Import van Depressies

Dat komt ervan als je pontificaal en deemoedig je excuses aanbiedt voor een futiliteit uit je verleden. Met schaamrood op de wangen nog wel. Een grotere vernedering was niet meer mogelijk voor Francken. Wellicht onder dwang zijn de excuses aangeboden, maar als je daaraan toegeeft stel je je eigen zwakte tentoon. In volle ornaat.

En van die zwakheid wordt nu gretig geprofiteerd. Zoubida Jellab, Brussels gemeenteraadslid Ecolo, diende een klacht in tegen Francken op 17 oktober. Zoubida Jellab? Zoubida?... Horen de lezers ook de klanken en geluiden van het oerwoud weergalmen in die naam? Wat komt zo'n mens ons de les lezen? Waar haalt ze die pretentie vandaan? En dan durft ze nog zeggen dat 4.000 andere burgers de klacht ondertekend hebben. Ze eist zelfs dat de racismewet, waarop de klachten gestoeld zijn, uitgebreid wordt naar beledigingen... Laat dat groene vrouwtje toch thuis achter het groene fornuis groene groentjes klaarstomen waarna ze in haar zetel kan dromen over haar groene thuisland.

Rainbowhouse Brussels, een verzameling van seksueel gestoorden met allerlei bizarre afwijkingen, gaat er zich ook mee moeien en heeft aan Charles Michel gevraagd om strengere maatregelen te nemen.

Kijk, heer Francken, zulke toestanden waren te verwachten na uw openbare schuldbelijdenis. Een onvervalste politicus doet zoiets toch niet?!...

Hopelijk ben ik niet uitgegleden op het gladde ijs van de politiek.

Verpleegsters Germaine en Gertrude assisteerden dokter Zhivago bij zijn medische onderzoeken in school. Ik heb hen beiden nog gewaarschuwd voor de erotische signalen die dokter Zhivago uitzendt, maar het hielp niet. Na het medisch onderzoek smeekten ze om zijn aandacht. Maar de dokter, zoals alle schoolartsen, rammelde zijn onderzoeken af om daarna holderdebolder te verdwijnen naar zijn praktijk of naar huisbezoeken. In korte tijd fortuinen vergaren, geld verzamelen... Dus geen tijd voor praatjes met verpleegstertjes die in hun puberteit waren blijven steken.

Op een dag kondigde zich de derde beroepsklas meisjes aan bij de dokter. Allen wisten dat de dokter in zijn kabinet alleen maar meisjes wilde zien in hemdje en broekje. Dat waren de regels. Natuurlijk  was er een groepje moslimmeisjes dat wilde opvallen door zich anders te gedragen en de regels te negeren. Islamitische kapsones en aanstellerij! Zij presenteerden zich bij de dokter met hoofddoekje op het koppeke en een los jurkje rond het ronde lijfje. Meteen stuurde de dokter hen weg en vroeg aan de verpleegsters om hun werk te doen. Maar de moslimmeisjes bleven hardnekkig weigeren om zich uit te kleden voor de dokter. Heen en weer gekibbel. Germaine en Gertrude trachtten tevergeefs een communicatie met de moslimmeisjes op gang te brengen.

Plotseling pakten de eigengereide meisjes hun gsm en brabbelden iets in het Turks. Het was alsof ze hulp zochten. Vanaf dat moment zwegen ze en keken de andere kant op. Alsof ze ergens op aan het wachten waren... En ja, in een oogwenk viel er een horde Turken de school binnen, zonder zich aan te kondigen. Vaders, broers, neven, nonkels... het hele zootje was werkloos en had dus alle tijd om zich vanuit café of moskee naar de school te begeven. Om daar de Jan uit te hangen, om zich te laten gelden met veel machtsvertoon.

Het is alsof allochtonen over ingebouwde sensoren beschikken, die hen verwittigen wanneer rasgenoten in gevaar verkeren of om hulp roepen. Zo kunnen ze binnen de kortste keren een groep vormen die eendrachtig en eensgezind een doel nastreeft. Eendracht maakt macht, en elk individu van de groep voelt zich sterk door zich aan de groep op te trekken. Maar als individu stellen ze niets voor, waardeloos!

Germaine en Gertrude raakten de kluts kwijt, en omdat de dokter geen tijd wou verliezen kreeg de moslim-samenscholing haar zin. Onvoorstelbaar! Dit staaltje van zelfverloochening en onderdanigheid heeft meegeholpen aan de uitbreiding van macht en zelfvertrouwen bij de indringers van onze samenleving.

Prutsmans was een menssoort van het heks-achtige type. Spinnen en kevers verzamelen was haar hobby. Ze kwam naar school met een bezem, vergezeld van een zwarte raaf. Haar gebochelde rug en kromme neus waren geen echt probleem, maar haar koppeke!... Wanneer ze haar hoofd schudde, kon je haar hersenen horen rammelen. Vijzen verloren. En de vijzen die ze nog niet kwijt was, die zaten los, en waren beschimmeld ook nog. Ondanks de lek in haar bovenkamer kon het ongedierte dat in haar koppeke huisde, niet ontsnappen. Een chronische aantasting van logisch denken en psychisch functioneren.

Ze spéélde met mensen en hield ervan om hen in een slecht daglicht te plaatsen. Waarheid en verzinsels haalde ze dooreen, en haar fantasie rondde alles af tot een pikant roddeltje. Dat krijg je als je in je jonge jaren teveel roddelblaadjes leest of teveel naar tv-soaps kijkt... Als migrantenaanbidster was ze een fan van het CGKR, waar ze leerkrachten verklikte die lid waren van het Vlaams Blok.

Het pijnlijkste incident dat haar overkwam, gebeurde op de speelplaats, toen ze van een laddertje viel terwijl ze een affiche tegen de muur hing. 'School zonder racisme', stond er op te lezen. Het bord heeft er niet lang gehangen want de volgende nacht bij volle maan was het zwaar beschadigd. Lieve zag die nacht de heldere maan achter de donkere wolken schuiven...

Prutsmans stak graag haar kromme speurneus in intriges waarin de hoofdrolspelers duistere personages waren die leefden aan de zelfkant van de maatschappij, op de rand van de boot waaruit ze dreigden te vallen, stuurloze losers en riooltuig. Ja, dat soort leerlingen is in potentie ook aanwezig in school. En dát was de geliefkoosde doelgroep van Prutsmans, om zich in te verdiepen en alles te ontrafelen tot op de bodem.

Tenslotte, als kers op de taart, een freudiaanse verklaring voor haar complex seksueel leven. Ja, op een dag toen ze zichzelf niet onder controle had, vertelde ze argeloos over haar mislukte relaties, over haar intieme leven. Freud zou zeggen dat Prutsmans aan vaginisme lijdt, aan een onbewust afwijzen van een coïtus. Haar bewustzijn aanvaardt geen seksuele neigingen, die worden gecensureerd en verdrongen naar een diep putteke in de hersenen, waarin alleen mannen als Freud kunnen kijken...

Ik wil nog eens terugkomen op het artikel van Johan Sanctorum over onderwijs, waarin terecht gehamerd wordt op het belang van kleuter- en lager onderwijs. Recent pleitte ik ook nog eens voor school- en leerplicht voor kleuters.

Vandaag wil ik het hebben over de democratisering van het onderwijs, m.n. van het hoger onderwijs, over de vlotte toegankelijkheid van universiteiten voor iedere student. Het is niet goed dat àlle jongeren gelijke rechten hebben op hoger onderwijs. Het intelligentieniveau van de gemiddelde student riskeert te gaan zakken, en ook de bagage die hij vanuit het middelbaar meekreeg zal tekort schieten om te beantwoorden aan de hoge eisen van een universitaire opleiding.

Eerder dit jaar raakte bekend dat 1 op 10 eerstejaars hoger onderwijs gebuisd werd over de hele lijn. Dit grote aantal niet-geslaagden doet vraagtekens zetten bij de kwaliteit van middelbare scholen. Kijk maar eens naar de middelbare scholen waar ze met diploma's en rapportcijfers smijten, waar leerstof en lesniveau aangepast worden aan de zwakste leerlingen, waar fouten en zwakheden door de vingers gezien worden, waar islamlessen belangrijker zijn dan huiswerk maken, waar lichtzinnig omgesprongen wordt met tucht en discipline, waar de praktijk en het werkhuis ondergeschikt worden aan de theorie, ondergewaardeerd worden, ook al omdat het overbevolkt is door allochtone leerlingen... Zijn deze middelbare scholen wel bezig met het voorbereiden op hoger onderwijs? Met het aanbieden van de hele waaier van studie- en beroepsmogelijkheden na het secundair onderwijs? Hoe goed bereiden ze hun leerlingen voor op hoger onderwijs? Laten ze de leerlingen wel kennismaken met allerlei interessevelden, zoals technische handenarbeid, ambachtelijke vormgeving, techniek en natuurwetenschappen, voedselbereiding, agrarische arbeid, handel, administratief werk, literaire en geestelijke arbeid, sociaal werk en opvoeding?... Voila, de beroepenwereld in een notendopje.

Het lespeil in het middelbaar onderwijs moet naar omhoog! Kilometers hoger! Láát zwakke leerlingen afhaken. Láát er een kloof zijn tussen sterke en zwakke leerlingen. Láát anderstaligen afhaken. Láát onwilligen aan hun lot over. Láát spijbelaars in de steek. Láát zwakke allochtone leerlingen ongemoeid... De sterken worden alleen maar sterker als de zwakkeren zwak gehouden worden. Aandacht voor zwakke leerlingen is gelijk aan het nivelleren van ieders niveau naar onder, de ravijn in, en in de vernieling ook nog.

Dan zijn er de allochtonen in het middelbaar onderwijs, da's een hoofdstuk apart. Die sjarels hebben daar alles overhoop gegooid, de hele pedagogische structuur en netwerk van studierichtingen, alles is in de war geraakt door hun aanwezigheid in onze geordende onderwijsstructuur. Altijd al is er een prestatiekloof geweest tussen alochtone en Vlaamse leerlingen. Om die kloof te dichten zijn er de linkse pogingen om van concentratiescholen multiculturele scholen te maken, waarin de allochtoon zich zou kunnen optrekken aan de Vlaming, waarin alle leerlingen gelijkgeschakeld worden zonder niveauverschillen, zonder uitblinkers, maar ook zonder mislukkelingen. Multicultureel onderwijs doet het lesniveau dalen, en niemand van de deelnemers heeft er profijt van. Allochtonen willen zich niet optrekken aan de Vlamingen, en zij kunnen ons niets bijbrengen, hebben niets om ons te verrijken.

Allochtone leerlingen strompelen mee met de grote hoop in de brede eerste graad. Hun taalachterstand, leerachterstand en gebrekkige studiehouding vallen er minder op. Na een rampzalig lager onderwijs, met vallen en opstaan, met buizen, strafstudies en uitsluitingen, komen migrantenleerleerlingen in de brede eerste graad. Zittenblijven hoeft niet meer, afzakken naar een 'mindere' studierichting hoeft niet meer, geen watervallen meer die overmeesterd moeten worden... en zo belanden ze tenslotte in de derde graad, het einde van het middelbaar onderwijs. Wat is een diploma secundair onderwijs dan nog waard? En hoe gaan onze Vlaamse bollebozen zich nog kunnen handhaven in het hoger onderwijs?...

Niveauverschillen en kloven moeten er zijn, schitterende leerlingen moeten zich kunnen onderscheiden van de grauwe middelmaat en van de achterblijvers!

"Honderden Brusselse kinderen blijven thuis wegens plaatsgebrek in Brusselse scholen."

Dat had Pascal Smet een paar jaar geleden niet voorzien toen hij plechtig beloofde dat àlle ouders een plaats zouden vinden voor hun kinderen in de school van hun keuze. En tòch had hij het in de sterren kunnen lezen, maar zo ver keek hij niet. En ook in alle kristallen bollen stond het geschreven, dat de vermenigvuldigingsdrift van onze nieuwe medemensen onze ooit zo goed-georganiseerde maatschappij zou vernietigen.

Waar moeten deze dramatische toestanden eindigen? Het is als een klein sneeuwballetje dat alsmaar blijft rollen tot het zich ontwikkelt tot een gigantische sneeuwbal, tot een puinhoop van lawines en modderbrijen van smeltend ijs waarin nog de restanten van verse sneeuw verpulverd worden en opgaan in massale nieuwe aanvoer van vieze gemolten sneeuw.

1.291 ouders hebben hun kind dit jaar niet kunnen inschrijven in het Nederlandstalige onderwijs. Het zijn voornamelijk kleuters die noodgedwongen thuis moeten blijven. Dat meldde gisteren het Lokaal Overlegplatform (LOP) van het Brusselse basisonderwijs.

Lieve stelt voor: een verplichte Collectieve Seksuele Voorlichting voor de moslimbevolking en alle allochtone inwoners van Brussel en omstreken, liefst van heel Vlaanderen. 'Hoe plant ik mij voort op een beschaafde manier? Hoe kom ik op een fatsoenlijke manier aan nakomelingen?' Wanneer gaat dat volk nu eens eindelijk leren dat ze hier flink uit de toon vallen met hun overkroostrijke gezinnen?... Ik vrees dat ze hardleers zijn, ze zijn ervan overtuigd dat hoe talrijker ze zijn, hoe vlugger ze hier aan de macht komen.                     

Die verplichte collectieve seksuele voorlichting is wat anders dan de saaie inburgeringscursussen die hun doel voorbij schieten, die het zelfbewustzijn van de allochtoon alleen maar aanwakkeren.

En dan is het nu tijd voor Lieve om vreemd te gaan. Bertie heeft mijn stamcafé voor 10 dagen gesloten. Ze is op vakantie. Kweeniewaarnaartoe...          

Ik mag in herhaling vallen over Meulenberg, omdat ik zonder gevarengeld en ongewapend naar het atheneum in Meulenberg gestuurd werd. Ja, daar waar de leerlingen autobanden van leerkrachten doorprikten en autoruiten bekogelden.

Wat ik mij nu afvraag: weet iemand hoe het afgelopen is met Ugur A., de hoofdrolspeler van de zware rellen vorig jaar in de wijk Meulenberg? Na zijn arrestatie sprak heethoofd en onruststoker het verlangen uit om tweedekansonderwijs te gaan volgen. Tevens beloofde hij op het rechte pad te zullen blijven. Hij werd vrijgelaten, en kreeg enkel een werkstraf. We hebben niets meer vernomen over deze gevaarlijke man. Is hij geslaagd in zijn examens of is hij nu doodleuk bezig met het vervolg van zijn drugspraktijken in Meulenberg? En waarom is de politie dan nu weer bezig met controleacties op drugs te houden?

Vorig jaar schreef ik:

Volwassenenonderwijs voor Meulenbergse Crimineel?

De 20-jarige Ugur werd twee weken geleden gearresteerd omdat hij een celstraf moest uitzitten voor drugsfeiten en illegaal wapenbezit. Twee veroordelingen waartegen hij verzet aantekende. De arrestatie, waarbij Ugur geboeid kon ontsnappen, was aanleiding voor Meulenbergse 'rellen' zoals we die vanouds kennen. In de probleemwijk Meulenberg volstaat een politie-uniform om het allochtone gemeenschapsleven in rep en roer te zetten. En toch dringt het nog altijd niet door tot burgemeester, politie en gezagvoerders dat ze geen gezag hebben en dat de allochtone gemeenschap de baas is in Meulenberg.

Raadsman Peter Donné verdedigt Ugur. Hij vroeg de rechtbank om een werkstraf en hangt een beeld op van zijn 'patiënt', een beeld dat smachtend overloopt van spijt en sentiment, een beeld dat het publiek doet smelten van compassie en medeleven met een jongen die echt van plan is zijn leven te beteren.

Beschuldigde Ugur sprak zijn laatse woorden uit: "Ik ga mijn best doen om op het rechte pad te blijven. Mijn diploma secundair onderwijs heb ik niet behaald en daarom wil ik tweedekansonderwijs gaan volgen".

We mogen niet vergeten dat hoofdrolspeler Ugur al na een week na de zware straatgevechten op vrije voeten rondliep. Burgemeester IJzermans reageerde perplex en verontwaardigd op de vrijlating, hij vond het maatschappelijk onverantwoord. Ja, ja...

Dus nu gaat een of ander centrum voor volwassenenonderwijs (CVO) een kersverse nieuwe leerling krijgen: Ugur A., de Meulenbergse relschopper, de drugsdealer en de schender van de wapenwet. Eens benieuwd wat dat uitschot terecht gaat brengen van zijn nieuwe onderwijskansen. Of het moest gaan om een mirakuleuze genezing waarbij iemand zijn levenswandel in een handomdraai kan wijzigen in de positieve richting, weg van alle herrieschopperij en gekrakeel, weg van misdaad en geweld... Maar om in één klap de juiste knop in je brein in te drukken, moet er wel een grondige hersenspoeling aan voorafgaan. Een gedragswijziging komt er niet zomaar!

Net als twee weken geleden heeft de lokale politie MidLim met bijstand van de federale politie eergisteren een grote controleactie gehouden in de Houthalense wijk Meulenberg. Vijftig agenten werden ingezet om de controle uit te voeren. Reden voor de razzia was de drugsoverlast in een café in de Varenstraat. Er werden kleine hoeveelheden cannabis en cocaïne aangetroffen. Een persoon werd wegens drugsbezit gearresteerd.

De controle verliep rustig. Bij de actie van twee weken geleden viel de politie binnen in twee Meulenbergse cafés, waar een grote hoeveelheid drugs aangetroffen werd. Elf personen werden toen opgepakt. Een van hen werd door de onderzoeksrechter aangehouden. De twee cafés werden tijdelijk, voor drie maanden, gesloten.

In de beginjaren van mijn blog, toen geen kat mijn schrijfsels kwam lezen, flanste Lieve zomaar wat ineen over 'ochtendseks' op haar blog. Amateuristisch, onwetenschappelijk en improvisorisch. "Lome seks op een lome ochtend werkt kalmerend voor de rest van de dag... Na een ochtendlijk vrijpartijtje glijdt alle nervositeit als vloeibare honing van je af, je zenuwen worden bewusteloos geslagen en je komt in een bedwelmende roes... Moeiteloos overstijg je alle grenzen en hindernissen"...

Nu blijkt Jane Greer er ook zo over te denken, maar zij vertelt het veel mooier. Ik zal het even samenvatten voor de lezer.
-Bij ochtendseks komt adrenaline vrij waardoor de seks intenser aanvoelt.
-Het knuffelhormoon oxytine komt vrij bij ochtendseks waardoor de hele dag een intense verbondenheid met de partner gevoeld wordt.
-Het antilichaam Immunoglobuline A komt vrij, waardoor je minder snel ziek wordt.
-Bij 3x ochtendseks per week , heb je 50% minder kans op een hartaanval.
-Na ochtendseks heb je de hele dag een vrolijk energiek gevoel.
-Ochtendseks geeft je een mooie natuurlijke uitstraling. Het optimaliseert de kwaliteit van haar, huid en nagels.

Houzee van de Rechts blog wees mij op een interessant artikel van Johan Sanctorum over onderwijs: http://visionairbelgie.wordpress.com/. Ik pik er vandaag het gedeelte uit over de rol van kleuterscholen, over intellectuele kansarmoede die in de hand gewerkt wordt door ouders die hun kinderen pas naar school sturen als ze schoolplichtig zijn: "Haal deze kinderen van meet af aan weg uit de thuisomgeving waar ze weinig intellectuele stimulansen krijgen en geef hen op school de juiste prikkels mee."

Boing! Doink! De nagel op de kop!

Gesteund in mijn opvattingen over 'schoolplicht voor kleuters', maak ik nu van de gelegenheid gebruik om een oud blogberichtje nog eens opnieuw te vertellen.

Schoolplicht voor Kleuters

Ik ben voorstander van verplicht onderwijs voor kleuters. Hoe vroeger, hoe liever. Een degelijke voorbereiding op de lagere school is belangrijk en noodzakelijk. Kleuteronderwijs is niet meer een 'bewaarschool' of 'papschool' zoals vroeger, maar wel een 'schoolrijp maken', een klaarstomen om te leren lezen en schrijven, om kennis te maken met rekenkundige begrippen, met motorische, sociale en taalvaardigheden, met tijdsbegrippen, er wordt ook gewerkt aan lichaamsbesef, ruimtelijke oriëntatie, visuele en auditieve waarneming, onderscheid essentie-detail, enz. Er wordt de basis gelegd van de hele schoolloopbaan van het kind.

Spijbelende kleuters, of kleuters die niet naar school komen, missen dus kostbare momenten in hun gang naar de lagere school. Zij missen de stevige bodem waaraan in het kleuteronderwijs gebouwd wordt. In de kleutertijd begint dan al de taal- en leerachterstand, die gedurende de hele schoolloopbaan het kind blijft achtervolgen. Daarom moet de kleuterschool, waar de fundamenten van studiesucces gelegd worden, verplicht gemaakt worden!

Ik heb ondervonden dat allochtone ouders het kleuteronderwijs grondig onderschatten. Zij denken lichtzinnig en minachtend over ons onderwijs. Ze zijn er niet van te overtuigen dat kleuteronderricht basis en voorwaarde is voor een degelijke schoolloopbaan. Het is als praten voor dovemansoren. Echt!... 

Schoolbezoek zou moeten afgedwongen worden door de schoolplicht te koppelen aan kindergeld, leefloon, sociale voozieningen en andere leuke dingen en gunsten die uit de hemel vallen voor onze andersoortige medemens. Kleuters met een andere taal en cultuur hebben méér nood aan kleuteronderwijs dan onze Vlaamse leerlingen. Zij hebben nood aan een intensievere voorbereiding op de lagere school.. En het zijn precies dié allochtone kleuters die schitteren door hun hoge aantal afwezigheden op school.

Ouders die hun kinderen niet naar school sturen werken mee aan de decadentie van het onderwijs, een soort decadentie zoals die nu in de hele samenleving zichtbaar is...

Een volgende keer gaat het over de overgang van secundair onderwijs naar hoger onderwijs.

Aflevering 13. Op Ziekenbezoek

In een grijs en stoffig verleden was ik werkzaam als psycholoog in een PMS-centrum, waar Horbert, de psychopaat, het opperhoofd was. Gelukkig was zijn afwijking in de solden gekocht en dus niet besmettelijk... Ik hield van mijn taken en bezocht graag de scholen die mij toegewezen waren. Hoewel een concentratieschool achteraan op mijn verlanglijstje bengelde. Ik genoot van de gesprekken met ouders, met andere hulpverlenende instanties, met leerkrachten en leerlingen, en trachtte me in te leven in ieders probleemsituatie.

Er waren echter onoverbrugbare meningsverschillen met mijn collega's. Ze zagen me als een buitenbeentje. Mijn contacten met hen struikelden over verschillen in opvattingen over migrantenonderwijs, over probleemleerlingen, over de omgang met collega's onderling, over maatschappelijke en politieke problemen, eigenlijk over alles. Nérgens vond ik mezelf terug. Dus gooide ik me met extreme toewijding op mijn werk, en dat was alleen maar mogelijk door het negeren van lastpakken in mijn werkomgeving.

Mijn collega's zagen elkaar graag in een zwakke kwetsbare positie, bij ziekte en tegenspoed, bij ontsporingen en inzinkingen, bij droefenis en pijn. De collega's leden allen aan de merkwaardige tic om ziekenbezoek af te leggen, op bezoek gaan bij de zwakkeling, de mindere, de kwetsbare, daarvan hielden ze. Iedereen die iets mankeerde kon rekenen op een bezoek van collega's, eender waar de zieke zich bevond, thuis, in het ouderlijk huis, op de kraamafdeling, in het ziekenhuis, bij spoedgevallen, op intensive care... een banale verkoudheid,  een gebroken duim, een baaldag, premenstruele storingen, een simpele complexe beenbreuk, een geneeslijke of zelfs ongeneeslijke ziekte... De collega's waren er!

Tijdens de diensturen namen ze rustig en uitvoerig de tijd voor hun menslievende plichtplegingen. Ziekenbezoeken afleggen als als een perverse verslaving... En als ze dan later weer achter hun bureau plaatsnamen, uitgerekend nét voor sluitingstijd, noteerden ze in hun dagboek als bezigheid voor die dag : 'Administratie'. Zo heb ik er eentje gekend, een maatschappelijk werkster, die deze 'administratie' wel een half schooljaar volgehouden had...

"Ik was hier eerst, en de vreemde rest is er allemaal ná mij gekomen!". Dat waren de krachtige woorden van Jef, eigenaar van de Watermolen, toen hij begon te vertellen over zijn restaurant, dat als een buitenaardse oase midden in de beruchte wijk Meulenberg pronkte.

In de Houthalense migrantenwijk Meulenberg zijn de meeste inwoners van vreemde origine en werkloos. Het straatbeeld wordt er ontsierd door waggelganzen en borstelsnorren, die op weg zijn naar een Turkse groentewinkel of een Turks café, of zomaar wat ronddrentelen. Hier en daar maakt een Italiaanse winkel er een kleurrijk geheel van, de finishing touch van de verloedering van een wijk. Meulenberg met zijn twijfelachtige reputatie, is nog nét geen no-go zone, maar het scheelt niet veel... Lieve maakt toch liever een omweg dan door de wijk te rijden.

De Watermolen kent als gebouw een lange geschiedenis als molen, toen er nog Vlamingen woonden. 28 jaar geleden maakte Jef er een uniek restaurant van. Het interieur was een wirwarrige mix van allerlei stijlen, designs en versierseltjes. De inboorlingen die toen nog in Meulenberg woonden, hunkerden naar eigenheid en herkenbare dingen en kwamen dan cocoonen in het restaurant van Jef, waar het overliep van gezelligheid, rust en sfeer. Het gaf de mensen geestelijk houvast, het was als een ankerplaats voor autochtonen die vol heimwee op zoek waren naar hoe het vroeger was, naar vertrouwdheid... In Meulenberg was een bezoekje aan de Watermolen een ware verademing, te midden van de jungle daarbuiten!        

Eérst was er de Watermolen, en dáárna de minderwaardige buurt. "Ik was hier eerst, en de vreemde rest is er allemaal ná mij gekomen!", zo zei Jef heel trots. Het restaurant was als een stille getuige van een wegkwijnende Vlaamse gemeenschap...

En nu, nu is er alleen nog maar Meulenberg... Jef is gestopt met zijn restaurant, met zijn 'Genaderse Watermolen'...