gevouwen zinnen

*

met een trage tederheid
en zelfzekere gebaren
die mij zo vreemd waren
begroef ik gedachten onderaards
bleef er geen korrel zand verstoord
geen woord dat ik niet kennen wou

vandaag breek ik de lucht
aan scherven met verkrampte handen
hard en grondig vaag ik ouderliefde weg

die strooi ik nu behoedzaam rond
over oude aarde, zo blijft er nog vuur
voor handen in mijn gemoed

tenslotte heb ik er ooit het stof
zien dansen in het schaduwduister
toen mijn daklicht open stond
een rode zon heeft het gedicht

---

*

ik heb het stof zien dansen
in het schaduwduister want
mijn zolderluik stond open 
en de zon heeft het gedicht

---

met een tederheid
waarvan ik geen weet had
en met trage gebaren
begraaf ik gedachten
onderaards
blijft er geen korrel zand verstoord
geen woord dat ik niet kennen wil

dan breek ik de lucht aan scherven
met verkrampte handen hard
en grondig vaag ik ouderliefde
weg met hun grijze asse

die strooi ik behoedzaam rond
over oude aarde, maar dan
blijft er nog het vuur
in mijn gesternte

---

Aanleiding tot een gedicht

Nog steeds zoek ik woorden voor het onuitspreekbare, de Jota ken ik als de kleinste letter, en zelfs die begrijp ik niet.

De Alfa en de Omega, begin en einde, voor een strak geordende wereld die er nooit geweest is.

misschien zoek ik niet harts
genoeg en ook niet grondig
naar de kalme kant des levens

bomen hebben een zware stem
hun woorden ruisen zo graag
ze laten zich weldadig dragen
door een kille wind die vandaag
hun groene bladeren krullen laat

zelfs het pas geschoren gras ademt 
heel diep de dauw en lage stemmen
daarom dat mist er soms blijft hangen

---

*

geen richting heb ik meer
want mijn volgzaamheid
ben ik verloren onderweg

de paden worden immers graag 
verstoord door rusteloze stoffen
de voegen werden opgevuld
en de wegen weg geborgen

ik zal mijn weg wel vinden morgen
als het licht wat heller is dan vandaag
en geen wolken meer 
de nacht verlengen
dan zie ik minder vaag
de sporen van diegenen
die mij zijn voorgegaan

---

mijn bronnen liggen droog
en nu wordt het blauwe water
van het bergmeer zo groen
er is geen versheid meer

slechts wolken tuimelen
over de toppen heen
ze stormen naar de dalen
en zijn zo wit als sneeuw

en lager, steeds lager
kruipt het smeltijs
verder

*

hij dacht een koningskind te zijn
en gul en overdadig strooide
hij zijn minzaamheid in 't rond

groene korenvelden neigen naar hem toe
zolang er hemelwater uit zijn handen vloeit

maar bomen staan reeds schuin gebogen
zo komt het dat ze hem de rug toekeren
zij buigen enkel voor een strakke wind
en hij, hij weet immers nooit waarheen

heeft hij onlangs het oosten nog verloren
misschien dat ik hem nooit voldoende
stormen heb laten zien en ondergaan

misschien komt hij ook teveel zichzelf
tegen onderweg, vergeet hij rond te kijken

---

*

mijn hoofd bezit verborgen hoeken
waar elfen graag vertoeven
en toverhalen zinnig klinkt

ik heb er met mijn eigen woord
geschapen en een wereld die me zint

en ook een koude weg verlaten
die me naar geen einde voert


---

*

vandaag plooi ik mijn zinnen
viervouwig als een zakdoek
ik strijk ze straks een keer
dan kan ik ze zo bewaren
op een stapel die niet omvalt

als ik ze terug openvouw
heb ik gedicht misschien
of één of andere vrouw
haar ziel intiem gemaakt

ik heb mijn zinnen glad gestreken
en zelf de plooien vast gelegd

en toch
ben ik de droefheid zelve
ik heb mij veel te veel ontzegd

---

*

op dit middernachtelijk uur
is mijn vagevuur slechts asse
want wolken heb ik al verjaagd
en de maan heeft het geweten
die is vannacht te vroeg vergaan

---

*

soms probeer ik 
wolken in te pakken
statig is het woord

ze zijn zo langzaam 
ze strekken zich lui
en laten zich immers
zo graag bewonderen

vandaag heb ik getracht
ze weg te vagen
zonder ze aan te raken
de slierten slepen zich
nog altijd voort

ze zijn toch zo onhandig
om aan te voelen
ook al hebben ze
een zilveren boord

---

jij schrijft fronsen

ik vouw mijn rimpels op

jij klaagt tranen in een meer

en ik zeg,
waterlanders die treuren om oud zeer

je gebruikt het woord verdriet
soms veel te veel

en de liefde en het minnen
en het hartverscheuren
en het breken van de spiegel

dan laat ik maar mijn tovertaling wieken
over 't water scheren en nog meer

ik laat graag de bloemen tussen 't gras
verschieten en de wind die neem ik mee

ik ben een zonaanbidder
die de maan aanschouwt
en zichzelf een spiegel
waant en zilvergoud

mijn vingers graven
diepe voren in de aarde
ze dreigen nu ook
met het scheuren van het hart
het schokken van de stem
en het handgewring

ik hou mijn adem in
tot ik blauw zie

*

mijn huid schaaft vurig rood vandaag
het lijkt wel of ik stenen bloeden laat

mijn keel is leer en rauw het vlees
waarover ik mijn tong beweeg
mijn stemgenoot heeft zich diep
gegraven en hoest zich droog

ik heb een hele nacht verslapen
en mijn dromen leeg gelaten

mijn zinnen had ik afgesloten
in mijn poging
om zijn afwezig
zijn te naderen

---

*

ik vraag je niet zoveel
slechts stukjes van je tijd

ik bed ze in
in vragenuurtjes
waarbij ik mezelf 
wat losser smaken
laat, om aangenaam
te converseren

---

*

Ik heb haar fiets gezien
ze leunde 
het voorwiel stond zo schuin
een kale eik die steunde
en verborg zo het refrein

want wielen wentelen
heel de tijd als zij rechtop
de platte paden volgen

ik heb ze niet gezien vandaag
ze heeft mijn veld verlaten
mijn blik vertoont nu gaten

zojuist was er een fiets te zien
die steunde
een kale eik die kreunde

want wielen wentelen
heel de tijd als zij rechtop
de platte paden volgen

en ik, 
ik kon niet
achtervolgen
ik was even stram
zoals die ouwe eik
zijn gegroefde stam

---

Nog een oudje, even wat opgefrist, voor een goede vriendin en haar dochtertje.

het rulle zand waar ik mijn stappen zet
schuift onderuit en stroomt als water
het golft alleen wat trager dan de zee
die meer meeslepend neigt en keert

*

visioenen heb ik wel gehad
en huiver in het gore duister
waar zintuigen zinloos zijn

de woede heeft mij overleefd
want hulpeloosheid is nooit
mijn sterkste kant geweest

klaarheid moet ik scheppen
met handenvol uit zwarte waters
en waar moet ik er dan mee blijven?

soms zie ik ook een eindeloze rij
van vaders voor mij staan
steeds vager ben ik, de allerlaatste zoon
slechts de namen blijven hangen
die heb ik ooit eens opgezocht
al heel mijn leven lang en dat is kort

---

vandaag huil ik de wolf zijn lied
er is geen bleke maan in zicht
om mijn wolken te verdragen