nihil

*

hij is schenker van een bloedvol leven
en dramatiek in een zinvolle betekenis
hij is de rode offersteen die nazindert
na een bloedig treffen in het volle licht

stroperig is het rood bloed dat vloeit
en hard zijn de tranen die verstenen
maar alles wordt zwart in de rook
van te felle vuren, na het avondrood

---

een stentorstem sterft niet
luchtledig, de grondtoon is 
ook onderaards gedreven
want droevig diep wordt
soms de mond gesloten

de zware klanken drijven
immers op gevoel omhoog
tot de schouders schokken
en de adem stokt in nood

---

*

ach,
geen weemoed denkt ooit terug
aan te korte dagen, de voeten
in afgedragen wollen sokken
waarin de blote tenen gaapten
woelden en de kou geniepig 
voelden

we stampten daarbij op de grond
totdat die week en zacht werd
als een opgezwollen lijk
bleek dat er plassen groeiden
in het slijk

we wachtten toen op zondagen
met een weke buik in te lange rijen

---

Vandaag iets interessants gevonden

U wenst? Zij dragen voor!

http://www.matchboxradio.nl/

*

vandaag ben ik zo dwaas ontwaakt
vannacht een keer teveel verdronken
te lang éénzaat geweest bij 't slapen
want 't allerlaaste beeld dat droomde
was haar dat zacht mijn rug nog streelde

ik had geen tederheid verwacht
geen vrouwenhand, geen zalig lijf
aan de andere kant van 't bed
dat halvelings was leeg gebleven

ze brak mijn ademtocht
de plooien in de lakens
ze zijn gewijd gespreid
het slapen sijpelt weg

misschien dan toch
een weke ochtend

---

zijn oudhouten armen
zwaait hij zo windrichtig
en ééntonig stijf, gestrekt
keert hij het krakend hoofd
westwaarts en onverstoord
kreunt zijn hardeiken hart
zoals het hoort en zwijgzaam
malen er gegroefde stenen
het alledaagse graan
tot het bloemen toe

ik bak graag korstig brood
uit vers gemalen zinnen

en ijle wolken wenken nu 
in een glorierijke morgen
ik dicht de witte gaten toe
met eenzaats woorden

*

een groot droomloos hoofd
heeft hij naar de zon gericht
hij hoopte zo het tij te keren

hij had al maanden hard 
in troosteloze wind gehakt
en hoopte zo de tijd te keren

nu heeft hij vleugels uitgeklapt
zijn armen werden moe en raakten
uitgeput kon hij slechts woorden
fluisteren en ik alleen maar luisteren

---

*

witte windmolens wentelen
zo statig in mijn blikveld
op hoge witte stammen
hebben ze hun stalen trots
naar strakke wind gekeerd

maar ze missen echter het
krakend huis van de oude
houten molens

ze malen niets
ze slaan slechts de lucht
duchtig aan scherven

zo energiek
zo zelfgenoegzaam

---

*

het is de middagzon
dewelke de ogen opent
en niet de nachtmaan
want haar zilverlicht
dat is slechts schijn

onlangs kreeg ik het verwijt
dat ik vaag was met woorden
maar ik geef mezelf niet prijs
ik ben geen open boek
voor vreemden en laat
dus ook geen gluurders toe

het is de middagzon
dewelke een deur kan openen
en niet een nachtmaan
die staat alleen voor waan
en donkere verbeelding

---

Aanleiding tot een gedicht:

de laatste tijd ben ik zo vreemd geweest
zo buiten adem en zo hartstochtelijk diep
begraven heb ik mijn aardewaartse zinnen

*

ik ben het sterven moe, vader
de laatste woorden, het avondmaal
de troost verpakt in zwart en wit
de gewaden slepend lang gedragen
en het verdriet dat zichzelf insluit
naar de grond gericht

de rouw is zwaar om dragen
en het afscheid neem ik niet
ter harte

---