Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
seniorennet.beseniorennet.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.
Donderdag 23 juni 2005

terrasjesweer

laat op de avond
lonken lege lanen
traag de wandelaar

de terrassen stapelen
lui de laatste gasten
het avondrood bestijgt
hun dronken hoofd

ze praten roezemoes
met gedempte stemmen
want de hitte heeft
haar tol geëist

ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
traag, ze zijn als bomen
die zo bedreven wuiven
met hun kroon

---
Geschreven door Verdano om 09:33 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Donderdag 23 juni 2005

croissantjes (2)


*

hij schreef op bladerdeeg
zijn krullen en het tafelkleed
werd wit gebloemd,
de plooien glad gerold

daarna heeft hij met eiergeel
de letters bruin gebakken
zijn oven slikte even
de hitte door

de geuren aaien
nu zijn neus
en zijn zinnen
worden heel krokant
als halve maantjes
die nog boter lusten

---

Geschreven door Verdano om 08:59 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 23 juni 2005

Af en toe wat stroomlijnen

Dit is mijn oefenboek weet je, dus af en toe komen er ook wel eens verbeteringen in te staan.


de Vlinderman

heel luchtledig zweeft hij
over kalme waterlanden
achter waterjuffers aan
met mooie pauwenogen

bij elke zwenking
keert la Libelle anders
stomweg weg
ze speelt met hem
een zig zag lang

en even vluchtig leunt hij
 tegen glazen vensters aan
tijdens lange zomerdagen 
blaast  de wind hem
gevleugeld op weg

tot het vurig leven
hem verschroeit
want buiten dat
is er immers niets
dat zijn vlucht zo boeit

---

Geschreven door Verdano om 08:54 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 21 juni 2005

Croissantjes

*

hij schreef op bladerdeeg
zijn krullen en het tafelkleed
werd wit gebloemd, de hoeken 
strak getrokken

daarna heeft hij met eiergeel
de kleuren bruin gebakken
zijn oven slikte even
de hitte door

de kleuren en de geuren glanzen
nu, zijn zinnen werden heel krokant
als halve maantjes die nog boter
lusten

---

Geschreven door Verdano om 12:15 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 21 juni 2005

Voordrachten

*

af en toe tracht ik staande woorden 
voor te dragen, zo heel afstandelijk
laat ik enkel medeklinkers sterven
één voor één wek ik ze daarna op

heel weids strijk ik dan duinen glad
ringloos en met gespreide vingers 

mijn stem galmt niet luchtledig
onderaards is de grondtoon
immers zacht gebleven
hij hapert af en toe

---

Geschreven door Verdano om 10:50 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 19 juni 2005

Met onbehouwen ruwe zinnen

de absolute waarheid is
dat wij geheel tweedelig zijn 
en alles beter weten dan

eenderwelk gehavend blad
zelfs als het ooit te lang
in plassen water heeft gelegen
want de nerven worden
daardoor veel te zwart

---

Wij laten ook het hoofd niet
zo zwaarmoedig hangen
aan wat tuinfragmenten in
een waterkleurenboek

want het klimrek is er
wel wat zwaar beladen
en vier armen zijn ons
veel te kort

---

Wij breken hier het podium af
we zagen alle stijve planken door
we houden zelfs geen zagemeel
in houten handen over
we blazen toch het stof terug
naar binnen, we roepen het in koor

wij smijten hier met onbehouwen
zinnen, een wolk van rotsig puin
zodat het bier hier bloedig 
kan gaan vloeien en je keel
niet meer zo droog zal klinken
als de lege glazen op de toog

---

Geschreven door Verdano om 19:25 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 19 juni 2005

Waterlanden

*

zo luchtledig zweeft hij
over kalme waterlanden
achter een libelle aan

bij elke zwenking keert zij
anders stomweg weg 
ze speelt met hem
een zig zag lang

en even vluchtig kleeft hij
aan de kalme randen
van te lange zomerdagen

tot het vurig leven 
hem verschroeit
want buiten dat
is er immers niets
dat zijn vlucht
zo boeit

---

Geschreven door Verdano om 14:11 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 18 juni 2005

nihil

ik zit aan
een tafel
een ronde tafel
het tafelkleed bedekt
een houten blad

het grijze hoofd
wordt op beide handen
opgedragen
het rust verdoofd

de romp is zinloos
en de armen schragen
slechts, ze steunen

ik breek het hoofd niet 
meer met beide handen
de kruimels blijven
toch verstoord

Geschreven door Verdano om 13:08 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 18 juni 2005

Avondzon

*

hij is schenker van een bloedvol leven
en dramatiek in een zinvolle betekenis
hij is de rode offersteen die nazindert
na een bloedig treffen in het volle licht

stroperig is het rood bloed dat vloeit
en hard zijn de tranen die verstenen
maar alles wordt zwart in de rook
van te felle vuren, na het avondrood

---

Geschreven door Verdano om 11:08 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 17 juni 2005

vandaag schrijf ik larie

slechts een storm kan nog de gaten vullen
van zijn overjaarse ramptapijt, geschift is hij
nu afgegleden naar groen uitslaande bermen

zo schrijft hij onzin in een boekje
en breekt hij elk vertaalaspect
in duizend stukken larie

het is maar dat zijn ingebeelde
woordenvat nu overloopt
met doorweekte zinnen
het vat bruist schuim
en onbedwingbaar
kruipt het voort

het gif sluipt binnen
het grijpt zijn vel, zijn cel
met uitgeteerde vingers
en rukt, en scheurt

het resultaat is onbegrijpbaar vals
maar mooi in d'ogen en 't gedogen
van gelijkgezinde taalpiraten



Geschreven door Verdano om 10:59 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 16 juni 2005

Geluidloze klanken

inleiding tot een gedicht

dat alles ooit begonnen is
met het woord, dat wist ik al
die trilling voel ik nog steeds

zo probeer ik klanken in woorden te vertalen
het is geen luisterspel, soms maken zij wat los


een stentorstem sterft niet
luchtledig, de grondtoon is 
ook onderaards gedreven
want droevig diep wordt
soms de mond gesloten

de zware klanken drijven
immers op gevoel omhoog
tot de schouders schokken
en de adem stokt in nood

---

Geschreven door Verdano om 20:31 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 15 juni 2005

rijgenoten

*

ach,
geen weemoed denkt ooit terug
aan te korte dagen, de voeten
in afgedragen wollen sokken
waarin de blote tenen gaapten
woelden en de kou geniepig 
voelden

we stampten daarbij op de grond
totdat die week en zacht werd
als een opgezwollen lijk
bleek dat er plassen groeiden
in het slijk

we wachtten toen op zondagen
met een weke buik in te lange rijen

---

Geschreven door Verdano om 13:15 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 15 juni 2005

berusting

hij rust graag tussen lege schelpen
zijn huid kleurt even wit het zand
het heen en weer bewegend water
praat zachte taal die hij verstaat
er bruist geen branding bij laag tij

geen ziedend schuim wordt
daar door wind gedreven
het bedekt soms spaarzaam
bedrogen sterren om hem heen
Geschreven door Verdano om 11:54 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 14 juni 2005

wakkere woorden

*

vandaag ben ik zo dwaas ontwaakt
vannacht een keer teveel verdronken
te lang éénzaat geweest bij 't slapen
want 't allerlaaste beeld dat droomde
was haar dat zacht mijn rug nog streelde

ik had geen tederheid verwacht
geen vrouwenhand, geen zalig lijf
aan de andere kant van 't bed
dat halvelings was leeg gebleven

ze brak mijn ademtocht
de plooien in de lakens
ze zijn gewijd gespreid
het slapen sijpelt weg

misschien dan toch
een weke ochtend

---

Geschreven door Verdano om 09:43 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 13 juni 2005

het hoofd in de wind gezet

zijn oudhouten armen
zwaait hij zo windrichtig
en ééntonig stijf, gestrekt
keert hij het krakend hoofd
westwaarts en onverstoord
kreunt zijn hardeiken hart
zoals het hoort en zwijgzaam
malen er gegroefde stenen
het alledaagse graan
tot het bloemen toe

ik bak graag korstig brood
uit vers gemalen zinnen

Geschreven door Verdano om 11:15 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten