zonnevreemd

*

hij dacht een koningskind te zijn
en gul en overdadig strooide
hij zijn minzaamheid in 't rond

groene korenvelden neigen naar hem toe
zolang er hemelwater uit zijn handen vloeit

maar bomen staan reeds schuin gebogen
zo komt het dat ze hem de rug toekeren
zij buigen enkel voor een strakke wind
en hij, hij weet immers nooit waarheen

heeft hij onlangs het oosten nog verloren
misschien dat ik hem nooit voldoende
stormen heb laten zien en ondergaan

misschien komt hij ook teveel zichzelf
tegen onderweg, vergeet hij rond te kijken

---

*

mijn hoofd bezit verborgen hoeken
waar elfen graag vertoeven
en toverhalen zinnig klinkt

ik heb er met mijn eigen woord
geschapen en een wereld die me zint

en ook een koude weg verlaten
die me naar geen einde voert


---

*

vandaag plooi ik mijn zinnen
viervouwig als een zakdoek
ik strijk ze straks een keer
dan kan ik ze zo bewaren
op een stapel die niet omvalt

als ik ze terug openvouw
heb ik gedicht misschien
of één of andere vrouw
haar ziel intiem gemaakt

ik heb mijn zinnen glad gestreken
en zelf de plooien vast gelegd

en toch
ben ik de droefheid zelve
ik heb mij veel te veel ontzegd

---

*

op dit middernachtelijk uur
is mijn vagevuur slechts asse
want wolken heb ik al verjaagd
en de maan heeft het geweten
die is vannacht te vroeg vergaan

---

*

soms probeer ik 
wolken in te pakken
statig is het woord

ze zijn zo langzaam 
ze strekken zich lui
en laten zich immers
zo graag bewonderen

vandaag heb ik getracht
ze weg te vagen
zonder ze aan te raken
de slierten slepen zich
nog altijd voort

ze zijn toch zo onhandig
om aan te voelen
ook al hebben ze
een zilveren boord

---

jij schrijft fronsen

ik vouw mijn rimpels op

jij klaagt tranen in een meer

en ik zeg,
waterlanders die treuren om oud zeer

je gebruikt het woord verdriet
soms veel te veel

en de liefde en het minnen
en het hartverscheuren
en het breken van de spiegel

dan laat ik maar mijn tovertaling wieken
over 't water scheren en nog meer

ik laat graag de bloemen tussen 't gras
verschieten en de wind die neem ik mee

ik ben een zonaanbidder
die de maan aanschouwt
en zichzelf een spiegel
waant en zilvergoud

mijn vingers graven
diepe voren in de aarde
ze dreigen nu ook
met het scheuren van het hart
het schokken van de stem
en het handgewring

ik hou mijn adem in
tot ik blauw zie

*

mijn huid schaaft vurig rood vandaag
het lijkt wel of ik stenen bloeden laat

mijn keel is leer en rauw het vlees
waarover ik mijn tong beweeg
mijn stemgenoot heeft zich diep
gegraven en hoest zich droog

ik heb een hele nacht verslapen
en mijn dromen leeg gelaten

mijn zinnen had ik afgesloten
in mijn poging
om zijn afwezig
zijn te naderen

---

*

ik vraag je niet zoveel
slechts stukjes van je tijd

ik bed ze in
in vragenuurtjes
waarbij ik mezelf 
wat losser smaken
laat, om aangenaam
te converseren

---

*

Ik heb haar fiets gezien
ze leunde 
het voorwiel stond zo schuin
een kale eik die steunde
en verborg zo het refrein

want wielen wentelen
heel de tijd als zij rechtop
de platte paden volgen

ik heb ze niet gezien vandaag
ze heeft mijn veld verlaten
mijn blik vertoont nu gaten

zojuist was er een fiets te zien
die steunde
een kale eik die kreunde

want wielen wentelen
heel de tijd als zij rechtop
de platte paden volgen

en ik, 
ik kon niet
achtervolgen
ik was even stram
zoals die ouwe eik
zijn gegroefde stam

---

Nog een oudje, even wat opgefrist, voor een goede vriendin en haar dochtertje.

het rulle zand waar ik mijn stappen zet
schuift onderuit en stroomt als water
het golft alleen wat trager dan de zee
die meer meeslepend neigt en keert

*

visioenen heb ik wel gehad
en huiver in het gore duister
waar zintuigen zinloos zijn

de woede heeft mij overleefd
want hulpeloosheid is nooit
mijn sterkste kant geweest

klaarheid moet ik scheppen
met handenvol uit zwarte waters
en waar moet ik er dan mee blijven?

soms zie ik ook een eindeloze rij
van vaders voor mij staan
steeds vager ben ik, de allerlaatste zoon
slechts de namen blijven hangen
die heb ik ooit eens opgezocht
al heel mijn leven lang en dat is kort

---

vandaag huil ik de wolf zijn lied
er is geen bleke maan in zicht
om mijn wolken te verdragen

(Mijn laatste verzen samengebracht tot één gedicht)

*

Nog een laatste maal vader
mijn allerstoffelijkste groet
en tastbaar, nog zo tastbaar
voel ik je koude handen en
geen harteklop in 't gemoed

daar in alle beslotenheid
heb ik mijn pantser afgescheurd
tot het kleurloos bloeden begon
ik had geen druppel rood meer
slechts wit en zwart, en zwart

begraaf ik de woorden diep
in het duister van volle gronden
zodat het licht geen valse schijn
kan wekken en geen verdriet

maar dat blinden kunnen zien
in het donker dat wist ik niet

----

*

soms begraaf ik de woorden diep
in het duister van volle gronden
zodat het licht geen valse schijn
kan wekken en geen verdriet
maar dat blinden kunnen zien
in het donker, wist ik niet

---

Nog een laatste maal vader
mijn allerstoffelijkste groet
en tastbaar, nog zo tastbaar
voel ik je koude handen
geen harteklop in 't gemoed

daar in alle beslotenheid 
heb ik mijn pantser afgescheurd
tot het kleurloos bloeden begon
ik had geen druppel rood meer
slechts wit en zwart, veel zwart

--------

*

zal ik weer traag mijn stappen plaatsen
voet voor voet in een lange stoet
met de geur van wierook in mijn mond
mijn droeve ogen  naar de grond
gericht en warhoofdig het gemoed

mijn dag begon reeds
met een zwaar vermoeden
mijn zinnen klonken 
in de ochtend reeds zo droef

---------- 

Wat is chaos?
niets meer
dan een steen in een vijver
niets meer
dan een lang gerekt ogenblik
van verstoring
(of gods verstrooiing?)

wij zijn toch sterrestof?

mijn eerste levensvonk
greep ooit het licht
toen duisternis nog
het heelal verborg
en elke overstap
van dood naar leven
heeft mij besef gegeven
dar er geen dood
is, slechts zielenood
mijn vader is dood
zo gaat het leven
en ik blijf achter
met een zekere chaos

***