
geen smaak, geen geluid, geen tast en ook geen zicht?
het weten, en mijn hersens werken niet?
maar weet je, als ik in gedichten schrijf, dan lijken woorden soms spontaan te vloeien uit mijn handen, alsof ik gedwongen roep, geluidloos komen ze, soms zonder ophouden zoals nu.
mijn zinnen zijn dan niet van deze wereld en hoe meer ik het ook beoefen, hoe vloeiender de gedachten
ik graaf in gedachten, onderaards
blijft er geen korrel zand verstoord
geen woord dat ik niet kennen wil
ik beroer het water in kringen rond
de oevers zingen mee onverstaanbaar
roepen ze soms met open mond
ik breek de lucht aan scherven
en mijn handen klappen hard
er is nog vuur in mijn gesternte
bewustzijn
bewust ...zijn
bewusteloos
ik wust het niet, het zegt me niets, ik ben er me niet van bewust
emoties zijn zo moeilijk om weer te geven; ik kan slechts onderhuids
de haartjes op je vel rechtop doen staan.
ik kras met een mes in een porcelijnen bord, krrrrrrrrrrst!
of het krijt met een nagel op het schoolbord, krrrrrrrrriep!
maar dat zijn slechts geluiden, een aanfluiting als het ware
Eén voordeel heeft het schrijven, als je dood bent kan je nog gelezen worden, en is er iets dat blijft.
Maar dat zijn slechts sporen
die vervagen na een tijd.
lichamelijk stopt het ademen, het kloppen van het hart en het denken?
dat spat uiteen in splinters en kruipt door een tunnel naar het licht
welk licht?
de zintuigen zijn weg,
geen smaak, geen geluid, geen tast en ook geen zicht?
het weten, en mijn hersens werken niet?
maar weet je, als ik in gedichten schrijf, dan lijken woorden soms spontaan te vloeien uit mijn handen, alsof ik gedwongen roep, geluidloos komen ze, soms zonder ophouden zoals nu.
mijn zinnen zijn dan niet van deze wereld en hoe meer ik het ook beoefen, hoe vloeiender de gedachten
ik graaf in gedachten, onderaards
blijft er geen korrel zand verstoord
geen woord dat ik niet kennen wil
ik beroer het water in kringen rond
de oevers zingen mee onverstaanbaar
roepen ze soms met open mond
ik breek de lucht aan scherven
en mijn handen klappen hard
er is nog vuur in mijn gesternte
bewustzijn
bewust ...zijn
bewusteloos
ik wust het niet, het zegt me niets, ik ben er me niet van bewust
emoties zijn zo moeilijk om weer te geven; ik kan slechts onderhuids
de haartjes op je vel rechtop doen staan.
ik kras met een mes in een porcelijnen bord, krrrrrrrrrrst!
of het krijt met een nagel op het schoolbord, krrrrrrrrriep!
maar dat zijn slechts geluiden, een aanfluiting als het ware
Eén voordeel heeft het schrijven, als je dood bent kan je nog gelezen worden, en is er iets dat blijft.
Maar dat zijn slechts sporen
die vervagen na een tijd.
Vrijdag 27 mei 2005
Een laatste groet
(Mijn laatste verzen samengebracht tot één gedicht)
*
Nog een laatste maal vader
mijn allerstoffelijkste groet
en tastbaar, nog zo tastbaar
voel ik je koude handen en
geen harteklop in 't gemoed
daar in alle beslotenheid
heb ik mijn pantser afgescheurd
tot het kleurloos bloeden begon
ik had geen druppel rood meer
slechts wit en zwart, en zwart
begraaf ik de woorden diep
in het duister van volle gronden
zodat het licht geen valse schijn
kan wekken en geen verdriet
maar dat blinden kunnen zien
in het donker dat wist ik niet
----
Donderdag 26 mei 2005
bedenking
*
soms begraaf ik de woorden diep
in het duister van volle gronden
zodat het licht geen valse schijn
kan wekken en geen verdriet
maar dat blinden kunnen zien
in het donker, wist ik niet
---
Donderdag 26 mei 2005
een laatste groet
Nog een laatste maal vader
mijn allerstoffelijkste groet
en tastbaar, nog zo tastbaar
voel ik je koude handen
geen harteklop in 't gemoed
daar in alle beslotenheid
heb ik mijn pantser afgescheurd
tot het kleurloos bloeden begon
ik had geen druppel rood meer
slechts wit en zwart, veel zwart
--------
Woensdag 25 mei 2005
voorgevoel
*
zal ik weer traag mijn stappen plaatsen
voet voor voet in een lange stoet
met de geur van wierook in mijn mond
mijn droeve ogen naar de grond
gericht en warhoofdig het gemoed
mijn dag begon reeds
met een zwaar vermoeden
mijn zinnen klonken
in de ochtend reeds zo droef
----------
Woensdag 25 mei 2005
in memoriam
Wat is chaos?
niets meer
dan een steen in een vijver
niets meer
dan een lang gerekt ogenblik
van verstoring
(of gods verstrooiing?)
wij zijn toch sterrestof?
mijn eerste levensvonk
greep ooit het licht
toen duisternis nog
het heelal verborg
en elke overstap
van dood naar leven
heeft mij besef gegeven
dar er geen dood
is, slechts zielenood
mijn vader is dood
zo gaat het leven
en ik blijf achter
met een zekere chaos
***
Woensdag 25 mei 2005
Bedenkingen
*
er is geen chaos
enkel regelmaat en tijd
een tijd om over na te denken
en geen eeuwigheid
want zeg nu zelf
de dag wordt opgesplitst in uren
de nacht in dromen en het wakker worden
en tijdloos kan ik niet verbeelden
ik ken slechts regelmaat en tijd
en zo word ik honderd jaren
oud en blijven lange haren
zwart als ebbenhout
slechts mijn baard is grijs
het zweet is zout
de chaos is aan deze zijde
verbonden aan verstoorde tijd
en dus illusie in het ongerijmde
------------------------
Woensdag 25 mei 2005
de lange wandeling
*
vandaag stap ik een jaagpad af
langs de kant van een kanaal
een graafwerk vol water
een vaartuigweg, een trage weg
met stroming aan de sluizen
vroeger trokken zware paarden
langs het veelbejaagde pad
de boot vooruit, nu zijn ze
in een motor opgesloten
nu jagen er enkel fietsers
de vissers schrik op 't lijf
het belgerinkel stoort me
als ik weer het jaagpad
moet verlaten
dan voel ik me landerig
aan de waterkant
want mijn zinnen dobberen
op het water
--------
Dinsdag 24 mei 2005
hondse ochtend
dag hond
je smakt weet je
je krabt en strekt je luie lijf
en blikt wat schuin naar boven
je krulstaart kwispelt met een vraagteken
je tong hangt even halfuit je bek
je neus is vochtig en je schudt je kop
stilaan begin ik je taal te verstaan
want je nodigt uit
je wil gewoon buiten
----
Maandag 23 mei 2005
zomaar wat losse gedachten
aan de waterkant
loopt een veelbetreden pad
langs de rand, de rest is wildernis
misschien moet ik door het water waden
maar vandaag heb ik nog geen letter
in een lege zin gezet
---
loopt een veelbetreden pad
langs de rand, de rest is wildernis
misschien moet ik door het water waden
maar vandaag heb ik nog geen letter
in een lege zin gezet
---
Maandag 23 mei 2005
Emoties
Een gedicht is nooit af, het is spelen met woorden en het spel is nooit voleindig. Dit is nu al de derde versie.
*
Onweernachtig
hij heeft het witte laken
van zich afgescheurd
de hoektandzinnen
aangescherpt
zijn woede heeft zich sterk gemaakt
en grauwt met woordenloze kreten
als een schilderling
beperkt hij kleuren
een witte ondergrond
met rood en zwart
en soms het zilver
weet hij onweernachten
weer te geven
zijn felheid hoeft
geen overdaad
slechts bliksem
aan de houten
boorden
---
Maandag 23 mei 2005
graven in woede
hij heeft zijn weemoed opgesplitst
de hoektandzinnen aangescherpt
in woede om zich sterk te maken
grauwt hij met woordenloze kreten
als een schilder met beperkte kleuren
het rood, het zwart en soms het zilver
weet hij onweerachtig weer te geven
want felheid hoeft geen overdaad
---
de hoektandzinnen aangescherpt
in woede om zich sterk te maken
grauwt hij met woordenloze kreten
als een schilder met beperkte kleuren
het rood, het zwart en soms het zilver
weet hij onweerachtig weer te geven
want felheid hoeft geen overdaad
---
Maandag 23 mei 2005
Intensief
Hierbij een poging om het vorige gedicht strakker te trekken. Het meer inwendige duiding te geven. Ik weet niet of het gelukt is.
*
ik zag de dood bedrogen
de rood omrande ogen open
de adem stokte in de keel
het leek wel op een kermis
met al die knipperlichten
en draden en naalden en
de koude was te warm
ik word er zo klinisch van
verdomme
hij heeft alweer
de wrevel opgewekt
om hetgeen hij was
het ademen wordt
beheerd
hij is zo ... machinaal vandaag
de tekens vaag
leeft hij nog wel
graag?
---
Zondag 22 mei 2005
Intensive care
*
ik zag de dood bedrogen
de rood omrande ogen open
de adem stokte in de keel
het leek wel op kerstmis
er waren knipperlichtjes
en bedrading en
gelouterde aanwezigheid
ik werd er zo klinisch van
verdomme
hij heeft weer mijn wrevel opgewekt
om hetgeen hij was
zijn stilte die nu overheerst
hij is zo ... machinaal vandaag
en ongestemd en vaag
leeft hij nog
?
---