Het is verdoire moeilijk om een abstract schilderij in woorden te vatten. Ongrijpbaar de meesten, dus moet ik telkens op mezelf vertrouwen e…
Het is verdoire moeilijk om een abstract schilderij in woorden te vatten. Ongrijpbaar de meesten, dus moet ik telkens op mezelf vertrouwen en daar heb ik het al zo moeilijk mee.
Niet moeilijk dus dat het witte doek eerst op de rug van een ezel wordt geplaatst. Hij zou zo eens in de verleiding moeten komen om zich om te draaien, voordat het af is?
zo wuift ze wazig mijn woorden weg met haar kleurenmengsel dat zacht gespreid haar zinnen kleeft op een wit uitspansel waar ze bewegingsloos…
zo wuift ze wazig
mijn woorden weg
met haar kleurenmengsel
dat zacht gespreid
haar zinnen kleeft
op een wit uitspansel
waar ze bewegingsloos
naar een brandpunt neigen
waar alles scherper wordt
gesteld
en dat hij scheef bekeken werd dat wist hij al, dat bleek wel uit de donderpreken die ze richtten over hoofden heen terwijl ze op hun strepe…
en dat hij scheef bekeken werd
dat wist hij al, dat bleek wel
uit de donderpreken
die ze richtten over hoofden heen
terwijl ze op hun strepen staan
en op hun voetstuk
zo minzaam
misselijkmakend
met een tinnengrijze grijns
hun gesteven woorden
hun buikgerichte zinnen
hij verontschuldigt zich
bijna terloops op loden voeten
niet echt gemeend dat wel
eerder halfingehouden
en een meewarig hoofd
met gaten voor de ogen
die bliksemschichtig zijn
en smalle lippen die geen tanden laten zien
slechts een verbeten trekje
ze rust laag op het grote vijverblad en laat daar graag het water glanzen in de zon waar libellen hartig dansen en de kikkers met verstommin…
ze rust laag op het grote vijverblad
en laat daar graag het water glanzen
in de zon waar libellen hartig dansen
en de kikkers met verstomming
onderwater blijven bellen blazen
Persoonlijk ervaar ik de laatste tijd een verstarring in de poëzie. Er is niets nieuws onder de zon. Het establisment drukt een te zware ste…
Persoonlijk ervaar ik de laatste tijd een verstarring in de poëzie. Er is niets nieuws onder de zon. Het establisment drukt een te zware stempel op de evolutie van de poëzie. De maatschappij wordt overheerst door een dwingende normalisatie en dit op alle gebied. Het vrije denken wordt veelvuldig bestraft, als zijnde niet correct, abnormaal en noem maar op. In sommige landen snijden ze je keel over indien je een afwijkende mening hebt. En ik die dacht dat dichters de meest vrije mensen waren?
Maar ik werp graag stenen in een stilstaande vijver, ik hou van cirkels en andere rondingen. Met belangstelling kijk ik dus uit naar nieuw talent, dat zich niet stoort aan verworvenheden, zelfs het "warm water" mag opnieuw worden gedefiniëerd.
***
De poëzie die mij het meeste boeit, wordt geschreven in een taal die logisch klinkt, die mij meesleurt in de belevingswereld van de schrijver. Hij moet mij enkel overtuigen en dan volg ik hem gedwee. Fantasie is immers ons sterkste wapen tegen de werkelijkheid.
Hedendaags streeft men vooral de kunst na om mooie zinnige en gelaagde zinnen te schrijven. Het resultaat is een schrijfwerk waar enkel intimi en de schrijver zelf inzicht hebben, we spreken dan van hermetisme. Wat mij betreft is dit meer een ouderdoms-verschijnsel. Ik hou meer van spontaneïteit en zinderend gevoel dat aan de regels kleeft.
ze heeft haar ziel ook blootgelegd
haar blouse dichtgeknoopt
tot aan haar nek, ze dicht
Poëzie is voor mij een ontdekkingstocht, er is geen zwart of wit en ook niet enkel grijs, slechts tinten van een hartig rood en vlammend paars.
***
Hetgeen ik bedoel is het volgende, gevestigde waarden hebben geen behoefte meer om vernieuwend te dichten, zij borduren voort op het patroon dat zij denken te hebben ontdekt in hun lauweren. Ze zijn taalvaardig genoeg om alle truuks uit de kast te halen.
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
naar de wandelaar
ze zijn als bomen
die zo baardig wuiven
met hun kroon
Een jonge boom is groen en buigt soms nog teveel mee met de heersende winden, de oudere schudt alleen nog zijn hoofd.
Even iets anders, een tussendoortje, iets anti-hermetisch maar toch verborgen in zinnen en woorden.
Een HDC werd vergruisd in Nederland omdat hij téveel sentiment in zijn gedichten verwerkte. Ik haal dit alleen maar aan omdat de huidige gevestigde waarden het "sentiment" gelijk stellen met "goedkoop". Niets is minder waar, een gevoel dat in een gedicht onderhuids wordt meegegeven klinkt wél universeel. En die universaliteit is toch een typisch kenmerk van goede poëzie of niet soms?
de laatste tijd ben ik zo vreemd geweest
zo buiten adem en zo hartstochtelijk diep
begraven heb ik mijn aardewaartse zinnen
Dit klinkt pathetisch en het is ook zo, het moet kunnen.
Zelf daag ik graag uit, schop ik tegen schenen aan. Om het iets anders te zeggen:
geen richting heb ik meer
want mijn volgzaamheid
ben ik verloren onderweg
Dat is hetgeen ik zoek bij de jeugd, dat zij niet slaafs de groten volgen, en ook niet tevreden zijn met hetgeen zij als norm vooropstellen.
Soms is het nodig om een gebouw af te breken tot op de grond en helemaal opnieuw te beginnen. Men bouwt geen bouwval op een andere.
***
midzomer avond laat de lege lanen lokken traag de wandelaar
de terrassen stapelen loom de laatste gasten het avondrood bestijgt hun dronken …
midzomer avond laat
de lege lanen lokken
traag de wandelaar
de terrassen stapelen
loom de laatste gasten
het avondrood bestijgt
hun dronken hoofd
ze praten er roestig
met gedoofde stemmen
want de hitte heeft
hun keel geschraapt
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
naar de wandelaar
ze zijn als bomen
die zo baardig wuiven
met hun kroon
---
na de regendans en toen haalde hij de regenbuit binnen liet hij het water tot op de huid komen want weerlichten deren hem niet hij droomt nu…
na de regendans
en toen
haalde hij de regenbuit
binnen liet hij het water
tot op de huid komen
want weerlichten deren hem niet
hij droomt nu naakt de straten
schaamteloos bloot
het gras verbleekt doodgeel
de eikenblaren wit gespikkeld
en met een wijngaardblad
werd zijn voorhoofd
heel ingewikkeld
---
die ijle wolken wenken weer
naar een glorierijke morgen
ik dicht ook witte gaten toe
met eenzaats woorden
er is wel groen gras
buiten mijn blikveld
en te korte schaduw
het is immers middag
vandaag heb ik dan toch
zeepbellen de lucht in
vervoering zien spelen
zij voeren hemelwaarts
*
Persoonlijk ken ik een adelijke fotodame ('k noem ze fotogravin), want wat mij betreft plaatst ze zo heel gevat de plaatjes van een sprookjesland. Het beeld is wel rechthoekig maar diep genoeg om meer te zien wat kleur vermag. Zelfs met woorden is ze beeldig sterk, ze schildert op een blad een sfeer met zinnen die mooi klinken. Ze houdt van poezen en haar tuinterras.
---
Fotodichter(es)
hij woont bij helse tijden
in een droomloos hoofd
daarmee zwaait hij heen
en weer om de hitte
van de dag te blazen
laat op de avond
lonken lege lanen
traag de wandelaar
de terrassen stapelen
lui de laatste gasten
het avondrood bestijgt
hun dronken hoofd
ze praten roezemoes
met gedempte stemmen
want de hitte heeft
haar tol geëist
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
traag, ze zijn als bomen
die zo bedreven wuiven
met hun kroon
---
* hij schreef op bladerdeeg zijn krullen en het tafelkleed werd wit gebloemd, de plooien glad gerold daarna heeft hij met eiergeel de letter…
*
hij schreef op bladerdeeg
zijn krullen en het tafelkleed
werd wit gebloemd,
de plooien glad gerold
daarna heeft hij met eiergeel
de letters bruin gebakken
zijn oven slikte even
de hitte door
de geuren aaien
nu zijn neus
en zijn zinnen
worden heel krokant
als halve maantjes
die nog boter lusten
---
Dit is mijn oefenboek weet je, dus af en toe komen er ook wel eens verbeteringen in te staan.
de Vlinderman
heel luchtledig zweeft hij
over kalme waterlanden
achter waterjuffers aan
met mooie pauwenogen
bij elke zwenking
keert la Libelle anders
stomweg weg
ze speelt met hem
een zig zag lang
en even vluchtig leunt hij
tegen glazen vensters aan
tijdens lange zomerdagen
blaast de wind hem
gevleugeld op weg
tot het vurig leven
hem verschroeit
want buiten dat
is er immers niets
dat zijn vlucht zo boeit
---
*
hij schreef op bladerdeeg
zijn krullen en het tafelkleed
werd wit gebloemd, de hoeken
strak getrokken
daarna heeft hij met eiergeel
de kleuren bruin gebakken
zijn oven slikte even
de hitte door
de kleuren en de geuren glanzen
nu, zijn zinnen werden heel krokant
als halve maantjes die nog boter
lusten
---
*
af en toe tracht ik staande woorden
voor te dragen, zo heel afstandelijk
laat ik enkel medeklinkers sterven
één voor één wek ik ze daarna op
heel weids strijk ik dan duinen glad
ringloos en met gespreide vingers
mijn stem galmt niet luchtledig
onderaards is de grondtoon
immers zacht gebleven
hij hapert af en toe
---
de absolute waarheid is
dat wij geheel tweedelig zijn
en alles beter weten dan
eenderwelk gehavend blad
zelfs als het ooit te lang
in plassen water heeft gelegen
want de nerven worden
daardoor veel te zwart
---
Wij laten ook het hoofd niet
zo zwaarmoedig hangen
aan wat tuinfragmenten in
een waterkleurenboek
want het klimrek is er
wel wat zwaar beladen
en vier armen zijn ons
veel te kort
---
Wij breken hier het podium af
we zagen alle stijve planken door
we houden zelfs geen zagemeel
in houten handen over
we blazen toch het stof terug
naar binnen, we roepen het in koor
wij smijten hier met onbehouwen
zinnen, een wolk van rotsig puin
zodat het bier hier bloedig
kan gaan vloeien en je keel
niet meer zo droog zal klinken
als de lege glazen op de toog
---
*
zo luchtledig zweeft hij
over kalme waterlanden
achter een libelle aan
bij elke zwenking keert zij
anders stomweg weg
ze speelt met hem
een zig zag lang
en even vluchtig kleeft hij
aan de kalme randen
van te lange zomerdagen
tot het vurig leven
hem verschroeit
want buiten dat
is er immers niets
dat zijn vlucht
zo boeit
---
*
hij houdt niet van
doorweekte zinnen
en vocht teveel
met kranslagaders
rond zijn hart
oud hout klopt
daarentegen beter
want het heeft het
minnen nooit verkracht
het kraakt wel eens
weemoedig hard
---
vijverig