Roots

Buiten ruizelt de sneeuw en dikt in een gestadig tempo het tapijt, dat reeds eerder viel, nog wat aan. Door dat sneeuwtapijt buiten, lijkt het binnen een stuk klaarder dan tijdens het regenweer van de vorige weken.
Een droogrekje staat besneeuwd op het terras en elke dag zie ik verschillende keren een merel erop neerdalen en parmantig alles overschouwen. Het zwart van zijn verenkleed lijkt nog zwarter in de witte sneeuw. Als hij zijn inspectie volbracht heeft vliegt hij naar het vogelhuisje aan de andere kant van het terras en doet zich tegoed aan de lekkernijen, die daar in een netje zijn opgehangen voor hem en zijn gevederde vriendjes.
De stilte ruist en het is alsof mens en dier een middagpauze nemen en alle geluid is verstomd. Blijkbaar heeft iedereen de waarschuwingen van de weerman ter harte genomen en waagt zich geen mens op straat. Waarom zou je ook risico's lopen als dat totaal niet nodig is. Dus maken we er een heel luie, warme zondag van. De koffie is net doorgelopen en de koekendoos is goed gevuld met een keur aan allerlei lekkers. Toch maar een beetje rustigaan doen met al die snoep, want de dinertjes volgen elkaar op in een rap tempo. Heb daarbij dan ook nog mijn verjaardag gevierd verleden week, en zo komen de caloriën in massa naar binnen en dat vind ik niet zo'n prettige gedachte! Waar is de tijd, dat ik me daar geen fluit van hoefde aan te trekken en eten en drinken kon, zoveel ik wilde, zonder een grammetje aan te komen! Dat waren onze gouden jonge jaren en ook dat is nu voorgoed voorbij.
We houden het dus matig en gezellig en tokkelen wat op het toetsenbord van de PC. Een boek lezen gaat nog steeds niet echt, want mijn ogen zijn, na die cataractoperatie nog steeds niet in orde en de voorhanden brillen, kunnen niet van dienst zijn, want zijn aan de oude ogen aangepast en dus niet geschikt voor de multifocale lenzen, die nu ingeplant zijn. En de hemel zij dank dat ik wel kan computeren, want anders liep ik helemaal verloren! TV kijken gaat ook zonder problemen. Toch merk ik 's avonds laat dat mijn ogen veel vlugger vermoeid zijn dan vroeger, maar dat zal allemaal wel nog wat tijd nodig hebben zeker en ik ben nu eenmaal niet iemand met een zee van geduld, zeker niet waar het mezelf betreft!;-))
Ik zoek en klasseer allerlei teksten, die ik door de jaren heen geschreven heb en probeer ze in een bepaalde volgorde samen te voegen. En kom dan later tot de conclusie, dat die luie zondag toch zo lui nog niet was!;-)))

Lieve blogbezoeker.
Ik wil jullie van harte een prachtig eindejaar wensen en een schitterend 2013 in goede gezondheid. Ooit las ik het volgende en het verwoordt perfect, wat ik voor iedereen wens in het komende jaar.

Ik wens jullie zonnige ochtenden en een glimlach van een voorbijganger op een grijze dag.

Ik wens u kranten, die het ook over gelukkige en gulle mensen hebben.

Ik wens u brieven van vrienden en boeken van dichters.

Ik wens u geschonken bloemen en gekregen boeketten.

Ik wens u een defecte TV en gezellige gesprekken in familiekring.

Ik wens u bioscoopjes met z'n tweetjes en leuke muziek, echte Bordeaux en Oosterse kruiden.

Ik wens u tijd om na te denken en tijd om te dromen.

Ik wens u onverwachte reisjes en aangenaam verloren rijden.

Ik wens u veel vrije tijd voor alles wat ongewoon, verrassend en wonderlijk is.

Ik wens u veeleisende vrienden en begripvolle vrienden.

Ik wens u nuttige afzondering en geheime oorden om gelukkig te zijn.

Kortom ik wens u allemaal een schitterend, overrompelend en ongelooflijk grappig en wonderlijk 2013.

Waar is hij gebleven, die drive om te schrijven en te vertellen en dingen op het papier te zetten? Ik zou het niet weten, maar het lijkt alsof ik alleen maar opneem en niets afgeef. TV kijken, heel veel lezen, krijg er niet genoeg van en haal de boeken met de zes of zeven uit de BIB, en dan resulteert dat niet eens in gevoelens en gedachten weergeven in mijn blog.

Begrijp er zelf niets van en toch is dit op het ogenblik het geval.

Mijn dagen zijn meer dan gevuld met vanalles en nog wat en mijn hoofd zit vol indrukken, die vragen om verwoord te worden en toch doe ik het niet. Hoe complex kan een mens in elkaar zitten? Dit mens in elk geval.

Ons koor heeft zijn nieuw werkjaar weer ingezet en wij zijn volop aan het repeteren voor een optreden in Bokrijk op zondag 16 september. Het zal een optreden zijn in de vrije lucht op een plein vlakbij de speeltuin en in het niet te betalen gedeelte van het domein. Het gebeurt in het kader van Art-Bokrijk en de start werd gegeven op 03 augustus. Vervolgens zijn op zaterdagen en nadien ook op de zondagen koren van overal opgetreden en iedereen kan daar zijn gading vinden, want het gaat van ernstige en klassiekere stukken tot popmuziek. Het laatste optreden vindt plaats op 30 september.

Na ons optreden starten wij met het nieuwe repertoire voor het kerstconcert.  

Op sportgebied speel ik mijn matchke tennis elke week en was op bepaalde dagen bijzitter van de wedstrijdleiding voor het open tornooi, dat intussen afgesloten is. Maar nu komende clubkampioenschappen eraan en ook daar is er weer een wedstrijdleiding nodig en dit gedurende de hele maand september.

We wisselen ons af, de leden van de sportcommissie en dan lukt het allemaal wel en hoeven we niet elke avond present te zijn.

Echter door het vele papierwerk en het vele lezen, werd ik met mijn neus op het feit gedrukt dat mijn ogen blijkbaar erg achteruit gegaan waren, dus werd een bezoek aan de oogarts wel erg dringend. Had voortdurend het gevoel dat ik mijn brilglazen moest poetsen, want zag en zie alles door een waas, dat de ene dag dichter is dan de andere, maar waardoor ik nogal nerveus werd. Toen ik echter in mei van dit jaar belde voor een afspraak, kon dit pas begin september en niet vroeger. Dat onderzoek is intussen achter de rug en ik kreeg een uitslag die ik helemaal niet verwacht had. Mijn ogen waren inderdaad erg achteruit gegaan maar het eigenlijke probleem was het feit dat ik aan beide ogen cataract heb en wel in die mate dat ik aan allebei een operatie moet ondergaan. Die kan dan ook maar doorgaan voor het eerste oog op 26 november en het tweede oog op 17 december, de dag na ons kerstconcert. Er worden dan nieuwe multifocale lenzen ingeplant en hopelijk kan ik dan weer kijken als een jong meisje!;-))

Jouw glimlach….

Jouw gezicht licht op

in de menigte

je glimlach maakt mijn dag

stralend jong

mijn verlangen golft omhoog

en verblindt dan

mijn ogen

of

zijn het tranen

van geluk

die ik huil,

hier,

om jou

Ja hoor, we hebben het weer gedaan!!! Wat dan wel??? De zaal plat gekregen met ons optreden en dat twee dagen na elkaar. Op vrijdag zijn we naar Heerlen in Nederland geweest, en dat was een optreden op uitnodiging van een vrouwenkoor met dezelfde naam als het onze, op één letter na. Onze naam is SingAsong en de hunne SingEsong. We traden op in een mooie strakke kapel met een geweldige akoestiek. Wat was dat heerlijk zingen en wat hebben we genoten. En dat was natuurlijk duidelijk te merken aan het  resultaat. We zongen ontroerende liederen, ernstige, grappige en heel stoute begeleid door sexy bewegingen en het publiek wist het allemaal te smaken.

Tot slot hebben we twee liedjes gezongen samen met onze gastvrouwen nl. You raise me up en What’s a woman .

Dit laatste werd gedirigeerd door onze dirigente en het andere door de dirigent van het andere koor. Die kregen dan een koor van meer dan vijftig mensen voor de kiezen en ze kregen er zowaar een kick van. De wisselwerking is dan gelijk te merken hé. En god wat een geluid in die kapel, héérlijk gewoon. Ik zit nog helemaal na te genieten.

De dag erna, op zaterdag 12 mei was er weer een optreden in Genk in de Limburghal met hetzelfde repertoire en dat op uitnodiging van een gekend mannenkoor de Heivinken. Dat koor bestaat al 32 jaar en dat wil al wat zeggen hé. Normaliter worden daar geen vrouwenkoren uitgenodigd, alleen mannenkoren. Zo was er nu ook een Duits koor aanwezig, dat opgericht werd in 1901. Wat zijn wij dan jonkies in vergelijking met die koren. Maar ons is dus de eer te beurt gevallen op daar te mogen optreden. Er gingen in ons koor heel wat stemmen op, die van mening waren, dat wij totaal uit de toon zouden vallen en zouden afgaan omwille van ons repertoire. Die mannenkoren zingen mooie, maar zeer ernstige muziek. Hebben allemaal de partituur in handen en staan star en stil op het podium.

De muziek, die door hen gezongen wordt is allemaal een beetje van hetzelfde genre en iets pittigs is er zelden bij.

Maar mooi is het wel. En dan komen wij! Dertig vrouwen zonder partituur in handen en volledig los en blij in wat ze brengen. En daar gingen we weer, grappig, ontroerend, ernstig en stout en wie had daar iets gezegd over afgaan???? De respons in de zaal was geweldig. Vanaf het eerste lied hadden we hen mee en de reacties waren niet uit de lucht. Als we ons programma afgewerkt hadden werd er luid om een bisnummer geroepen, maar dat zat er niet in, want het volgende koor stond te wachten. Er werd gejoeld en gefloten, geklapt en geroepen en wat dat met een mens doet, is niet te beschrijven. Het is als een warme golf, die over je spoelt en je een gelukzalig gevoel bezorgt.

Wij namen dan terug plaats achter in de zaal en nadat het hele programma was afgewerkt en de bloemen overhandigd waren aan de respectievelijke dirigenten en begeleiders, mengden de koren zich onder de bezoekers in de zaal. Een half uurtje was er alleen maar gebabbel  te horen en mensen die een drankje bestelden en dan begon plots de accordeonist van een van de koren te spelen en het gevolg was vanzelfsprekend:ieder koorlid, mannen en wij vrouwen begonnen opnieuw te zingen en hebben dat zo ongeveer anderhalf uur volgehouden zonder ophouden. Het ene liedje werd aan het andere geregen, en de muzikant stond intussen op een stoel zodat iedereen hem beter kon zien en nog meer werd meegesleept door de melodie en het ritme.  Het was zo'n avond, die je wil vasthouden en uitrekken, zodat hij nooit eindigt.;-)) Het was bijna half een ’s nachts als we eindelijk besloten er een punt achter te zetten en onze stemmen en kelen eindelijk de rust te gunnen, die ze verdiend hadden na al die inspanningen.

Wat waren dit heerlijke momenten en wat ben ik onnoemelijk blij dat ik dit talent gekregen heb en in de mogelijkheid ben om er iets mee te doen. Ik maak er anderen gelukkig mee en ben zelf waarschijnlijk nog veel gelukkiger dan zij allemaal.

Ik stap uit de auto en neem van de achterbank een groot stuk stof, dat ik naar mijn naaister ga brengen om er een prachtig tafellaken van te maken.

Ik bel aan de deur en wacht geduldig tot die wordt geopend. Het duurt even, maar daar gaat de deur open en staat het kleine vrouwtje voor me. Ze bekijkt me afwachtend en als ze me herkent, komt er een brede glimlach op haar mond. 

Hier ben ik weer eens, zeg ik tegen haar en ze antwoordt: ik heb deze week nog aan je gedacht en dacht bij mezelf: die zie je precies niet meer. 

Ik heb natuurlijk niet elke week iets te vermaken of in te korten en dan gaat er nogal eens wat tijd overheen, vooraleer ik haar weer een bezoekje breng.

Ik zeg al lachend: ik was al bang dat je op verlof was voor een paar dagen.  En prompt antwoordt ze: daar heb ik geen tijd voor want ik moet vier feesten geven! Vier feesten nog wel!!! Ja hoor want ze wordt dit jaar 90 jaar en blijkbaar heeft ze nogal wat familie, ook in Nederland waar dan verschillende feestjes voor gegeven worden.

Maar het zijn niet de feesten waarover ik me zo verwonder maar over die 90 jaar! Niet geloven. Ze is klein en kwiek, steeds goed verzorgd en humoristisch en werkt nog steeds van ’s morgens tot ’s avonds aan haar naaimachine.  ’s Avonds geen donkerblauw of zwart, zegt ze, want dat zie ik dan niet meer zo goed. En ondertussen speelt een radio vrolijke deuntjes. Ik vraag haar om mij het recept te geven en dat ik daarvoor wil tekenen. Dan glimlacht ze wijs maar zegt dan prompt: ik wil geen 100 worden, 95 is oud genoeg. Ik zeg haar, dat ze er wellicht anders over denkt tegen dat ze 95 is! Verleden jaar zegde ze: als ik 90 wordt, ga ik met pensioen!!  Nu praat ze daar niet meer over! En geloof het of niet maar ze heeft haar eigen tanden nog en geen tweede gebit en ook geen implantaten. Ze vindt dat niet zo  fijn, want als je oud wordt, worden die tanden een beetje grauw en geel, zegt ze, en dat is niet mooi! Het is hartverwarmend om met dit kleine vrouwtje te praten. Daar wordt een mens vrolijk van! Na de afspraak wanneer ik het tafellaken mag komen halen,vertrek ik naar de kapper, waar ik dan weer een andere ervaring op doe.

In de stoel naast me zit een jong vrouwtje, dat net als ik haar haren laat föhnen. Er wordt wat gekeuveld en plots hoor ik haar zeggen, dat ze haar wimpers heeft laten verlengen, extensions, zoals je dat ook voor je haren kunt laten zetten. En inderdaad, in haar haren zitten ook extensions.  Heb net vandaag een artikel gelezen over het verlengen van wimpers door zijden wimpers te laten aanbrengen. De hele ingreep zou ongeveer een uur duren. Eens aangebracht moet je er wel aan denken om niet door je ogen te wrijven, want dan heb je een probleem!

Nadien als ik zit na te denken over hetgeen ik gehoord heb, stel ik vast, dat een man of jongen op de dag van vandaag dus echt een kat in een zak kan krijgen hé! Haarverlenging, wimperverlenging, bruine ogen  verander je in blauwe door blauwe lenzen, op tanden laat je plaatjes aanbrengen om ze wit te maken of je zet implantaten, borsten die laat je oppompen of verkleinen , naargelang je er zin in hebt!  Je laat je lippen opspuiten en je rimpels wegspuiten. Permanente make-up is van elke dag. Geen fatsoenlijke nagels? Geen zorgen, gelnagels zijn zo aangebracht en zo kan ik nog wel even doorgaan met opnoemen, wat er allemaal fake kan zijn aan de bruid in spé!

En dan zie ik dat vrouwtje van 90 voor me en daarnaast de jonge vrouw in de kappersstoel en een groter contrast is er toch niet denkbaar, of wel dan? En ik vraag me af of we medelijden moeten hebben met de jonge man op de dag van vandaag?