Mijn eigen wondere wereld.

Zaterdag 25 juni 2011

Music, music, music!!!!

Het heeft wat te betekenen hé, als het koor, waarvan je een actief lid bent, 15 jaar bestaat en dit jaar een waar jubileumfeest wil geven.
En we zullen het geweten hebben. Twee avonden per week twee uren repetitie. Normaal gesproken hebben we in juli en augustus vrijaf, maar niet dit jaar. Tenminste: we gaan door tot 11 juli en herbeginnen half augustus. Vakantie ingekort met een maand en dat allemaal voor een hobby. Zijn wij toegewijd of zijn we het niet?

Ons repertoire is samengesteld uit liedjes, die tijdens die 15 jaren ooit werden gezongen. Voor velen onder ons is het echter allemaal nieuw omdat we niet zo lang bij het koor zijn en moet er aardig gestudeerd worden. Wij zingen zonder partituur, dus alle teksten en muziek moet er helemaal goed inzitten, want anders kun je onmogelijk met gevoel zingen.
Dus we zingen tweemaal per week de longen uit ons lijf om een optimaal resultaat te halen. Met een kleine groep van 7 mensen brengen we dan ook nog een liedje van Johan Verminnen "Laat me nu toch niet alleen", a capella gezongen en daarvoor moeten we ook apart repeteren. Dit half uur of drie kwartier wordt geoefend voorafgaand aan de eigenlijke repetitie. Ik kan je verzekeren, dat je stem moe is na die avond. Ik zwijg dan in alle talen en ja hoor ik kan dat!

Het repertoire is zo mooi, dat je er helemaal blij van wordt.
Thuis ligt de map met partituren opengeslagen op de eetkamertafel en regelmatig kijk ik daarin en zing ik voor mezelf weer dat lied. Ik zing, en zing, en zelfs als ik niet zing, zing ik. Klinkt misschien gek, maar het is wel zo. Die muziek gaat niet uit mijn hoofd. Ik word midden in de nacht wakker, en dat gebeurt verschillende keren elke nacht, en wat denk je dat er in mijn hoofd klinkt??? Een of ander liedje van het koor. Ik kan er zelfs nerveus van worden, omdat ik het niet kan uitvegen en mijn hoofd niet kan vrijmaken van die muziek. En als het me dan toch eens lukt, loopt M. buiten datzelfde lied te fluiten. Die heeft dat zoveel moeten horen, dat hij van de weeromstuit de melodie gaat fluiten. En dan zijn we weer bij af.

Wij gaan optreden op 01 oktober 's avonds met aansluitend een receptie voor alle
aanwezigen en 's anderendaags op zondag 02 oktober in de namiddag met aansluitend koffie en taart voor alle aanwezigen. En wat ben ik dan blij als vrienden en vriendinnen me laten weten, dat ze present zullen zijn. Mijn hart buitelt van geluk elke keer als ik een mailtje krijg om dat aan te kondigen.
Wij hebben bovendien een CD opgenomen in de opnamestudio. Een CD met één liedje: Gruitrode mijn dorp. Het werd geschreven en gecomponeerd door onze dirigente en werd altijd, bij elk optreden door de mensen gevraagd. Daarom het besluit om het op CD op te nemen en deze te verkopen aan de geïnteresseerden.
Onze optredens worden de laatste jaren telkens opgenomen op CD maar dat zijn live-optredens en hebben natuurlijk niet dezelfde kwaliteit als een studio-opame.
Ons koor bestaat uit een groep van vrouwen, die elkaar heel goed verstaan en die samenhorigheid schijnen we uit te stralen bij elk optreden, als we de mensen mogen geloven. Maar dat het héérlijk is samen te zingen, dat hoeft geen betoog, en ik hoop dat ik nog héél lang genoeg adem heb om ermee door te gaan.

Geschreven door Michelly om 18:51 6 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 13 juni 2011

Reis naar de zon.

We reden de parking op van de touroperator en zagen daar al enkele bussen klaar staan met open deuren. Er vertrekken er elke dag natuurlijk heel veel en of een van de dubbeldekkers naar onze bestemming zou rijden, wisten we nog niet. M. stopte , niet te ver van de bussen verwijderd, zodat naderhand de bagage niet te ver gesleurd moest worden. Ik hield nauwlettend mijn hoofdkussen in de gaten, want als dat op de grond viel, zou ik niet erg scheutig meer zijn om er mijn hoofd op te leggen om te slapen. Dat ding neem ik dus elke keer mee, zodat ik tenminste een kleine kans maak, om enkele uren te slapen gedurende de nachtelijke rit. Na een woordje met de hostess, die in de buurt van de autocar rondliep, begrepen we dat het inderdaad de bus was, die ons naar onze vakantiebestemming zou voeren. Eén van de chauffeurs en ook de hostess kenden we al van vroegere reizen.
Nadat de bagage uit de auto geladen was, reed M. de wagen naar de grote parking achter het gebouw, waar hij tot onze terugkomst zou blijven staan.
We hadden voorbehouden plaatsen, die we bij de boeking gevraagd hadden. In de mate van het mogelijke voldoen ze daaraan. Boven, vooraan, zodat je de weg voor je ziet en de wisselende landschappen een fijne afwisseling zijn gedurende de reis.
Onze namen lagen op de betreffende zetels en er kon dus geen discussie zijn, wie waar moest zitten. Voor ons waren er slechts twee andere zetels, waarop een oudere heer en een jonge man, die ik een jaar of twintig schatte, hadden plaats genomen. Later zou blijken dat ik het aardig bij het verkeerde eind had, voor wat betreft de ouderdom van de jonge man. Hij werd namelijk die dag 37 en dat is wel een ietsje ouder dan 20. IK had hem op de parking op en af zienlopen en direct gemerkt dat er iets vreemd met hem was. In hoeverre dat het geval was, kon ik niet opmaken uit zijn heen en weer gestap. Toen alle bagage ingeladen was en iedereen zijn plaats had ingenomen, na controle van de hostess, vertrok de bus richting Spanje. DE jonge man was druk in de weer met een fototoestel en babbelde ondertussen voortdurend tegen de oudere man, waarvan ik op dat ogenblik dacht dat het zijn vader was. Weer fout gedacht. Hij praatte tamelijk luid en vertelde aan een stuk allerlei dingen over de foto's die hij maakte en de films die hij opnam. Hij draaide een kleine driepikkel onder het toestel en plaatse het voor zich aan het venster van de autocar en filmde de weg en alles wat er zich afspeelde voor hem.
En ondertussen praatte hij non-stop tegen zijn begeleider, waarbij zijn gezicht zich af en toe met een zenuwtrek volledig vertrok, zijn tong nu en dan een paar maal uit zijn mond schoot en hij dan ook een beetje stamelde. Even later was die tic weer verdwenen en praatte hij, nog altijd luider dan normaal weer tegen Jefke of Joske. Tussendoor zei hij af en toe "miauw" en lachte dan met zo'n alwetend lachje, alsof hij iets wist waar wij geen benul van hadden. Hij noemde de oudere man bij beide namen. Dan ontwikkelde het gesprek zich op een komische manier naar het voorspellen van regen. Het regende namelijk pijpestelen en blijkbaar kon de oudere man vrij goed vooorspellen wanneer en na hoeveel tijd het zou gaan regenen. De jonge man wilde absoluut weten hoe hij dat kon leren en zegde voortdurend dat Jefke de slimste mens was die hij kende. Hij heeft de man gesmeekt en gevleid, gezeurd en gezaagd, om toch maar zijn kunde aan hem door te geven en hem te leren, hoe hij regen kon voorspellen. De oudere man kreeg hem niet aan zijn verstand gebracht dat hij hem dat niet kon leren, maar dat het een kwestie was van opletten, naar de natuur kijken, luisteren en aanvoelen en dat hij daar geen handleiding voor kon geven. De jonge man noemde zichzelf een domme boer, die niets wist. Maar als er iets duidelijk werd in de loop van die uren, gevuld met zijn onophoudelijk gebabbel, was het wel dat hij alles kon zijn, maar zeker niet dom! Hij bleek twee computers (laptops) bij te hebben in zijn bagage, en verder was hij voortdurend bezig met zijn foto/filmtoestel dat hij blijkbaar tot in de puntjes beheerde. Hij stuurde voortdurend berichtjes naar een vrouw, die hij bij de voornaam Carla noemde, en nadien zijn moeder bleek te zijn.
Die wenste hem ook proficiat met zijn verjaardag, die hij gewoon vergeten had.
Ik luisterde met hoe langer hoe meer interesse naar het gebabbel van de jonge man en raakte gewoon gefascineerd door de persoon achter dat eigenaardig trekkende gezicht. En ik vroeg me af wat het voor hem betekende om te zijn, wie hij was, en daar dag na dag mee te moeten leven en of hij dat tenvolle besefte. De oudere man zegde tijdens een van de stops, hij is niet mijn zoon. Hij was bevriend met mijn zoon, en toen die trouwde en ik alleen achterbleef na de dood van mijn vrouw, heb ik hem in huis genomen en nu zorg ik voor hem. Hij wilde zich verontschuldigen voor het gebabbel van de jonge man, maar wij hadden dus al lang begrepen dat er iets scheelde. Maar ik begreep eveneens dat tegenover die tekorten waarmee hij moest leven, heel wat speciale talenten verborgen zaten in dat hoofd van die jonge man, die eruit zag als een onvolwassen jongen en totaal in de ban was van allerlei dingen, die hij absoluut wilde kennen en leren.

Geschreven door Michelly om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht

Berichten van 1 juni 2011 tot 30 juni 2011

Music, music, music!!!!

Reis naar de zon.

Meer van Mijn eigen wondere wereld.