Woensdag 1 november 2006

Vlindertjes

Het ene moment is er niets, het andere moment overspoelt het me: de vlindertjes in mijn buik. Ik weet niet wat me overkomt, de ruimte lijkt plots zo licht, luchtig en vrolijk. Het is net of ik hem nu pas voor het eerst echt zie. Opgeschoten, in een wit gewaad. Zandkleurig haar. Ernstig geeft hij het karafje aan. Klingelt op het juiste moment de belletjes.

Ik herken het gevoel. Lang, làng geleden maakte ik het al eens mee. Ik was een jaar of zeven. Plots klonk er geschrei. Het geluid zwol aan, leek oorverdovend in de stilte. Een grote jongeman in een wit kleed met koord stevende op de menigte af, nam zacht doch vastberaden onze vierjarige buurjongen op en beende naar buiten. Wat maakte dat indruk op mij! Zo lief, zo sterk! Ik was op slag verliefd. Sedertdien passeerde ik op elastieken benen zijn huis. Kijken dierf ik al helemaal niet. Maar mijn hart dreigde uit elkaar te spatten van immense bewondering. In mijn ogen was hij een màn. Hij was zèker vijf jaar ouder, maar in die tijd dacht ik nog niet in getallen.

Veel gelegenheid tot verliefd worden was er niet. Ik leefde bijna continue in een vrouwenwereld. De kleuterklas was gemengd, en de eerste twee studiejaren ook. De enige jongens die ik me herinner, waren die wildebrassen uit de houten huisjes in de Ruststraat. Noodwoningen, tijdens de oorlog opgetrokken, maar dat wist ik toen nog niet. Vechtersbazen waren het, waarvoor ik een heilige schrik had.

Pas op een zeldzaam vrij moment tijdens een weekend van de “lering”, de tweejarige voorbereiding op het Vormsel, kwamen jongens in mijn blikveld. Heerlijk! Ze zaten de meisjes na met kikkers, en al was ik doodsbenauwd dat ze zo’n puit in mijn nek gingen loslaten, deed ik vrolijk of het me niet deerde. Ze waren zoveel levendiger, wilder, luidruchtiger dan mijn vriendinnen. En oh, wat trok mij dat aan!
Maar voor ik het goed besefte was ook dit voorbij. Tijdens onze Plechtige Communie en ons Vormsel de dag daarop, waren we doordrongen van de plechtigheid en ernst van dit gebeuren. “Ons”, want ik beleefde dit samen met mijn zus Sesje.

Hierna was er een familiefeest, met een echte “traiteur”, kosten noch moeite waren gespaard. Hoe plezant om in het middelpunt van de belangstelling te staan! De Kempense en de Antwerpse tak verenigd in ons huis. En, hartgeroffel, bij die genodigden ontwaarden we een onbekende kozijn van onze leeftijd, een halve tweeling, rà-zend knap! Pfft!

Dit ligt reeds ruim een jaar achter mij, als de bliksem toeslaat. Van de ene op de andere dag vind ik het niet erg meer om wekelijks op woensdag de ochtendmis bij te wonen. We hebben bij ons thuis ons’ vaste dagen. Voor mij liggen die op woens- en zaterdag. Dikke pech voor mij als de zondagsplicht ook op zaterdag kan vervuld worden, want dat scheelt in tijdsduur. Tijdens de week wordt de mis afgeraffeld in twintig minuten, soms in een kwartier, zeker met onderpastoor D’hont! Bovendien komt hij steeds te laat, ik vind dat helemaal niet erg, want hij wil de verloren tijd inhalen en dan gaat het nog rapper.
Van week tot week groeit mijn gevoel, tot ik er zeker van ben, ik hoù van hem, de woensdaagse misdienaar! Twee jaar ouder dan ik dus onbereikbaar. Mijn uitverkorene weet totaal van niets en blijkt geen gedachten te kunnen lezen. En ik probeer mijn gevoelens te temperen, want, en de schrik slaat mij om het hart, misschien word ik wel zwanger!

Mijn mama had me immers, jàren geleden, voorgelicht: als een mama – een vrouw dus – en een papa – een man dus – elkaar héél héél graag zien, dan kunnen er kindjes komen…

Geschreven door Lieve om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

7 reacties op dit bericht

Joke31 maart 2014 om 10:04

Ruststraat

Dag Lieve,

Met onze buurt Ottergemse Dries in Gent zijn we op zoek naar het verleden van onze wijk. Ik kwam heel toevallig bij jou terecht in mijn zoektocht naar meer informatie over de noodwoningen in de Ruststraat. Kan je me hier wat meer over vertellen? Weet je nog wie hier toen woonde? Of heb je toevallig nog foto's? Alle informatie - hoe klein ook - is welkom!

Met vriendelijke groeten,
Joke Charles

Lieve5 november 2006 om 20:11

puntje op de i

Voor alle duidelijkheid, ik had geen oogje op de pastoor, maar op de vijftienjarige misdienaar toen ik dertien was!

Ludovikus5 november 2006 om 17:46

Ja, meisjes dromen. Jongetjes hadden ook die dromen hoor. Ik droomde in de kleuter al van die mooie benen van de juf. Op de pastoor ben ik nooit verliefd geworden en zijn meid was ook niet de moeite. Wel de dochter van de meid van de neef van de pastoor die ook pastoor was,.... nee, de dochter van de meid van de neef van de pastoor die ook pastoor was , was geen pastoor.

paz2 november 2006 om 12:50

12 en verliefd...

bij mij was 't onze dokter, een brave huisvader met 5 kindjes, onbereikbaar dus en ik maar smachten!
en kijk eens Lieve : communiefoto van mijn 1 jaar jongere zus Jes en mezelf : in een "paterskleed" door ons moeke gemaakt en daarboven kroontje en voiletje...

Liefs,

bojako2 november 2006 om 10:33

in feite worden we toch heel jong verliefd hé Lieve, ik herinner me zelfs de naam nog van mijn allereerste prille liefde en ik moet toen ongeveer vijf of zes geweest zijn: Peter Gallagher, straf dat je zo'n zaken onthoudt nietwaar?
Ik heb ooit het (?) genoegen gekend van een priester die op mij verliefd werd, maar ik heb hem netjes en braaf terug op het rechte pad gezet. Spijtig want vijf jaar later had hij toch zijn kleed over de haag gegooid en was met een nonnetje getrouwd.
Ik heb mijn plechtige communie (zoals dat toen heette) met mijn oudste broer gedaan en ik was zo zenuwachtig dat ik tijdens het Lof van mijne sus ben gedraaid.
Groetjes,

Lieve2 november 2006 om 01:45

Links, rechts

Ik hoopte dat iedereen zou denken: de rechtse.
Het is dus de linkse, en op het scherm sta ik er niet zo knap op als in 't echt!

huismusje/troubadoerke2 november 2006 om 01:40

Wordt hopelijk vervolgt???? En wie van de twee zusjes op de foto was jij? Ik ben helemaal niet nieuwsgierig hoor, nee, enkel maar geweldig curieus.
Kus

Reageer op dit bericht

Maandag 30 oktober 2006

Het eeuwige leven...

Mijn zesjarige zoon buigt zich voorover en luistert aandachtig. “Opa zegt niks terug, mam!” Hij tokkelt op het arduin, gaat dan achter de zerk kijken.
“Ach, hij heeft je vast wel gehoord, bolleke. Waar wil je je tekening hangen?”
De bloempot geven we een ereplaats.
Ik draag zus op mijn heup en vertel over vroeger. Hoe opa, mijn papa dus, met ons speelde. Diefke en agent in onze tuin. De eerste die hij ving, belandde in de gevangenis en wij moesten die dan trachten te bevrijden. Spannend, want hij was een alerte, watervlugge agent.
Hoe hij zich ooit verstopte onder mijn matras waardoor ik een vreemd, hoog bed bekwam en hij zich daardoor natuurlijk verraadde.

Ik haal herinneringen op aan oma, mijn mama toen ikzelf klein was, die voor ons warme vanillepap klaarmaakte als we ’s avonds van de zwemclub thuis kwamen. Het was eigenlijk opa’s zwemclub, maar wij mochten mee. Eerst was er een soort turnles en daarna mochten we het rimpelloze water in. Soms sloegen wij, kinderen, de turnles over en doken meteen in het zwembad. Wanneer de redder iedereen eruit floot, deelden we mee dat we van de ViGe waren; wat een heerlijk moment, die hele plas, voor ons alleen!
“Moet iek nog meer naar lienks?” stootte mijn broer met samengeperste lippen uit terwijl hij krampachtig schoolslag zwom. Uiteraard stak hij de draak met een madame uit de club en gaf hij zijn vertolking enkel in ons beperkte kinderkringetje.
Zo vertellend wandelen we terug naar de wereld der levenden…

In de rust van het kerkhof kan ik mijn gedachten de vrije loop laten, meermaals kwam ik hier mijn verdriet stillen en vond ik troost. Ik ben eerder een onregelmatig kerkhofbezoeker, maar rond Allerheiligen kom ik zeker langs. Het is er dan zo kleurrijk! Ik dwaal ook graag rond langs onbekende graven en familiekelders, lees de opschriften, fantaseer hun geschiedenis… De plakkaten had ik al lang zien staan. Ze meldden dat de vervallen concessies zouden hergebruikt worden. Maar ik sla er geen acht op, we hebben nog niet zo lang geleden voor een nieuwe termijn betaald.

Gewapend met een schoffel en een harkje kom ik een hele tijd later, in de late namiddag, samen met de kinderen, de graven een beetje onderhouden. Groot is mijn ontsteltenis als ik het graf van mijn moeder niet meer vind. Ze liggen niet ver van elkaar, mijn vader aan een hoofdweg, mijn moeder een beetje verder aan een zijweggetje. Ik loop alle graven in de buurt af. Op den duur als een kieken zonder kop. Maar waar ik ook kijk, mijn moeder is er niet.
Ik ben mijn kluts kwijt, het lijkt zo onwezenlijk! Rijd naar mijn broer, ik heb immers nog geen GSM. Samen keren we terug, maar de poort is ondertussen gesloten. We kunnen er niet meer in.

De volgende dag vernemen we dat het graf verwijderd is, de steen is onherroepelijk weg. Hoe kan dat nu?
Een hele tijd geleden vroegen we of beide concessies niet samen konden genomen en gelijktijdig betaald worden. We leefden in de veronderstelling dat dit in orde was. Toen we laatst betaalden, dachten we dat dit voor beide ouders was. En helaas stuurt men geen uitnodiging, we moeten dit zelf opvolgen. En doordat mijn ene zus het papierwerk aan mijn broer overdroeg, ging er informatie verloren… Het had zo’n vaart niet gelopen indien het bewuste terrein in betere staat was geweest. Nu wil men ontruimen, omdat de grond slecht is, graven verzakken daar gemakkelijk. De meningen blijken ook verdeeld in de familie, niet iedereen gaat naar het kerkhof, niet iedereen hecht belang aan een zerk. Maar toch besluiten we unaniem de concessie aan te houden.
Nagedachtenis koester je natuurlijk niet enkel op een begraafplaats…

Door die verzakkingen raakte het graf van mijn vader gehavend. Kristus, de Weg, de Waarheid en het Leven, staat er, in navolging van het opschrift bij mijn moeder, nog altijd. Ze hebben daar steeds, mijn moeder vooral, proberen naar leven.
Ondertussen ben ik dit ontgroeid, het kerkelijke. De wààrden die ze ons meegaven echter, blijf ik met me meedragen.
Af en toe kom ik nog langs om te tuinieren. Ik nam een stukje van mijn tuin - mijn paradijs - mee en verplant het daar. Dat schept een band. En troost.

Maar het liefst van al zou ik een stukje van mijn vader en mijn moeder willen meenemen naar mijn tuin, dicht bij mij...

Geschreven door Lieve om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 23 oktober 2006

Flower Powertijd

Als je op de foto klikt ontdek je hoe mijn generatiegenoten de zestiger jaren overleefd hebben. Ik heb het zelf via mail ontvangen en vond het best grappig...

Foto genomen ter gelegenheid van de Plechtige Communie van mijn broer in mei 1968, het laatste feest dat we voltallig vierden.

Geschreven door Lieve om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 16 oktober 2006

Klussen

Een paar dagen mooi weer, half oktober… Ik MOET de koe bij de horens vatten. Mijn ramen schreeuwen al een tijdje om een likje olie. In juli gaf ik hen van repliek: véél te warm. En in augustus suste ik hen: véél te nat. In september was ik te moe. Afkicken van de vakantie, ander ritme. Maar nu kan ik er met goed fatsoen niet onderuit.

Zondag had ik er me al mentaal op voorbereid. In gedachten zette ik een werkplan uit. Heel rudimentair, aangezien ik een weinig ordelijke geest heb. Voor dergelijke klusjes is dat een handicap, een zegen voor creatieve invallen, troost ik mezelf dan.

Maandag is lunchpakkettendag voor mijn schoolgangers, een service die ik nog steeds verleen en waarvoor ik dus vroeg uit de veren moet. En dat is mooi meegenomen, want de toon is gezet: actie!
Eerst douchen, ik begin graag fris en proper aan een karwei. Dan ontbijten en onderwijl de gazet lezen. Energie opdoen en mijn venster op de wereld openzetten.

Hup hup, keuken opruimen, handdoeken opplooien, de kat van eten voorzien, in een oogwenk de routine klusjes afhaspelen. Alhoewel, routine, er is geen vaste volgorde, ik moet mijn imago van chaotische huisvrouw hooghouden.

Diep ademhalen. Ik bestijg de trap naar de eerste verdieping, met een grote variëteit aan schuurpapier, een emmer en vodden. Eerst moet ik de geraniums, eigenlijk pelargoniums, binnenhalen. Hiervoor heb ik mijn eigen veiligheidssysteem bedacht. Lange vijzen in de vensterbank, dwars door de bakken en de aarde, houden hen, onzichtbaar, op hun plaats.
Ik vertroetel mijn bloemetjes. Dat mag wel, want ik heb ze schromelijk verwaarloosd.

Gordijnen verwijderen. In de was. Schuren. Vegen. Vensters kuisen, ’t is de moment. Stofzuigen. Soppen. Laten drogen. Vlug naar de Hubo om olie. Sikkens maar, dat ken ik, en laat de Sadolin staan. Al kan ik het niet laten het etiket te lezen, zodat ik weet wat ik achterlaat. Functioneel winkelen. Ik geef mezelf een pluim. Op 5, ja vijf, minuten sta ik aan de kassa. Misschien waren het er wel tien, maar naar mijn gevoel: vijf…

Vier huizen verder staat een buurvrouw haar auto te kuisen. Altijd gevaarlijk voor oponthoud, maar ik laat me graag afleiden. Nadat de gelijkvloerse geraniums verwend en tijdelijk naar het terras verhuisd zijn, en het voetpad gebezemd en van onkruid ontdaan is, slaan we een babbel. Het is ook zàlig weer.

Tijd voor de lunch, gazpacho met een boterham.
En dan weer naar mijn ramen. Halsbrekende toeren om het vaste raam van de badkamer te oliën. Het open raam is laag bij de grond, het geeft me een onveilig gevoel. Ik heb visioenen, zie me te pletter vallen. Hoor de plof. Ik heb hoogtevrees.
Het raam op de tweede verdieping is een makkie, ik kan in de vensterbank zitten.

Nu is mijn slaapkamer aan de beurt. Het voorbereidende scenario herhaalt zich. Ik voel me een held. Met één voet sta ik op de vensterbank, buiten dan, de andere op de ladder. Lustig borstel ik erop los. Met de laatste borstelstreek komt mijn dochter thuis. Wat een timing!

Terwijl ze Samson consumeert, ruim ik op en geef de voordeur en het raam een beurt en besluit dat het oliën kan uitgesteld worden tot het voorjaar. Want daar wachten me - morgen heeft ze een G.O., dat is een grote overhoring - algebraïsche vergelijkingen. Njam njam, oefeningen voor de geest, ik ben er dol op. We maken ze apart om zo te kunnen vergelijken en verduidelijken.

Voeren naar atletiek. Warme maaltijd bereiden. Nog eens rijden. Schoolwerk begeleiden. Ik heb mijn avondlijk vertier gehad, morgen wacht de tweede oliebeurt…

Geschreven door Lieve om 00:00 10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 13 oktober 2006

De mol

Temidden Steentjes groene tapijt prijken drie bruine bobbels. En dan minimaliseer ik het nog, ’t zijn eigenlijk forse hopen. Bruine aarde door de ondergrondse tuinman naar boven gewerkt. Een hele kruiwagen vol heeft de bovenaardse collega reeds weggevoerd.

“De wraak van de mol,” vertrouw ik mijn schoonbroer toe.
Ooit, lang geleden, ruim veertig jaar, zat ik zonder leesvoer. Alles wat thuis ter beschikking lag, van catechismus, tot zonneland en missieblad, had ik reeds verslonden. Tot ik op een oud, vergeeld boek stuitte, dat er op ’t eerste zicht niet interessant uitzag.

Bij gebrek aan beter begon ik er toch in te lezen. Het duurde niet lang of het verhaal had me in zijn greep. Ik volgde de wedervaardigheden van een mollenfamilie, leefde mee en sidderde van angst voor de das en de marter, natuurlijke vijanden.
In mijn verbeelding zag ik de gangen en de gezellige kamertjes die ze gegraven hadden. De kroostrijke families. De mollenkindjes.
Konijnen kwamen er ook in voor, geloof ik, maar hadden een iets vreedzamer rol.

Ik zat nog maar halverwege toen ik met de scouts, de jonggidsen vermoed ik, op kamp vertrok. Heel plezant, ik deed dat graag.
Terug thuis, wil ik verder lezen in mijn boek.
Zo te zien is het de helft dunner.
Mijn jongere zussen en broer hebben er papieren hoedjes en bootjes mee gemaakt.
En o onvergeeflijke ramp! Ze zijn achteraan begonnen!

En nu begint het een beetje te knagen dat ik nooit geweten heb hoe het de mollenfamilie verder is vergaan.

Dit onuitgelezen boek stond uiteraard niet op nummer één in mijn Boekenparade, mijn absolute favoriet was: Ilja. Drie boeken over een vondeling die uiteindelijk de kleinzoon van de keizer bleek te zijn, gekruid met behoorlijk wat toverij. Ik was verslingerd aan dat boek, las het telkens opnieuw, wanneer eerst mijn broer, later mijn zussen het ook ontleenden. En telkens weer liep ik in mijn verbeelding naast Ilja, neen wàs ik wellicht Ilja, en viel van het ene hachelijke avontuur in het andere.

Toen deze week, net voor de vergadering, Noël “Een verrassing voor de jeugd. De drie delen van Ilja, de kleine ganzenridder thans in één band” uit zijn tas opdiepte, kwam uit het diepste van mijn binnenste een langgerekt ooooooooooooh. Prachtig. Intact. Nog niet beroerd zelfs.
Een waargemaakte droom…

Uren later ben ik weer verdiept in de lotgevallen van het prinsenkind Ilja, en het is allemaal zo vertrouwd.
Veertig jaar, het lijkt wel niks….

Geschreven door Lieve om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 13 oktober 2006

Dit is...

de oplossing:
de letter
P
Eén, twee, drie, vier, hoedje van
Hoedje van, één, twee, drie, vier
Hoedje van Papier

Geschreven door Lieve om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 12 oktober 2006

Raadseltje

Nieuwe pagina 1

½	¾	^h/_v
H/_v	½	¾
H	v	?

Wat komt er op de plaats van het vraagteken?

Geschreven door Lieve om 12:16 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 10 oktober 2006

Katten Belang

Waarvoor zou Noewi gestemd hebben, grapt Jolien. Voor het “Katten Belang” dat streeft naar een straatkattenvrije stad? Hij zou wel gek wezen, hij is zelf een stratier. Hij zou zichzelf heel wat pleziertjes ontzeggen daar boven op de daken waar hij interessante nachtbrakers ontmoet, de witte, de rosten en den tijger. En dat hij zich daar amuseert staat buiten kijf. Af en toe kunnen we hem nog eens teruglokken door met de Whiskas te rammelen, maar dikwijls wandelt hij stoïcijns, hoog boven ons hoofd, voorbij, ons groetend met een soort knorrend geluid.

Of zou hij vinden dat alle Siamezen, Balinezen, Birmanen, Angora’s maar terug moeten keren naar hun land van herkomst? We denken het niet, hij houdt van diversiteit. Nu eens is hij graag binnen, dan weer buiten. Speels en slaperig. Konijn en runderpastei. Vrij zijn en aangehaald worden. Hij is zwart, met witte sokjes, en lonkt naar de witte van de buren…

Geschreven door Lieve om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 8 oktober 2006

Doe-het-zelve

Nieuwe pagina 1

Vroeger gooide ik hoge ogen met mijn inventieve bricolagewerk. Met vroeger bedoel ik mijn langgerekte vrijgezellentijd. De tijd dat rijsttapijt en Raufaser ìn waren. Als de zon erop scheen kon dit zo heerlijk geuren.

In een handomdraai legde ik een extra kabeltje of lichtpunt. Mijn kennis vergaarde ik zo links en rechts. Denis-van-op-'t werk maakte me diets dat ik een flexibele kabel diende te gebruiken om verder te bouwen vanuit een bestaand stopcontact. Zijn versie van humor, die ik niet aanvoelde, hij was immers elektrieker en ik de leek. Een bagatel, ik kreeg kortsluiting noch brand, dus... zand erover!

Ik maakte mezelf een bedstee. Twijfelachtig maar solide. Luchtig boorde ik gaatjes in de beddeplank.
Knutselde met koebellen een deurbel in elkaar.
Maakte inbouwkasten voor de keuken en een multimediakast voor in de living...

Tegenwoordig sta ik eerder huiverachtig tegen dergelijke karweien, en vertoon ik uiststelgedrag.

Een tijdje geleden kocht ik een nachttafeltje voor mijn jongste. In mijn verbeelding diende ik een hele dag te reserveren om dit meubel in elkaar te steken. Uiteindelijk kon ik er niet meer onderuit: ik had een hele dag ter beschikking.

In vogelvlucht bekijk ik de handleiding en merk op dat alles reeds in het pakket voorradig is, ik hoef mijn gereedschapsset niet uit te halen!

Ik besluit niet impulsief te werk te gaan, en alles van naaldje tot draadje te lezen en uit te voeren. Ik neem er de tijd voor en het verloopt vlot. Ik schraap mijn keel reeds om halleluja te zingen. Ik begin de wieltjes erop te vijzen en constateer dat er twee gaatjes te weinig voorgeboord zijn. Dedju dat plan trekt ook op niets. Moet ik er nu twee keer twee gaatjes bij creëren? Bijtijds bedenk ik dat, mogelijks mischien eventueel, ik een foutje heb gemaakt?

En ja, ik heb twee plankjes verwisseld. Gebaar ik van krommenhaas of ga ik terug naar nul?

Ik vijs alles weer los, verplaats de schuldige plankjes en zet alles weer in elkaar met het plan in mijn hoofd en binnen handbereik, ge weet maar nooit! Het kost enkel wat tijd en meerdere houtvezels eer in haar kamer een nachtcontainertje prijkt en dan is het daar volgens mij ook nadrukkelijk aanwezig: groot en blauw...

Geschreven door Lieve om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 5 oktober 2006

Deelnemen

Nieuwe pagina 1

"Deelnemen is belachelijker dan winnen," beweerde Artuur - een bewoner uit onze voorziening - ooit, waarmee hij uiteraard bedoelde dat het belàngrijker is. Geregeld poneert hij dergelijke uitspraken, steeds goed voor een moeilijk te bedwingen binnenpretje bij de toehoorder, waarna glimlachend de puntjes op de i worden gezet.

Op de voorpagina van De Standaard stond vandaag deze stelling (Deelneming telt) getiteld bij een foto van de Special Olympics European Youth Games in Rome. Meteen gingen mijn gedachten naar onze deelname in oktober 1994, aan de Spaanse Special Olympics in Barcelona. De spelen gingen eigenlijk door in Granollers en we logeerden op 70 km daarvandaan, in Lloret del Mar. We waren daar een van de twaalf uitgenodigde buitenlandse organisaties. Toen wij met ons groep volwassenen met een mentale handicap het stadion binnenwandelden, ontsteeg er aan het publiek een enorm gejuich. Voor we naast onze schoenen liepen van misplaatste trots, drong het tot ons door, dat het gejubel niet ons betrof, maar de gouden kampioen op de 50 km snelwandelen bij de Spelen in 1992, die met ons meemarcheerde...

We kregen een persoonlijk begeleidster die ons tijdens heel ons verblijf met raad en daad bijstond. Eva, een frêle meisje, dat met hart en ziel de plaatselijke sport, namelijk menselijke piramides, bedreef en klom tot op de hoogste schouder.

Daar beleefden we het meest spectaculaire indoor-openingsspektakel ooit. Het kan ook de afsluiter geweest zijn, dat herinner ik me niet goed meer. Het kwam toen rechtstreeks op de Spaanse televisie. Vergeleken met de Belgische ceremonies waarbij je vreselijk lang moest wachten eer je met je sportclub de atletiekpiste mocht opparaderen en daarna nog meer geduld moest oefenen tijdens de ellenlange speeches, hiermee vergeleken was dit dus pure luxe...

We hadden drie atleten die de 5.000 meter liepen, ze eindigden op nummer één, nummer twee en ja ook op nummer drie. En natuurlijk waren er meer dan drie deelnemers hé! Ook onze vijfkampers haalden allebei een podiumplaats!

Ach, het is natuurlijk allemaal lang geleden, maar jaarlijks zakt er toch een delegatie van onze sporters af naar de Nationale Special Olympics. Ik heb dat toendertijd altijd graag begeleid, de sfeer is formidabel en de vermoeidheid navenant. Een anecdote die ik nooit zal vergeten is Wigbert die er bij de 5.000 meter als een pijl uit een boog vandoorschoot, bewonderend gemompel bij de toeschouwers, wat een atleet! Voor de tribune viel hij stil en zwaaiend naar zijn supporters liep hij op een sukkeldrafje verder. Dit twaalf ronden lang. Eerste is hij niet geworden. Maar uitgelopen heeft hij het wel. En hierdoor een verdiende deelnemersmedaille behaald. Deelnemen, en je best doen, daar gaat het immers om!

Geschreven door Lieve om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 3 oktober 2006

Babysit

Nieuwe pagina 1

Voor de eerste keer in zijn leven staat hij aan de andere kant van het babysitten. Hij wordt gevraagd om van zes tot elf op twee dametjes van acht en zes te passen. De kindjes in kwestie, kent hij al een aantal jaren. Eigenlijk gaf men de voorkeur aan zijn zus, maar zij was die avond niet vrij. Zij heeft echt wel "opppastallent", ondanks haar jeugdige leeftijd. Maar volgens mij heeft ook hij heel wat in zijn mars, hij is een ervaringsdeskundige bij uitstek.

De afspraak is los van mij geregeld, details ken ik niet. Moet hij er zelf naar toe? Komen ze hem halen? De babysit himself weet het niet. Tien minuten na zessen verneem ik dat hij eigenlijk reeds tien minuten te laat op zijn werkplek is. Hals over kop moet hij de lijnbus nemen, zonder goed te weten welke verbinding erop volgt...

Nadat ik zus bij Racing Gent heb afgezet, ben ik te gast bij een vriendin. Na afloop van de training is mijn dochter, samen met een tiental vrienden en vriendinnen uitgenodigd bij een clubgenootje, ze blijft er zelfs slapen, ook al dient ze de volgende ochtend reeds om kwart voor negen paraat te staan voor de vioolles. Ze is in de wolken...

Ik kort mijn vriendenbezoek in, om zoonlief op te vangen na zijn babysitdienst. Om middernacht nog geen teken van leven. Een belletje en ik verneem dat hij nog steeds ter plekke is en geen idee heeft tot wanneer... Een half uur later begin ik al wat zenuwachtig te worden, want hij moet de volgende ochtend om kwart voor acht bij zijn basketbaltrainer zijn. Ze gaan een weekendje klussen tijdens de marathon van Oostende en het mountainbiken in Koksijde, geloof ik. Om hiermee een basketbaltornooi te bekostigen, als ik het juist heb... Veel slaap zit er dit weekend dus niet in...

Pas om kwart voor twee is hij thuis...

Achteraf hoor ik dat de meisjes in kwestie heel tevreden waren over de geleverde diensten: hij speelde spelletjes en las een verhaaltje voor het slapengaan. Hij zelf was geraakt door hun gesprekken. De ouders van een klasgenootje waren gescheiden. Het oudste kindje merkte op dat dit eigenlijk even erg was als bij hen. Hun mama was een jaar eerder overleden. Hij had met hen te doen...

Geschreven door Lieve om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 2 oktober 2006

Spiegelfabriek

Nieuwe pagina 1

Ik heb me dit de voorbije jaren herhaaldelijk afgevraagd, wat, indien, als… Ik lees het zo hier en daar en ervaar het als een persoonlijk gemis: het kunnen zorgen voor vader of moeder…

Zestien (en een half) was ik toen mijn moeder stierf, en oudste van zes. Nog geen half jaar later moeten we afscheid nemen van bobonne, die een 3-tal jaren bij ons inwoonde vóór mama opgenomen werd in het ziekenhuis. Bijna dag op dag een jaar later sterft papa, hij is zesenveertig, nèt…

Wanneer mijn moeder overlijdt lijken mijn jongste zusjes en broer dit, schijnbaar, min of meer “gemakkelijk” te aanvaarden. Ons Bietje: “ah dan is mama in de hemel”… We praten er nauwelijks over ook, uit schrik wonden open te rijten. Op een familiefeest, vijf maanden na mama’s heengaan, verzucht onze vader dat niemand aan haar denkt. Wel integendeel! Maar we vermijden het om dat onderwerp aan te raken!

De last die op mij weegt, wanneer ook papa sterft, kan ik aan niemand beschrijven. Ik voel me zo verantwoordelijk, maar weet niet hoe ik dit in daden kan omzetten. Ik weet er geen raad mee. Nergens kan ik ermee terecht. Over gevoelens wordt dan immers niet gepraat.

Dus werk ik mijn humaniora af, terwijl de toekomst één groot vraagteken is. Ook al weet ik dat het zinloos is, toch ga ik voor het maturiteitsexamen en haal het bekwaamheidsdiploma, indertijd een ticket voor de universiteit. Het stelt niet zo veel voor, maar toch… Ik voel me droef omdat de weg die ik wil inslaan, doodloopt…

Met loden schoenen zoek ik dus werk. Het zijn gouden tijden, keuze te over. De jaarbeurs, de spiegelfabriek, het consulaat. Het eerste heeft mijn voorkeur, hectische perioden afgewisseld met kalmere tijden. Maar blijkbaar zit men dringend om een kantoorhulp verlegen op de spiegelfabriek. Wat een aanpassing! Daar geldt nog de 42 ½ uren-week! Lange dagen. Nauwelijks verlof. Het werk op zich vind ik wel leuk. Voor mij is het een uitdaging vlugger uit het hoofd te rekenen dan het toestel! Ik vertrouw ook niet klakkeloos op mijn machine, maak gebruik van mijn mathematisch inzicht. En dat wordt gewaardeerd.

Maar niet in het loonzakje! Maandelijks worden we cash uitbetaald. Het hoort niet om tijdens het werk de inhoud van je omslag te controleren. Eigenlijk moet je werken voor je plezier, het loon is bijkomstig, zo suggereren mijn collega’s, en ik, dom schaap, trap daarin!

Mijn verdiende geld geef ik thuis af, tot op de laatste frank. Iedereen vindt dit normaal. Ook ik. Het enige dat ik voor mezelf hou, is mijn nieuwjaarspremie, en daardoor kan ik me een platenspeler veroorloven op mijn 21e, al voel ik me daarover schuldig. Geen van mijn zussen heeft immers zo’n extraatje!

Thuis doe ik mijn best maar ik heb voortdurend het gevoel dat ik niet aan de normen voldoe. Seske is een huishoudelijk talent, ik niet. Dat ik het op school niet slecht doe, telt nu niet mee, zal nooit meer meetellen…

Of toch? Wanneer mijn broer achttien wordt wil hij niet verder studeren, ondanks ons aandringen. Hij is nochtans intelligent genoeg… Ik heb toestemming van mijn Kempische nonkels (ook al vinden zij diep in hun hart een opleiding voor meisjes nutteloos), en schrijf me in op de normaalschool, een korte opleiding van twee jaar. Ik wil graag les geven in het BLO. De directrice is blij met mijn kandidatuur, een gemotiveerde leerling… Mijn werkgever belooft me opslag als ik blijf. Maar ik wil koste wat kost verder studeren, al moet ik mijn droom “Germaanse” laten varen…

September 1974.. Ik word afgeroepen bij de start van het schooljaar. Maar ik ben er niet. Boontje zoekt geen werk. Ik berg mijn droom op. Blijf bij mijn werkgever, zonder salarisverhoging. Voel me triest.
Een jaar later vind ik een manier om een nieuwe job te combineren met een nieuwe studie. Wat ben ik gelukkig!

Uiteindelijk hebben we het er allemaal zonder kleerscheuren vanaf gebracht. Boontje volgde avondschool en kreeg daarna een universitaire opleiding, naast zijn fulltime job. En nu, nu we in kalme waterkens varen, krijgen we toch af te rekenen met de demonen van vroeger. Waar bleef de ondersteuning? Waar moesten we heen met ons verdriet, ons gemis?

Mijn eigen pubers werpen me terug in de tijd. Het is zo confronterend! Maar nu ben ik volwassen en zelf moeder. Niet meer de oudste zus die zich geen raad weet en geen natuurlijk gezag heeft.

Zelfs nu is het moeilijk, met mijn eigen kinderen. Zonder partner. Zonder iemand die het af en toe van mij overneemt en zegt dat ik het goed doe. Zonder iemand die af en toe zegt: zo is het, en niet anders…

Geschreven door Lieve om 16:07 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 25 september 2006

Memoires van een zoon...

Twee weken geleden was hij nog eens in Oostende om te golfsurfen. Hij kwam de studio binnen, snoof eens diep en verkondigde: "Ha, ik ruik de vakantie weer!"
Hij heeft echt heimwee naar die zomermaanden waarin hij met volle teugen genoot. Zijn Afrikaanse naam is hem op het lijf geschreven: Kunde, en dat betekent VRIJHEID...

Dit vond ik, van zijn hand, tussen mijn documenten:

Eindelijk vakantie 2 maand lekker chillen,
En we doen alles wat we willen!
BUITEN MET DIE WEKKER!!!
Geef eens de tv stekker
Ik ga 3 weken niet in bad
Zwerf uren rond in’t stad
Ik blijf ongezond laat op
En loop rond met een mottige kop
Met mijn wiskundeboeken stook ik de open haard
Dan zijn ze tenminste nog wat waard
Ik loop elke dag op straat
Tot ’s avonds heel laat
En doe heel wat mensen kwaad
Ik veeg mijn voeten aan de regels
En spuw op de livingtegels
Want het is vakantie, de twee maand waar je alles mag
Ja jaaa vakantie elke dag!
Huh?! MILJAARDE MILJAAAAAAR,
't is nie waar,
‘t is weer een nieuw schooljaar...

Tja, die vakantie is ondertussen een herinnering... Hij is een meester in het koesteren en opdiepen van zijn wedervaardigheden.
Ik laat hem zelf vertellen over zijn eerste woordje Engels:

"Het is misschien maar een belachelijke herinnering maar ik vind deze speciaal en het is iets wat nog scherp in mijn geheugen zit.

Ik was 2 jaar en mijn papa had me net in mijn bedje gestopt. Ik bleef meestal niet in mijn bed maar deze keer wel omdat mijn papa thuis was en ik was een beetje bang van papa omdat hij streng kon zijn.
Er was een vriend van mijn papa, een Afrikaan en Afrikanen onder elkaar zijn nogal luidruchtig, dus ik kon het hele gesprek van op mijn kamer volgen. Maar ik snapte er toch niets van omdat het in het Engels was, ik verstond alleen Frans en een beetje Nederlands. En toen ving ik een woordje Engels op: ‘pipo’ eigenlijk ‘people’ en ik keek toen onmiddellijk naar mijn knuffel clown en ik viel daarna in slaap.

Ik herinner mij ook iets cool uit de derde kleuterklas.
We waren op de speelplaats, jongens en meisjes, aan het praten en ineens ontstond er gekibbel. Iedereen stond gelijk in een kring maar ik stond er buiten. Toen op een gegeven moment werd het me teveel en wou ik de ruzie stoppen maar ik werd altijd uit de kring geduwd. Dus ik dacht ik spring erover, en dat was geen droom hoor want ik ken iemand die het zich ook nog herinnert. En het was me gelukt om over de mensen te springen en zo midden in de kring te landen en doordat ik gelijk uit de lucht kwam vallen is de ruzie gestopt. Voilà."

Geschreven door Lieve om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 18 september 2006

bekerfinale

Ze kijkt om nadat we afscheid hebben genomen aan de uitgang. En nog eens. En nog… Ik blijf wachten en zie haar verdwijnen, een stip uiteindelijk.
…
Het is finale van de Beker van Vlaanderen en zowel de jongens als de meisjes zijn geselecteerd na een spannende halve finale. Het was làng geleden dat de meisjes er nog eens bij waren.
De ochtend is grijzig, de zon is nog niet van de partij. Picknick, drankjes en dergelijke zijn ingeladen, de GPS meldt: “Rij voorzichtig, het signaal is te zwak…” en dat doen we ook tot onze eerste halte, het benzinestation. Of in mijn geval: de dieselpomphouder. Zalig mijn Berlingo na die zuipschuit van een Omega!

Mijn sprekende wegwijzer instrueert mij een dik half uur later om de afrit Berchem/Wilrijk te nemen, in stomme tegenspraak met mijn afgeprinte route. Maar ik heb een blind vertrouwen in mijn computergids, die me de stad in- en uitloodst. Ik heb wel bedenkingen bij de snelste weg… maar allé, we arriveren toch bijtijds in Lier.

Het wordt een stralende dag in verschillende opzichten.
Vooreerst de zon die inmiddels is opgedoken en ons de hele dag verlicht, verwarmt en opvrolijkt.
De jeugd zet schitterende prestaties neer, die bevestigd worden bij de prijsuitreiking. Jongens en meisjes halen allebei de tweede plaats, vreugde alom. Ze sprokkelde bij de werpnummers heel wat punten, maar het siert haar dat ze hierdoor geenszins naast haar schoenen loopt, net zo min als haar collega-sprokkelaars.

Het programma is serieus uitgelopen en het wordt sprinten om op tijd te zijn voor mijn nachtdienst…

Maar wat de dag bijzonder maakt voor mij is het bezoek van mijn zus. We zien haar zo zelden en ik was ronduit blij dat ze op mijn uitnodiging inging, samen met haar dochter, mijn petekind. We kunnen wat bijpraten, zijn blij met elkaars gezelschap, al wordt mijn aandacht voordturend afgeleid naar het atletiekgebeuren. Wat lijkt ons Padelleke uiterlijk op mijn andere zus! Die is er natuurlijk ook samen met mijn schone broer en hun jongste die de eer van de pupillen verdedigt. Zij slaagt erin als eerstejaars 8 punten bijeen te rijven met een vijfde plaats bij kogelstoten. De nichtjes zijn aan elkaar gewaagd!

racinggentdyn005original770422pjpeg254059224aabeede89wo3.jpg

Wanneer het afscheid nadert wandel ik met haar mee naar de parking om mijn vouwstoeltje uit de auto te halen. Een ganse dag hangen en staan laat zijn sporen na, ik wil wel eens zitten.
We zijn geen kussende familie, dus scheiden onze wegen verbaal en met een intens oogcontact… Ik blijf kijken… en zij kijkt om… en om…

Geschreven door Lieve om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 17 september 2006

Aan Mimi

Het begon
Met een plezierig verhaal
Over zingen in de douche

Vlaams naar mijn gevoel
Maar toch uit Nederland

Mijn interesse
Was gewekt
En ik leerde iemand kennen
Vriendelijk, geniaal
Behulpzaam en verbaal
Heel sterk

Inspiratiebron
Voor mij
Geïnteresseerd in kunst
Verlegen maar zOooo ad rem

En zo zoekend
Naar de juiste woorden
Verwerk ik
Mijn verdriet

Geschreven door Lieve om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 14 september 2006

Grenzen

"En, heeft het deugd gedaan bij de kinesist?" vraag ik hem wanneer hij iets na vijven thuiskomt. Nee, want hij was te laat omdat zijn fiets weer verstek liet gaan: versnelling, ketting en tandrad zijn stuk. Inwendig kreun ik, hij zal weer nonchalant geweest zijn, zeker? Gisteren zag ik hem ook al toekomen met zijn vriendin op de bagagedrager…
Maar de kinesist had nog een gaatje, hij mag straks om acht uur terugkeren. Hij is te moe om naar de fietsenmaker te gaan, een eindje verder in onze straat, maar laat zich toch overreden.
Nadien moet hij ontstressen van zijn intensieve schooldag: een hapje eten, wat drinken, zijn favoriete programma op de buis bekijken en vertellen over wat hem momenteel bezighoudt. En nu denk ik, wat heerlijk dat ik halftijds beginnen werken ben, een goed half jaar geleden. Mijn tieners kunnen écht thuiskomen! Ik ben heel blij dat ik van het georganiseer van de babysits en het nablijven op school af ben! Maar dat is een verhaal apart…

Na de ontspanning volgt de inspanning voor schoolwerk en dan is het tijd om de herstelde fiets op te halen. Een pak van mijn hart, de panne was te wijten aan pure slijtage. Zevenentwintig euro moet ik neertellen, vorige week waren het er tweeëntwintig…

Mijn dochter en ik hebben ons net in de zetel geïnstalleerd wanneer hij furieus terugkomt van de kinesitherapie. Zijn fiets is gestolen!
In zijn haast had hij niet de moeite genomen zijn fiets op slot te doen, wat een uitnodiging voor gauwdieven! Ik slik mijn preek halverwege in, besluit in de omgeving een kijkje te nemen, je weet maar nooit… In een ver verleden hebben ze mijn tweewieler eens honderden meters verder te vondeling gelegd, waardoor ik hem kon recupereren. Helaas…
Hij is er het hart van in, zo’n goeie fiets vindt hij niet meer…
Ook ik ben er niet goed van, vooral omdat hij drie maand geleden hetzelfde presteerde met mijn eigen fiets!

Ik heb nog een ganse nacht om over de te treffen maatregelen na te denken (allé, eigenlijk niet, want straks ga ik werken). Maar het staat nu al vast dat een andere occasie van zijn spaar- en/of zakgeld zal komen.
“Hoe ga je morgen naar school?” vraag ik.
“Met de bus zeker?”
“Ok. Je weet dat je dan op tijd moet opstaan, hé!”
Van mijn hart een steen maken, en de verleiding weerstaan toe te stemmen in het uitlenen van mijn vehikel, het zal niet gemakkelijk zijn…

Geschreven door Lieve om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 13 september 2006

Wat ruist er in het struikgewas...?

Noewi is in de tuin op ontdekkingstocht. Een voorschoot groot slechts, maar rondom begroeid met klimplanten, struikjes en bloemen, waar het voor een poes heerlijk rondstruinen is. Plots stormt hij de living binnen, zwevend over stoelen en tafel, met overeind staande haren en dubbeldikke staart. Ik ritsel met de krant en verschrikt maakt hij een huppelsprongetje en kijkt schichtig om zich heen. Zijn gat in de hoogte en met gestrekte achterpoten loopt hij behoedzaam rond. Eén stap in zijn richting en hij verschanst zich onder de zetel waar hij me argwanend aankijkt.

Na veel vijven en zessen slaag ik erin hem uit zijn schuilplaats te lokken, maar relaxed wordt hij er niet van, hij blijft een opgespannen veer. Wat heeft hem angst aangejaagd? Waart daarbuiten de geest van Milo? Of een of ander beest? Groot kan het niet wezen, want ik zie niks.

Ik vergeet het hele voorval wanneer een vriendin langskomt, om e-mailkes te verzenden. Ik ben een poosje in de weer om mijn laptop middels een lange kabel met het internet te verbinden, want mijn draadloze aansluiting doet het niet meer. En de instellingen van mijn router controleren lukt niet, mijn paswoord is blijkbaar verkeerd! Miserie, miserie!
Het is stralend weer (heerlijk, zalig, waaw, mmmmm) dus verhuis ik mijn activiteiten waar mogelijk naar buiten, ik weet niet hoe lang de zonnegarantie loopt. Eén dag, één week?

Noewi’s vreemde gedrag zakt nog verder weg in de vergetelheid, naarmate de uren verstrijken.
Twee dagen later zit ik aan mijn terrastafel. Koffie, croissants, de krant, alles om het genoeglijk te maken dus. Mijn kat sluipt weer door mijn bloemetjes. Voor ik helemaal groen aanloop – uit sympathie voor mijn groene vriendjes, nietwaar – valt het me op dat hij uit zijn normale doen is. Iets onder die blaadjes houdt zijn aandacht gevangen. Maar wat?

Ik speur dus mee met Noewie. Veiligheidshalve plaats ik mijn voeten wat hoger dan grondniveau, ge weet maar nooit, hé! Hij loopt nu eens hier, dan daar, snuffelend, behoedzaam, hij ziet meer dan ik.
En dan, hoor ik het voor ik het zie. Een tjirpend geluid. Een sprinkhaan, een krekel, denk ik, en zie hem achter iets lopen, een kikker?
Een muis!
Ik dacht dat muizen, piepten! Daar lijkt het niet op!
De bodembedekkers trillen in de windstille lucht. Noewi houdt zijn pootje in de aanslag, trekt weer terug, wacht af. Neust, plots pats, getjilp.
Wat later zie ik iets bewegen, een staartstompje meen ik, ai heeft Noewi…? Dan zie ik dat het een muizensnoetje is, heel lang en spits, sapristie da’s geen gewone muis…

Ambivalente gevoelens razen door me heen. Ik wil geen muizen in mijn huis. Waar er één zit, zijn er meer. Maar misschien verricht zo’n spitsmuizeke wel nuttig werk, slakken opeten bijvoorbeeld.
Zonder scholing gaat Noewi op jacht, niemand die ’t hem voordeed… Wonderlijk… Ongestoord en onbevreesd genieten van de avondlucht op mijn terras zit er momenteel niet in. De romantiek van het getjirp in het donker krijgt ineens een andere dimensie, het waren toen wellicht géén concerterende zuiderse krekels…

Geschreven door Lieve om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 8 september 2006

Nieuwe start

"Mag ik ne keer een vraag stellen,” verzoekt Ward terwijl ik na mijn laatdienst op weg ben naar de auto. Ja, natuurlijk, maar in een rapke, hé, want alles is weer eens uitgelopen, in tijd dan. Hij denkt even na. “Ziede gij mij nog geiren?” Spontaan schiet ik in een lach. Ik verwachtte voor de elfendertigste keer een “Is het donderdag dagcentrum?”, en een “Wie gaat er mij voeren?” Maar dit? Neen, ik kan hem wel opeten, zo op dit moment, al zou ik daar een serieuze boterham aan hebben. En natuurlijk zie ik hem nog graag. Alleen, platonisch, maar dat zeg ik er niet bij, want dan sta ik hier nog tot morgenvroeg uit te leggen en wellicht gaat hij hiermee niet eens akkoord ook. In elk geval, deze avond keer ik lichtvoetig naar huis.

Vandaag, twee dagen later, staan we klaar om met de hele groep naar het kasteel te vertrekken. Ons Mercy is vuur en vlam aan ’t spuwen. Ze is boos. En dat hoor je al van verre. In gedachten had ze zich reeds een plaatsje in de auto toegeëigend, maar in de bittere realiteit is dit door anderen ingenomen. Nu moet ze dus mee met de bus, en dat zint haar niet. En dat mogen we allemaal weten, vooral de eigenaar van de auto. Die is kop van Jut.

Met dat boze busje, want de furieuze stemming heeft zijn tentakels inmiddels tot in alle uithoeken van het interieur gestrekt, vertrek ik als eerste. Het duurt gelukkig niet lang voordat ik het tij kan keren, en mijn passagiers worden ronduit vrolijk, wanneer ik vergeet bijtijds linksaf te slaan. Waar zijn mijn gedachten! Honderden keren deed ik reeds die rit!
In mijn spiegeltje zie ik dat mijn collega me trouw volgt. Ha!
Of we Gonda eens zullen foppen? Daar hebben ze wel oren naar. Dus fantaseren we er duchtig op los welke reden we kunnen opdissen om deze omleiding te rechtvaardigen. “Een nieuwsflash op de radio berichtte ons over een ingestorte brug een eindje verder, … of het leger houdt daar manoeuvres, … of de koeien zijn uit de wei losgebroken…” Ambiance troef…

Aan de ingang van de tent wordt ons een sticker opgeplakt. Twee kikkers staan symbool voor het thema van dit jaar: een opkikker voor iedereen… Links en rechts, enthousiaste begroetingen. Hartverwarmend, zo’n welkom. We zingen en wuiven ons door de viering, geen gêne hier. Ik start als sopraan, probeer dan bariton, pater Godfried heeft blijkbaar zijn gitaar niet aan mijn stemhoogte aangepast. Ik denk, enfin ik hóóp, dat ik niet al te erg opval in het algemene gekweel. Hoe we dit thema gestalte kunnen geven in de loop van dit werkjaar, wordt aan de hand van sketches uitgebeeld. We eindigen met de nummer één uit de plaatselijke kerkelijke hitparade: “Halleluja!”

En dan is het tijd voor de traditionele frieten met frikadellen, een must om krachten op te doen voor de diverse wandelingen die deze namiddag op het programma staan.

Mijn deel van het feestprogramma zit er op. Ik moet Adam en Jobbe terugbrengen naar huis. Onderweg vertelt Jobbe honderduit over de baby van zijn zus. Hij is nu namelijk grootvader, of is het peter? Nonkel bedoelt hij eigenlijk. En zijn mama staat op de lijst voor de verkiezingen. Ze wordt vast Burgemeester, hij is namelijk een grote fan van die man uit Samson en Gert. Aan hoge snelheid passeert ons een moto, voorwiel in de lucht. “Waaw, wat ne zot, zo rijdt mijn vader niet, zenne!” En hij beschrijft hoe ze samen in de bochten liggen, met helm en motorjack. Ach, wat geniet ik van die ontboezemingen…

Wanneer ik een hele tijd later met mijn auto wil vertrekken, vind ik een papier onder mijn ruitenwisser. Jobbe heeft me een boete gegeven. Ik sta fout geparkeerd, voor de voordeur, en dat mag niet…

Geschreven door Lieve om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 4 september 2006

Het ware Tineke (en dus niet van Heule)

Oh Tineke, oh Tineke
jij was een heel lief kindeke
Als iemand iets mispeuterd had
was jij het die de straf uitzat

Oh Tineke, oh Tineke
jij was een zoeteminneke
De kaas die gaf je aan je pop
maar koekjes at je heel traag op

Oh Tineke, oh Tineke
zoet als een suikerspinneke
Je ging naar school, steeds welgezind
je werd door iedereen bemind

Oh Tineke, oh Tineke
jij was een echt vriendinneke
Een moeder werd je al heel jong
eentje die hele dagen zong

Oh Tineke, oh Tineke
een vrolijk zangerinneke
Talenten heb je bij de vleet
'k moet zorgen da'k er geen vergeet

Oh Tineke, oh Tineke
speel op je mandolinneke
Het musiceren zit j'in 't bloed
je vangt steeds aan met frisse moed

Oh Tineke, oh Tineke
je bent geen kaasboerinneke
De poëzie of lit'ratuur
het vloeit eruit, 't is puur natuur

Oh Tineke, oh Tineke
gelijk een naaimachineke
In 't koken ben je een prinses
Wij zitten klaar met vork en mes

Oh Tineke, oh Tineke
nu komt het laatste zinneke
Hetgeen ik 't meest waardeer in jou
je laat nooit iemand in de kou

Oh Tineke,oh Tineke
jij bent het liefste kindeke

door mijn schone zus, ik heb er maar één

Ode aan "Koekske"

(winnende oudejaarsopdracht)

Ik hoop dat hiermee Kamiel zijn vraag is opgelost!

Geschreven door Lieve om 00:00 12 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 2 september 2006

Atletiek

De boekenkafterij bij het begin van september, een gratis service aan mijn schoolgaande kinderen, is een ideaal moment om mijn gedachten de vrije loop te laten gaan. Het enige probleem voor mij bestaat erin die ideeën te vangen en onder woorden te brengen. Ze zijn dikwijls zo vluchtig en voor ik het weet is alles in het niets vergaan…

Bij het einde van het atletiekseizoen moest ze haar keuze voor volgend jaar kenbaar maken. Mij had ze reeds toevertrouwd dat ze zich liever op speerwerpen zou toeleggen. Waarom geen discus of kogelstoten? Neen, daar had ze geen zin in, ze had het gevoel niet veel bij te leren op training, omdat ze wel geattendeerd werd op fouten, maar niet hoe ze die dan moest verbeteren. Bovendien, en dat hoorde ik achteraf, wil ze niet zo’n dubbeldikke spierbundel worden. Ze legde dit voor aan haar trainster en die adviseerde haar toch voor de drie werpdisciplines te gaan.

Een prioriteit voor mij is dat ze gaat voor de dingen die ze grààg doet, dus niet enkel deze waarin ze uitblinkt. Ze is dol op hoogspringen en al heeft ze niet direct een elegante stijl, voor mij mag ze zich daar verder in bekwamen, zonder dat ze het tot topprestaties moet brengen. Hetzelfde geldt voor de sprintnummers. Uiteraard stimuleer ik ook dat ze haar talenten ontwikkelt. Want dat ze een gave heeft voor kogel/discus/speer staat buiten kijf.

Hoe kwam ik zo bij die gedachten? Vorig weekend ging in Herve het Belgisch kampioenschap meerkampen door. Liesbeth van onze club haalde goud bij de juniores. Als Belgisch Kampioen kreeg ze voor deze zeven proeven 25 euro prijzengeld. Ik denk dat dit nèt de verplaatsingskosten dekt… Betekent dit dat een Belgisch Kampioen op de 100m bijvoorbeeld slechts 4 euro verdient?… Voor alle duidelijkheid, noch Liesbeth, noch haar ouders, beklagen zich over dit honorarium, alleen ìk heb deze bedenkingen…

Geschreven door Lieve om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

7 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Zabrila en Konstantijn