Brief met weerhaakjes

Ik heb mijn chocoprins afgezet en bij thuiskomst worden de wolken dreigend grijs en plenzen hete tranen.
Het is làng geleden dat ik hem met dit troetelnaampje kon kozen. Het dateert uit zijn prille jeugd, de tijd dat ik hem ongestraft bolleke en zoeteke noemde.

Haar daarentegen mag ik overladen met honderden dergelijke verbale liefkozingen: mijn krokodil, piepemuisje, konijn, mijn poppemieke, lienemienemutte, prutsemie, olifantje (haar lievelingsdier), trotteke… zij laat het zich nog steeds welgevallen. Ik op mijn beurt dien dan wel Mamossa piepossa, moedre tamara,mamooft, moekedie enzoverder te incasseren maar dat doe ik met innig plezier. Wanneer ze geen uitdrukking kan geven aan haar gevoel of gedachte dan vindt ze gewoon een woord uit, en raar genoeg, ik begrijp de nuance. Zo is er de “kloeterkesbiefsteak”, een gemarineerd stuk rund bestrooid met kruiden, bovendien erg pikant, dat meestal op de barbecue geroosterd wordt.

Wanneer ze me welterusten wenst dan gaat dit gepaard met een “Sliependepèllenderèllendezèl” en de poes moet het stellen met een “Noedelaruu” of “Noekedie” al luistert hij gek genoeg enkel naar de naam Noewi! Dan geeft hij een soort kirrend geluid, maakt een kromme wenteling en gaat vol overgave op zijn rug liggen, klaar om aangehaald te worden. We hebben het uitgetest met allerlei gelijkende klanken, maar zijn naam haalt hij er steeds uit!

Maar ondertussen is hij dus onderweg naar Nederland, samen met zijn vriendin en haar ouders. Daar gaan ze diepzeeduiken, en hij mag dat ook eens proberen om alzo te ontdekken wat voor moois de Oosterschelde onder water te bieden heeft. Het was een heus complot want zijn deelname hoorde een verrassing voor haar verjaardag te zijn. En oooh wat is die verliefdheid pril en zo aandoenlijk om van nabij te volgen!

Zijn dreadlocks wassen is iets wat ik slechts hoogst sporadisch mag ondernemen. Daar dient geen derde aan te pas te komen, dat doet hij zelf! Tot zij ten tonele verschijnt en gewapend met tuinslang en shampoo zijn haardos onder handen neemt.
Hij trekt er ook voor het eerst zelf op uit om kleren te kopen. De oogst is schamel: één T-shirt en één korte broek. Het budget wordt verder gespendeerd aan bioscoop en ijs, wat hij achteraf uiteraard uit eigen zak dient te bekostigen. Maar kom, het is een begin, en alle begin is moeilijk.
Deze middag zijn we samen inkopen wezen doen en op een mum van tijd ben ik ettelijke euro’s kwijt. Hij kiest vlug en zeker…

Morgen komt mijn piepemuisje terug van de atletiekstage. En ’s avonds ga ik weer aan ’t werk, twee nachten maar tot 14.00u… dan is ’t weer vakantie!

Ter ere van Steentjes verjaardag houden we zussendag aan zee. De ligbedmatrassenenparasollenuitbater  complimenteert haar met de dubieuze vraag: “Toch nog met een drie?!” Kijk, dat is voor velerlei uitleg vatbaar. Onze fantasie neemt hoge vluchten en er ontspint zich een gevatte conversatie.

Vier dames van middelbare leeftijd installeren zich niet meer met een strandlaken op het hete zand. Ze sleuren niet meer met allerlei attributen om het zich comfortabel te maken. Neen, zij huren een ligbed en laten zich begeleiden naar hun zonplaats alwaar een parasol in het zand gepoot wordt. Dit zonnewerend stuk is er helemaal alleen voor mij. Niet dat ik een afkeer heb van zonnestralen. Integendeel! Ik koester mij zo graag in die warmte! Ik word ook graag bruin. Maar ik wil ook geen  pijnlijke roodheid, jeuk en blazen achteraf.

Trouwens de parasol is gratis, meen ik. Er staat een streepje op de prijslijst. Een misvatting zo blijkt even later. Het streepje staat voor vier euro, dat is meer dan de helft van een ligbed. Maar kom, ik zal genieten van mijn investering.

Even later kom ik tot de vaststelling dat ik een heel eigenzinnig exemplaar bezit. Een windvlaag en hup de baleinen gaan de verkeerde kant uit. Ik ben even in de weer om alles in de juiste stand te zetten. De volgende windstoot en daar gaat mijn zonnewering terug in de rebellie. Een schuinse blik op de omringende blauwe zonneschermbezitters. Geen één kampt met hetzelfde probleem. Ik voel me al lichtelijk achteruit gesteld.

Bovendien word ik belaagd door de stok die als maar meer naar mij overhelt. Is het mijn gebrek aan technisch inzicht? Dien ik windsnelheden en positie van parasol te berekenen om alzo de perfecte stelplaats te vinden? Geen idee maar ik vind een compromis door het boveneinde opzij te knikken. Toch enkele minuten rust. Er is ook geen wind…

Een peutertje wankelt in het zand rond en klautert bij zijn mama op het ligbed. Geeft zoentjes. Ramt een rijstkoek in haar mond. Oooh wat is het lang geleden die pampertijd. Maar zo herkenbaar!

En dan begint het hele scenario opnieuw. En oef, ik merk een lotgenot, en ginds zelfs ene die wegvliegt! (niet de lotgenoot maar de parasol) Dat is toch een riem onder het hart!

Ik besluit mijn recalcitrante parasol toch te gaan aangeven en ik krijg een stevige nieuwe. Luxe! Heerlijk! Het doet me prompt in slaap vallen!

Om zeven uur moeten we ophoepelen. Het strand sluit. Althans de zaak met de ligbedden. En nu hoop ik maar dat mijn zussen niet beledigd zijn omdat ik hen bij de middelbare leeftijd catalogeer. Ze ogen nog jong. Ik ben namelijk de oudste….

En dat herinnert me aan een uitje waarbij men niet kon geloven dat we zussen waren. Want wie was dan de oudste? En dat ze me er toen niet uitgehaald hebben, daar geniet ik nu nog van! Tja, dat moest ik even kwijt!

In de badkamer wordt er gegorgeld en geproest en even later komt hij mij de hand schudden: “Zeer vereerd: Dr Zack” Hij kijkt me glimlachend aan en verduidelijkt: “Dr Claude Zack”
Bandiet, denk ik als mijn frank valt en hij verdwijnt naar het toilet.

Daar heeft hij blijkbaar nog iets kunnen brouwen want ik krijg hetzelfde scenario met deze tekst: “Pleased to meet you. Doctor Whole”
En omdat ik raar kijk: “Doctor Ash Whole”

Met dank aan allen die me hielpen mijn vakantie in gang te sjotten: ergens halverwege de nacht tussen woensdag en donderdag is het zover! Het vrijetijdsgevoel slaat toe… Het moet ook wel, want geen zinnig werkend mens is op dit uur actief…

Rond negen uur ’s avonds krijg ik een telefoontje. Of het goed is dat ze afkomen tegen halftien, de zussen… Geen probleem natuurlijk. Mooi. Leuk vooruitzicht. Tijdens de reclameboodschappen op Vijf TV zwabber ik het stof weg van piano en kasten, geïnspireerd door de reeks “Perfect Housewives”. Helaas mis ik steeds het begin van het programma – mijn frank valt altijd te laat - zodat ik nog niet zo veel heb bijgeleerd. Nochtans zou ik er heel wat baat bij hebben want veel talent heb ik op huishoudelijk vlak niet…

In mijn tienerjaren riep mijn mama me ooit eens uit het zwembad terug omdat mijn slaapkamer niet volgens haar normen was opgeruimd. De boodschap galmde gelukkig niet als dusdanig door de luidsprekers, het was al penibel genoeg om met een droog badpak terug de kleedhokjes in te duiken onder de alziende ogen van de toezichthoudende en naar ik vreesde nieuwsgierige jonge redder. Als een Vliegende Hollander fietste ik naar huis in de bange verwachting dat er iets compleet fout was met mijn grootmoeder die bij ons inwoonde. Het gezicht van de zus die de deur opende voorspelde weinig goeds. Hiervan las ik geen rouw af, maar misprijzen en leedvermaak. Bobonne verkeerde dus godzijdank in gezegende gezondheid maar ikke, snoodaard, diende mijn kamer stante pede ordentelijk op te ruimen… Ik was in alle staten. De anticlimax na de paniek. Had ik dààrvoor mijn leven geriskeerd?

Ondertussen zet ik buiten rode wijn en glazen klaar. En daar is Koekske al met een kartonneke, ik had immers laten weten dat ik slechts één fles witte wijn rijk ben… Ook met mijn knabbelvoorraad is het triestig gesteld. Zoonlief heeft alles wat eetbaar is naar binnen gespeeld. Ik bezit nog 2 paprika’s, een blikje olijven en een potje light smeerkaas…

De zussen komen, zo blijkt, niet voor mij, maar voor de Berlingo…

Met een wijds gebaar show ik de wagen voor de deur.

Daar staat nog steeds mijn oude kar!

’s Middags ging ik, zoals afgesproken, mijn nieuwe auto halen. Er kwamen twee potentiële klanten binnen en hup, ik werd in wachtmode geplaatst. De minuten vergleden tot uren maar eindelijk kwam er schot in de zaak. Ik leerde van alles over de waarborg en het onderhoud en vernam dat alle instructieboekjes uitgeput waren. Moe van het veelvuldig over de toonbank gaan.

Na veel lezen, ijsberen, knarsetanden en ettelijke rimpels en grijze haren later moest ik onverrichtzake naar huis keren, er klopte iets niet met de luidsprekers. Die waren te klein gekocht. En het magazijn was ondertussen dicht. Daar ging mijn kostbare vakantietijd! In mij borrelde iets dat naar ontploffing neigde.

In mineur stresste ik dan naar de muziekacademie voor het oudercontact. Dochterlief wou naast viool ook graag pianolessen maar ik kreeg nul op het rekest. In mijn jonge jaren kon je volgen wat je wou! Maar heden ten dage worden enkel theorie plus één instrument per leerling gesubsidieerd, vandaar… Jammer!

Koekske heeft zich nog maar net op het terras geïnstalleerd als Bietje aanbelt. En samen met Steentje en Benny arriveert mijn dochter met twee vriendinnen en een moeder. Ze is mooi bijgekleurd na drie dagen zee. Ik troon Trees – de mama – mee naar het terras voor een glas. Zo te horen werkt ze in dezelfde sector als ik en hebben we gemeenschappelijke kennissen. Bovendien was ze ook nog lid van dezelfde basketbalclub als mijn jongste zussen en woonde ze in dezelfde straat als de papa van mijn kinderen. Wat is België klein!

Verassing! Nicht Sofie maakt het gezelschap kompleet. Er wordt veel heen en weer geplaagd, gelachen en bijgepraat. Noewi komt tot leven en stuift door mijn bloemen. Hij is allesbehalve een salonkat! Ik zie het met lede ogen aan.

Het weinige eetbare dat ik kon aanbieden is verorberd, ook Sofies Grieks slaatje werd zusterlijk gedeeld, dus snort zij blijgezind naar de nachtwinkel en trakteert ons op kaas, chips en worstjes.

Wanneer iedereen vele tellen later afscheid neemt, kan ik het zien: het goud in de mond van de ochtendstond.

Ze springt plots op en spurt naar de gang. “Mam, waar is je handtas?” Zij is de enige die het melodietje van mijn GSM uit de achtergrondgeluiden distileert, ik ben blijkbaar oostindisch doof. De “tune” mag er nochtans best wezen, vind ik, romantisch klassiek: “Nocturne”. Ergens halverwege, net op het ogenblik dat ik een aha-erlebnis krijg, stopt het ding en schiet de “voice-mail” aan. Op dit moment is het niet anders. Dochterlief vist het toestelletje op en prompt valt het stil! Wie weet hoeveel interessante gesprekjes op die manier aan mijn neus voorbij zijn gegaan. Alhoewel, aan mijn oor, is hier meer op zijn plaats…

Maar wie mij liefheeft onderneemt natuurlijk verdere actie en ja, daar rinkelt reeds de vaste telefoon. “Met je jongste broer!” krijg ik te horen. Tarara, mijn oudste dus, want ik heb er maar één, en dat moet ik toch eventjes melden! Of ik geen zin heb om een hapje te gaan eten. Jaaaaaaaaaaa natuurlijk, maar er is een klein probleempje, we hebben net ons avondmaal genuttigd!

Hoe zo?

Om halfzes hoor ik allerlei deuren open- en dichtklappen. De koelkast, registreren mijn oren. Mijn zoon is weer op strooptocht! Hij rammelt van de honger, maar daarbij is hij ook kieskeurig. Zoet en koud moet het bij voorkeur zijn. En de doos Dame Blanche heeft hij reeds op twee dagen manmoedig leeg gelepeld.

Dus ik ga aan de slag en we eten iets vroeger. Maar wie ontbreekt er op het appèl? Zoonlief hangt ondertussen aan de lijn met een of andere schone en hiermee is weer bewezen dat je van de liefde kan leven…

Edoch mijn humeur is ook om zeep want de lijn is niet vast maar mobiel en dat kost natuurlijk stukken van mensen. Ook als ik de kosten op hem verhaal, het deert hem niet, en dat was nu juist wel de bedoeling!

Ik kan er dus niet over zwijgen, hij mocht het misschien niet gehoord hebben! En ik krijg lik op stuk. Als ik de sfeer bij de maaltijden zoooo belangrijk vind, dan moet ik nu niet zaaaaaagen. ’t Is sterker dan mezelf. Ik wil duidelijk overkomen en dan herhaal ik mezelf….

Blind zijn. Je kan het je niet voorstellen. Ik zou het verschrikkelijk vinden. Geen boeken meer kunnen lezen. Toch niet op de manier waarop ik het nu doe. Op mijn peecee werken, schrijven, opzoeken, zoals nu, vergeet het. Van oneindige kleurschakeringen genieten… Oogcontact maken… Een glimlach, een vluchtige oogopslag, een grimas, een traan… het ontgaat je. De kleurenpracht van de tuin in je opnemen, een zonsondergang, een vergezicht… Zien hoe de poes zich opmaakt om een insect te bespringen of hoe de baby zijn eerste wankele passen zet…

Je mist heel wat…

En gelijk ik het schrijf begint mijn neus te prikken en voel ik het gemis van papa en mama schrijnend en lijfelijk. Na zevenendertig jaar is het nog steeds daar…

Wij zijn ermee opgegroeid en ervaren dit als heel normaal. Ik heb niet het gevoel dat ik iets mis. Maar langzaamaan begint het te dagen. Mama weet niet precies of mijn rok en blouse bij elkaar passen wanneer ik ernaar vraag. Dat groen en blauw niet samengaan wist ze me vroeger al te vertellen. Maar nu mis ik de finesses. Ik vind het jammer. Ze ziet niet of iets me staat. Of ik op haar lijk. Of op papa. Hoe mooi mijn tekening wel is en hoe ik mijn best doe om net te schrijven. Dat verneemt ze uit tweede hand. Hoe ik veranderd ben. Hoe ik groei. Dat ik een behaa nodig heb. Een klasgenootje in de vijfdes attendeert me erop; zij zou het niet kunnen verdragen, zo zonder “soutien”.

Thuis kies en pas ik uit de afdankertjes van Arlette en Christiane, mijn oudere nichtjes. Tante Elza heeft de gewoonte om mij daar – niet slecht bedoeld – op te wijzen met een “Oh, dàt heeft ons Christiane zó graag gedragen…” Ik haat die uitspraak, en daardoor die afgedragen kledij.

Mama leert me hoe ik een bustehouder handig kan aantrekken. Vooraan sluiten, draaien en hup over mijn schouders… Ik voel haar blijheid met zo’n opgroeiende dochter. Lang vóór ik ze nodig heb kopen we samen maandverbandjes. En ik krijg twintig frank wanneer ik ze voor het eerst moet gebruiken, zelfs nadat ik, o grote zonde, op bobonne’s kamer ongeweten en ongevraagd in bompa zaligers postzegelcollectie snuister en enkele dubbele postzegels verdonkeremaan.

Kijken doet mama met haar handen. Daar heb ik lang vrede mee. Tot ik me plots afvraag of de details haar niet ontgaan. Ze neemt het ons niet kwalijk als we onze tong naar haar uitsteken. Andere kinderen doen dit immers ook en dit achter de rug. Aan de andere kant is ze heel streng en geeft zelfs papa haar het laatste woord.

Papa heeft het er veel moeilijker mee als we nonchalant zeggen dat we iets niet vinden, bijvoorbeeld de schotelvod. Wij met onze ziende ogen vinden dikwijls niet wat hij wèl vindt! Ziende blind, noemt hij dit dan.

Papa overstijgt zijn beperkingen. Ik heb dikwijls echt niet het gevoel dat hij blind is. Hij klust thuis en heeft briljante ideeën voor verbouwingen.

Als elfjarige ga ik met hem per trein op reis naar Duitsland. Naar mijn vriendinnetje van “Jeugd zonder Land” dat twee maal bij ons de zomer doorbracht. Hij leidt me, niet andersom. Hij is mijn steun en toeverlaat. Geen ogenblik voel ik me verantwoordelijk, zelfs al rekent hij op mij omdat ik zijn ogen ben, niet méér. Het wordt een schitterende vakantie ook al mis ik het thuisfront verschrikkelijk. Ik vind wel dat papa met geld strooit door het kwistig aan de Duitse familie uit te delen. Ik heb schrik, houden wij nog wel genoeg over? Weet ik veel, zij hebben het ook niet breed en we krijgen daar immers kost en inwoon…

Kan ik fietsen? Tuurlijk! Maar op weg naar het zwembad kom ik zwaar ten val. Vriendin Annemarie is heel boos… Maar wat ken ik nu van bergen en torpedoremmen?

Plots valt mijn oog erop. De petunia’s en surfinia’s die daarstraks nog in volle pracht en glorie mijn muren sierden vertonen dorre bloemen. Hoe is dit aan mijn aandacht kunnen ontsnappen? Normaal gezien knip ik contentieus bij, om te vermijden dat ze besluiten dat de taak volbracht is. Het doel in de natuur is vrucht dragen, denk ik zo, maar ik wil een hele zomer bloemenweelde…

Het is een tijdrovend en kleverig karwei… Ook mijn tuingeranium is aan een opknapbeurt toe. Waarom loopt onze Noewi er niet onderdoor in plaats van er bovenop? Ik moet hem dringend inwijden in het hoveniersvak.

Tja, hij is en blijft een jager, dus rest me niets anders dan zelf in actie te schieten…

Een vriendin heeft me toch over de streep gekregen… ik zal deelnemen aan een kookdemonstratie. Een grote inspanning wordt er van mij niet verwacht, belooft ze mij, een ajuintje snijden misschien. Er eens “uit” zijn, wat gezellig keuvelen, plezier maken, het lijkt me wel wat.

Maar voor ik kan vertrekken wil ik kokkerellen voor mijn kroost en een bordje soep consumeren voor de gezelligheid. Zo samen aan de dis, daar hou ik van. Ideeën uitwisselen, belevenissen van de dag aanhoren, …EIKES…. Excuseer dat ik even onderbreek, maar er zit een dikke slak zich te goed doen aan mijn stukje tuin. Hoe komt die toch zo dik? Die zit hier waarschijnlijk al een hele tijd! Ik heb echt een gloeiende hekel aan slakken. Bovendien is ze naakt. En bleek. Ik neem tenminste aan dat het een ze is, al heb ik daar geen enkele aanwijzing voor. Ze is heel anders dan de kroostrijke familie die bij valavond slijmend tevoorschijn schuifelde op het koertje van mijn oud huizeke. Die waren donkerbruinzwart.

Sedert de renovatie van datzelfde oud huizeke krijg ik echter een andere doch welgestelde soort over de vloer. Ze bezitten namelijk allen een eigen woning, ja ook de kindertjes. Maar voor de kost zijn ook zij aangewezen op wat mijn tuin biedt. En daar wringt nu precies het schoentje: woest word ik bij de aanblik van mijn geliefde klimhortensia, een delicatesse voor hen blijkbaar. Hun strooptocht voert hen van blad naar blad, een spoor van halfopgegeten groen achterlatend.

Ik heb ze al proberen te verschalken met bier. Van zoet naar straf. Noppes. Korrels strooi ik niet meer, met het oog op Noewi, onze onvoorspelbare kat. Stel dat hij dit lekker vindt? En zo’n bloot exemplaar aanraken, dat is pure horror. Dus ga ik aan de slag met het zoutvaatje, al lijkt het barbaars, slakken hebben geen zenuwen, enfin dat hoop ik toch?

Maar terug naar het leven vóór de slak. We zitten dus genoegzaam te babbelen aan tafel als mijn frank valt dat ik me alsnog moet reppen om tijdig op de cursus te zijn. De klusjes afhaspelen, de laatste richtlijnen meegeven en mijn stalen ros van stal halen. Zucht. Eerst nog twee fietsen verplaatsen, vóór ik aan de mijne kan. Trapje van de kelder op. Voorzichtig voor de muren. Oei, er moet ook nog een schort, keukenhanddoek, aardappelmesje en plankje mee. Lap, de bagagerekker is verdwenen. Dju, deze is te groot. En die andere ook. Dan maar zonder. Dus zakje aan het stuur. Hopelijk slaat dat niet in mijn wiel. Buurman Robert kwam zo lelijk ten val en brak zijn schouder.

Pffft bergop. Ik ben al buiten adem. Ik zal een mooie entrée maken met mijn rooie kop. Ik moet echt wat aan mijn conditie doen, neem ik me voor.

Mieke staat me op te wachten, een leuk welkom.

Het menu wordt toegelicht, er is ambiance in mijn groepje, zo ontgaat me heel wat uitleg. Maar geen nood. De praktijk komt er zo aan! Schortje aan en we reppen ons naar de keuken. Wij krijgen het hoofdgerecht toebedeeld. Maar we zijn met velen, zo blijft mijn inbreng beperkt tot het snijden van de zongerijpte tomaten.

In die keuken wordt ik aangesproken door een deelneemster. Verrassing! Ze is de beste vriendin van mijn zus Koekske, althans tijdens haar lagere schooljaren!

Voor we het weten mogen we onze bereiding degusteren. Een echte maaltijd is het niet, gezien de piepkleine portie, maar lekker! Benieuwd hoeveel Zuiderse Varkenshaasjes dit weekend op tafel verschijnen! Op de mijne alvast, al vrees ik dat ik weinig bijval zal krijgen van mijn duo. Gelukkig zal het dessert – citroenmousse – veel goed maken!

Ondertussen druppelen de leden van het koor binnen. En daar is Meester Peter, indertijd nog directeur van de Lagere School. En dat meisje daar, die lijkt zo op…
Ik word terug gekatapulteerd naar de tijd dat ik zelf in het koor zong. De wekelijkse repetities. De concerten. Het uniform. De partituren. De koorleden. De dirigent. Hij is niet meer…

Mieke, Vera, Anita en ik. Wij zijn plakkers. Vier jaar geleden zaten onze kinderen in de zesde klas. Ze gingen elk huns weegs. Er is dus veel bij te praten. Zelfs wanneer we weggaan snijden we een nieuw onderwerp aan. Ondertussen is het stikdonker. Op de tast zoek ik het fietsslot. Dat valt niet mee. Anita schijnt me bij met haar achterlicht. Giechelen want de lichtwinst is minimaal…

De volgende dag op het etentje van de turners: “Hey, was jij niet op die kookactiviteit?” Ja dus! Bovendien is haar vriendin een vriendin van de moeder van de vrouw van de broer van mijn allereerste lief. Ingewikkeld, maar toch!

En Martine, de inval-lesgeefster, is afkomstig uit hetzelfde Kempisch dorp als mijn schoonbroer. Die dan weer woont in hetzelfde dorp als mijn tante. Zij zat bovendien op kot, een straat verder dan mijn schoonbroer. Wisselden later de provincie Antwerpen voor Oost-Vlaanderen.

De wereld is toch klein….

Of zo zou het toch moeten zijn. Maar ondertussen zijn spatten die daarnet onzichtbaar waren pijnlijk duidelijk aanwezig. Zucht. Kuisen dus maar.

Maar kom, vandaag is het de dag dat ik een afspraak heb voor een professionele behandeling. Om half negen bij Paula. Een vlugge telsom en ik weet dat ik de veertiende klant ben. Twee voetballen in de etalage onderstrepen de actualiteit, maar aangezien de Rode Duivels toch niet van de partij zijn, voel ik me niet zo betrokken. Zestien jaar geleden was dat wel even anders… Toen konden we de openingsmatch Argentinië-Kameroen in de studio van VRT meemaken. Ambiance troef, er werd heel wat afgelachen “et c’était écrit dans la bible que les Lions Indomptables”… gingen winnen, en dat deden ze. Maanden later zond ik een kaartje dat er een klein onoverwinnelijk leeuwtje was geboren. Net thuis van de kraamkliniek en wie stond op zekere avond met een gele leeuw voor de deur? Ik herkende hem niet meteen maar hij kwam zo vertrouwd over dat ik hem binnenliet: Marc Uytterhoeven. Dat heeft ongelooflijk veel plezier gedaan…

Ondertussen ben ik toch wel weer van mijn onderwerp afgeweken en besef ik dat ik mijn krant ben vergeten. Geen nood, hier valt altijd wel wat te beleven. Na één uur is de enige wijziging in mijn situatie: verhuis van krukje naar stoel en getooid met zwarte cape en dito handdoek. Ik wordt aangestaard door een dame die meent mij te herkennen. Zou mijn blog zo aanslaan? Haha, grapje! Ik vecht trouwens tegen de slaap, gevolg van het vergeefs zoeken – was het werkelijk reeds nacht? -via Google en allerlei fora, hoe ik audio-fragmenten kan uploaden en “hosten” zodat ik ze in mijn blog, dus bij mijn tekst, kan voegen.

Het volgende uur word ik voorzien van een boekje, naar ik dacht, om kleur en “coupe” te kiezen. Halverwege sla ik het open, en in plaats van de gebruikelijke foto’s, zie ik een hele uitleg over moeilijke haartypes. Tiens, denk ik, heb ik gemixte haren die droog, moeilijk te ontwarren, enzovoort zijn??? Even later valt mijn frank, dit is voor mijn dochter bedoeld, die hier reeds drie maal haar kapsel liet ontkroezen…

De mevrouw die me meende te herkennen wordt intussen onder handen genomen. Haar haar dus hé. Scheidinkje in haar. Papiertje. Plooien. Roller. Haar opdraaien. Roller sluiten. Volgende. Het gaat razend snel… Rond haar hoofd wordt een wattenzone aangelegd. Daarna worden er chemicaliën op het haar gedruppeld. Vele minuten later. Het prikt. Nieuwe watten worden aangebracht.

De telefoon staat niet stil. Nieuwe afspraken worden gemaakt. Iedereen is bedrijvig. Hum, iedereen? Ik zit hier te niksen… Normaal gezien ben ik verdiept in een boek. Dat heeft zo zijn nadelen, want dan hoor ik de instructies niet, dat ik moet verhuizen, of onder de droogkap, of zo…

Er rest me niets anders dan toekijken. Hoe met een soort stofzuiger met bajonet (nee een luchtblazer dus) de haren worden gedroogd. Hoe Annie naar buiten snelt, er is blijkbaar iemand tegen haar auto gebotst.

Dan komt Paula, met de groene potjes. Ik heb mijn bril afgezet. Het salon is een beetje wazig. Dat is niet erg…

Ze overhandigt me een stapeltje aluminiumfolievelletjes. Stuk per stuk moet ik die aangeven. (ja zoals een echte doe-het-zelver betaamt)

Met een borsteltje wordt de nieuwe kleur aangebracht.

Dan verhuis ik weer naar de kant. Om elf uur mag ik naar de wasbak. Daarna krijg ik weer een plaatsje voor de spiegel en wordt mijn haar geknipt. Graag héél kort! Beetje crème. Brushen. En dan is het karwei geklaard. Het is bijna half twaalf…

Onvermijdelijk denk ik aan mijn vroegere kapper. Bellen. Komen. Wassen. Knippen. Drogen. Betalen. En dit alles in nauwelijks een half uur. Het is nochtans een kunstenaar. Zijn etalage is zeer artistiek. Hij maakt beelden en schilderijen. Ik kwam er graag. Ook al was ik soms getuige van vinnige franse ruzietjes met zijn echtgenote. Het gaf me een fin de siècle gevoel. Er was een antiek schommelpaard. De kinderen mochten dit ooit berijden. Maar op het laatst waren mijn oren in gevaar….

En dan is er nog Franske, de kapper uit mijn jeugd. Meestal creëerde hij een coupe casserolle, maar soms overtrof hij zichzelf en was het best te doen…Ach, hij kwam aan huis en ik draag hem een warm hart toe.

Terug naar het heden! Collega Serge zal zeker geen halt houden voor mij met de mededeling: ho, ik dacht dat ik voor ’t rood stond…

Ik ben nu bruin met een blond streepje….

Nog twee weken wachten en dan staat dit voor de deur…

Normaal gezien kan ik niet zo gemakkelijk afscheid nemen. Maar in dit geval zal het alleen maar een verbetering zijn…

Momenteel rijd ik met een bronskleurige Opel Omega. Echt een wagen met allure, groot, comfortabel, kortom, ene waaraan je niet kan voorbij kijken. En ik kan er echt van meespreken. Er is een verschil. In het verleden reed ik bijvoorbeeld met een Citroën. Maar veel aanzien verwierf ik daar niet mee. Het was een geit, een helblauwe. In Holland een Eend genaamd, het klinkt toch een beetje sympathieker. Nu, in die tijd lag ik helemaal niet wakker van de status die ik eventueel verwierf bij het bezit en het voorrijden van een bepaald type wagen. Avontuurlijk mocht het zijn… en bovenal weinig kosten!

Mijn geit alhoewel spiksplinternieuw had vanaf het begin kuren. Ofwel wou ze niet starten ofwel wou ze niet stoppen. Toch twee belangrijke items, mijn gedacht!

Maar in de zomer was het heerlijk toeren met het dak ofwel opengeflapt ofwel opgerold. Ik kon ook het zijraampje openklappen en dan mijn elleboog nonchalant in de opening laten rusten.

Nog een pluspunt vond ik de variabele kofferruimte. Met de achterbank eruit heb ik heel wat verhuisd: van wasmachine tot kleerkast, zelfs een lading vriendinnen. Neen, dat laatste is niet waar, maar het hàd gekund!

Met een volle jerrycan benzine, een tent en kampeergerei vertrokken we zonder al te veel voorbereiding richting zon. In het Franse Centraal Massief raakten we met veel moeite de bergen op, mijn geit moest niet onder doen voor een camion, en waar het kon, namen we het uiterst rechtse baanvak. Uit hoffelijkheid of was het schaamte? Bergaf was er geen probleem, … of toch wel! Daar weigerden de remmen namelijk dienst! Hoe ik dan toch veilig in het volgende dorp ben geraakt, is me een raadsel, met veel chance en de handrem… Overnachten in een “hotel” routier rechtover de Citroën-garage. Nog een geluk dus dat een geit een Franse auto is… Ik herinner me dat het daar, zo hoog in de bergen, zeer koud was, maar dat kon onze pret niet bederven. Jong zijn en in autopech geen probleem zien, ik wou dat ik ‘t nog kon…

Op de Spaanse camping werd mijn rijtuig gedeeltelijk gedemonteerd. Ik zie hem daar nog staan, zonder de zijvleugeltjes… Waarom dat nodig was, hij wou enkel niet starten en een paar Duitse doe-het-zelf-toeristen sleutelden eraan. Eens mijn wagentje rijklaar, vond ik dat hij aan een wasbeurt toe was. De weg naar de camping was erg stoffig vandaar. Om die reden zag mijn reisvriendin het nut er niet van in, logisch en praktisch als ze was. Maar ik was koppig, dus waste ik mijn kant, terwijl haar kant vuil bleef, en ik kon op zijn minst proper instappen.

Op een andere vakantie met dezelfde vriendin zouden onze wegen halverwege scheiden. Ik was van plan op mijn eentje naar de Provence verder te rijden en kostenbesparend in mijn geitje te slapen. Gordijntjes gemaakt dus, want nachtelijke inkijk, dat wou ik toch vermijden. Toen puntje bij paaltje kwam, durfde ik me toch niet voor de nacht te installeren in volle centrum. Het viel zo op, vond ik. Het was alsof ik met een lichtreclame rondreed!

Ten einde raad parkeerde ik op een parking op de autosnelweg, waar ik niet de enige overnachter was… Op de terugweg pikte ik dan maar een lifter op, die ik, om het vakantiegevoel te verlengen, maar een sightseeing gaf in mijn geboortestad…

Nog even en ik heb weer een spiksplinternieuwe auto. Gedaan met de zorgen of hij de keuring haalt. Voorbij de zoektocht naar een andere tweedehandswagen waarbij ik me zo verschrikkelijk ondeskundig voel.

Ik krijg warempel weer dat avontuurlijke “geitjes-gevoel”!

Of ze stuurt ons op pad.
Eens moesten we zoveel mogelijk verschillende eieren verzamelen. Niet zo maar overdag, met een aangenaam zonnetje, in haar eigen tuin, met Pasen bijvoorbeeld. Neen, bij een temperatuur van zoveel graden onder nul, donker want laat, langs velden en landwegen in een mij totaal onbekende buurt, bij totaal onbekende mensen.

Een andere keer worden we verzocht nieuwjaarswensen te formuleren, aan onszelf gericht zogezegd. Het geheel mag opgefleurd worden met toepasselijke tekeningen. We laten ons nogal gaan natuurlijk, want wie weet gaan die wensen ook in vervulling…
Maar Koekske heeft iets anders voor ons in gedachten. We gaan op weg en waar we halt houden moeten we een quizvraag beantwoorden. Nu zijn dat geen gewone vragen, zoals bij Trivial Persuit, waar elk verstandig mens waarschijnlijk toch geregeld kan scoren, maar vragen uit Koekskes persoonlijke levenssfeer. Zoals, hoeveel kookwekkers ze bezit. Een fout antwoord levert echter als troostprijs toch een glaasje vruchtenjenever op. De inwendige mens alzo versterkt wordt er een willekeurig huis aangeduid alwaar de verliezer zijn nieuwjaarswens mag (nee moet) voordragen.

Op gewone avonden spelen we yahtzee en wie verliest heeft een opdracht aan zijn broek. En onze fantasie kent geen grenzen! Gieren van het lachen, dat doen we!
Ooit flansten we spontaan een radioprogramma à la Irene Houben in elkaar. Met zwoele stem kraamden we onzin uit. Andere keren verzinnen we ter plekke ballades met zang en piano.
En geen nood, de tapes liggen hier nog ergens te wachten op digitale omzetting…

De nieuwste trend is echter e-mail, een lekker spontaan en direct medium.

Naar aanleiding van dit: “…Want nu ben ik dus wreed nieuwsgierig, hé!…” hekelt Koekske middels een ellenlange aaneenrijging van diverse spreekwoorden mijn nieuwsgierigheid. “… Zo, en als jij erin slaagt een nog langere zin te maken, dan win je de wedstrijd van vandaag!!
soeur vapeur (of neen, dat geldt voor u zeker? )))) “

Die uitdaging ga ik uiteraard aan, wat dacht je! Ik brei dus nog een beetje verder… “…En voilà, met een beetje plagiaat alsnog gewonnen!…”

Dit levert volgende reactie op:

"Ma soeur (niet te verwarren met masseur, dat is een andere categorie, alhoewel ook niet te versmaden!),
Allicht ben ik een nieuwsgierig aagje (is dat een beest eigenlijk??), vandaar ook dat ik die eigenschap zo goed, grondig en uitgebreid kon beschrijven nietwaar....

En wat "onze" wedstrijd betreft... Ik moet je zwaar teleurstellen want de (ongeschreven doch normaal gezien door elk weldenkend mens gekénde!) regels laten allicht géén plagiaat toe (het zou nogal gemakkelijk zijn anders hé). Vermits er slechts één deelname per persoon per dag toegewezen werd, wordt “Koekske” bij deze uitgeroepen tot winnares van deze ludieke wedstrijd (wat te verwachten was natuurlijk). De prijs (een fles champagne van het duurste merk) zal haar ten gepaste tijde persoonlijk overhandigd worden door de enige andere deelneemster aan deze wedstrijd, zijnde “Diefje” (waarvoor bij voorbaat hartelijk dank trouwens)
Schol hé (ik geniet nu al in gedachten, vandaar) ;-)

"Soeur coeur qui pleure (omdat ge nu zoveel geld moet uitgeven aan champagne terwijl het nog niet eens voor uzelf is!)

Uiteraard laat ik het niet hierbij. Ik schrijf dus:

"Soeur buveur,
Klopt gij maar rustig op uw kin
in champagne kopen heb 'k geen zin
Blanc de Blancs is u te min
en wodka, jenever, rum of gin
koop ik voor jou al evenmin
'k verroer dus geen vin
aan mijn gat krabben met een pin
zit er momenteel niet in....

En nu ga ik slaapkes doen, want morgen, ttz straks moet ik gaan werken (en dan nog wel tot 17 uur!)
Doei, 't was mij aangenaam
soeur gagneur"

"Soeur malheur,
Dit is een slag in mijn gezicht
ook al heeft het de vorm van een gedicht
Jij verzaakt dus gewoon jouw plicht
en zoiets vergeet ik niet licht

Ik dacht "ik heb eerlijk gewonnen"
want 'k had de langste zin verzonnen
Door jouw reactie is, bij alle nonnen,
nu een "voor-en-tegen"-strijd begonnen

Sommigen geven je gelijk, die zijn zot
en hebben het in mijn ogen voorgoed verbrod
Anderen zeggen "Tine, je werd bedot!"
en riepen de hulp in van God...

En dus, met de Almachtige aan mijn kant
plan ik nu een trip door 't hele land

'k Wil mijn verhaal vertellen (ik moet het kwijt)
over wat voor soort zuster gij zijt
En dan word jij degene die lijdt
aan een overweldigend gevoel van SPIJT!!
Soeur Provoceur"

"Soeur voyageur, mitrailleur,
Heb ik dat goed gehoord
zijt gij misschien wat gestoord
een queeste houden in 't hele land
om gelijk te halen aan uw kant

dat is als dansen op het slappe koord
ge zoudt beter zwijgen als vermoord
het is een teken aan de wand
zijt gij verloren uw verstand?

Iedereen in 't land vertelt het voort
dat ons relatie is ontspoord
oog om oog tand om tand
zijt gij nu niet vreselijk astrant?

met een megafoon werd het luid verwoord
in het Citadelpark aan de Heuvelpoort
alle mensen had ik daar op mijn hand
ik werd verheven in de Adelstand!

lange zinnen van dat soort
hadden niemand ooit zo bekoord
ik kreeg een diploma met een gouden rand
tja, dat maakt je misschien ambetant
dus erover maar, ... dat zand!
Soeur travailleur, reposeur"

"Soeur pretendeur,
Zo hoog blazen van uw toren
't zijt dus gij die uw verstand hebt verloren
Duizenden hebt gij in 't park kunnen bekoren?
't Zal mijn gewetensrust niet verstoren...

Ik besef, het doet u pijn
niet de beste te mogen (kunnen) zijn
maar spoel dit dan weg met een glaasje wijn
en spui niet zomaar in 't rond, dat venijn!

Onze relatie is inderdaad om zeep gebracht
maar dan wel door u, met brute kracht
Staan roepen in 't park, gulzig grijpend naar macht,
een wonder dat gij niet werd verkracht!

In plaats van dat diploma aan uw muur te hangen
en u door valse trots te laten bevangen,
denk misschien eerst aan andermans belangen
want die champagne..., ik blijf ernaar verlangen!

Dus neen, gooi dat zand maar ergens anders over!
Ik vond uw (plagiaat)-zinnen echt heel pover
Laat voor eenmaal toe dat ik u betover
en op die manier uw hart verover...
Soeur meilleure"

En omdat ik niet stante pede antwoord:

"Soeur pas-répondeur,
Kon mijn dichtkunst u niet bekoren?
Of ging mijn mail gewoon verloren?
Wenst u zich niet te laten storen
en wilt u daarom niets meer van mij horen?

Overweegt u om (zonder mij) een club te stichten,
een poëzie-vereniging op te richten?
Of bent u het beu om te rijmen en te dichten?
En denkt u "dit zal mijn leven niet verlichten"?

Zovele vragen die door mijn hoofd gaan...
Mijn reputatie van be(s)t-weter naar de maan!
Is onze "dicht"relatie nu definitief gedaan?
Of verkeer ik daaromtrent in een verwarrende waan?

Slechts u kan mij verlossen uit dit hevige lijden
en mij terugbrengen naar betere tijden
toen we alle twee, dus wij beiden
elkaar met de edele dichtkunst konden verblijden!

Ik wacht dus bang op een wederwoord,
(hoop dat ik uw rust niet weer heb verstoord)
biddend tot die man aan de Hemelpoort
dat mijn smeekbêe wordt verhoord...
Soeur Peur"

"Pauvre Soeur Peur,
Pourquoi tu pleures?

je mail ging niet verloren
jouw dichtkunst kon me wèl bekoren
’t ontbrak me eenvoudigweg aan tijd
krijg ik van jou nog wat respijt?

‘k Wil je terugbrengen naar betere tijden
en je verlossen uit je hevige lijden,
maar aanhoor dan mijn verhaal
de reden waarom ik met schrijven draal

je weet, ik hou heel veel van planten
ze stonden hier in alle hoeken en kanten
’t is waar, ik spreek in de verleden tijd
nu ben ik er een aantal kwijt

hier in de nacht waart rond een beest
en mijn groene vrienden gaven de geest
elke ochtend moest ik vegen en stoffen
ik kon er zowaar wel bij ontploffen

dat het beest gewoon mijn kat bleek te zijn
vervulde me met smart en pijn
‘k had hem nochtans met veel liefde geadopteerd
verzorgd, gevoed, ja zelfs gecastreerd

een Don Quichot wordt hij als d’ avond valt
alle krachten tegen een vermeende vijand gebald
hij rent en springt, valt aan en vecht
terwijl wij ons te rusten hebben gelegd

als hij dan tegen de morgen is uitgeraasd
heeft onze boosheid hem zeer verbaasd
hij dacht, ’t was toch voor de goede zaak
die zware, nachtelijke taak!

nog voordat het slagveld is opgeruimd
sluipt meneer stiekem doch goed geluimd
naar een zachte warme plek in huis
hij spint en soest, ik zucht en kuis…

zo vond ik geen tijd om te rijmen en dichten
en op die manier je leven te verlichten
dit is een deel van het verhaal
een andere keer vertel ik je ’t helemaal!

Soeur Labeur

Zo en hiermee is meteen onze kat voorgesteld waarover ik een volgende keer zal vertellen!

Ik heb altijd nogal graag gebricoleerd wat geenszins betekent dat ik een handige Harry zou zijn. In mijn jonge jaren ging me dat beter af, de flower power, je weet wel, dat hoorde er enigszins bij. Ik huurde toen een klein huisje met dito tuintje. De mogelijkheden om te knutselen waren dus legio. Het begon alvast met het installeren van een gasconvector. Er was een schouw en een schoorsteen op het dak èn een gasleiding. Meer moest dat niet zijn. Eerlijkshalve dien ik hier te vermelden dat ik werd bijgestaan door een andere, meer gevorderde doe-het-zelver. Toen ons karwei was geklaard mocht de “EGW” “de gas” aansluiten. Zij deden dat, maar sloten het onmiddellijk weer af. Er was ergens een lek. Neen, ik zie je al meewarig glimlachen, niet aan ons werk, maar aan de binnenhuisleiding…

Onder de trap, in een nis,  was door de vorige huurder kundig een boekenrek verwerkt. Extra ruimte ambiërend verwijderde ik dit. Ik vond er een kolenstoof… Lang, lang geleden hadden we er thuis ook een, en dat bracht toch een hoop rompslomp mee. De kolen werden in een kolenhok gestort. Met de kolenkit kieperde papa dagelijks een portie kolen in de stoof. Elke ochtend maakte hij ze aan met papier en wij leegden de aslade in de ijzeren vuilbak.

Zo’n kolenhok was ook een ideale sanctieplaats. In de “kleine” lagere school heb ik daar toch eens een straf moeten uitzitten. Plezant vond ik het niet maar schrikwekkend evenmin, waarschijnlijk omdat er een ruitje in de deur zat, waardoor het hok toch niet van de wereld was afgesloten. 

En nu ik het toch over straffen heb… wij moesten toeren lopen op de koer wanneer we iets mispeuterd hadden. Een methode die heden ten dage gretig navolging vindt in de lagere school hier in de buurt. Vooral mijn zoon heeft daar wat afgewandeld!

Hoeveel plaatsvervangend verdriet heb ik niet gevoeld en tranen met tuiten gehuild wanneer Seske haar verplichte rondjes moest lopen, zelfs lang nadat ze terug in de klas was!

’t Was al een poos geleden maar vanavond trokken we er met ons drieën met de fiets op uit. Beelden uit lang vervlogen dagen kwamen spontaan bij me op… Met vijftienjarige broer naar zee en op de terugweg verloren rijden in Brugge. De pijlen naar Gent leidden ons slechts naar de autostrade. Dus staken we ons licht op in een café. Daar werd onze vraag op ongeloof onthaald. Op mijn eentje naar de Ijzerbedevaart, ruim 80 km ver, om eens ter plaatse, rechtsomkeert te maken, wegens te druk en te weinig voeling met de manifestatie. Lekke band verholpen door een pater op familiebezoek. Met zus Seske en vriendin Karin bij tante Lie op paardenvakantie. Met de trein tot in Mechelen en dan per fiets naar Herenthout. Ter plaatse alle jumpings met onze tweewielers bezocht. En ook alle dansfeesten. Ik was zeventien. Heerlijke leeftijd. Van de Kempen helemaal terug naar onze geboortestad fietsen. Bijna thuis in een hondenweer belanden. Aartslastige bruggen! Nadien Seske doodziek. Allergie voor penicilline. Papa vreselijk bezorgd…

Gevallen in onze straat en in een onmogelijke knoop geraakt. Jas gescheurd. Wedstrijdje koersen om indruk te maken op broer van Karin resulteert in valpartij. Zus is bewusteloos en kreunt. Ikke: “Allé Seske doe niet onnozel, sta recht!” Seske met ambulance naar ziekenhuis alwaar oor aan elkaar wordt genaaid. Mama gaan halen en met politiewagen naar het ziekenhuis. Neen, ze is niet aangereden door een auto. Angstig wachten tot de operatie achter de rug is. Liefdevol de jas ontvlekken van gehospitaliseerde zus. Ingedeukte knoop aan jas is trieste getuige. Samen met mama en voor vol aanzien worden, een heerlijk gevoel. Papa ligt ondertussen ook in het ziekenhuis met een fistel, ondertussen zonder, maar met een wiek. Dat doet zeer. Veel zeer.

Later dan: de ritjes met een dommelend kind vooraan en een actief kind achterop mijn rijwiel en deze langs de Schelde met twee zelfstandige kindertjes (op sommige stukken met samengeknepen knieën. Die van mij). Dochter aan het duurlopen, ikke ter ondersteuning ernaast, op twee wielen. Ikke sportief per fiets naar het werk (eenmalig)

En vanavond: “Mama, ge rijdt gelijk een bomma!” en zoonlief demonstreert hoe hij dagelijks naar school fietst. Goed dat ik dit niet dagelijks zie! Dochter vertrekt elke ochtend gelaarsd en gespoord – met helm dus en in donkere dagen met fluovest – zeer tot ongenoegen van haar broer die dit maar belachelijk vindt.

Vandaag is het dus zo ver gekomen dat mijn kinderen mij begeleiden in plaats van andersom, allé zo voelde het toch aan!

Dit alles flitste dus door me heen toen we naar zus Steentje reden, op een boogscheut van bij ons.

In de weidse tuin – je weet wel – keek ik naar de rij populieren die de grens aangaf van onze ouderlijke tuin. Een scheefgegroeide eik vertelt ons hoe hij moest wedijveren met een populier voor een streepje zon. Er is het brugje over de gracht naar het stukje wild, getemd en beteugeld, ontdaan van distels en geciviliseerd met een schommel.

Kijkend naar de verbouwde achtergevel mijmer ik over vroeger. Wie sliep waar? Ik ben meermaals van kamer veranderd. Op de eerste verdieping werd de slaapkamer (waar ik ooit met Annemarie uit Duitsland sliep) in tweeën gesplitst. Vage herinneringen aan bompa op bezoek, rustend in het eerste kamertje. Later werd het weer één kamer, toen bobonne bij ons kwam wonen. Het werd toen een heuse studio. Niemand kon toen ooit vermoeden dat mama eerst zou sterven.

Een rondleiding door het recentelijk heringericht huis, voert me naar de eerste verdieping waar – haleluja! – nog een stuk van de oorspronkelijke muurbekleding zichtbaar is. Een mooie verftechniek.

Op naar de tweede verdieping, naar de tienerliving. Schitterend! Knus! Ze is met Nele “Zotje trek” aan het spelen, de nichtjes kijken televisie. Hier hebben we ooit geslapen. Hielden modeshows. Slopen naar beneden om een snee brood uit de berging te pikken. Kletsten met elkaar gezeten bovenaan de trap. Renden stiekem naar onze kamer toen de livingdeur beneden openging. Wachttend met ingehouden adem tot papa of mama naar boven kwam, een diepe slaap simulerend…

Met mijn zussen heb ik een heel speciale band. Al lopen we de deur bij elkaar bepaald niet plat, toch komen we geregeld bij elkaar. Meestal is het “Bietje” die het initiatief neemt en ons belt dat ’t toch weer tijd wordt… Zussenavond noemen we dat. Soms consumeren we ergens een dagschotel, vaak zitten we gewoon aan de keukentafel met een karaf wijn, af en toe gaan we op stap maar altijd is er ruimte voor plezier en gefilosofeer.

Bij deze, zusjes, dankjewel voor die talloze aangename uren waarbij mijn batterijen weer werden opgeladen!

Gisteren zag ik Steentje en mijn schone broer in de atletiekclub. Onze telgen hadden deelgenomen aan de Stroppenloop en “Thuis” waarvoor ik anders spoorslags naar huis dien te rijden zou een andere keer wel bekeken worden. Lang leve digitale televisie… De jeugd trok naar de plaatselijke frituur en wij naar het terras, annex kantine. Zalig! Eindelijk eens een weertje waarbij je niet weggespoeld werd!

Donderdag komt “Koekske” de laatste hand leggen aan mijn schilderactiviteiten. Ik was daar vol goede moed mee gestart, tot ik bij de lichtstraat belandde, waarvoor ik op de bovenste sport van de ladder moest staan. Daar stond ik met toegeknepen knieën zo te bibberen dat het resultaat navenant was. Op mijn verjaardag bood mijn zus aan dit karweitje te klaren. Een prachtgeschenk!

Hoe het verder verliep:

From: tipi
To: liepee
Sent: Thursday, April 20, 2006 7:28 PM
Subject: Van schildersbedrijf "Tipi"...

Mevrouw,
Met dit schrijven wou ik onze mondelinge overeenkomst van eerder deze week, nog eens bevestigen.

Gaarne had ik vernomen wanneer het u het beste zou passen dat ik eens langskom om de nodige verf-activiteiten te verrichten (ja inderdaad, wij zijn een uitzonderlijk bedrijf dat ten allen tijde bereid is rekening te houden met de wensen, de behoeften en de leefsituatie van ons cliënteel!).

Wanneer u dus zo vriendelijk zou willen zijn mij enkele tijdstippen door te mailen waarop u uw huis ter beschikking kunt stellen (uw persoonlijke aanwezigheid is hierbij wel gewenst natuurlijk), dan kan ik mijn agenda daarnaast leggen om u nadien te laten weten wanneer u mij mag verwachten.

Ik wil ook nog van deze gelegenheid gebruik maken om u hartelijk te bedanken voor de kans die u me biedt om mijn uitzonderlijke schilderscapaciteiten tentoon te spreiden. Ik vermoed dat dit "jobke" niet al te veel tijd in beslag zal nemen (ik zal uw kostbare tijd niet met nodeloos gepruts of onprofessionele handelingen verkwisten) maar zou het toch op prijs stellen als u rekening zou willen houden met mijn bio-ritme dat tegenwoordig pas ergens tussen 11 en 12u in de voormiddag écht van start gaat...

Hopend binnenkort van u te horen, groet ik u, met oprechte en diepgaande hoogachting,

yours truly,

Tine (directeur van "Tipi - uw huiselijke schilder")

 
Van: liepee
Verzonden: zondag 23 april 2006 18:19
Aan: tipi
Onderwerp: Re: Van schildersbedrijf "Tipi"...

(…) Ik bied U uiteraard ruimschoots de mogelijkheid uw buitengewone talenten op schildersgebied met verve te etaleren. Ik zal niet nalaten uw kundigheid ten overstaan van mogelijke nieuwe geïnteresseerde klanten uitbundig te roemen.

Om aan uw geëerde vraag tegemoet te komen ben ik bereid U enige data ter beschikking te stellen waarbij ikzelf uiteraard en inderdaad ook helemaal persoonlijk aanwezig zal zijn om U van het nodige onmisbare gezelschap te voorzien. (…)

From: tipi
To: liepee
Sent: Monday, April 24, 2006 2:52 AM
Subject: RE: Van schildersbedrijf "Tipi"...

(…)Deze datum geeft mij langs de ene kant voldoende ruimte om een ongevallenverzekering af te sluiten (dit is nodig en uitermate zinvol bij elke arbeidsverrichting die de hoogte van 0,5 m boven grondniveau overstijgt) én  biedt mij tegelijk ook nog de mogelijkheid om enige aangepaste werkkledij uit te zoeken (een stijlvolle outfit, afgestemd op het soort werkzaamheden dat moet verricht worden, is immers één van de grootste troeven van mijn bedrijf).

Ik neem aan dat het nodige materiaal al ter plekke aanwezig is?  Zoniet valt er hier en daar wel altijd "een mouw aan te passen" (ik maak hier inderdaad gebruik van een misschien niet zo toepasselijk spreekwoord) aangezien bijvoorbeeld "vinger-verven" ook tot één van mijn specialiteiten behoort en ik er evenmin mee inzit om eventueel "mijn broek te vegen" (inderdaad, weer hanteer ik hier een niet direct zo geschikte zegswijze) aan hier en daar een likje gemorste verf of zo.

Ik hoop dat hiermee alle eventuele  onduidelijkheden volledig uit de weg werden geruimd (al klinkt dit inderdaad een beetje fataal!).

Net zoals u, verkeer ik ondertussen in blijde hoogzwangere verwachting, aangezien ons wederzien al binnen enkele dagen plaats zal vinden.

Ik dank u voor het vertrouwen dat u stelde in mijn bedrijf en verzeker u dat ik mijn uiterste best zal doen om dit niet te beschamen. Eén van de extra-illegale voordelen die wij ons cliënteel telkens weer aanbieden, is dat wij blijven terugkomen tot alles naar wens is. Hoe moeilijker de klant, hoe meer wij ons gedreven voelen (en wij zijn en blijven fier op deze masochistische instelling van àl onze personeelsleden).

Uitkijkend naar de likjes die ik zal mogen uitdelen (op uw muur bedoel ik hé mevrouw, jaja), verblijf ik onderwijl, met evenveel hoge achting als u zélf opbrengt naar mij toe,

 Dir. Tipi

… En ondertussen kijk ik met zeer veel plezier uit naar het vervolg van de werkzaamheden met de bijhorende koffieklets!

Ooit waren we eens vergeten ons doolhof op te ruimen, een wirwar van draden op kniehoogte over de koer gespannen, en daar hebben we toch serieus voor onder onze voeten gekregen. Als kind sta je daar eigenlijk niet bij stil dat je ouders dat niet kunnen zien…

De poes van de buren had gejongd en impulsief had ik toegezegd een kleintje te adopteren, ik was een jaar of zeven. Mijn hart vloeide over van zorgzaamheid en blije verwachting. Met hangende pootjes moest ik het echter terugbrengen, ik mocht het toen niet houden.

Later moeten we alleszins een kat gehad hebben… Mijn broer hield clandestien witte muizen in zijn kamer, meer bepaald in zijn kast. Op geregelde tijdstippen liet hij die rondlopen, en ik heb zo’n vage herinnering dat hij experimenteerde met de poes, een soort wetenschappelijk onderzoek over hun interacties, een kat- en muisspel dus.

Hij was hiermee trouwens niet aan zijn proefstuk toe. Er werd een dissectie op een kikker gepleegd, samen met zus “Seske” en wormen werden gehalveerd om zo de stelling dat beide delen blijven leven uit te testen.

Op zekere Vlaamse Kermis vielen we in de prijzen en werden we de trotse eigenaars van drie gele kuikentjes. In de woonkamer deponeerden we hen in een grote kartonnen doos en ze kregen eten en drinken binnen snavelbereik.

Groot was ons ontsteltenis bij thuiskomst van school toen we hoorden dat er eentje overleden was. Dat was blijkbaar in het drinkbakje gesukkeld en papa had het lijkje door het toilet gespoeld. Wat erg! Zo zonder begrafenis!

Tot op zekere dag een buurvrouw hen kwam halen. Dit ging niet zonder slag of stoot, de beestjes lieten zich niet zo maar vangen. Dat beeld staat op mijn netvlies gebrand… Ik kwam niet meer bij van het huilen. Ik had dagen immens verdriet, nooit zou ik weer lachen, geluk leek zo ver weg… Op het eind van de vakantie constateerde ik tot mijn verbazing dat mijn hartzeer geweken was.

Ook al woonden we in ’t stad toch was het in mijn kindertijd een beetje “den boerenbuiten”. De naam van onze straat alleen al: Melkerijstraat! Schuin over de deur was een boerderij waar we melk en eieren haalden en op ’t einde van de straat stond een vervallen hoeve, eigenlijk een ruïne. Aan de achterkant van de tuin hoorden we in de zomer de tredmolen.

Ons huis grensde aan een wei waarin afwisselend koeien, paarden en schapen graasden. Het gebeurde wel eens dat mijn broer ’s avonds met een zaklamp in de wei scheen waardoor de paarden op hol sloegen.

Van de wei-eigenaar had papa bekomen dat we een paadje langs ons huis mochten aanleggen waardoor we met de fietsen meteen naar het kot konden. Wanneer ik die smalle doorgang gebruikte had ik toch niet graag dat de koeien te dicht bij de draad kwamen!

En het moest er eens van komen… dat we ’s morgens gewekt werden door luid geblaat… Een tiental schapen had zich via het poortje toegang tot onze koer verschaft en het was geen sinecure ze allemaal weer buiten te drijven.

Tegenwoordig woont ons “Steentje” in het ouderlijk huis en de wei is nu een weidse tuin!