Maandag 26 mei 2008
Zonnebaden....waterbaden.....
En ja hoor, hier zijn we weer. Terug van weggeweest en als ik hier ons weer bekijk en meemaak, had ik beter wat verder naar het zuiden getrokken in plaats van naar huis terug te keren. Nu moet ik eerlijkshalve vertellen, dat ik het weer in Spanje nog nooit zo kwakkelig en slecht heb meegemaakt als deze veertien dagen in mei. Echt belgisch weertje. Voormiddag was het betrokken en grijs en er stond een vinnige koude wind. We lieten ons niet tegenhouden en trokken een extra jasje aan en vertrokken voor een lange wandeling. Goed voor het verwerken van al die lekkere gerechten en dessertjes, die ons elke dag werden voorgeschoteld. En wat is het moeilijk om daar vanaf te blijven!! Zodra Laura zich dus verstopte achter grijze wolken, trokken wij op pad en liepen kilometers lang de voormiddag stuk. De eerste grijze morgen dat we vertrokken, opperde ik dat we misschien beter een regenscherm konden meenemen. Algemeen protest, want "in Spanje is het misschien grijs, maar hier regent het niet!" Ik had daar zo mijn twijfels over maar legde me neer bij de overtuiging van de vijf andere vrouwen. Een goede twee uren later kreeg ik dan ook de bevestiging, dat je steeds gehoor moet geven aan je intuïtie en je niet moet laten ompraten. Eerst regende het aarzelend, dan een beetje harder en even later stortregende het zo erg, dat men ons zelfs tegenhield, toen we een boetiek wilden binnenstappen. Wij zouden alles natmaken en de kleren zouden vuil worden. Ik, in tegenstelling tot sommige andere, kon zelfs begrip opbrengen voor de houding van de winkelmeisjes.Er werd dus koortsachtig uitgekeken naar een winkel met regenschermen of regenkleding. En raar maar waar, overal toverden dewinkelhouders die dingen te voorschijn, alsof ze het hele jaar niets anders deden dan dit item verkopen.
Onze wandeling werd in verhoogd tempo afgelegd en ons rijtje had meer weg van een rij natte eenden achter elkaar dan van een groepje genietende wandelaars.
Terug in het hotel ging de rit rechtstreeks naar de kamer om ons om te kleden en de natte spullen te drogen te hangen.
Onze mannen waren slechter af, want die reden met hun koersfiets in de bergen en dan ben je niet zomaar een, twee, drie terug beneden. Een afdaling is steeds gevaarlijk maar dat is zeker het geval als het pijpestelen regent.
Toen ze later in het hotel arriveerden, waren ze dan ook door en door nat en verkleumd. Kleren en fiets waren aan een schoonmaakbeurt toe, om van de mannen zelf dan nog maar te zwijgen.
Na een goede douchebeurt gingen we samen eten en brachten we de namiddag in ons eigen tempo door met vanalles en nog wat.Voor mij is dat steevast een boek en dan kan rond mij de wereld vergaan zonder dat ik er erg in heb.
's Avonds na het avondeten zaten we allemaal in de bar te babbelen en te kletsen en het vreselijke weer kon ons niet deren. Wat er nu uitvalt, kan morgen niet meer naar beneden komen, was de slogan. Dus we lieten het aan ons hart niet komen. Wij zaten met de hele groep samen aan enkele tafeltjes aan het venster naar het zwembad. Plots was er een oorverdovende slag en gerammel. Ik dacht echt dat een gedeelte van het gebouw naar beneden kwam. Mensen vlogen op en er was geren en geroep. Enkele kinderen huilden en er werden bevelen geschreewd . Onmiddellijk stonden er rijen mensen te drummen om maar niets van het schouwspel te missen. Op dat ogenblik wisten we niet wat er gaande was of wat er gebeurd was. Later bleek dat de wand van ca 15 meter tegenover ons, aan de straatzijde, die bijna volledig uit glas bestond, door een tornado of windhoos of hoe het fenomeen ook mag heten, naar binnen geblazen was en in diggelen op de grond lag.Een man lag onder een hoop gebroken glas en kinderen hadden verwondingen in hun gezicht. Een klein meisje had een hechting van 8 draadjes op haar voorhoofd. Later stonden er jonge vrouwen op de toiletten de spinters uit hun kleren te kloppen en uit de huid van hun nek te verwijderen.
Er was een dokter en verpleger ter plaatse en die hebben ter plaatse verzorging toegediend. Ondertussen ging het noodweer buiten door en moest de kapotte vensterwand toegenageld worden door planken of een voorlopige afscherming tegen de regen en de wind. De wind en de regen joelden en huiden en maakten een oorverdovend lawaai.
Als ik dat achteraf overdenk, is het verwonderlijk, hoe rustig de mensen gebleven zijn. Er is totaal geen paniek uitgebroken, hetgeen toch niet verwonderlijk geweest zou zijn in deze situatie. 's Anderdaags hoorden we dat de omliggende straten afgesloten waren om de bomen, die uit de grond gerukt waren door de storm, te verwijderen. Meer dan tien stuks waren ontworteld en dat zegt toch wel wat over de kracht van de storm.
En nog was het hele water niet gevallen! We hebben er zo ongeveer elke dag een portie van gekregen maar niet meer met de furie en overvloed van die avond.
