Babysit

Ik heb me dit de voorbije jaren herhaaldelijk afgevraagd, wat, indien, als… Ik lees het zo hier en daar en ervaar het als een persoonlijk gemis: het kunnen zorgen voor vader of moeder…

Zestien (en een half) was ik toen mijn moeder stierf, en oudste van zes. Nog geen half jaar later moeten we afscheid nemen van bobonne, die een 3-tal jaren bij ons inwoonde vóór mama opgenomen werd in het ziekenhuis. Bijna dag op dag een jaar later sterft papa, hij is zesenveertig, nèt…

Wanneer mijn moeder overlijdt lijken mijn jongste zusjes en broer dit, schijnbaar, min of meer “gemakkelijk” te aanvaarden. Ons Bietje: “ah dan is mama in de hemel”… We praten er nauwelijks over ook, uit schrik wonden open te rijten. Op een familiefeest, vijf maanden na mama’s heengaan, verzucht onze vader dat niemand aan haar denkt. Wel integendeel! Maar we vermijden het om dat onderwerp aan te raken!

De last die op mij weegt, wanneer ook papa sterft, kan ik aan niemand beschrijven. Ik voel me zo verantwoordelijk, maar weet niet hoe ik dit in daden kan omzetten. Ik weet er geen raad mee. Nergens kan ik ermee terecht. Over gevoelens wordt dan immers niet gepraat.

Dus werk ik mijn humaniora af, terwijl de toekomst één groot vraagteken is. Ook al weet ik dat het zinloos is, toch ga ik voor het maturiteitsexamen en haal het bekwaamheidsdiploma, indertijd een ticket voor de universiteit. Het stelt niet zo veel voor, maar toch… Ik voel me droef omdat de weg die ik wil inslaan, doodloopt…

Met loden schoenen zoek ik dus werk. Het zijn gouden tijden, keuze te over. De jaarbeurs, de spiegelfabriek, het consulaat. Het eerste heeft mijn voorkeur, hectische perioden afgewisseld met kalmere tijden. Maar blijkbaar zit men dringend om een kantoorhulp verlegen op de spiegelfabriek. Wat een aanpassing! Daar geldt nog de 42 ½ uren-week! Lange dagen. Nauwelijks verlof. Het werk op zich vind ik wel leuk. Voor mij is het een uitdaging vlugger uit het hoofd te rekenen dan het toestel! Ik vertrouw ook niet klakkeloos op mijn machine, maak gebruik van mijn mathematisch inzicht. En dat wordt gewaardeerd.

Maar niet in het loonzakje! Maandelijks worden we cash uitbetaald. Het hoort niet om tijdens het werk de inhoud van je omslag te controleren. Eigenlijk moet je werken voor je plezier, het loon is bijkomstig, zo suggereren mijn collega’s, en ik, dom schaap, trap daarin!

Mijn verdiende geld geef ik thuis af, tot op de laatste frank. Iedereen vindt dit normaal. Ook ik. Het enige dat ik voor mezelf hou, is mijn nieuwjaarspremie, en daardoor kan ik me een platenspeler veroorloven op mijn 21e, al voel ik me daarover schuldig. Geen van mijn zussen heeft immers zo’n extraatje!

Thuis doe ik mijn best maar ik heb voortdurend het gevoel dat ik niet aan de normen voldoe. Seske is een huishoudelijk talent, ik niet. Dat ik het op school niet slecht doe, telt nu niet mee, zal nooit meer meetellen…

Of toch? Wanneer mijn broer achttien wordt wil hij niet verder studeren, ondanks ons aandringen. Hij is nochtans intelligent genoeg… Ik heb toestemming van mijn Kempische nonkels (ook al vinden zij diep in hun hart een opleiding voor meisjes nutteloos), en schrijf me in op de normaalschool, een korte opleiding van twee jaar. Ik wil graag les geven in het BLO. De directrice is blij met mijn kandidatuur, een gemotiveerde leerling… Mijn werkgever belooft me opslag als ik blijf. Maar ik wil koste wat kost verder studeren, al moet ik mijn droom “Germaanse” laten varen…

September 1974.. Ik word afgeroepen bij de start van het schooljaar. Maar ik ben er niet. Boontje zoekt geen werk. Ik berg mijn droom op. Blijf bij mijn werkgever, zonder salarisverhoging. Voel me triest.
Een jaar later vind ik een manier om een nieuwe job te combineren met een nieuwe studie. Wat ben ik gelukkig!

Uiteindelijk hebben we het er allemaal zonder kleerscheuren vanaf gebracht. Boontje volgde avondschool en kreeg daarna een universitaire opleiding, naast zijn fulltime job.  En nu, nu we in kalme waterkens varen, krijgen we toch af te rekenen met de demonen van vroeger. Waar bleef de ondersteuning? Waar moesten we heen met ons verdriet, ons gemis?

Mijn eigen pubers werpen me terug in de tijd. Het is zo confronterend! Maar nu ben ik volwassen en zelf moeder. Niet meer de oudste zus die zich geen raad weet en geen natuurlijk gezag heeft.

“Lief klein konijntje heeft een vliegje op zijn neus” zing ik uit volle borst mee, tot groot plezier van mijn pappenheimers op mijn werk, want jaaaaaaaaa ik (her)ken dit liedje al van op het blog. De sfeer zit er goed in, ik voel het: dit wordt een leuke dag!

Ik krijg veel spontane hulp bij de voorbereiding van de maaltijd. Even later regent het pijpenstelen, dus zullen we noodgedwongen in de keuken barbecuen. Aan diegenen die niet graag afwijken van wat gepland is stel ik de vraag of ze goesting hebben om met dit strontweer buiten te eten. Neen, luidt het antwoord. Oef…

Na de middag bestuderen we nauwgezet de affiche van de Paardenhappening in de Bevegemse Vijvers. Nergens een inkomprijs te bekennen, dus besluiten we dat het gratis is, wat voor een aantal gegadigden toch wel van belang is! Met mijn GPS ga ik onverschrokken dit avontuur aan…

Mij kan niets gebeuren, de weg wordt voor mij uitgestippeld! Ik heb de keuze tussen de snelste of de kortste route. Ik kies voor het vluggertje, kwestie van het uiterste uit de beschikbare uren te halen!

Zonder problemen raken we in Zottegem, er staan daar warempel wegwijzers naar het gebeuren. Plots geen pijlkens meer, en mijn GPS instrueert mij “linksaf”. Ik heb alle vertrouwen in de techniek, dus sla ik de smalle straat in. Geen tegenligger te bekennen, gelukkig. De weg kronkelt omhoog en gaandeweg zie ik geparkeerde wagens. Hier moet het zijn, denk ik, en probeer ons busje in een leeg gat te wurmen. De plaats is te steil en te modderig. Ofwel kan ik niet parkeren, denk ik in mezelve. En ik denk ook aan collega Alisa waarbij hulptroepen dienden uit te rukken om het busje en zijn inzittenden uit hun benarde te bevrijden. Na een interventie van de VAB moest ze indertijd namelijk een poosje rijden om de platte batterij op te laden. Inderhaast had ze wat kandidaten geronseld voor dit ritje. Een fluitje van een cent immers, dus vertrokken ze op pantoffels. Van de nood een deugd makende, koos ze voor pittoreske landelijke wegeltjes, het oog wil ook wel wat, hé! Tot ze een doodlopend pad opreed, wou draaien en alzo de bus vastreed. Geen nood, ze zou wel helpen duwen. Zette het contact uit. Dat had ze niet mogen doen, want het contact gaat niet meer aan! Batterij plat, nietwaar! In geen velden of wegen is een huis te zien. Gelukkig is er GSM en ze belt mij. Ik bestel hulptroepen…

Dit wil ik dus vermijden! Dus rijd ik met samengeknepen billen die hele weg achteruit. Pfft, vooruit is toch gemakkelijker en lijkt het minder smal. Uiteindelijk kan ik draaien en vind ik een parkeerplaats. Een wandeling, het hoort erbij hé!

Wanneer we, via een zijweg, het terrein willen opgaan krijgen we te horen dat dit 3 euro per persoon kost. Aan de hoofdingang geraken we toch kosteloos binnen. Met dank!

De festiviteiten zijn ten voordele van Hippoc, een vereniging die paardrijden als therapie voor minderbegaafden promoot. We kennen de organisatie uiteraard, enkele bewoners nemen regelmatig lessen.

“Hey Lieve, g’hebt ons nu niet zien rijden!” Ik ben aangenaam verrast bij de ingang Wigbert met enkele bewoners aan te treffen. Hun act zit er al op en ik wist er niet van. Er resten nog genoeg celebrities, allé eentje minder nu, knipoogt hij.

Remi herkent een minister. Ik zie niks. In de verte bemerk ik iemand die zich links en rechts handenschuddend een weg baant naar the place to be.

Van achteren kan ik niet zien welke minister het is. Er zijn er zo vele en ik ken ze niet allemaal, troost ik mezelf.

Het spektakel is prachtig, ontdekken we gaandeweg. We kunnen ons in een circus wanen waarbij halsbrekende toeren op paarden worden uitgehaald. Een bekende stem voorziet het  spektakel,van commentaar. Jaak Pijpen! Ik hoor hem wel maar ik zie hem niet. Ik meen ook nog De Croo te horen, maar misschien is dat inbeelding. We zien in elk geval Markske van De Kampioenen met een brede lach in een rijtuig voorbijrazen. Mijn gasten speuren vergeefs naar Boma en Carmen… We hebben ons geïnstalleerd aan de inkompoort van het veld. Telkens een nieuw land word geïntroduceerd, wordt de versperring opzij geschoven, dendert een ruiter het veld op en dienen wij mee op te schuiven…

Voor we het weten is het tijd om naar Ronse te spurten om ons Mercy op te halen, die op kraamvisite is bij haar zus. Mijn GPS voorspelt 24 km. Er is geen knopje voor toeristisch reizen, toch rijden we op onooglijk kleine baantjes. Dit is echt kunstwerk! Bibberend daal ik via boswegeltjes de berekende weg af. Een sliert geparkeerde auto’s markeert een trouwfeest. Halleluja, daar ben ik schadevrij gepasseerd!

Dit kan echt niet de kortste weg naar Ronse zijn! Al die kleine straatjes! Mooi is het wel, maar gerust ben ik er niet in! Uiteindelijk bereiken we het ziekenhuis in Ronse. Ik bel dat we gearriveerd zijn. Waar? Aan de voorkant uiteraard, de straat met de bomen.De voorkant blijkt de achterkant te zijn dus heeft het heel wat voeten in de aarde eer we Mercy hebben opgehaald!

Eind goed, al goed, en veel te laat rijden we huiswaarts, mijn “dienst” is officieel al voorbij…

mijn kamperfoelie
in de nacht
verspreidt zijn geur
zo onverwacht

subtiel, fragiel,
als in een zucht
vervliegt die geur
reeds in de lucht

't is zo voorbij,
een ademtocht,
jouw leven...
en niets vermocht

Aan Roel, die veel te vroeg moest gaan
Kampe_Rf_OELie moet je aan de keukendeur planten, vond hij...

Kwart over twaalf in de nacht verneem ik dat haar speertraining de volgende ochtend niet doorgaat. Nondeku! Had ik dàt geweten dan waren we deze avond reeds vertrokken naar Oostende!
Een nachtje in eigen bed, een brunch en menige stressvolle minuten later zijn we dan toch op weg. Mijn dochter en ik.

Zoonlief hebben we drie dagen eerder uitgezwaaid, die zit nu in het zuiden van Frankrijk. Op het laatste moment komt hij te weten dat zijn vriend zich in de verkeerde periode heeft ingeschreven. Stom, vindt hij. Maar hij laat het niet aan zijn hart komen en op de verzamelplaats is hij al het middelpunt van een groepje… Allemaal rokers, helaas, ik hoop dat hij zijn principes trouw blijft…

…Zaterdag, op de noen, en ik dien mijn zonnebril uit te halen. In Jabbeke wordt de lucht grijs en wanneer we de koninginnestad binnenrijden is het asfalt kleddernat. Uuuuh! Zeg niet dat ik de zon heb ingeruild voor een regenbad hé!

Dit weekend zal in het teken staan van zuiderse muziek. De Gentse Feesten gingen aan mij voorbij, niet éénmaal waagde ik me in het centrum van de stad. Shame on me! Ik had er echt geen zin in, die voeten van mij waren er vierkant tegen…
Nu willen we dus naar het Afro-Caribbean-festival in Bredene. Het weer is druilerig, de kinderen zijn er vlug uitgekeken… En tot overmaat van ramp: ik liet mijn regenvest in Gent liggen… Ik zal die méér dan nodig hebben!

Uren later laten we de kinderen achter bij Jim Carrey, Pet Detective, en we beleven allemaal een leuke avond. Eigenlijk kon het voor mij voordien al niet stuk, want we giechelden als jonge meiden om de stomste en onnozelste zaken, en dat heeft deugd gedaan!!!

… Of dit plastic bakje weg mag? Neen, ’t kan misschien nog dienst doen voor Mickey, de hond, als voederbakje.
… Komaan zeg, ze is toch geen Duitse Herder! (Bakje is nogal groot)
… Vele minuten later trapt voorgaande spreker in het oorspronkelijke bakje, véél te klein voor zijn voet.
… Gniffel gniffel…

De trend wordt ’s avonds voortgezet, met een Dronken Noorderbuur, die in het Polderland woont. Hij beweert dat hij in de kruipruimte van zijn huis slechts een luik dient te openen om een visje te kiezen!
Het optreden van Kékélé is subliem. Ik moet twee keer kijken, maar die prachtige hoge stem behoort onmiskenbaar een man. En de danseressen die na elke act van outfit wisselen, raken bij mij een gevoelige snaar. Zo vertrouwd, deze dansen, waar is de tijd…

Zondag starten we met koffiekoeken. In de namiddag kunnen we Nelson ter plaatse toch overtuigen dat het echt geen surfweer is. Het dondert en bliksemt, slechts twee tellen scheiden beide. Hij is nauwelijks te houden, hij popelt en smacht, de uitdaging is groot, de golven prachtig. De volgende dag vernemen we dat er in Blankenberge iemand van zijn plank is gebliksemd.

’s Avonds zijn er Paulusfeesten in Oostende. Kris Joris staat op het programma. Vele jaren geleden volgde ik  wekelijks conga-lessen bij hem in Mechelen, later in Haacht. Ik vond het nòg leuker dan dansen.
Het genre, free-jazz, kan me niet echt bekoren, het neemt niet weg dat hij echt een “meneer” is. Ik hou meer van de Afrikaanse ritmes…
In de spiegeltent vinden we een plaatsje “achter” zijn rug. Mijn gezelschap smiest er vandoor. Ik volg als laatste. Wanneer we véél later terug langskomen is het optreden “past tense”. Verdiende loon…

Bij het groot podium worden we gerookt door het vuurwerkspektakel “The Wall” van Compagnie Doedel. Een metalen constructie en acts die utopisch en tegelijkertijd middeleeuws aandoen.

De organisator moedigt ons aan vele worsten en pinten te consumeren want het slechte weer nekt de nering.
Rond middernacht banen we ons moeizaam een weg door de massa op het Petrus- & Paulusplein.  De populaire vissersliederen van Lucy Loes begeleiden onze aftocht naar onze vakantiestudio. (Nog eens hartelijk dank aan Martin en Rita, voor de genoten gastvrijheid!)

Maandag is het weer van datte: regen en nog eens regen. Voor de golfsurfer is dit niet echt een probleem, nat ben je so wie so. Nog voor ik de meisjes kan inschrijven heb ik geen droge draad meer aan mijn lijf, allé bijna toch, mijn geleende regenscherm is een speelbal voor de wind. De planken zijn uitverkocht, want gebezigd door het sportkamp, dus besluiten ze te kanoën. Uitgerust met wetsuit en reddingsvestje kiezen ze het wijde sop om enkele minuten later te stranden. De branding is heftig. De wind haalt dertig knopen. Een hele tijd later zie ik hen worstelen met hun plank. Aan land stuurt de wind hen de ene kant op, in zee drijft de stroming hen naar de andere kant. Eens ik hen uit het oog verlies lukt het mij niet meer ze van de anderen te onderscheiden. De spanning vloeit bij me weg wanneer ze het voor bekeken houden en een warme douche gaan nemen.

Het hoeft geen betoog: ik hou oneindig veel meer van de zon!

We schrijven half september 1970.

Ik ben immens trots op mezelf want ik heb mijn handwerk voleindigd. Een wit gehaakt kleed. Het is zo mooi (jaja!) dat ik er reeds onmiddellijk een afnemer voor heb. De oudste dochter van mijn stiefmoeder wil het kopen voor 900 frank! Een bom geld in mijn ogen. Het brengt paardrijlessen binnen mijn bereik…

Het is een turbulente tijd geweest. Papa schreef zich maanden geleden in het relatiebureau “Schakel” in en leerde zo Simone kennen. En ondertussen zijn ze getrouwd.
Een vrouw met vijf kinderen. Drie ervan zijn reeds volwassen, of toch zo goed als,  twee komen bij ons wonen. Marie is dan 11 en haar broer Luc is 8. We vinden het best spannend, een nieuwe wereld gaat voor ons open.

De televisie doet zijn intrede, en hiermee ook de salon, het tapijt… Voordien hadden wij namelijk geen zithoek. Dat was ook niet nodig. Wanneer we wilden zitten, dan was dat aan tafel. Die was speciaal voor ons gezin gemaakt. Voor 8 personen en uittrekbaar voor 14. Een “cigaretteproof” tafelblad. Solide eiken poten. Ze heeft de tand des tijds doorstaan en staat nu, anno 2006, bij Steentje en ziet er zelfs stijlvol uit!

Wij hadden nog dergelijke tafels in een kleiner formaat en bij mooi weer zat ik buiten, in de tuin, mijn lessen te leren. Dat was vorig jaar, in 1969. Mijn moeder stond dit glimlachend toe, vond dat ze al een “grote” dochter had die graag wou zonnen. De ware reden was dat ik uit de tuin een vrij zicht had op de kamer van mijn vlam van het ogenblik, de oudste broer van Karin. En studeren ontaardde meestal in mijmerend verlangen…

Maar kom, door deze transactie kan ik af en toe naar manège Minne in Deurle. Ik bereid daar Vantard, hoog, maar zo zacht als een zetel, Godiva, kleiner maar vinniger, Goldie een braaf ouwke. Het is een hele trip met de fiets en we zijn er een ganse namiddag zoet mee.

Behalve het rijden in grote en kleine voltes in de manège trekken we er ook op uit in de bossen. Door mijn geringe ervaring en mijn gebrek aan gezag knabbelt mijn paard onderweg ongestoord aan de blaadjes wanneer het hem zo invalt om dan plots een galop in te zetten in navolging van zijn voorgangers. Ho paardje kalm, zeg ik, maar dat is niet het geschikte jargon. Ook mijn zweepje en teugels durf ik nauwelijks hanteren, dus blijft mijn paard baas. Toch steek ik zonder problemen de drukke Kortrijkse Steenweg over en even later bestellen we, hoog te paard gezeten, een ijsje bij een crèmekar.

Ik draag Karins tok, dat is een helm, maar op een zeker moment tijdens de rit vraagt ze hem terug. Wat een geluk want even later tottert ze van haar rijdier!
Ik ben er nooit afgedonderd, ook niet bij de eerste jumpingoefeningen. Dat stelde niet zo veel voor, maar kom, Goldie diende toch over een boomstammetje laag bij de grond te springen. Ook wanneer mijn paard de staart van zijn voorganger in zijn neus krijgt en steigert, jawel dus, op zijn achterpoten danst, blijf ik in het zadel zitten, zij het niet koelbloedig.

Eigenlijk hou ik er meer van op het manègeterrein rond te struinen en alles te observeren…

Behalve mijn zoon en onze kat Noewi heb ik nog een man in huis. Om eerlijk te zijn, en mijn tante zal dit niet graag horen, vertoeft hij meestendeels in de tuin. Hij is een harde werker en daardoor zeer gespierd. Ik ken hem al lang, van in mijn kindertijd…

… Ik ben nog een heel klein meisje en logeer bij bobonne op de Floraliënlaan in Berchem, op de grens met Wilrijk. Een appartement met glas-in-loodramen aan de straatkant. De badkamer wordt gedeeld, zo hoor ik ettelijke jaren later, met de huiseigenaar op het gelijksvloers. Een deal voor de participatie in de installatiekosten. In de eetkamer, waarin nota bene niet gegeten wordt, is een deur die toegang verschaft aan de slaapkamer van mijn grootouders. Het heilige der heiligen, ik heb die kamer bij mijn weten nooit betreden!

Het leven speelt zich voornamelijk af in de keuken. Op zekere namiddag ontdek ik bobonnes maquillageset, klim op een krukje, stift mijn lippen met een knalrode stick, geef mezelf wat blush en bekijk het resultaat in de kleine ovalen wandspiegel. Een beetje teleurstellend vind ik, het valt geeneens op! Bobonne merkt tot mijn grote verbazing wel mijn opsmuk en is behoorlijk boos.

In de zitkamer tovert bompa de divan om tot een bed en voor het slapen vertelt hij me een verhaaltje, een mopje eigenlijk. Kareltje vraagt aan de meester op school: “Ik moet pipi doen, mag ik naar de W.C.?” Meester vindt dit niet beleefd en maant Karel aan in het vervolg te vragen of hij mag “fluiten”. Wanneer hij ’s avonds in bed ligt en bompa hem toedekt zegt Karel dat hij eerst nog wil fluiten. “Doe dat morgen maar”, zegt bompa maar Karel dringt aan en zegt dat hij niet kan wachten. “OK”, zwicht bompa, “maar stillekes dan, hé, in mijn oor…” Ik kan het me zo levendig voorstellen en ik geniet…

Wanneer ik vanuit mijn logeerbed de eetkamer inkijk, zie ik scherp afgetekend tegen de lichte rechthoek van het raam, een man met een hamer. Eng, bedreigend, beklemmend, ik lig verstijfd onder de dekens. Later op de dag beken ik mijn grootmoeder hoeveel schrik ik heb. Ze is verrast maar begrijpt me kennelijk verkeerd en neemt het aapje met de groene lichtgevende ogen mee naar haar slaapkamer. Ik durf niets meer zeggen en de volgende ochtend doemt het dreigende silhouet weer uit de schemering te voorschijn…

… Wanneer bobonne vele jaren later bij ons in Gent inwoont, krijg ik het beeld van haar. Ik ben er zeer aan gehecht. Het noemt “La Source du Pactole” en is in brons gegoten door E. Picault. Mijn overgrootvader kreeg het naar aanleiding van veertig jaren dienst in de Banque de Crédit Commercial. De tijd is rijp om mijn bronzen man in ere te herstellen en binnenskamers een plaatsje voor hem in te ruimen…

“Je voeten vegen, hé!”, maant Karin als we op weg gaan om haar nieuwste aankoop te bewonderen. “Euhm, … moeten we onze voeten vegen om de strààt op te gaan?” verwonder ik me, want we staan in haar gang. Dan valt de consequentie van wat ik uitkraam mij te binnen en ik krijg een onbedaarlijke lachstuip…

Het voorwerp van haar netheid staat even verder in de straat: een motorhome Fiat Ducato. Een druk op de knop en een treetje springt uit en vergemakkelijkt het beklimmen van het inwendige. Een kleine woning op wielen, met alles erop en eraan. Een twijfelend tweepersoonsbed, een douche-toilet-lavabo-in-één, een fornuis, een koelkast, een gootsteen, slimme kasten in de hoogte en in de vloer, een muggenraam… je zou zó op reis vertrekken. Dat is natuurlijk ook de bedoeling, maar helaas niet met mij…

Ooit was het anders!
We draaien de klok zesendertig jaar terug. Ik ben zeventien en mag samen met Seske en Karin kamperen aan zee. Haar ouders voeren ons naar een camping in Klemskerke en helpen ons met het opzetten van de tent. Diezelfde avond keert haar vader nog terug met stormpiketten, want het waait behoorlijk en we dreigen met tent en al het luchtruim te kiezen. Als voorzorgsmaatregel graven we rondom greppeltjes, dat moet het water uit ons vakantieverblijf houden. We hebben elk 1.000 fr, heden ten dage vertegenwoordigt dit 25 euro, en we mogen blijven tot ons geld op is.

Het hoeft geen betoog dat we hiermee zuinigjes omspringen! We leven op boterhammen met confituur en het omruilen van ons leeggoed levert ons nog een extra dagje op.
Vooral mijn rug kleurt mooi bruin daar in de duinen, voor het eerst in mijn leven!
Twee maal in de week trekken we naar het Torenhof, de plaatselijke dansgelegenheid, en verbruiken daar telkens één drankje. Een nieuwe wereld gaat open voor mij: de bamba, slowkes en rock en roll. Hopen dat die knappe gast me komt halen. En help, ik moet iemand afwimpelen die ik helemaal niet zie zitten!

Karins broer komt op bezoek en tijdens het dansen slaat het plots toe: ik ben op slag smoorverliefd! Ik loop op wolkjes, mijn hart bonst zo hard dat ik vrees dat iedereen het kan horen, ik voel me verward, want eigenlijk was het de andere broer die me aantrok! De storm woedt uitsluitend in mij, een buitenstaander ziet enkel een meisje en een jongen kwinkslagen uitwisselen, met elkaar dansen en plezier maken.

Gelukkig vaar ik tegenwoordig in minder woelig emotioneel water… Maar ’t kan verkeren…

Noewi heeft vijf dagen lang zijn gang kunnen gaan. Hij had het rijk alleen. Ik stel me voor hoe hij ongegeneerd over de eettafel kuiert en even later met opgerichte staart richting keuken schrijdt, met een elegante sprong op het aanrecht belandt om het straatleven te aanschouwen…

Onze nieuwste huisgenoot – de bonsai – oogt nog struis en groen wanneer we de living betreden. Dan wordt mijn blik naar beneden getrokken: een tapijt van aarde en blaadjes omkranst de pot! De gieter en het vuilblik, door buurvrouw Lilian strategisch rond de stam geplaatst, hebben niet kunnen beletten dat Noewi zijn graafwerkzaamheden verderzette.
En owee, daar merk ik verscheidene afgekraakte takken, goed voor negen nieuwe boompjes!
Nondesapperdebollekes!

Dat Noewi duchtig in onze kamerboom heeft geoefend merken we wanneer hij voor het eerst de hort op is. Zijn belletje weerklinkt over de daken en hij is niet zinnens meteen naar huis te komen, hij geniet van zijn vrijheid, hij laat zich niet paaien. Mijn dochter staat duizend angsten uit, want stel eens dat hij voorgoed uit haar leven verdwijnt? Een ondraaglijk idee!
Ik troost haar, dit is nu eenmaal het poezenleven, hij komt wel terug! Een nieuwe les in loslaten en vertrouwen!

Daarna installeer ik mij met mijn laptop aan de tuintafel en wacht geduldig af. Uren later pas slaag ik erin meneer van de muur te plukken, al heb ik een sterk vermoeden dat hij dit zelf wel kan, maar dat de goesting hem ontbreekt!

Voor ik slapen ga neem ik me ernstig voor een manier te zoeken om Noewi uit mijn planten te houden. Ik kan er toch moeilijk mijn bed bij maken, hé!

“Awel, sta jij hier zo dicht bij mijn deur?” èssèmmès ik Koekske. Ik ben op boodschappenronde in de buurt en plots valt mijn oog op iets ongewoons. Een vertrouwde nummerplaat waar ik het niet verwacht, mijn zus op pad in ’t stad!
Pas voor mijn deur merk ik het tegenberichtje: “Ik heb nu een buitenverblijf in de stad, hihi! Tasso zit in Griekenland en wij doen dus aan “house-sitting”. Kom gerust eens langs!”

Dat is niet aan dovemansoren gezegd, euhm geschreven eigenlijk (moet het dan ook blindemanogen zijn?) want ik heb al zo veel lovende woorden over Tasso’s terras gehoord, dat ik dat wel eens wil zien! En ja, het overtreft mijn verbeelding. De patio is beslist niet groter dan de mijne, maar het lijkt wel zo. Tegen de muren staan grote kunstzinnig beschilderde blikken vol bloemen. Op een richel op twee verschillende hoogtes prijken tuinkabouters tussen fleurige bakken. Zij torsen lampen op zonne-energie.Via een ingenieus kabelsysteem kunnen de bloembakken besproeid worden zonder dat je zelf, of de buurman, een koude douche krijgt.

Rieten matten tegen de ene muur, de andere kant in zonnig geel. Boven mijn hoofd slingeren groene ranken, hun krullerige hechtwortels om de steundraad gedraaid, met kalebassen in verscheidene grootten en vormen. Het voelt exotisch aan, geeft een vakantiegevoel. Ik zie er al het toekomstig gebruiksvoorwerp in: een pollepel, ronde en langwerpige nappen en kommen, een percussie-instrument in een kralennet, takketakketàktak hoor ik reeds…

Maar nu moet ik eerst naar huis: kokkerellen en mijn zoon aansporen om zijn reistas te maken, want hij vertrekt onverwacht naar Nederland, voor een tweede sessie kamperen aan de Oosterschelde. Scampi’s met look, staat er op het menu, daar zijn ze beiden dol op, de gemengde salade nemen ze er noodgedwongen bij. En, o gruwel, een helgroene rups heeft de driedubbele spoelbeurt overleefd en belandt tot mijn dochters afgrijzen in haar bord… Stel, dat we een hàlf beest ontdekten, … mijn nekharen gaan erbij overeind staan. Elke hap wordt vanaf nu minutieus op clandestiene verstekelingen gecontroleerd!

De tijd verglijdt in gezelligheid en als vanouds moeten we ons alsnog reppen om zoonlief tijdig af te leveren bij zijn vriendin. En je zal het zien, dan overkomen ons steevast tijdrovende voorvallen. De sla- en de rijstkom kletteren tegen de grond en scherven en smurrie liggen verspreid op onze beuken trap. Waar is die portefeuille in ’s hemelsnaam? Op de valreep krijg ik nog een telefoontje, maar dan zijn we echt weg…

Even binnenwippen nog voor de laatste afspraken en met een grijns komt hij iets in mijn nek deponeren, iets harig met een kale lange staart. Jekkes, een ràt! Tam weliswaar, maar dat lange, naakte aanhangsel is er voor mij toch te veel aan…

Dochterlief mag een vriendinnetje uitnodigen want ik ga even de deur uit: zussendrink bij Tasso, twee straten verder. Ook bij avond is het heerlijk toeven op zijn terras. Her en der staan kleurige olielampjes en walmende kaarsjes. Met een wijntje en wat hapjes kan de sfeer echt niet stuk. Nino, een Zuid-Amerikaanse vijftiger, komt aangewaaid, de voertaal wordt aangepast en we neuzelen verder in het Engels. Hoe lang ken ik hem al, vraag ik me af. Alhoewel, kennen is een groot woord voor iemand die geregeld in mijn vizier komt, aan de zijkant van mijn leven. Toch al zeker vijfentwintig jaar. Via Joris de bioloog, de Epibrant, de Spaanse les, Claudine of zo, squashen in de Ucon, badmintonnen in de Passage, via Inge, mijn zussen, de Gentse Feesten, restaurant de Griek tot in Tasso’s huis… De gastvrije Griek wordt dagelijks telefonisch gebrieft over het reilen en zeilen in Gent en krijgt te horen dat hij simultaan vijf vrouwen op bezoek heeft, dat hij dàt moet missen!

Schone liedjes blijven evenwel niet duren en een regenbui verdrijft ons naar het afdak. Met het vooruitzicht op een barbecue binnen de drie dagen op dezelfde locatie, keer ik tevreden huiswaarts…