Mijn favorieten
  • natoken
  • hettysite
  • Vekabo Camping De Boomgaard Vorden NL
  • michel
  • ani
  • ludovicus
  • fotojacht
  • paolo
  • hetty1943
  • saartje
    Welkom op HETWIMPEL, herinneringen van een Achterhoekse in Drente
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Onze bordercollies Tessa en Scott hadden een prachtig nestje met 7 pups.
    Foto
    Foto
    Hoofdpunten blog hetty1943
  • Bram. de filosoof
  • Wie is de baas?
  • Rick en Epke...
  • Hattem
  • Zaterdag
    Categorieën
  • Aartsen (0)
  • Bijenhof De Haar (0)
  • Bijenhof Wildenborch (0)
  • Coba en Hendrik Jan (0)
  • De Boomgaard t/m 1962 (0)
  • De Haar 1946-1950 (1)
  • Eggink Boskamp tot 1940 (2)
  • Fam Eggink Boskamp na 1946 (0)
  • fam van der Kolk Schoolpad (3)
  • fam. van der Kolk (0)
  • fam.van der Kolk Emmen Kuifmees (0)
  • Harwig (0)
  • Herman Eggink USA (0)
  • Wim Stork/ Holvrieka (0)
  • Wimhetty vanaf 1965 (2)
  • Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Een verslag over de hoogtepunten van onze reis naar Nieuw Zeeland met de ANWB is te lezen bij hetty1943 of op www.hettysite.nl 3 nov. '07--19dec. '07
    Archief per maand
  • 04-2015
  • 02-2014
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 05-2012
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 12-2010
  • 10-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 02-2010
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
    Blog als favoriet !
    Foto
    Categorieën
  • Aartsen (0)
  • Bijenhof De Haar (0)
  • Bijenhof Wildenborch (0)
  • Coba en Hendrik Jan (0)
  • De Boomgaard t/m 1962 (0)
  • De Haar 1946-1950 (1)
  • Eggink Boskamp tot 1940 (2)
  • Fam Eggink Boskamp na 1946 (0)
  • fam van der Kolk Schoolpad (3)
  • fam. van der Kolk (0)
  • fam.van der Kolk Emmen Kuifmees (0)
  • Harwig (0)
  • Herman Eggink USA (0)
  • Wim Stork/ Holvrieka (0)
  • Wimhetty vanaf 1965 (2)
  • Categorieën
  • Aartsen (0)
  • Bijenhof De Haar (0)
  • Bijenhof Wildenborch (0)
  • Coba en Hendrik Jan (0)
  • De Boomgaard t/m 1962 (0)
  • De Haar 1946-1950 (1)
  • Eggink Boskamp tot 1940 (2)
  • Fam Eggink Boskamp na 1946 (0)
  • fam van der Kolk Schoolpad (3)
  • fam. van der Kolk (0)
  • fam.van der Kolk Emmen Kuifmees (0)
  • Harwig (0)
  • Herman Eggink USA (0)
  • Wim Stork/ Holvrieka (0)
  • Wimhetty vanaf 1965 (2)
  • Een Achterhoekse in Drente
    of... wie lang leeft kan veel verhalen
    Memories
    06-06-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Prietpraat

    Zoals Ben en Niesje de laatste 10 jaar in hun vakantie op ons huis en menagerie passen, gebeurde dat 30 jaar geleden ook al een paar keer, maar dan met de kinderen. Ze ontdekten dat de omgeving van de Marnixstraat in Hengelo vele leuke kanten heeft. Volgens mij  speelde het Kristalbad daarbij een hoofdrol. Paul Sietse deed hier z'n eerste zwemslagen.
    Gerard was en is de moppentapper van de familie. Hij houdt gewoon niet op. Hij heeft ook een bepaalde opmerkingsgave.
    Toen hij op de kleuterleeftijd was kwam hij met Niesje langs het Groene Kruisgebouw in Hattem, waarop aan de buitenkant inderdaad een groot groen kruis zit. Vroeger ben ik daar met Gerhard nog naar het Zuigelingenbureau geweest. Het was in de Paastijd en Gerard had vast goed opgelet bij de bijbelverhalen over Pasen. Plotseling zegt hij tegen Niesje: "Ik weet waar ze de Here Jezus naar toe gebracht hebben....". Niesje is benieuwd: "Nou"?  "Hier....kijk...naar het Groene Kruis"!
    Een tijdje later zien ze dat een stel jongens wat wild bezig zijn om een groot hekwerk  te vernielen door er met brommers hard tegen aan te rijden. Hij heeft het bekende bordje er op zien zitten, kijkt naar de grote vernielers en vraagt aan Ben: "Mag dat wel van meneer Heras"?
    Ook met Catharina was het vroeger wel eens zweten . Niesje zat eens met haar in de trein met tegenover zich een man met een hele grote rode neus met een pukkel. Niesje dacht nog even van...laat ik maar niks zeggen....misschien ziet ze het niet. Maar Catharina had het opgemerkt en deelt  de meneer gewoon mee: "Meneer...u hebt een hele grote pukkel op uw neus"! Daar sta je toch mee uit!
    Toen ik eens met de jongens naar Velp ging toen Diny en Ben daar woonden, kocht ik kaartjes voor de trein en meldde voor de kinderkaartjes hoe oud de kinderen waren. "Mark is 3, Rick is 5 en Gerhard is 7 jaar", waarop Gerhard het afmaakte..."en mijn moeder is 29". 

    __Ben en Niesje met een paar van de kleindochters.
    ---Oud Hattem is mooi gebleven 





    06-06-2008 om 12:46 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    05-06-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Doe mij nog maar een slupje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Gera met Ian, Suze en natuurlijk Snowball in 2005.
    Toen waren we voor de 2e keer hun gast. Dit kalf brak iedere keer uit, maar was zo mak als een lammetje.

    Het is al bijna 40 jaar geleden dat Henry en Tonny trouwden. Het was een volle boel bij tante Gassie en Oom Arend in hun ruime bungalow op 't Veld in Hattem. Tonny en ook Arian hebben daar een goed thuis gehad in de tijd dat hun ouders nog in Perzië woonden. Met z'n allen zouden we daar vandaan vertrekken naar het stadhuis en later naar de kerk. Tonny's moeder had de regie en haar vader zat in een hoekje wat achteraf te lezen.
    Maar het was een mooie trouwerij met een prachtige bruid en bruidegom.
    Een paar jaar later toen Gera al een jaar of twee was kwamen ze een weekend bij ons. Ze hadden inmiddels ook een hond...zo'n rijst met krentenhond, een Dalmatiër. Dit was nog voor de tijd dat ze door de film zo beroemd werden.
    Er waren de wereldkampioenschappen schaatsen op de tv. Het was toen 1972, de tijd van Ard en Keessie. Spanning ten top!
    Toen Gera voor het eerst bij ons naar bed werd gebracht, zag Henry blijkbaar de bui al hangen, want Gera was niet helemaal topfit. "Je moet er nou niet meer naar toe gaan", zei hij. "Dan blijft ze aan de gang".
    Even later huilde Gera natuurlijk al. Toen Tonny na een poosje toch naar haar toe ging , waarschuwde Henry van voor de t v : "Je kunt wel naar haar toe gaan, maar dan blijf jìj maar lopen. Ìk ga niet"!
    Maar Tonny deed wat haar moederhart haar ingaf. Klaar! We hebben toch een heel gezellig schaatsweekend gehad. We hadden muskaatwijn en hebben daar behoorlijk van genoten.
    Van ons konden ze misschien wel zeggen: ze hebben teveel zoete wijn gehad. Van mij dan, wat ik ga al zingen na één glas.
    Toen we 10 jaar geleden met Henry en Tonny bij Fred en Gera in Canada logeerden en daar met een caravan rond trokken door de Rocky Mountains  werd er ook regelmatig bij een Liquorstore gestopt. Wim en Henry sloegen in. Het was voor een behoorlijk bedrag. Ik zei toen: Wat ?....voor  zoveel ?...mens nog an toe"! Tonny zei alleen maar: "Dan zit er ook vast een lekker cognacje bij"!
    Tegenwoordig kan ik een lekker glaasje rode wijn wel waarderen en zeg nog wel eens, in navolging van Jannie, de moeder van Fred: "Doe mij nog maar een slupje"!

    05-06-2008 om 09:35 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    04-06-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een bok van een vent
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Nog voor de operatie...

    Toen Rick 2,5 was gingen we ook met hem naar een orthopeed. De stand van z'n linkervoet was niet goed, helemaal verkrampt. Hij liep op z'n teen en dan naar binnengedraaid. Ik vroeg hem het één en ander over deze handicap en legde uit hoe en hoe vaak er fysiotherapie is en informeerde ook hoeveel jaren het kost voor hij weer enigzins in orde zal zijn. De man keek me aan of ik niet goed wijs ben en zegt:"Mevrouw...dat komt nooit meer goed"! Niemand van de artsen had dat tot dan toe durven zeggen. Internet had je nog niet. Alleen werd er gevraagd:"Hoe gaat het"? en gezegd: "Oefen maar goed"!
    Ik weet niet meer hoe ik thuisgekomen ben!
    Rick zal ongeveer zes jaar geweest zijn toen de stand van z'n linkerbeen zodanig was dat hij een achillespeesoperatie moest ondergaan. De naam van die orthopeed ben ik kwijt...helemaal weggeblokt...een man zonder gevoel leek het wel...een bok van een vent. Het was dat hij tegen Rick zelf niet vervelend was, maar mij zag of hoorde hij niet. Hij legde wel uit dat hij de Achillespees ging splijten en dan verlengd weer aan elkaar ging zetten.
    Toen we hem wegbrachten vroeg ik of ik er bij mocht zijn wanneer Rick weer bij zou komen uit de narcose. Nee dat kon niet. Daar was geen denken aan. Eigenlijk had ik Rick gelijk weer mee naar huis moeten nemen.
    We konden alleen na die tijd op het bezoekuur terecht en vonden een kind dat helemaal overstuur was. Z'n been zat in 't gips en hij dacht minstens dat het er af was. De bezoekuren waren een crime voor ons. Nee... Rick had heimwee. Binnen de tijd die er voor stond konden we hem weer meenemen.
    Dat zou je nu niet meer zeggen wanneer hij vier weken naar Canada vertrekt.

    04-06-2008 om 19:42 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Knabbeltje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Eén van onze eerste vakanties in Badenhard. Hier zitten we op een bankje aan de Rijn.

    We zijn daarna toch een behoorlijk tijdje zonder huisdieren geweest. Ach met de kinderen was er ook geen tijd om daar steeds bij stil te staan. Anda en ik gingen vaak met de kinderen naar het Hertenkamp vlakbij.
    Karin en Alfred waren tot onze grote spijt verhuisd, want Alfred ging ook aan de wal werken en wel in Delfzijl bij de zoutfabriek. In hun huis kwam een vriendelijke Indonesische familie.
    Op een gegeven moment net een week voor we af zouden reizen naar Badenhard laat die buurvrouw ons zo even op het balkon een schattig hamstertje zien. "Willen jullie deze wel hebben. Onze kinderen zijn allergisch". Het was een grappig diertje. Je raadt het alweer. We waren al verkocht dwz de jongens en ik. Wim kwam behoorlijk in opstand moet ik zeggen, maar koos uiteindelijk toch eieren voor z'n geld. Buurvrouw wilde er in de vakantie wel voor zorgen.
    Er moest die laatste week dus nog een hok getimmerd. De hele buurt kwam ons Knabbeltje bewonderen. En wij gingen op vakantie.
    Na de vakantie viel het plezier dat je van een hamster kunt hebben wat tegen, want het bleek een nachtdier te zijn. En 's nachts slapen wij. Het eerste wat de jongens 's morgens deden was....één streep naar ons Knabbeltje. Het duurde niet lang of we waren hem op een morgen kwijt...ja gewoon kwijt. We hebben de hele kamer op de kop gezet en vonden hem uiteindelijk weer terug in een laars van Gerhard die op één of andere manier achter de kast verzeild was geraakt. Een hamster is natuurlijk ook een knaagdier en Knabbeltje had zich een gat naar buiten gevreten. Wim repareerde het hok. Een dag later was t-ie weer onvindbaar. Wim was er onderdehand goed flauw van, greep het hok en zette het op het balkon.
    Knabbel bleef weg, nergens te vinden.....! En Wim.... die haalde weer opgelucht adem.

    Ook geïnteresseerd in een mooi schilderij van uw lievelingsdier of een leuk dierenprentenboekje voor de ( klein) kinderen?
    Kijk maar eens op  www.hettysite.nl!

    04-06-2008 om 10:32 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    03-06-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Meneer Onderwater... Bah!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Gerhard met Mark- nog voor de krab!

    Onze eerste hond Sacha in Aalten...je weet wel die grote zwarte waterjachthond...was geen sukses. Een tweede hond wist Wim daarna ook heel lang tegen te houden.
    Maar nadat Mark geboren was kregen we een jong poesje aangeboden. Ik vond nog steeds een huis zonder dieren helemaal niks. En...Wim ging overstag! Echt waar! Miesje deed haar intree. Miesje was leuk! We waren dol op Miesje. Tot er een moment kwam dat ze Mark die in z'n kruipperiode aanbeland was de wang openkrabde. Wie Mark goed bekijkt ziet het lidteken na 38 jaar nog steeds. Ja...dan ga je wel even nadenken.
    Op een zondag...net toen we op het punt stonden om naar Vorden af te reizen... floepte Miesje naar buiten. Ze verstopte zich onder onze witte Volkswagen. Na vijf minuten bidden en smeken en maar miauwen was Wim het helemaal zat. Hij liet zich in z'n goeie kleren op z'n buik vallen, deed een graai onder de auto..... en had Miesje. "Noe geet e met ok", zei hij.
    Miesje ging mee naar "De Boomgaard". En natuurlijk mocht ze blijven. Ze mengde zich daar onder de  boerderij-kattenfamilie. Het was een zeer aanhalig poesje en heeft verscheidene keren een nestje gekregen. Ik weet niet of ze allemaal uit handen van pa zijn gebleven. Wanneer ze net geboren waren en hij ze kon vinden deed hij aan een soort geboortebeperking achteraf. Bah! Hoe? Dat heb ik nooit geweten.
    Bij ons in de buurt bracht buurman ze steeds naar meneer Onderwater. Ook vreselijk. Maar wisten de kinderen veel...wie die meneer Onderwater was.
    Toch hebben de nakomelingen van Miesje die het gered hebben gezorgd voor een heel aanhalig soort katten op "De Boomgaard".
    Ze hadden daar vroeger eens wel vijftien katten. Die waren niet op tijd ontdekt. Daar had pa het volgende op gevonden. Wanneer ze weer naar een verjaardag gingen en dat was meestal op een boerderij... dan greep hij voor ze weggingen eerst een jonge kat, nam die mee en liet hem bij het feestvarken op de deel los. Als hij dan binnen feliciteerde zei hij: "Oew kadootjen zit al in t heui op de hilde".

    03-06-2008 om 20:41 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    02-06-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ze bunt de grootste riekdom van mien lèven!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Toen ik indertijd voor de derde keer zwanger was vond mama dat eigenlijk niet zo'n goed idee. We hadden er al twee en met Rick hadden we al genoeg te doen enz. Het was natuurlijk louter bezorgdheid, maar het zat me toch dwars. Toen ik echter aan opa uit Barchem ook vertelde dat we een derde baby zouden krijgen en dat mama daar eigenlijk meer bezorgd dan blij om was zei hij: "Och Hetty, wi'j hebt 'r tiene ekregen. Maor ik kan oew vertellen...mien kinder  ...ze bunt de grootste riekdom in mien lèven".
    Maar de beide oma's wilden wel op de kinderen passen wanneer ik het ziekenhuis in ging. We hadden een vroedvrouw gekozen die alleen ziekenhuisbevallingen deed. Je kon kiezen voor drie dagen ziekenhuis en daarna nog een week kraamhulp òf zeven dagen ziekenhuis. Wim vond het een rustig idee dat ik een week in het ziekenhuis zou blijven.
    Maar toen het puntje bij het paaltje kwam hadden beide oma's er op gerekend dat Gerhard bij hun zou komen logeren. Dat zagen ze helemaal zitten. Op mijn 26e verjaardag in augustus zei één van de oma's: "Als Gerhard straks een weekje bij ons is...". Waarop de andere zei: "Gerhard....nee..die zou toch bij ons komen...."? Rick was toen net 2 jaar en was veel bewerkelijker. Het liep nogal hoog op tussen die beide oma's, die elkaar nooit erg gelegen hebben. Mama liep in elk geval al aardig rood aan. We hadden het er ook nog niet zo over gehad wie naar wie zou gaan. Dit was bij mij helemaal tegen het zere been, wat..... zere been... twee zere benen. Heel heftig!
    In elk geval raakte ik nogal van de kaart. En daar kan Wim weer niet tegen!
    Hij sprak de volgende wijze woorden: "Jullie krijgen ze geen van beiden. Ik neem gewoon vrij. Klaar"!
    Wat later kwam de tussenoplossing: drie dagen ziekenhuis en daarna kraamhulp. "Breng de jonges die paar dage allebèi maor bie'j ons op "De Boomgaard", zei pa toen. "Daor redde wi'j ons wel met. En dan kö'w ze gelieke weerumme brengen as Hetty met den kleinen d'r weer is uut 't ziekenhuus". En zo gebeurde het!

    02-06-2008 om 00:00 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    01-06-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ze komen hier mangs langs...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Het was een hele overgang... om te verhuizen van Aalten naar Hengelo. Ze liggen allebei in het oosten van ons land, maar Hengelo is natuurlijk wel een stad. Het duurde even voordat ik doorhad waarom de mensen die ik onderweg steeds bleef groeten zo verbaasd keken. Dat waren ze hier niet gewend. Daar was geen beginnen aan.
    Ook de sociale controle was hier niet of nauwelijks. En dat was een verademing. In Aalten had ik me zo goed en kwaad als het ging aangepast aan de poetsgewoonten van de buurt...'s maandags de was en vrijdags de ramen. Ik wilde ook niet als een slons over de tong gaan.
    Hier in deze grandioze benedenmaisonette in de net gebouwde Hengelose Es was er wel gezellig contact onderling wanneer je dat wilde, maar er werd bij mijn weten niet zo op je gelet. Ook de mensen om ons heen waren totaal verschillend. Wel allemaal mensen van onze eigen leeftijd, meest jonge gezinnen. Aan de ene kant van ons woonden Karin en Alfred, beiden uit Twente. Alfred was eerst nog machinist op de grote vaart en bracht altijd een voorraad drank mee. Voordat hij weer thuis kwam moesten we Karin er van af helpen. Wat hebben we samen gelachen!
    Aan de andere kant  woonden Han en Riet. Hun dochtertje Petra was net zo oud als Gerhard. We hebben wel eens een zaterdagavond tot diep in de nacht met hen monopoly zitten spelen. Het spel kregen we niet uit en zondags gingen we gewoon weer verder.
    Marinus en Jenny aan de overkant hoorden ook bij onze kerk en kwamen uit Hardenberg, lekker Sallands. Met hen klikte het ook meteen.
    Verder woonde er een gezin wat verderop waar drs voor de naam stond. De vrouw bleek een jeugdliefde van Jan Kremer en had daar ook haar oudste dochter van en warempel...die leek sprekend op haar vader.
    Voor Gerhard was Marcel natuurlijk de enige die hij in het eerste begin belangrijk vond. "Kom Piet", zei Marcel steeds en dan gingen ze samen spelen. Dat kon ook gewoon buiten. Voor de flat was een heel groot grasveld met een enorme zandbak.
    Er was één buurvrouwtje dat probeerde netjes Hollands te spreken, wat niet altijd lukte. Op een gegeven moment hadden we het over de auto's die soms wat hard reden en ze beaamde dat met de kreet:"O...ze komen hier mangs langs...."!
    Maar het meest bijzondere van ons verblijf aan de Jan Voermanstraat was dat we er nog geen drie maanden woonden toen de bel ging en wie stond daar op de stoep?? Juist... Anda!
    Dick en Anda waren er vlakbij komen wonen helemaal boven in een hoge flat. Ik had Anda geloof ik pas één keer gezien toen ze me knipte in de kapsalon in Aalten. Dick zat toen nog in militaire dienst. Het werd een vriendschap voor het leven! [/b

    01-06-2008 om 00:00 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    30-05-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Die laatste zondag....
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Mark met Sacha.

    Onze jongens gingen altijd graag logeren bij opa en oma op "De Boomgaard". Ook Oma in Hattem was een geliefde plek om eens een paar dagen onder moeders vleugels vandaan te zijn.
    Er was wel een speciale tactiek nodig  om het afscheid voor Rick te verzachten, want dat stond hem echt niet aan. Logeren vond hij geweldig, maar wanneer het vertrek van de rest van de familie aanbrak ging hij gewoon krijsend voor de auto liggen. Daar had mama het volgende op gevonden.
    "Rick ga jij maar fijn met opa de kalfjes voeren"? Of "Ga je even mee met opa naar buurman Lettink. Daar is net weer een kalfje geboren". En intussen gingen wij weer naar Hengelo. Waren we één keer weg...was er niets meer aan de hand.
    Mark had oma een keer tuk. We komen hem op een gegeven moment ophalen en mama vraagt: "Is er iets met Mark. Mankeert hem iets? Hij zegt dat hij van de dokter geen spinazie mag hebben"!
    Maar de pannenkoeken van oma kan niemand evenaren...zeggen ze.
    De laatste zondag bij pa en mama op "De Boomgaard", voor ze naar Vorden verhuisden, zal ons heugen. Iedereen was er. Ook Ben en Diny met Berend Jan en Wouter. Mark en Rick ontdekten samen met Berend de giertank en liepen er wat aan te sjorren. Mark probeerde een hendel uit: "Wat is dit voor ding"?  Op hetzelfde moment zaten Rick en Berend die er achter stonden van top tot teen onder de gier! Ben en Diny waren snel weg in  de auto met hun stinkend pakketje achterin. Rick werd onder de douche gezet en namen we fris in een veel te groot trainingspak van Johan weer mee naar Hengelo. Een raar afscheid was het. Gelukkig niet echt, want nog steeds zijn we op diezelfde Boomgaard altijd welkom bij Johan en Joke.

    www.campingboomgaard.nl[/b]

    30-05-2008 om 21:58 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het wonder der techniek
    Klik op de afbeelding om de link te volgen In de jaren 50 kreeg mama op haar verjaardag een wonder der techniek van opa uit Barchem: een electrisch mes. Nu zie je ze geloof ik niet meer. Ik zie nog voor me hoe ze hem gelijk uitprobeerde ...met brood...met vlees...zelfs de hammen uit de "wimme", de naegelholt, werden ermee "klein menneken" gemaakt. "Het soest d'r deur", zei mama trots.
    Opa uit Barchem kreeg nl AOW. Hij vond dat een reden om al zijn kinderen op hun verjaardag zo'n vernuftig ding te geven.
    Opa was eigenlijk een soort uitvinder. Hij had in de schuur een speciale werkplaats, zijn heiligdom, waar hij op electra gebied het één en ander ontwikkelde. Hij had als eerste een radio in de Achterhoek, maar dan wel één die hij zelf gebouwd had. Ook legde hij zelf electra aan. Bij ons op "De Boomgaard" weet ik dat hij daar in de wc op de deel ook het licht heeft aangelegd.
    Eigenlijk was opa geen boer, maar wat deed je in die tijd. Hij trouwde met Dina Jansen, een boerendochter. Hij trouwde er bij in. Ja...en kreeg met haar 10 kinderen. Toen Herman naar Amerika ging moet oom Bram nog een peuter zijn geweest.
    Door de AOW is er voor de ouderen in die tijd veel veranderd.
    Ouders waren niet meer afhankelijk van hun kinderen. Opa had niet veel nodig, want hij woonde bij ome Jan en tante Jantje en werkte op zijn manier nog mee. Hij droeg wanneer hij uit ging altijd het pak van Hendrik Jan, donkergrijs met een heel vaag streepje. 
    Hij  werd ouder en toen hij geen werk meer kon doen ging hij manden vlechten, want boeren waren vroeger en nu nog...van vele markten thuis!
    Toch is techniek altijd het belangrijkste voor hem geweest. Toen dan het electrische mes in de handel kwam was dit hèt uitgelezen cadeau van opa voor zijn kinderen.

    foto: opa Eggink, hier bijna 95 jaar, heeft lang van zijn AOW kunnen genieten.

    30-05-2008 om 11:39 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    29-05-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Oliver
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Dàt is al een oudje", zei de oude dokter Lulofs terwijl hij naar de schrijfmachine van vader Hendrik Jan wees. Hij kwam   assisteren toen Diny geboren werd op "De Haar". Het was 12 april 1945. Vorden was op 1 april net bevrijd door de Canadezen.
    Op de oude schrijfmachine, een echte Oliver Typewriter, staat het jaartal 1906. Vader Hendrik Jan had hem indertijd, omdat hij de administratie voor zijn zagerij bij moest houden, tweedehands gekocht.
    Nu staat hij bij ons te pronken. Het is één van de weinige dingen waar ik aan gehecht ben. Toen vader Hendrik Jan overleden was werd de typemachine aan opa Eggink uitgeleend, want opa schreef veel brieven. Vaak schreef hij  politici, dominees of pastoors en verder aan iedereen waarmee hij van gedachten wilde wisselen. Door veel te lezen had opa zich erg goed ontwikkeld.
    Je moest wel behoorlijk op de toetsen hameren om de letters goed op papier te krijgen. Later ging opa weer met de hand schrijven en kwam de schrijfmachine weer bij ons terug.
    Toen opa uiteindelijk in 1974 door ouderdom aan z'n einde was, kwamen alle kinderen nog bij hem in het huis op de heuvel,het huis waar hij de laatste jaren woonde met ome Jan en tante Jantje: Boschheuvel. Ze namen afscheid. Opa zat nog even op met een sigaartje dat hij graag rookte. Toen legde hij het laatste eindje op de kachel en ging naar bed. Die nacht is hij overleden, 93 jaar oud, een bijzonder mens.
    Ze vonden een sigarendoosje met wat foto's, een boekje en een briefje dat hij al jaren daarvoor geschreven had. Hij stelde voor om hem, indien mogelijk, te begraven in een zo eenvoudig mogelijke vurenhouten kist. Verder moest iedereen met de begrafenis maar een bloem in 't knoopsgat doen.
    Er was een ontroerende afscheidsdienst geleid door een vriendin, ds Barnard die in Barchem stond. Ook oom Herman was ervoor overgekomen uit de USA. Nee...dat met die bloem is niks geworden....ach die opa........!
    Toen pas hoorde ik over het dagboekje van opa dat hij bijgehouden had tijdens zijn reis en verblijf bij Herman in de USA in 1932. Ik heb het later mogen lenen en nu heb ik het dan weer van ome Jan gekregen en is me net zo dierbaar als de Oliver.
    Dat zo'n oud beestje nog wat waard zou zijn viel tegen, toen ik hem op een taxatiedag hier in Emmen liet taxeren: €50 tot €100. Maar de emotionele waarde is niet weer te geven.[/

    29-05-2008 om 18:30 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Hoofdige Boer
    Klik op de afbeelding om de link te volgen De Achterhoekse dichter Staring schreef eens het gedicht: De Hoofdige (koppige) Boer, dat zo begint:
    "Elk weet,waar 't Almensch kerkje staat
    en kent de laan die derwaart gaat...."
    Voor wie dat niets zegt: Vroeger moesten sommige mensen van het dorp Almen om naar de kerk te gaan door de beek waden. Op een bepaald moment werd er een brug gebouwd, maar de boer die altijd met z'n laarzen door de voorde in de beek had gewaad, vond dat helemaal niks. Hij bleef de voorde gebruiken.
    Onze ome Gert Voortman noemden we stiekem ook wel: de hoofdige boer.
    Ome Gert was getrouwd met Hanna, één van de zussen van vader Hendrik Jan. Hij had in mijn ogen een prachtige boerderij op een nog mooiere plek! En hij had veel koeien. Nu bestaat er ook zoiets als een Landbouwschap die vanwege de gezondheid van mens en dier regels heeft ingesteld. Daarom moesten alle koeien ingeënt worden. En dat......  liet ome Gert Voortman zich niet opleggen. Na verschillende waarschuwingen werd zijn melkvee weggehaald en gewoon uitbetaald. Hij wilde het "bloedgeld" niet hebben. Nee, het ging hem om het PRINCIPE.
    Ze kochten nieuw vee. Toen werd na verloop van tijd de tweede kudde koeien ook opgehaald.
    Hij heeft de tv gehaald. In een actualiteitenprogramma mocht hij zijn woordje doen. Ook tante Hanna en Gerts zus Bertha waren in de studio. Telkens wanneer Gert zijn stelling onder woorden bracht knikten de twee tegelijk ter instemming.
    Zolang hij leefde is ome Gert aan het procederen geweest om zijn recht te krijgen en wilde ook zijn zoon opleggen om hiermee door te gaan. Die wilde dat niet. Dat zorgde vervolgens voor veel onenigheid. Nee ome Gert gaf niet toe, nee nooit!!
    Hij moet wel een nazaat zijn van die hoofdige boer van dichter Staring.
    In Almen is  nu een hotel/restaurant "De Hoofdige Boer" (zie foto) en.... je kunt er ook lekker thee drinken in hun sfeervolle theetuin!
    [b]Wanneer we er eens zijn of langs rijden, kan het niet anders of ik moet éééven aan onze eigen hoofdige boer ome Gerrit Voortman denken!

    Geïnteresseerd in dierenportretten, kinderprentenboekjes of puur natuur?
    Welkom op www.hettysite.nl

    29-05-2008 om 17:34 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    28-05-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tante Heintje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen In Barchem was het altijd volle bak wanneer we er kwamen, want meestal was er iets te vieren. Of opoe en opa waren zoveel jaar getrouwd òf ze waren jarig. En behalve de Amerikaanse tak was iedereen er. We hebben wat een verstoppertje gespeeld en zijn heel wat keren vanuit de hilde op de deel naar beneden in een stapel hooi gesprongen.
    Eefje van tante Dika, Wim van "Top", Herman uit de Steeg en ik waren even oud. Maar er waren nog veel meer liefhebbers, want bij Tante Heintje in De Steeg waren ze al met 10 kinderen. Eerst kregen ze daar 3 meisjes, daarna 6 jongens en uiteindelijk nog Nelly, het nakomertje. En wanneer iemand zei: "Tien kinder Hentje...wat zu'j 'et druk hebb'n". Dan zei ze steeds: "Oo...., maor ik heb ze niet alle 10 geliek gekrege"! Het accent van de Steeg had ze ook overgenomen. De oudsten, Josien, Coby en Diny, hielpen steeds met de jongeren. Voor ik later naar Hattem vertrok om voor de klas te staan ben ik een dag bij hun geweest en dat was hééél gezellig.
    Herman heeft later de boerderij in De Steeg voortgezet. Nadat oom Koos overleden is bleef tante Heintje een poos alleen...ze had haar Koos op z'n sterfbed beloofd niet weer te trouwen. Maar ze kon slecht tegen alleen zijn en in ome Gert vond ze een fijne nieuwe levenspartner. Hij had zelf geen kinderen, maar sloot alle 10 van Heintje in z'n hart. Ze zijn nog wel 20 jaar samen geweest tot hij ook overleed. Tante Heintje bleef altijd opgewekt. Toen in 1996 Oom Herman met Harold naar Nederland kwam, maakten ze van de verjaardag van tante Jo op 19 april  een soort familie reünie in de Wildenborchse Kapel. Het was de eerste keer dat ik neef Harold zag... en het was net of het een oudere broer van me is. Hiermee werd ook het contact met de neven en nichten daar weer hernieuwd.
    En wie zie ik daar hand in hand met haar nieuwe vriend lopen: tante Heintje. Ze woonde al in het Zorgcentrum in Gorssel net als tante Hanna. En daar woonde ook een neef...ook een Hendrik Jan. Ze hebben een hele goede tijd gehad daar met kamers naast elkaar. Tot ook deze vriend overleed. Toen we haar een poos terug opzochten was ze 96. Ze doet nog overal aan mee en staat  heel positief in het leven. Ze heeft zelfs nieuwe meubeltjes gekocht, want zei ze: "Ik wil nog graag 100 worden"!

     Het tiental, helaas zonder tante Heintje, die toen ziek was. Rechts de aangetrouwden. Dit is 1965. Oom Herman en tante Netty uit de USA waren op bezoek en zitten naast opa Eggink.

    28-05-2008 om 18:54 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tante Mies
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Mama zei vroeger wel eens: "Ie'j liekt ok op oew tante Mies". Op m'n vader Hendrik Jan dat wist ik wel, maar tante Mies.... Zelf heb ik me afgevraagd hoe ze daar nou toch bij kwam. Ze zei het meestal op een moment dat ik wat nonchalant overkwam, steeds kapotte knieën had, bomen beklom of op een koe ging zitten, waar ik natuurlijk binnen de kortste keren weer af viel. Ook mijn huishoudelijke kant is niet erg sterk ontwikkeld. Op een gegeven moment hoorde ik de Amsterdamse vrienden Cor en Jos in Barchem over hun bezoekje aan oom Gijs en tante Mies praten. Die woonden in de bossen bij De Steeg, waar oom Gijs jachtopziener was. Jos vertelde dat Mies een lek afwasteiltje had en toen ze een half jaar later weer terug kwamen dat ze nog hetzelfde lekke afwasteiltje gebruikte. Kon Mies niet veel schelen!
    Dat de kinderen hen gewoon Gijs en Mies noemden in plaats van pappa en mamma was ook iets wat de familie wel apart vond, maar ja ...Mies hè!
    Tante Mies ging ook met haar jongens Harry en Peder in Barchem kamperen. Oom Gijs kon op zijn manier nooit weg bij zijn wild. Juist wanneer hij weg was gebeurde er altijd wat. Net of de stropers hem zagen weggaan.
    Die naam Peder had nogal wat voeten in aarde, want die naam wilden ze bij de Burgerlijke Stand niet accepteren. Die naam kenden ze niet. Maar oom Gijs was die naam tegengekomen in een Zweeds of Noors boek en hij vond hem mooi voor hun zoon. Ik weet niet of hij met dat boek naar het gemeentehuis is geweest, maar de naam Peder bleef. Alleen hebben ze hem niet lang zo genoemd. Ik weet niet beter  dan dat ze hem altijd Peeuw hebben genoemd. Ze kregen ook nog een 3e zoontje, maar Siefertje is maar een paar jaar geworden. Hij is vrij onverwacht overleden. Ik dacht aan hersenvliesontsteking. Ik weet nog dat pa en mama naar de begrafenis gingen.
    Mies was een vrolijk typje, eigenlijk net als al die ooms en tantes, altijd opgeruimd. Ze is toch vrij jong, midden 50 nog, overleden aan kanker. Ook nu gingen pa en mama naar de crematie. Dat was voor hen de eerste keer dat ze dat meemaakten. Ze vonden het helemaal niks...zo kil. Toen ze weer op de terugweg wilden gaan en ze bij het hek van het crematorium waren, kwam er ineens flink rook uit de schoorsteen, waarop één van de tantes opmerkte: "Daor geet Mies"!
    Nee cremeren was er bij pa en mama niet bij. Toen Wim eens opperde dat hij dat afscheid op het kerkhof altijd zo erg vond en dat wat hem betrof als hij dood ging het afscheid net zo goed beperkt kon blijven tot de rouwdienst, schoot mama even uit haar slof: "Ik hoppe toch dat jullie mien wel helemaole weg zult brengen".  En dat heeft Wim haar beloofd![/b]

    28-05-2008 om 18:53 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Administratieve beslommeringen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen De administratie op "De Boomgaard" was een regelmatig terugkerende klus. Uiteindelijk ging het hele zaakje wel naar het boekhoudbureau, maar je moet in- en uitgaven natuurlijk wel bijhouden. Nou.... dat gebeurde aan het door ome Hendrik, de meubelmaker, getimmerde eikenhouten bureau. De rimpels in pa's voorhoofd waren dan erg diep. Hij keek er heel ernstig bij en likte voor hij schreef altijd even aan zijn potlood. Gekke gewoonte. Telkens kwam er dan zo'n kuchje en: "Coba, ik bunne 400 gulden kwiet. De boel klopt niet. Dat mot gewoon in de huushollinge op egaon wean".
    Mama stond vaak in de deuropening om adviezen te geven òf tegengas. Want pa was altijd geld kwijt. Z'n kasgeld klopte meestal niet. En dat zou dan in de huishouding zijn gaan zitten. Maar mama wist zeker dat dat niet kon en zij ging de uitgaven die er geweest waren op bedrijfsgebied allemaal na. "He'j de smid soms al betaald" of  "He'j dat geld van dee pinke al ehad". Nee ze wist zeker dat haar huishouding het verschil niet had veroorzaakt. Uiteindelijk kwamen ze er altijd uit. Mama was een echte boerin. Ze leefde helemaal mee. De varkens voeren en de kalveren wetteren (melk geven... dank je Mark) was haar taak en dat deed ze met liefde. Wanneer er een koe moest kalven leefde ze zo met die koe mee dat ze er bijna handenwringend voor liep en maar op en neer van de keuken naar de stal.
    "t Arme beest, Hein is 't kalf d'r al, Hein mo'j warm en kold water hemm'n. Hein za'k een betje zolt brengen" (wanneer het kalfje wat slapjes leek). En wanneer het wat lang duurde: "Za'k Lettink mor belln".
    In "Boer zoekt Vrouw" was een vrouw uit de stad te gast op een varkensboerderij bij boer Gerard. Toen ze de varkens hoorde schreeuwen was ze zó geschrokken. Ze moet haast gedacht hebben dat ze vermoord werden, want zo'n geluid komt er wel uit wanneer ze gevoerd worden. Als ik terugdenk...zie ik ze weer al schreeuwend boven het schot uit kijken met hun slimme oogjes. Ja...nu weet ze ook waar de uitdrukking: hij schreeuwt als een mager varken ..vandaan komt.
    Het bureau staat nog steeds op dezelfde plek... nu bij Johan en Joke, maar ik zie geen potloodje meer liggen. Alles gaat volgens mij in de computer die in opa's kamer staat. Die kamer waar opa en opoe vroeger sliepen is nu het hart van het bedrijf.
    Het gaatje van de punaise, waarmee het prentje van opa met de tekst: "My times are in Your hand" vastgeprikt was, is nog te zien![/b]

    28-05-2008 om 15:03 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    27-05-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Artikel in Contact Slot
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het gezin Bijenhof op "De Haar"
    Van l. naar r.zittend Hermien, Coba en Rika
    Wim naast opoe.- ik gok op 1933-

    [b]Toen de oorlog voorbij was ging alles weer zijn gangetje. Sjoerd Aartsen werd als kleermaker, vanwege zijn speciale stoffen, zoals reeds gememoreerd nationaal bekend. Hermien:"Ik heb hier een kast vol met bekers en medailles die Sjoerd allemaal tijdens wedstrijden gewonnen heeft. Op die foto daar krijgt Sjoerd een beker overhandigd die hij zojuist  heeft gewonnen. En wat zo leuk is, het kostuum dat Sjoerd daar aan heeft, is al wel 35 jaar oud. Het wordt nu gedragen door Niels Vogtländer, één van mijn kleinzonen. Sjoerd maakte kostuums voor professoren, doktoren en allerlei deftige namen.
    Toen tijdens de begrafenissen van prinses Juliana en prins Bernhard de namen van de aanwezigen werden voorgelezen, heb ik heel wat keren tegen mezelf gezegd, die en die ken ik. Die hebben in het verleden ooit al eens bij Sjoerd een pak laten maken.
    Ja ik mis Sjoerd nog elke dag, maar als ik dood ga zie ik hem gelukkig weer", zo zegt Hermien berustend.
    "Toch vind ik het fijn dat ik er 's morgens nog ben en kan genieten van mijn ontbijt: zwarte koffie en roggebrood en boter. Heerlijk", zo zegt de krasse 87-jarige die benieuwd is of er op 5 mei nog Canadezen in Vorden komen die ooit in huize Aartsen te gast zijn geweest.[/b]

    Geïnteresseerd in dierenportretten of/en dierenprentenboekjes?
    Neem eens een kijkje op  www.hettysite.nl

    27-05-2008 om 21:40 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Artikel in Contact 3
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    In 1998 trouwde Gerhard en tante Hermien (rechts) was er bij.

    Sjoerd kwam in de loop van 1940 weer naar Vorden en pakte hij hier de draad weer op: kleermaker. In die oorlogsjaren hebben we hier heel wat bombardementen meegemaakt", zo vertelt Hermien Aartsen. En alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, huize Aartsen bleek in de oorlogsjaren een "walhalla" voor de onderduikers. "Er hebben bij ons inderdaad tientallen Nederlanders ondergedoken gezeten. Die sliepen en aten hier. Wij hadden altijd genoeg te eten, mijn ouders hadden immers een boerderij. Mijn man was altijd bezig andere mensen te helpen. Onder de onderduikers was ook dominee Slomp, beter bekend als "Frits de Zwerver".

    We zijn nooit bang geweest dat "ze" de onderduikers zouden ontdekken. Ik herinner mij nog dat wij hier een Franse officier een poos onderdak hebben verleend. Die hadden ze in Dachau alle nagels van de vingers getrokken, verschrikkelijk! Toen we bevrijd waren hebben we ook een paar weken Canadezen in huis gehad. Die hebben toen wel een week gevochten om over de IJssel te komen. Gebakken aardappels en verse melk, dat was hun lievelingskostje. Van één van hen kreeg ik een schoenborstel cadeau, die gebruik ik nog altijd.
    Ook hadden wij een Canadese verzorger in huis. Ik weet niet precies meer hoe hij heette, een heel aardige man.
    Toen hij wegging gaf hij mij dit boekje met versjes "Hyms for Canadian Forces". "Ik heb het van mijn moeder gekregen en jij bent hier in Nederland mijn moeder geweest en daarom geef ik het jou", zo zei de Canadees. Lief hè", zo blikt Hermien Aartsen terug.
    "Zo rond de bevrijding ben ik een keer heel boos op Sjoerd geweest. We kregen een seintje dat er bij een boer in het Galgengoor op zolder 30 Duitse militairen zaten die zich over wilden geven. Sjoerd en Gerrit Broekgaarden er direct op af. Naar beneden komen zeiden ze tegen die Duitsers. En ze kwamen naar beneden met het geweer in de hand die ze meteen afgaven. Wat was ik kwaad, die Duitsers hadden Sjoerd en Gerrit wel dood kunnen schieten", zo zegt Hermien.

    27-05-2008 om 18:10 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Artikel in Contact 2
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Hermien Aartsen is één van de Nederlanders die zich de oorlog en de bevrijding nog goed voor de geest kunnen halen. Ze vertelt over haar man Sjoerd met wie ze zoveel fijne jaren heeft gehad, over haar vier kinderen en 10 klein- en 5 achterkleinkinderen. Voor hen schreef zij een boekje over haar leven getiteld "Herinneringen van Hermien Aartsen".

    Ze vertelt hoe verdrietig ze was en soms nog is over het verlies van een zoontje en dochtertje. "Och weet je, als ik verdrietig ben ga ik schilderen, hier aan de werktafel bij het raam". Aan de muur hangen enkele door haar gemaakte schilderijen, met name winterlandschappen. "Sjoerd en ik gingen in de winter  nog wel eens skiën", zo legt ze uit.
    "Op dit schilderij staat de boerderij "De Haar". De boerderij dateert uit 1803, daar ben ik geboren". Sjoerd en Hermien waren tot over de oren verliefd op elkaar. "Dat is ons hele leven zo gebleven. Toen hij me leerde kennen, werkte ik aan de Ruurlose weg bij dokter Servaas. Ik was toen 14 jaar, dus nog erg jong.

    Toen Sjoerd mijn leeftijd hoorde (hij was 9 jaar ouder) zei hij, dan wacht ik nog wel een paar jaar. Toen ik 17 was kregen we verkering. Op 18 augustus 1939 zijn we getrouwd, een stralende dag. Zien we er niet erg gelukkig uit", zo zegt Hermien terwijl ze mij de trouwfoto laat zien! Niets teveel gezegd...een prachtig paar!
    "Een paar dagen later kwam politieagent Kamphuis bij ons aan de deur met een oproep voor Sjoerd. Hij moest in militaire dienst. Het voelde als een steek door ons beider harten. In militaire dienst, wanneer zou hij terugkomen? Allemaal vragen. Agent Kamphuis vertelde nog dat hij de oproep al een paar dagen geleden had ontvangen, maar dat hij gewacht had met afgeven tot na onze trouwdag. Tien dagen later vertrok Sjoerd al. Bij het afscheid gaf hij mij het volgende gedicht:

    "Bemoediging"
    "Een mensch lijdt dikwijls 't meest,
    Door 't lijden dat hij vreest.
    Doch dat nooit op zal dagen.
    Zo heeft hij meer te dragen,
    Dan God te dragen geeft.

    Het leed dat is drukt niet zo zwaar,
    Als vrees voor allerlei gevaar.
    En komt het eens in huis,
    Dan helpt God altijd weer
    En geeft Hij kracht naar kruis"

    Sjoerd vertrok in eerste instantie naar Breda, vandaar uit naar verschillende plekken in Nederland. Intussen was de oorlog uitgebroken. Sjoerd zou in Amsterdam zijn, kleren maken voor de militairen. Ik hoorde niets van hem. Ik wist niet eens of hij nog leefde. Ik besloot om hem te gaan zoeken. Heb ik ook gedaan.
    Samen met een schoonzus en twee ooms Bijenhof. We zijn vanuit Vorden met de auto vertrokken, dwars door de Duitse linies, op weg naar het RAI gebouw in Amsterdam. Plotseling ontmoette ik Sjoerd daar, we vielen elkaar in de armen, zeer emotioneel. Ook de beide ooms konden hun ogen niet droog houden".

    27-05-2008 om 18:08 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Artikel in Contact mei 2005- een maand voor haar overlijden
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Tante Hermien en oom Sjoerd op hun 25-jarige trouwdag.

    Een maand voor tante Hermien in 2005 overleed haalde ze nog de krant in Vorden. Het was toen 60 jaar na de Bevrijding!
     
    Hermien Aartsen ( 87):"Toen Otto Frank bij ons in de kleermakerij kwam, hoopte hij dat dochter Anne nog zou leven"!

    "Het was een paar maanden na de oorlog. Op een gegeven moment kwam er een vertegenwoordiger bij ons thuis aan de Stationsstraat. Je weet misschien nog wel dat mijn man Sjoerd daar vroeger een kleermakerij had. De kleermaker Sjoerd was in heel Naderland bekend vanwege de prachtige pakken die hij maakte. Kostuums op maat, gemaakt van een speciale Engelse stof. "Ik heb iemand bij me, mag die ook binnenkomen, hij zit nog in de auto", zo vroeg de vertegenwoordiger. Prima hoor, zo zei ik. De man kwam binnen, bleek de baas van die bewuste vertegenwoordiger te zijn. Keurig in het pak, maar wat zag hij er slecht en oud uit.
    Hij stelde zich voor: "Ik heet Otto Frank, van beroep zijdehandelaar in Amsterdam". Terwijl hij genoot van een kop warme chocolademelk met veel suiker en koek (dat vond hij lekker), vertelde hij dat zijn vrouw in Dachau om het leven was gekomen. "Ik hoop dat mijn dochters nog in leven zijn", zo voegde hij er aan toe. Eén van zijn dochters was Anne ( van het dagboek).
    Een paar maanden later werd bekend dat beide dochters van Otto Frank al een poos eerder, eveneens in een Duits  kamp aan dysenterie waren overleden. Toen het boek van Anne verscheen heb ik het meteen gekocht".
    Mevrouw Hermien Aartsen- Bijenhof vertelt het verhaal over Otto Frank alsof hij nog op de dag van gisteren de kleermakerij aan de Stationsweg was binnen gestapt.[/b]

    27-05-2008 om 18:07 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    18-02-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gerke en ik...het jaar van onze AOW
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Achterste rij staan we naast elkaar!.

    Vanmorgen belde Gerke. Maandag had ik haar een mail gestuurd omdat ik haar telefonisch niet kon bereiken, om haar te feliciteren met haar 65e verjaardag. Ze krijgt nu ook haar AOW. Ik moet er nog een half jaar op wachten.
    Toen opa Bijenhof, ons beider opa, in begin jaren 50 voor het eerst "van vadertje Drees trok" ,zoals dat toen in de volksmond genoemd werd, was hij daar zó blij mee. Sinds die tijd heeft hij bij de verkiezingen altijd op Drees gestemd en volgens mij na die tijd verder ook P vd A. Nu waren de ouderen niet meer afhankelijk van hun kinderen. Het was de tijd van de eerste bejaardencentra. Er waren er heel wat die met 65 jaar in zo'n bejaardencentrum gingen wonen. Het idee alleen al. Nee Gerke daar zijn wij nog lang niet aan toe, wat jij?!
    Gerke vertelde dat hun jongste kleinzoon Joppe met broertje Diederik bij hun gelogeerd had en dat dat zo'n woelwater is dat je met z'n tweeën moet zijn om hem een schone luier te geven.
    Verder raadde ze me aan om ook te gaan Nordic Walken! Dat doet zij met Wim elke vrijdagmiddag! Ze wandelt graag èn het is goed voor de conditie. Haar Wim hoort bij de fanatieke groep. Die wil nog presteren. Gerke doet het met een groepje Soester dames wat rustiger aan.
    Je ziet het hier ook veel. Toen we eens met onze kinderen èn Ben en Niesje met een wandeltocht in Exloo meededen waren er ook Nordic wandelaars die meededen en een behoorlijke snelheid konden ontwikkelen. Op een gegeven moment was het pad wat smaller geworden en een paar van die wandelaars met stokken kwamen gevaarlijk dicht langs Rick gelopen. Die keek wat woestig opzij en sprak: "Rot op met die stokken!"[/b]

    18-02-2008 om 14:23 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)
    01-02-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nooit meer paddestoelen zoeken!

     

    Toen Diny en ik nog op "de Haar" woonden, hadden we geen buurkinderen zover ik weet, maar we gingen vaak naar tante Hermien en oom Sjoerd. Ook zondagsmiddags, zelfs toen we al naar "De Boomgaard" in Linde verhuisd waren. Het volgende verhaal schreef ik een tijdje terug hierover!

    Als kind van een jaar of 4 á 5 ging ik vaak met mijn nichtje Gerke, haar zusjes, mijn zusje Diny en Oom Sjoerd naar het Vordense bos. Gewoon lekker naar buiten in de vrije natuur. Dan gingen we de eendjes, de “groenkopjes”, voeren en altijd even kijken bij het indrukwekkende Kasteel Vorden met zijn brede gracht. En oom Sjoerd wist altijd veel te vertellen over het bos .
    Tante Hermien ging voor zover ik me herinner nooit mee. Die was waarschijnlijk blij met een paar uurtjes rust in de tent. In het najaar kwam daar ook nog het zoeken naar cantharellen bij. In de buurt van wat hoge dennenbomen werd dan gezocht. Als we dan blozend van al die buitenlucht weer thuis kwamen bij tante Hermien werden die cantharellen lekker gebakken met een uitje in een heel grote koekenpan.
    Mijn herinneringen aan die goeie ouwe tijd kwamen weer boven toen ik het volgende hoorde.

    In Vorden woonde een gezin bij ons in de buurt die ook gek was op cantharellen.
    Als je toch precies weet hoe die er uit zien, kan je toch weinig overkomen, dachten ze.
    Ook zij gingen op cantharellenjacht. Ook zij wisten precies waar ze die lekkernijen konden vinden.
    Thuisgekomen werd er een heerlijke maaltijd klaargemaakt en de familie ging aan tafel.
    Het smaakte magnifiek. De restjes waren voor Sara, de teckel, de oogappel van het gezin.
    Maar ’s avonds toen ze met z’n allen voor de tv zaten zei één van de kinderen:
    "Mama, moet je eens kijken ..Saartje doet zo raar!”. Ze keken eens goed. De hond zag er uit of ze vreselijke krampen had. Ineens bedachten ze dat Saartje ook een behoorlijke portie paddestoelen had gehad. Er zou toch geen giftige tussen gezeten hebben? En bij zo’n klein hondje merk je dat natuurlijk wat sneller.
    In allerijl werd de huisarts gebeld. ”We nemen geen risico”, zei die. “Naar het ziekenhuis!”
    In Zutphen in het ziekenhuis werden de magen van de hele familie leeggepompt.
    Dat was geen pretje!
    Eindelijk waren ze weer bij huis. Hoe zou het toch met Saartje zijn?  In de paniek van het moment had niemand meer aan die arme hond gedacht. Zou ze nog leven?
    Met angst om het hart gaan ze snel naar de hondenmand. En zien daar….tot hun stomme verbazing Sara met vier puppies aan haar tepeltjes die hen trots en innig tevreden aankijkt.

    Maar toch! Ik ga nooit nee.... never zelf paddestoelen zoeken!!


     

    01-02-2008 om 21:43 geschreven door Hetty  


    >> Reageer (0)


    Foto

    Foto


    Inhoud blog
  • Over licht... en donker...
  • Weerspiegeling
  • Homoet of Hoenwaard
  • De Verkentoren
  • Vesting- en Hanzestad Hattem
  • Hattem
  • Bollebak en Kladdegat
  • Het Spookhuys
  • De geut'ndrieter
  • Mijn zolder is een museum...

    Welkom bij De Vrolijke Bloggers
    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Blog als favoriet !

    Zoeken in blog


    Laatste commentaren
  • nqSOZRfW (VkAynsEd1)
        op Opoe Bijenhof
  • 7RcFNpR3aMLv (Kk3Ssia0W)
        op Vrachtwagenchauffeur!
  • dVn5RyRBbCnU (DiFncmiJ96vU)
        op Meer liefhebbers...
  • gpdqr0qvVu (oCIza6Swq)
        op De geut'ndrieter
  • RFBTIos189zM (WkvP1GKXmX5)
        op Tom en Joan... friends for ever!
  • Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Enkele van m'n schilderijen.
    Interesse?
    Welkom op
    www.hettysite.nl.
    Foto

    Foto

    Foto

    Welkom, je hebt al 1
    keer m'n blog aangeklikt.
    Kom je gauw nog eens terug ?




    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    bojako
    blog.seniorennet.be/bojako
    Dropbox

    Druk op onderstaande knop om je bestand naar mij te verzenden.



    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!