croissantjes (2)
*
hij schreef op bladerdeeg
zijn krullen en het tafelkleed
werd wit gebloemd,
de plooien glad gerold
daarna heeft hij met eiergeel
de letters bruin gebakken
zijn oven slikte even
de hitte door
de geuren aaien
nu zijn neus
en zijn zinnen
worden heel krokant
als halve maantjes
die nog boter lusten
---
Af en toe wat stroomlijnende Vlinderman
heel luchtledig zweeft hij
over kalme waterlanden
achter waterjuffers aan
met mooie pauwenogen
bij elke zwenking
keert la Libelle anders
stomweg weg
ze speelt met hem
een zig zag lang
en even vluchtig leunt hij
tegen glazen vensters aan
tijdens lange zomerdagen
blaast de wind hem
gevleugeld op weg
tot het vurig leven
hem verschroeit
want buiten dat
is er immers niets
dat zijn vlucht zo boeit
---
Croissantjes*
hij schreef op bladerdeeg
zijn krullen en het tafelkleed
werd wit gebloemd, de hoeken
strak getrokken
daarna heeft hij met eiergeel
de kleuren bruin gebakken
zijn oven slikte even
de hitte door
de kleuren en de geuren glanzen
nu, zijn zinnen werden heel krokant
als halve maantjes die nog boter
lusten
---
Voordrachten*
af en toe tracht ik staande woorden
voor te dragen, zo heel afstandelijk
laat ik enkel medeklinkers sterven
één voor één wek ik ze daarna op
heel weids strijk ik dan duinen glad
ringloos en met gespreide vingers
mijn stem galmt niet luchtledig
onderaards is de grondtoon
immers zacht gebleven
hij hapert af en toe
---
Met onbehouwen ruwe zinnende absolute waarheid is
dat wij geheel tweedelig zijn
en alles beter weten dan
eenderwelk gehavend blad
zelfs als het ooit te lang
in plassen water heeft gelegen
want de nerven worden
daardoor veel te zwart
---
Wij laten ook het hoofd niet
zo zwaarmoedig hangen
aan wat tuinfragmenten in
een waterkleurenboek
want het klimrek is er
wel wat zwaar beladen
en vier armen zijn ons
veel te kort
---
Wij breken hier het podium af
we zagen alle stijve planken door
we houden zelfs geen zagemeel
in houten handen over
we blazen toch het stof terug
naar binnen, we roepen het in koor
wij smijten hier met onbehouwen
zinnen, een wolk van rotsig puin
zodat het bier hier bloedig
kan gaan vloeien en je keel
niet meer zo droog zal klinken
als de lege glazen op de toog
---
Waterlanden*
zo luchtledig zweeft hij
over kalme waterlanden
achter een libelle aan
bij elke zwenking keert zij
anders stomweg weg
ze speelt met hem
een zig zag lang
en even vluchtig kleeft hij
aan de kalme randen
van te lange zomerdagen
tot het vurig leven
hem verschroeit
want buiten dat
is er immers niets
dat zijn vlucht
zo boeit
---
hartritme*
hij houdt niet van
doorweekte zinnen
en vocht teveel
met kranslagaders
rond zijn hart
oud hout klopt
daarentegen beter
want het heeft het
minnen nooit verkracht
het kraakt wel eens
weemoedig hard
---
nihilonbenulletjeAvondzon*
hij is schenker van een bloedvol leven
en dramatiek in een zinvolle betekenis
hij is de rode offersteen die nazindert
na een bloedig treffen in het volle licht
stroperig is het rood bloed dat vloeit
en hard zijn de tranen die verstenen
maar alles wordt zwart in de rook
van te felle vuren, na het avondrood
---
vandaag schrijf ik larieGeluidloze klankeneen stentorstem sterft niet
luchtledig, de grondtoon is
ook onderaards gedreven
want droevig diep wordt
soms de mond gesloten
de zware klanken drijven
immers op gevoel omhoog
tot de schouders schokken
en de adem stokt in nood
---
Stilstaand beeldrijgenoten*
ach,
geen weemoed denkt ooit terug
aan te korte dagen, de voeten
in afgedragen wollen sokken
waarin de blote tenen gaapten
woelden en de kou geniepig
voelden
we stampten daarbij op de grond
totdat die week en zacht werd
als een opgezwollen lijk
bleek dat er plassen groeiden
in het slijk
we wachtten toen op zondagen
met een weke buik in te lange rijen
---
berustingMatchboxradioVandaag iets interessants gevonden
U wenst? Zij dragen voor!
http://www.matchboxradio.nl/
wakkere woorden*
vandaag ben ik zo dwaas ontwaakt
vannacht een keer teveel verdronken
te lang éénzaat geweest bij 't slapen
want 't allerlaaste beeld dat droomde
was haar dat zacht mijn rug nog streelde
ik had geen tederheid verwacht
geen vrouwenhand, geen zalig lijf
aan de andere kant van 't bed
dat halvelings was leeg gebleven
ze brak mijn ademtocht
de plooien in de lakens
ze zijn gewijd gespreid
het slapen sijpelt weg
misschien dan toch
een weke ochtend
---
het hoofd in de wind gezetzijn oudhouten armen
zwaait hij zo windrichtig
en ééntonig stijf, gestrekt
keert hij het krakend hoofd
westwaarts en onverstoord
kreunt zijn hardeiken hart
zoals het hoort en zwijgzaam
malen er gegroefde stenen
het alledaagse graan
tot het bloemen toe
ik bak graag korstig brood
uit vers gemalen zinnen
een grijns in de wolkenijl in de ochtenden ijle wolken wenken nu
in een glorierijke morgen
ik dicht de witte gaten toe
met eenzaats woorden