twee emmertjes water halen

Elsje Fiederelsje
zet je klompjes bij 't vuur
moeder bakt pannenkoeken
maar het meel is zo duur !

tingelingelinge pannenkoek
stroop met rozijnen
tingelingelinge pannenkoek
kom op bezoek !

........

 

Boer, wat zeg je van mijn kippen
boer, wat zeg je van mijn haan ?

Hebben ze dan geen mooie veren
of staat jou de kleur niet aan ?

Boer, wat zeg je van mijn kippen
boer, wat zeg je van mijn haan ?

.......

De stoker en de machinist
die hebben de trein, die hebben de trein
de stoker en de machinist
die hebben de trein gemist!

Ze dronken samen op de stoep
een kommetje hee, een kommetje hee-
ze dronken samen op de stoep
een kommetje hete soep.

Precies om zeven over elf
daar reed me de trein, daar reed me de trein
precies om zeven over elf
daar reed me de trein vanzelf.

De mensen schreeuwden overluid:
"we willen er gauw, we willen er gauw"
de mensen schreeuwden overluid
"we willen er gauw weer uit!"

En als de trein niet stil gaat staan
dan rijdt-ie vana, dan rijdt ie vana
en als de trein niet stil gaat staan
dan rijdt-ie vanavond nog!


.......

 

               

 

Al in een groen, groen knolle-knolle-land
daar zaten twee haasjes heel parmant
en de een die blies de fluite-fluite-fluit
en de ander sloeg de trommel.

Toen kwam opeens een jager-jager-man
en die heeft er een geschoten
en dat heeft naar men denken denken kan
de ander erg verdroten.


.......

Op de grote, stille heide
dwaalt de herder eenzaam rond
wijl de witgewolde kudde
trouw bewaakt wordt door de hond
en al dwalend ginds en her
denkt de herder : och, hoe ver
hoe ver is mijn heide!
hoe ver is mijn heide, mijn heide!

Op de grote, stille heide
bloeien bloempjes lief en teer
pralend in de zonnestralen
als een bloemhof heinde en veer
en, tevree met karig loon
roept de herder : O, hoe schoon
hoe schoon is mijn heide!
hoe schoon is mijn heide, mijn heide!

Op de grote, stille heide
rust het al bij maneschijn
als de schaapjes en de bloemen
vredig ingesluimerd zijn
en, terugziend op zijn pad
juicht de herder : welk een schat
hoe rijk is mijn heide!
hoe rijk is mijn heide, mijn heide!

.......

         

In een blauwgeruite kiel
draaide hij aan 't grote wiel
de ganse dag
maar Michieltjes jongenshart
leed ondragelijke smart
a-ach! a-ach! a-ach! a-ach!

Als matroosje vlug en net
heeft hij voet aan boord gezet
dat hoorde zo
naar Oostinje, naar de West
jongens, dat gaat opperbest
Hojo, hojo, hojo, hojo!

Daar staat Hollands admiraal
nu een man van vuur en staal
de schrik der zee
't is een Ruiter naar den aard
glorierijk zit hij te paard
Hoezee, hoezee, hoeze, hoezee!  

.......

Een karretje op de zandweg reed
de maan scheen helder, de weg was breed
het paardje liep met lusten
'k wed, dat het zelf zijn weg wel vindt
de voerman lei te rusten.
ik wens je wel thuis, mijn vrind, mijn vrind
ik wens je wel thuis, mijn vrind.

Een karretje reed langs berg en dal
de nacht was donker, de weg was smal
het paard liep als met vleugels
de sneeuwjacht zweept zijn ogen blind
de voerman houdt de teugels
ik wens je wel thuis, mijn vrind, mijn vrind
ik wens je wel thuis, mijn vrind.

Eén karretje keert behouden weer
het ander heeft er geen voerman meer
waar kan hij zijn gebleven
'k wed, dat je 'm op de zandweg vindt
of mooglijk wel daarneven
hij komt niet meer thuis, die vrind, die vrind
hij komt niet meer thuis, die vrind.

.......

De schuiten zwieren af en aan
zij komen op de wind te staan
en gaan geduldig over stag
en zwaaien door de lange dag
van licht en lieve zonneschijn
zo blij, omdat ze buiten zijn.

Zo blij, omdat het water koelt
hun rond de forse borsten spoelt
omdat de jonge wervelwind
hun zwarte zeilen fel bemint
en dringend met zijn volle druk
hun trillen doet van diep geluk.

Zo gaan zij altijd af en aan
ik mag ze door de zon zien gaan
mij voelen als een zonnekind
en drinken van de wijde wind,
net als die schuiten dankbaar zijn
en blij, omdat we buiten zijn........


.......

Kom mee naar buiten allemaal
dan zoeken wij de wielewaal
en horen wij die muzikant
dan is zomer weer in 't land!

dudeldjo klinkt zijn lied
dudeldjo klinkt zijn lied
dudeldjo en anders niet

Hij woont in 't dichte eikenbos
gekleed in gouden vederdos
daar jodelt hij op zijn schalmei
tovert onze harten blij.

dudeldjo klinkt zijn lied
dudeldjo klinkt zijn lied
dudeldjo en anders niet


.....

                      


In 't groene dal, in 't stille dal
waar kleine bloempjes bloeien
daar ruist een blanke waterval
en druppels spatten overal
om ieder bloempje te besproeien   
ook 't kleinste.

En boven op de heuveltop
waar hoge bomen groeien
daar zweept de stormvlaag fel en bits
daar treft de rosse bliksemflits
en splijt, bij 't daav'rend onweersloeien   
de grootste.

Omhoog, omlaag, op berg en dal
ben 'k in de hand des Heeren
toch kies ik, als ik kiezen zal
mijn stille plek, mijn waterval
toch blijf ik steeds, naar mijn begeren      
de kleinste.


.......

Goedenavond speelman
mijn vader laat vragen
of je 'n avond spelen kan
voor de kleine Poppedijne
en de grote Bim bam.

.....

Hinkel de pinkel, daar komen wij aan
wij hebben geen kousen of schoenen meer aan
met de handen op de rug
hinkel de pinkel  en dan weer terug.

.....

     

Hoog op de gele wagen
rijd ik langs berg en dal
lustig de kleppers draven,
blij klinkt het hoorngeschal
water en en wouden en weiden
stromen zo krachtig en vrij.

Ik kan van uw schoon haast niet scheiden
maar 't gaat voorbij, voorbij
ik kan van uw schoon haast niet scheiden,
maar 't gaat voorbij, voorbij.

Bassen, violen en fluiten
zingen door dorpen blond
vrolijke frisse kornuiten
springen om de linde in 't rond
mee danst het blad in de winden
zwierend en zwaaiend joechei.

Hoe graag bleef ik daar bij de linde
maar 't gaat voorbij, voorbij
hoe graag bleef ik daar bij de linde
maar 't gaat voorbij, voorbij.


.......

Hoe zachtkens glijdt ons bootje
daar op het spieg'lend meer
de riempjes net en proper
gaan luchtig op en neer

De golfjes kabb'len spelend
al tegen 't bootje aan
en ginds zien wij de toren
in groene bosjes staan

Maar wie wil spelevaren
zij wijs en welbedacht
want menig voer in 't bootje
die dood werd thuisgebracht

Het bootje is zo wankel
het is zo rank en smal
wie met gevaren spotten
zijn beter aan de wal

~ ~ ~ ~ ~

                               

 

Wat mij nog altijd spreekt uit vroeger dagen
is d'oude klok die ik niet meer missen kan
zij heeft het uur van lief en leed geslagen
geluk en rouw was zij getuige van.

Ze heeft jarenlang getrouw haar stem doen horen
sloeg ook het uur dat ik ter wereld kwam
en toen ik jong m'n ouders had verloren
was het de klok die ik met mij mede nam.

Ben ik van huis voor dagen of voor weken
is 't bij m'n thuiskomst eenzaam om mij heen
maar komt haar stem die stilte weer verbreken
dan voel ik mij niet meer zo gans alleen.

Van wat mij lief was is mij niets gebleven
'k sta nu aan het einde van mijn levensbaan
en komt voor mij het afscheid van 't leven
zal ook die klok m'n uur van scheiden slaan.


.....

           

Ferme jongens, stoere knapen
foei, hoe suffend sta je daar
zijt ge dan niet welgeschapen
zijt ge niet van zessen klaar
schaam je jongens en ga mee
naar de zee, naar de zee
schaam je jongens en ga mee
naar de zee, naar de zee!

Dat 's een leven van plezieren
dat 's een leven van stavast
zo de wereld rond te zwieren
in het topje van de mast
thuis te zijn op ied're ree
kom, ga mee naar de zee
thuis te zijn op ied're ree
kom, ga mee naar de zee!

Laat ze pruilen, laat ze druilen
laat ze schuilen aan het strand
loopt Jan Salie op zijn muilen
Jan Courage kiest het want
hallo bootsman, alles ree
wij gaan mee naar de zee
hallo bootsman, alles ree
wij gaan mee naar de zee!

.....

                

Wie wil er mee naar Wieringen varen
's morgens vroeg al in de dauw
met een mooi meisje van achttien jaren
dat zo graag naar Wieringen wou?

Schipper ik hoor de hanen kraaien
schipper ik zie de vlaggetjes waaien
stuurman, laat je roer maar gaan
dan zullen wij spoedig op Wieringen staan.

Toen we daar op Wieringen kwamen
zagen we heel veel boeren staan
die hun spek met lepels aten
daarom wou je naar Wieringen gaan

Schipper ik hoor de hanen kraaien
schipper ik zie de vlaggetjes waaien
stuurman, laat je roer maar gaan
dan zullen wij spoedig op Wieringen staan.

 

.....

 

 

                  

 

Er schommelt een wiegjen in 't bloeiende hout
een wiegjen met bloemengordijntjes
dat hebben twee vogeltjes samen gebouwd
en zie eens hoe keurig en fijntjes.

Als 't windeke speelt
de loverkens streelt
dan schommelt het teedere wiegelijn mee
als 't scheepjen op deinende zee.

In 't schommelend wiegjen is 't wonder geschied:
uit d'eitjes zijn jongen geboren
nu zingt in verrukking het gaaiken zijn lied
een liedeke zoet om te hooren.

Hoe 't jubelt door 't hout
hoe schatert door 't woud
en moedertje dekt ze van 't luisteren niet moe
met koest'rende vleugeltjes toe.

.......