Het is ondertussen 2019 en de driewekelijkse ontmoetingen met de naald gaan door met een regelmaat die bijna geruststellend is. 

Het is intussen februari en onze kleindochter vetrekt op 22/02 naar Shanghai voor een stage van vijf maanden voor haar studies. En net op die dag word ik door M. naar de spoed gebracht omdat ik al enkele dagen koorts heb, die nu opgelopen is tot 39° en ik voel me zo ziek dat ik niet meer op mijn benen kan staan. Ik heb naar het ziekenhuis getelefoneerd en gesproken met de oncocoach, die me aanraadde onmiddellijk naar de spoed te komen. Als we daar aankomen heeft ze de mensen van de dienst reeds verwittigd en is zelf ook ter plaatse om mij wat steun te bieden.

De herinneringen aan die opname is heel erg vaag en ik weet niet meer wie er allemaal bij me was en wat er aan medische handelingen gebeurd zijn. Was zo ongeveer van de wereld en niets interesseerde me nog. Na een tijdje word ik naar een kamer gebracht en daar blijf ik 15 dagen en word ik nauwkeurig in de gaten gehouden door het personeel en de artsen. 

Natuurlijk is zo'n opname niet bevorderlijk voor mijn conditie, die sowieso lamentabel is. Als ik dan eindelijk weer naar huis mag na 15 dagen, zet de arts me ook de wacht aan dat ik nog een hele tijd zal moeten revalideren en mezelf moet ontzien. Hij blijft benadrukken dat ik héél erg ziek ben geweest en daar dus rekening moet mee houden. 

Tijdens mijn verblijf is er ook een scan gemaakt. Die is reeds voor mijn opname afgesproken en die afspraak gaat gewoon door. Het resultaat is niet helemaal goed maar de oncoloog zegt dat het niet alarmerend is en we gewoon met de huidige behandeling doorgaan. 

Op 03/06 wordt de volgende scan gemaakt en als ik naar aanleiding hiervan een gesprek heb met de oncoloog, valt het verdict: de uitslag is niet goed en ik moet terug aan de chemo. De zoveelste kuur van zes. Het zal opnieuw carboplatine-taxol worden, dezelfde als ik de eerste maal heb gehad en de meeste bijwerkingen ken ik dan ook maar al te goed. Mijn haren, wimpers en wenkbrauwen zullen weer uitvallen. De neuropathie in mijn voeten wordt weer erger en nu krijg ik ook nog acné in mijn gezicht. Dat heb ik zelfs als puber nooit gehad en alsof mijn zelfbeeld niet al genoeg aangetast is door alle ellende, krijg ik dat nog op de koop toe. 

Ik ben boos en verdrietig maar dat helpt allemaal geen zier en ik zal die pruik en de mutsjes maar weer uit de kast halen want ik zal ze direct nodig hebben. 

Als ik twee chemo's gehad heb, word ik weer ziek en word weeral opgenomen en aan het infuus gelegd van maandag tot vrijdag, dag en nacht,  wegens uitdroging. Als ik dan een week later in het ziekhuis ben voor de volgende chemobeurt, gaat die niet door. De oncoloog weigert de toediening te laten doorgaan omdat mijn lichamelijke toestand te slecht is en ik eerst moet aansterken. Als ik nu weer chemo krijg, ga ik onderuit en moet ik bijna zeker binnen twee weken weer opgenomen worden in het ziekenhuis.  Het is frustrerend en vervelend maar ik zal het ermee moeten doen. Het is allemaal zo dubbel. Eigenlijk wil ik die chemo niet en dan toch weer wel en zo snel mogelijk. In mijn koppeke is aardig wat loos en dat kan ik allemaal niet stilleggen. 

Ik heb de oncoloog gevraagd wat er gaat gebeuren na deze sessie van 6 chemobeurten. Na de vorige chemo kreeg ik alle drie weken avastin, een soort van onderhoudschemo. Zou ik dat nu ook weer krijgen? Het antwoord was neen. Die avastin krijg je maar één kuur en kun je niet nogmaals krijgen. Bij mij is die kuur onderbroken door de nieuwe chemo en dus geen avastin meer. Maar wat gaat daar het gevolg van zijn? Gaat de kanker dan nog sneller weer de kop opsteken? Nu was dat na één jaar en vijf maanden, maar dan?? Ik pieker veel meer dan de vorige keren en vraag me af of ik volgende jaar rond deze tijd er nog ben. Is natuurlijk zinloos om daarover te piekeren maar die molen in mijn hoofd leg ik zomaar niet stil. Dat is me nog nooit gelukt en nu dus ook niet. Ik zal dus moeten afwachten en proberen er niet teveel mee bezig te zijn, maar of dat lukt is een groot vraagteken. 

Een zondagnamiddag in de herfst. Dat is er dus duidelijk aan te zien als ik naar buiten kijk. Regen en wind hebben hun best  gedaan en doen dat nog. De roestbruine bladeren van de beukenbomen wervelen door de lucht en vliegen over het dak naar het gazon voor het huis. Die heeft intussen de kleur roestbruin in plaats van groen. Een dik bladerdek bedekt alles en het is dweilen met de kraan open als je het allemaal wil opruimen. Dus maar even wachten tot zo ongeveer alles van de takken gevallen is en niet de hele omgeving na een uur weer onder een bladertapijt ligt. 

Het ziet er eigenlijk echt mooi uit, al die kleuren van groen naar geel, oranje,  bruin en rood. Een prachtig kleurenpalet en echt koud is het ook niet. Maar die regen, waartegen je jezelf niet kunt beschermen door de wind, is er teveel aan. Eigenlijk moet ik niet zagen over die regen want de natuur snakt ernaar en heeft die nattigheid veel te lang moeten ontberen. Wij hebben al heel veel struiken, die totaal verbrand waren, opgeruimd en dat ziet er allemaal een beetje zielig en kaal  uit. Afwachten maar weer wat het in de zomer gaat geven en of sommigen, die er triestig bijstaan, toch nog heropleven. Ik steek mijn neus niet buiten, maar dat heeft eigenlijk weinig met de regen en de wind te maken maar meer met mijn gebrek aan conditie en mijn algehele toestand. Zodra ik wat wandel of een inspanning doe, hap ik naar adem als een vis op het droge en heb ik het gevoel dat mijn hart uit mijn lijf springt. Van de weeromstuit doe ik minder en wandel ik nauwelijks, wat de zaak dan weeral verergert. Een vicieuze cirkel dus en die  niet doorbroken wordt. Ik moet alle drie weken aan de naald en dat goedje heeft nogal wat bijwerkingen. Heb mijn hele leven eerder lage bloeddruk gehad en nu moet ik pillen slikken tegen de hoge bloeddruk, veroorzaakt door dat driewekelijks goedje. Dat zal ik mijn hele leven moeten krijgen, alle drie weken. Alle drie maanden wordt er een scan gemaakt om te zien of het ook nog zijn werk doet. Maar ik moet niet zeuren, want zo houdt men mij op de been en er zijn ellendige dagen en er zijn fijne dagen. Ik heb net weer meer dan een week binnen gehokt en geen frisse lucht opgesnoven. Maar dat komt wel weer goed. Ik ben er nog steeds bij en kan regelmatig erop uit met een vriendin of met mijn man en er zijn genoeg mensen, die dat helemaal niet meer kunnen. Dus hup met de geit en niet langer treuren en zeuren.  

Na weken van hitte en brandende zon, die veel tuinen vernield heeft, kom ik nu langzaam op mijn positieven. Ik luister naar de regen die met tussenpozen tegen de ramen roffelt en in de verte rommelt de donder, maar zonder veel erg. Bliksem heb ik nog niet gezien en daar zit ook niemand op te wachten natuurlijk. Ik was volledig van de benen en had het gevoel dat ik 200 kg woog. Gebrek aan zuurstof en mijn hersenen leken versluierd door een hittewaas. Het was werkelijk teveel van het goede. In de zomer pleegde ik zo ongeveer buiten te leven en nu stak ik mijn neus niet buiten, bleven alle deuren en ramen overdag dicht en de louvre-draps bleven dicht om elk straaltje zon en de bijhorende hitte, buiten te sluiten. In plaats dat ik buiten leefde, verstopte ik me binnen in het donker of bij kunstlicht. Dat is geen zomer, dat is leven als een holbewoner en gezond is dat ook al niet. Nu heb ik de indruk dat zelfs mijn poriën de frisse lucht en de zuurstof opzuigen en er niet genoeg van kunnen krijgen. Heropleven is dat en ik hoop dat de tuin dat ook kan, want die ziet er maar triestig en belabberd uit. Het gras vindt zijn weg wel terug maar hortensias, die als triestige verbrande hoopjes erbij staan, zie ik geen nieuwe levenssappen krijgen. De hanging baskets hangen nu van ellende en niet omdat het hangplanten zijn. 

Binnen drie dagen moet ik ook weer in het ziekenhuis zijn voor een scan en bloedonderzoek en vandaag acht dagen heb ik afspraak met de oncoloog om alles te bespreken en om weer mijn driewekelijkse afspraak met de naald na te komen. Ik maak me normaliter geen zorgen maar nu voel ik me ongemakkelijk met de gedachte aan de onderzoeken en ik weet eigenlijk niet waarom. De vage onrust begeleidt me elke dag en maakt het leven er niet gemakkelijker op. Maar ik zal het, zoals elke keer weer moeten ondergaan en hopen dat ook deze keer alles oké is tot de volgende scan binnen drie maanden. Zolang mijn oncoloog glimlacht als ik bij hem binnenkom, weet ik dat het oké is voor nu. Als hij dat niet doet, weet ik dat het foute boel is en kan ik me weer wapenen tegen de vijand, die me niet veel respijt geeft. 

Ik heb het gevoel dat ik mijn eigenheid verlies en alle interesse in wat ik zo graag deed, verloren gaat. 

De behoefte om te schrijven bijvoorbeeld. Die is er wel nog maar als ik dan moet beginnen, vind ik het plots niet meer nodig en begin er niet eens aan. Samen met mijn gezondheid en vitaliteit heb ik heel veel meer verloren denk ik en ik weet niet waar ik het weer moet zoeken en moet aanboren. Het maakt me heel erg verdrietig en begrijp niet waar al die inspiratie plots gebleven is en waar ik ze terug kan vinden. Ik kon echt voor een leeg blad gaan zitten, niet weten wat te schrijven en nadat de eerste letters op het papier stonden, een stroom van zinnen die bleven vloeien produceren. Het was een heerlijk gevoel en nu ben ik bang dat ik het helemaal kwijt ben. Of is dat alleen maar onzekerheid en verdriet dat me in zijn greep houdt en me belemmert in het vrije uiten van wat er in me leeft. 

Trouwens aan gevoelens geen gebrek. Teveel misschien zodat ze een opstopping veroorzaken? Ik zou het niet weten. Maar als ik buiten onder de beukenboom zit en de wind hoor ruisen met het geluid van golven aan het strand, dan word ik overspoeld door gevoelens, die je heimwee kunt noemen. Heimwee naar de zee, waar ik nu al sinds 2014 niet meer was. Maar dat heeft natuurlijk allemaal geen zin en vrolijk word ik er ook niet van. Dus wordt dat allemaal maar terzijde geschoven en gaan we verder met ons dagelijks leven, of beter gezegd wat er van over is. En toch blijf ik hopen dat er op een dag alles terug is van wat ik koesterde en ik weer onuitputtelijk kan graven in de schatten in mijn hoofd en jullie eraan deel kan laten worden.

Ik heb weer een bloedonderzoek en een scan achter de rug twee dagen geleden en overmorgen weer mijn drieweekse ontmoeting met de oncoloog en bespreking van de resultaten van de scan, bloedonderzoek en urineonderzoek.

Het is weer bang afwachten, elke keer opnieuw en hopen dat de scan oké is en ik weer niet voor verrassingen kom te staan. Ik pieker deze keer veel meer dan de vorige keren en weet niet waaraan dat ligt. Verkeer al dagen op het randje van een tsunami aan tranen zonder een directe reden en slik dat dan allemaal maar weer af. OP een keer verdrink ik in dat moeras.

Ondertussen geef ik mezelf dan een flinke reprimande dat ik me niet moet aanstellen en blij moet zijn dat ik hier nog steeds rondloop en geen pijn heb. Tenminste niet door K, die mijn hele leven beheerst en regelt. Alle drie weken aan de naald , bloedonderzoek en gesprek met de oncoloog geeft me echt niet de kans om even te vergeten hoe het  met me gesteld is, en drie weken zijn zo snel voorbij dat ik het gevoel krijg dat ik voortdurend in het ziekenhuis zit. Je kunt het mijn tweede thuis noemen. En ja hoor, ik weet dat het allemaal nog veel erger zou kunnen zijn maar in die gedachte vind ik totaal geen troost op het ogenblik. Wat is er toch met me loos? Ik klaag niet en slik alles maar af, maar daardoor verdwijnt het allemaal niet hé.  Dus moet ik het maar van me af proberen te schrijven en het papier of de PC tikt me niet op de vingers om me tot de orde te roepen. 

Als zoonlief met vrouw en kinderen hier is geweest en weer naar huis vertrekken heb ik het gevoel dat ik met hen mee moet om in hun buurt te blijven. En toch is het laatste wat ik wil, hen tot last zijn en voor de voeten te lopen. Nog weer zo'n raar gevoel dat ik eerder niet had. Alles vertelt me dus dat ik niet goed in mijn vel zit en ik weet niet hoe ik het kan veranderen of verbeteren, want dat zal ik toch zelf moeten doen want niemand anders kan dat voor mij. 

En dan vraag ik mezelf af of dit nu altijd zo zal zijn en er nooit een einde komt aan die dipjes en dat verdriet. Ik zou minder moeten nadenken maar hoe doe je dat?  Ik ben nooit goed geweest in het uitschakelen van mijn brein en nu dus ook niet Ik zal dus maar proberen om morgen de dag te vullen met lezen of een spannende film bekijken zodat ik verder niet kan denken en maandagmorgen maar weer op naar het ziekenhuis en de behandeling ondergaan die ondertussen als het ware routine geworden is. 

Weet niet goed blijf met mezelf. Gevoelens die nu eens die kant opzwenken en dan weer de andere. Ik lees me te pletter van het ene boek in het andere. Gelukkig bestaat zoiets en kun je in de BIB terecht voor een veelvoud aan interessante lectuur. Als ik zo zit te piekeren denk ik soms: zeur niet en maak er van wat je kunt. Maar wat kan ik? Soms meen ik dat het heel wat is en dan breng ik het weer tot niets. Verdoe ik de tijd, die ik nog heb, met nietsdoen en vegeteren? Soms heb ik die indruk en dat neem ik mezelf dan behoorlijk kwalijk. Maar als ik dan de handen uit de mouwen steek, krijg ik prompt de rekening gepresenteerd en raak ik in ademnood en wordt alles grijs voor mijn ogen en beginnen mijn oren te suizen. Weeral een bloeddrukval op komst. Maar ja, die krijg ik ook als ik gewoon op een stoel zit en helemaal niets uitricht. Douchen en mijn haren wassen is nog zo'n heikele aangelegenheid! Heel dikwijls volgt daarop een bloeddrukval en als ik dan niet snel ervoor zorg dat ik kan liggen of in een diepe zetel wegzakken, dan ga ik onderuit. Is vroeger ook wel gebeurd met de nodige kwetsuren tot gevolg. Raar hoe mijn lijf die toeren met me uithaalt. Natuurlijk verzeil in dan af en toe in een dip. Word dan stil en in mezelf getrokken en heb even tijd nodig om daar weer uit te geraken. Soms zou ik willen dat ik eens heel hard kon wenen om alle ellende van me af te spoelen. Maar dat kan ik niet en dus blijft alles opgekropt zitten daar binnen en sleur ik al die emoties steeds maar met me mee. Ik denk dat ik, als ik eens begin te wenen, niet meer kan stoppen en daar wordt niemand beter van en ikzelf al helemaal niet.  En toch is het niet allemaal kommer en kwel. Er zijn dagen en momenten dat ik me goed voel in mijn huid en ik voel me dan opgewekt en content en ben blij met al die lieve en attente vrienden en vriendinnen, die mij voortdurend een hart onder de riem steken en voor me klaar staan. Maar vooral mijn man en zoonlief met zijn gezinnetje, die zoveel voor me over hebben en regelmatig aan de deur staan met een grote bos bloemen. Die bloemen, dat hoeft niet eens maar vind  het wel  lief. Ben echter vooral blij met hun aanwezigheid en warme bekommernis en daar trek ik me dan telkens weer aan op. Ik wil niet dat ze nog meer verdriet hebben om mij maar weet niet hoe ik dat kan voorkomen. 

Wat is het lang geleden dat ik nog geschreven heb. Het lijkt alsof samen met mijn kracht ook mijn inspiratiebron is opgedroogd. Zou dat kunnen? Niet de moed kunnen opbrengen om iets neer te schrijven en het nu niet inzien van de inspanning. Vreemd is dat en hoop dat het over gaat, want het maakt me verdrietig. 

Ik had zoveel conditie opgebouwd en die werd in één keer weggeveegd door mijn opname met verklevingen in het ziekenhuis. De pijn was ondraaglijk en alleen onder controle te krijgen met morfine. Toen ik na een week terug naar huis mocht, was alles wat ik opgebouwd had, volledig verdwenen. Toch bleven de scans en het bloedonderzoek, die alle drie maanden gemaakt werden, hoopvol en vertoonden geen tumoren of uitzaaiingen. Tot op 20.07.2017. Plots zat het helemaal fout en vertelde de oncoloog dat er uitzaaiingen waren in de lymfeklieren van de buik en de lever.

En dan zit je daar en probeert die opdoffer weer te verwerken. Hij zou mijn casus weer bespreken met zijn collega's en daarna zou ik dan van hem horen welke behandeling me te wachten stond. Het draaide weer uit op chemo maar in een andere samenstelling dan de vorige. 

Als we naar huis reden, probeerde ik die tsunami aan gevoelens te verwerken en er niet in te verdrinken. Nooit heb je nog een gevoel van veiligheid en zekerheid. Of je iets voelt of niets voelt, het kan totaal verkeerd gaan daar binnen en elke scan is steeds weer bang afwachten en hopen dat het goed gaat. 

Intussen is de serie van chemosessies weer achter de rug. Binnen enkele weken weet ik of die chemo zijn werk heeft gedaan. Ik moet echter tot het einde van mijn levensdagen alle drie weken aan de naald om eventuele groei van tumoren te voorkomen. Het goedje heet avastin en grijpt in op de aders die door tumoren worden aangemaakt om zich te voeden en te groeien. Dat goedje heeft dan weer een hoop bijwerkingen, waarvan je niet vrolijk wordt maar een alternatief is er niet en dus zullen we maar blij zijn dat het überhaupt bestaat en de artsen op die manier proberen om mij tijd te kopen. 

Soms ben ik daar blij mee en heel content maar soms is het tegenovergestelde het geval en zie ik het helemaal niet zitten en baal ik vreselijk dat ik alle drie weken aan de gifnaald moet liggen. Tijd om even te vergeten dat je ziek bent, is er absloluut niet meer en de vermoeidheid en uitputting maakt sommige dagen tot een aanfluiting van een "normaal" leven. 

Maar ik ben er nog en we vechten door soms met massa's moed en soms zonder moed.

Ik wil zelf wat ondernemen om mijn conditie op te krikken en dus heb ik via de oncoloog aangevraagd om tweemaal per week revalidatie te volgen in Bree in het ziekenhuis. Dat is dan wel niet echt voor kankerpatiënten zoals dat in veel ziekenhuizen aangeboden wordt, maar het zal toch zeker wel wat zoden aan de dijk brengen en die conditie verbeteren. Dus elke dinsdag en donderdag op naar Bree en van 10.30u tot 12.00u fietsen, steppen, roeien, lopen op de loopband, muurpompen etc. Natuurlijk is dat zwaar maar het kan niet anders.

Een van mijn broers, die elk jaar verschillende keren naar de Provence gaat om villa's en apartementen van een vriend te beheren en te controleren, heeft mij en M. uitgenodigd om mee te gaan en onder de provencaalse zon wat te bekomen van al de ellende. Dat gaan we dus doen en ik verheug er me heel erg op. We maken elke dag lange wandelingen, bezoeken pittoreske stadjes en markten, genieten van de lavendelvelden, klaprozen en zonnebloemen en keren dan elke keer terug naar de villa met zwembad waar we ons onderkomen hebben. Tijdens die wandelingen moet ik wel regelmatig gaan zitten op een muurtje maar daarna gaat het weer verder. Heerlijk ontspannen en zalig genieten van het gezelschap van broer en schoonzusje. We verblijven er van 30 mei tot 12 juni. Ik voel hoe veel goed het me gedaan heeft en hoe mijn krachten langzaam maar zeker terugkeren.

Tijdens ons verlof in de zon heeft er in België een noodweer gewoed en er zijn huizen en straten ondergelopen. Dat lees ik op de nieuwsflashes op mijn tablet. En voor de eerste keer in al die jaren, dat we op verlof gaan, bel ik naar de buren om te vragen hoe de toestand in ons dorp is. Onmiddellijk als mijn buurvrouw mijn naam en stem hoort zegt ze: oh bij jullie is het het ergste!  Ons huis staat 1.20m onder water en de brandweer is al anderhalf uur aan het pompen zodat het niet in de living loopt. Alles in de bergruimtes en garage dobbert op het water en is vernield. Zelfs de diepvriezer, de brander van de verwarming , alle elctrische materialen zijn naar de vaantjes. Het water staat zelfs in de de mazoutton buiten en moet later door een gespecialiseerde firma eruit getrokken worden. Op de foto's ligt ons huis midden in een meer van water. De sectionale garagepoort is in twee gebroken door de kracht van de aanstormende vloed. De buren hebben onze zoon verwittigd en die is in allereil samen met schoondochter en een vriend uit Nederland overgekomen en die staan te werken in de smurrie. Hij heeft de buren verboden om ons te bellen omdat we toch niets kunnen doen en hij absoluut wil dat ik eindelijk wat rust krijg. Hij wil me de aanblik besparen van die ellende en het gevoel van machteloosheid bij het zien van het wassende water. Als hij hoort dat ik zelf gebeld heb, belt hij me terug en legt uit wat er allemaal gaande is. Hij heeft alles in handen en zorgt dat het hoogstnodige kan gebeuren. Heeft de verzekering al gebeld en de electricien is al ter plaatse om eventuele gevaarlijke situaties het hoofd te bieden. 

Dat was het welkom thuis na onze reis naar de Provence, en als we terug arriveren begint de opkuis door een gespecialiseerde firma, opname van de schade. Ik heb geen enkel paar schoenen of laarzen meer behalve die ik mee had op verlof. Alles vernield en naar de vaantjes. 

En natuurlijk een hoop stress bij de aanblik van alles wat vernield is en vervangen moet worden. 

Tot zover de heerlijke rustgevende vakantie!

De tijd glijdt als water door mijn vingers en een week schijnt alleen maar te bestaan uit een maandag en vrijdag.

Voorbije dinsdag was het weer afspraak in het ziekenhuis voor een ct-scan en bloedafname voor de controle op tumormarkers. De uitslag mag ik op 02 mei gaan halen bij de oncoloog. Bang afwachten elke keer en hopen, hopen.....

Toen ik chemo kreeg werd er ook telkens bloed afgenomen en dat ging als een fluitje van een cent via de portacath. Sinds ik geen chemo meer krijg gaat dat blijkbaar niet meer zo gemakkelijk. In januari moest ik in een bed gaan liggen en dat bed werd aan het voeteinde ophoog getild want er kwam geen druppel bloed  meer in de buisjes. Eén buisje ging vlot en de volgende bleven droog. M., die naast me zat zegde dat ik ongeveer op mijn hoofd stond (lag).  Verleden dinsdag was het weer van dat. Ik zat in een stoel en na de prik door de portacath vulde het eerste buisje zich zonder problemen en daarna was het weer gedaan. Geen druppel meer. Ik moest hoesten en daarna moest ik mijn arm aan de kant van de portacath omhoog gestrekt houden en raar maar waar, daar vloeide het bloed weer om de overige buisje te vullen.

De week die hierop volgde ben ik zeer druk in de weer geweest om te voorkomen dat ik ga piekeren. Maar daar betaal ik natuurlijk een prijs voor want mijn lichaam kan dat in de weer zijn nog niet aan. Drie dagen vanalles ondernemen en de vierde dag is de puf er helemaal uit en zit ik op mijn tandvlees. Ik slaap dan heel veel zonder daar echt fit van te worden maar er is geen alternatief en mijn lichaam heeft die rust heel erg nodig. En nu is het afwachten en proberen om alle zwarte gedachten uit mijn hoofd te zetten en mezelf te overtuigen dat alles goed gaat en ik alleen maar positieve berichten ga krijgen.

Op naar maandag dus!

Als ik terugkijk naar de voorbij maand, is dat met een blik van ongeloof en verdriet. Er is zoveel gebeurd en dan bedoel ik niet op landelijk of wereldvlak maar wel in de familie- en vriendenkring. We hebben een vriendenclubje dat op gezette tijden samenkomt en er een heerlijke dag van maakt. We lachen wat af struinen door de stad, Antwerpen bijvoorbeeld, en sluiten zo'n dag af met een heerlijk etentje en een super voldaan gevoel door de warmte van onze vriendschap.

Een van deze vriendinnen kreeg vier jaar en enkele maanden geleden te horen dat "K" haar had ingehaald en dat de ongelijke strijd begonnen was. We waren daar allemaal erg verdrietig om maar hoopten samen met haar dat zij zou winnen en niet de vijand. Het was een strijd die op en af ging, maar ze liet zich niet klein krijgen en vocht voor wat ze waard was, en dat was niet niks. Verleden week kregen we het bericht dat ze de dag na haar verjaardag overleden was. Voor mij was dat niet minder dan een uppercut en door de situatie waarin ikzelf verkeer, heb ik meer dan emotioneel gereageerd. In alle maanden van mijn gevecht tegen "K" heb ik dat nooit eerder zo gedaan. Ik had haar zo graag nog eens ontmoet, maar durfde het niet vragen omdat ik de indruk kreeg dat ze haar vrienden niet wilde confronteren met haar verval. Ik begrijp het en toch doet het me heel veel verdriet. Dit is niet meer in te halen en nu verwijt ik mezelf dat ik het niet toch gevraagd heb.

Twee dagen later had ik een telefoongesprek met een koormaatje, die ook aan de chemo moet en die huilend vertelde dat ze zo bang was en niet wist wat aan te vangen. Ik heb geprobeerd om haar angst weg te nemen en haar te troosten, terwijl ik zelf troost nodig had. En nog twee dagen later, in diezelfde week krijg ik te horen dat bij mijn beste vriendin een erfelijke ziekte is vastgesteld met allerlei onaangename gevolgen. Haar partner is al jaren overleden en in principe staat ze er dan alleen voor. Als ze doodmoe van haar werk komt is er niemand om als klankbord te dienen, en de stoelen zeg niets terug.

Het was alsof een centergewicht op me rustte en ik kreeg de emoties niet weggeslikt of verwerkt. En toch moet een mens door en mag je niet bij de pakken gaan zitten. Daarmee is niemand gediend en ikzelf ook niet. Gelukkig kan ik alles van me afschrijven en dat verlicht een beetje. Het neemt het verdriet niet weg en de oorzaken van dat verdriet al helemaal niet maar het blad papier is mijn maatje dat alles verstaat en begrijpt en zelfs nooit kritiek op me heeft. Die heb ik genoeg op mezelf.