Naar de inhoud

ZUCHEROKE

TIENEN DRAAIT ROND
akke.beakke.be
Tienen - Tintelende stad - Suikerstad -mijn stad -

Isoleren

"Belg weet niet dat hij zijn dak bijna gratis kan isoleren"

 

Vier op de vijf Belgen heeft geen idee van de prijs van dakisolatie. Zij die wel denken de prijs goed in te kunnen schatten, overschatten die met gemiddeld 80 procent. Dat blijkt uit een onderzoek door bouwsite Livios en marktonderzoeksbureau iVOX.
 
De ondervraagden Belgen denken dat ze voor de isolatie van een oppervlakte van 100 m2 gemiddeld 1.838 euro betalen indien ze de klus zelf uitvoeren en 3.801 euro indien ze een beroep doen op een installateur. "In realiteit gaat het echter om respectievelijk 1.000 en 2.000 euro, dat wil zeggen een overschatting van 80 procent en 90 procent".
 
Uit het onderzoek blijkt ook dat de overheidssteun voor dakisolatie bij velen onbekend is en systematisch zwaar wordt onderschat. De Belg denkt gemiddeld 21 procent terug te krijgen wanneer hij zijn dakisolatie zelf plaatst en 27 procent als hij die laat plaatsen.
 
"In de realiteit kost dakisolatie nagenoeg niks meer, of heb je de investering na een jaar terugverdiend", luidt het. Opvallend daarnaast is dat mensen die hun dak isoleren in amper een derde van de gevallen (29 procent) ook daadwerkelijk een premie aanvragen bij de regionale overheden.
 
Volgens Livios bevestigt het onderzoek de nood aan heldere en beschikbare informatie. "Door de foute inschatting van de kosten en de mogelijke premies is de stap om ook daadwerkelijk te isoleren nog te groot. Dat terwijl honderdduizenden woningen vandaag nog ondermaats geïsoleerd zijn." (belga/sps)

 

 

Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Fantastisch verhaal

Word ik nu brandweerman?

 

Dit zal je misschien raken tot diep in je hart, want het is een fantastisch verhaal!

 

In Phoenix, Arizona, keek een 26‐jarige moeder neer op haar zesjarige zoon, die

leed aan terminale leukemie.

Hoewel haar hart vol droefheid was, voelde ze zich ook vastbesloten.

Zoals elke ouder wenste ze dat haar zoon opgroeide en zijn dromen kon waar

maken. Nu was dat niet langer mogelijk.

Leukemie zou daar voor zorgen. Maar ze wilde toch dat de droom van haar zoon

vervuld zou worden.

Ze nam de hand van haar zoon en vroeg: ‘Billy, dacht jij ooit aan wat je wilde

worden als je groot zult zijn? Heb je ooit gedroomd en gewenst wat je met je

leven zou willen doen?

Mamma, ik wilde altijd brandweerman worden wanneer ik groot ben.’

De moeder glimlachte en zei, ‘Laten we eens zien of we jouw wens in vervulling

kunnen laten gaan.’

Die dag nog ging ze naar de lokale branweerkazerne waar ze brandweerman Bob

ontmoette, die een hart had zo groot als Phoenix.

Ze legde uit wat de laatste wens van haar zoon was en vroeg of het misschien

mogelijk was haar zesjarige zoon mee te nemen in een brandweerwagen voor een

ritje rond de kazerne.

Brandweerman Bob antwoordde: ‘We kunnen beter doen dan dat. Als je zorgt dat

je zoon woensdagmorgen om 7 uur klaar staat, maken we hem erebrandweerman

voor de hele dag. Hij mag meekomen naar de kazerne, eten met

ons, meegaan naar alle oproepen, alles erop en eraan!

En als je ons zijn maten geeft, zorgen we voor een echt uniform voor hem, met

een echte brandweerhelm – geen speelgoed –met het logo van de Phoenix

Brandweer erop, een gele jas zoals wij dragen en rubber laarzen.

Ze worden hier in Phoenix gefabriceerd, dus we kunnen ze snel hebben.’

Drie dagen later pikte brandweerman Bob Billy op, deed hem zijn uniform aan en

begeleidde hem van zijn ziekenbed naar de wachtende ladderwagen.

Billy ging achter in de wagen zitten en reed mee terug naar de kazerne. Hij was in

de hemel.

Er waren die dag drie oproepen in Phoenix en Billy mocht mee naar alle drie deze

oproepen.

Hij reed mee in verschillende brandweerwagens, in de ziekenwagen en zelfs in de

auto van de commandant.

Hij werd ook gefilmd voor het lokale nieuwsprogramma.

Nu zijn droom, die hem met alle liefde en aandacht geschonken werd, waarheid

geworden was, werd Billy zo diep geraakt, dat hij drie maanden langer leefde dan

de dokters voor mogelijk hielden.

Op een nacht begonnen zijn vitale functies dramatisch achteruit te gaan en de

hoofdzuster in het verpleeghuis voor terminale patiënten, die vond dat niemand

eenzaam mocht sterven, begon de familieleden te bellen om naar het ziekenhuis

te komen.

Toen herinnerde ze zich de dag die Billy doorgebracht had als brandweerman en

ze belde de brandweercommandant en vroeg of het mogelijk was een

brandweerman in uniform te sturen naar het ziekenhuis om bij Billy te zijn

wanneer hij overging naar de overzijde.

De commandant antwoordde: ‘We kunnen beter dan dat. We zijn er binnen de

vijf minuten. Wilt u me een plezier doen?

Wanneer u de sirenes hoort en de zwaailichten ziet, wilt u dan via het

omroepsysteem aankondigen dat er geen brand is?

Het is de brandweer die een van haar fijnste leden nog eens wil zien. En wilt u het

raam van zijn kamer openen?

Ongeveer vijf minute later arriveerde een ladderwagen bij het ziekenhuis en

schoof de ladder uit tot Billy’s open raam op de derde verdieping ‐‐‐‐‐‐

16 brandbestrijders klommen via de ladder tot in Billy’s kamer!!

Met de toestemming van zijn moeder knuffelden zij hem en vertelden hoeveel ze

van hem hielden.

Met zijn laatste adem keek Billy op naar de commandant en vroeg: ‘Commandant,

ben ik nu een echte brandweerman?’

‘Billy, dat ben je, en de hoofdcommandant, Jezus, houdt je hand vast,’ zei de

commandant.

Op deze woorden glimlachte Billy en zei, ‘Ik weet het, Hij houdt mijn hand al de

hele dag vast en ik hoorde de de engelen zingen’.

Hij sloot zijn ogen voor de laatste keer.

Mijn opdracht was dit verhaal te zenden naar minstens vier mensen van wie ik

hoop dat ze door God gezegend worden en ik pikte jou eruit.

Een waar gebeurd verhaal uit het Engels vertaald door Rick.

 

Reageer op dit bericht

Tatiana Silva

Tatiana Silva koningin van Nacht van Exclusief

NVT - Miss België 2005, Tatiana Silva, wordt het gezicht van de 13de Nacht van Exclusief waarvan de drie gala-avonden dit jaar plaatsvinden op 18,19 en 20 maart in het Casino van Knokke. Gisteren vond de fotoshoot plaats van Tatiana in avondjurk. De japon is gemaakt van exclusieve Thaise zijde en afgewerkt met goudbrocaat en gouden kant.

Bij de jurk horen ook kevervleugels, dezelfde als kunstenaar Jan Fabre gebruikte voor de bekleding van het plafond in het paleis van Laken. Een deel van de vleugels zijn tot pailletten verknipt en een voor een in orchideemotief aangebracht.

Bij de jurk hoort een gouden tiara, bezet met diamanten en afgewerkt met edelstenen. De tiara werd in Thailand gemaakt naar ontwerp van de Belgische couturier Geert De Puysseleyr. (JDR)

 

 

Reageer op dit bericht

Ook zwanen scheiden

Het einde van een sprookje: ook zwanen scheiden

 

Voor mensen is een scheiding de normaalste zaak van de wereld. Bij zwanen is het uniek als een koppel een punt zet achter een relatie. Britse wetenschappers zijn dan ook verbaasd dat twee zwanen voor de 'echtscheiding' kozen. Zo komt een sprookje in de dierenwereld ten einde...

De legende vertelt dat zwanen blijven rouwen als hun partner sterft. Ook de wetenschap heeft dat tot nu toe altijd bevestigd: zwanen blijven verschillende seizoenen 'single' als hun wederhelft overlijdt. En dat is veel voor vogel die in het wild maar ongeveer 15 jaar leeft. In Bewick is het ondenkbare toch gebeurd: twee zwanen zijn uit elkaar gegaan.

Ieder jaar verhuizen de zwanen van Bewick duizenden kilometers van Groot-Brittannië naar Scandinavië en Rusland. De zwanen vertrekken als koppel en keren ook altijd als koppel terug. Het personeel kent de alle zwanen individueel en dus weten ze welke zwanen een koppel vormen. De mannelijke zwaan Sarindi keerde onlangs zonder partner terug met een nieuwe partner. Even later dook ook zijn ex-partner Saruni op met een ander mannetje.

Het is nog maar de tweede keer in 40 jaar dat twee zwanen van Bewick scheiden. Mogelijk heeft het met de voortplanting te maken. Als een koppel vaak faalt om eitjes te produceren, kunnen ze besluiten om hun geluk elders te beproeven. (gb)

 

 

Reageer op dit bericht

Viandradomein

Grootjans: 'Vianderdomein moet groene stadslong worden'

TIENEN - Het is nog niet duidelijk wat er met het Vianderdomein zal gebeuren, nu de beheersovereenkomst met de Tiense Fishing Club beëindigd werd. De stad wil het opwaarderen tot de groene long van Tienen.

Het Vianderdomein is het enige overgebleven plekje groen op wandelafstand van het stadscentrum. En dat willen ze in Tienen nu uitbuiten. Nu de overeenkomst met de Fishing Club op haar laatste benen loopt, beginnen ze op het stadhuis te denken aan wat ze met het domein kunnen aanvangen.

'Het Vianderdomein moet de groene long van Tienen worden', zegt schepen van Sport en Recreatie Patrick Grootjans (SP.A). 'Er is intussen een werkgroep opgericht om te bekijken wat we er concreet gaan doen. Een ding is zeker: de bestemming wordt niet gewijzigd. Het Vianderdomein blijft een recreatiezone.'

Het Vianderdomein was de voorbije maanden onderwerp van verhitte discussies, onder meer na een dispuut over illegale bewoning op het domein. Nu is de kogel dan toch door de kerk: de club mag tot eind 2011 nog wel gebruik maken van de cafetaria, de visvijver en de minigolf, maar daarna is het onherroepelijk gedaan. De club moet een boete van 7.200euro ophoesten voor het onrechtmatig bewonen van een pand op het domein. Het onderhoud van het domein zal voortaan door de stad gebeuren.

Dat veroorzaakt gemor vanuit de oppositiebanken. Zij vinden het niet kunnen dat - ondanks de maandenlange discussies - de club de faciliteiten mag gebruiken en exploiteren, terwijl de stad de terreinen onderhoudt.        (IBO)

 

Reageer op dit bericht

Snelheidscontroles

Snelheidscontroles in februari

Tienen - De politie van de zone Tienen-Hoegaarden kondigt snelheidscontroles aan tijdens de maand februari.

Op volgende dagen:

• woensdag 10 februari tussen 21.00 en 05.00 uur;
• maandag 15 februari tussen 13.00 en 21.00 uur;
• vrijdag 26 februari tussen 05.00 en 13.00 uur.

Tijdens het weekend van 19, 20 en 21 februari zullen er alcohol- en drugcontroles gehouden worden.

Bij alle politiecontroles wordt toegezien op het dragen van de veiligheidsgordel in de wagen en het niet overschrijden van de tonnagebeperkingen. Verder zal ook het wildparkeren beboet worden. Naast geplande controles, zijn er op geregelde tijdstippen ook onaangekondigde acties.              Raymond Billen

Reageer op dit bericht

Paris Mon Amour

Paris mon amour

De Pont Alexandre III met zijn art-nouveaulantaarnpalen.pn

Op vrijersvoeten in de lichtstad — Parijs geldt wereldwijd nog altijd als de ongekroonde hoofdstad van de liefde. Maar waar moet je precies zijn voor die o zo romantische momenten? De Standaard wandelde langs de mooiste plekjes voor een kus.

Het is al avond, het is donker en het is stil op straat. Parc Buttes Chaumont, in het noordoosten van Parijs, is al gesloten en lijkt er verlaten bij te liggen. Maar één ingang is nog open: het hek aan de Rue Botzaris. Vanaf hier lopen we door naar café-restaurant Rosa Bonheur, waar tot middernacht gegeten en gedronken kan worden in het verder verlaten park. Een diner tussen de bomen of samen met een wijnglas uitkijken op het heuvelachtige park: deze bestemming in Buttes Chaumont is de ideale start van een romantische avond in Parijs.

Een goed alternatief, ook in het noorden, vormen de stenen trappen voor de Sacré-Coeur. De basiliek is gelegen op een van de hoogste plekken in de stad en is natuurlijk een bekende toeristische trekpleister, maar de trappen zijn ook een prachtplek voor geliefden om even te verpozen en de stad te overzien. Het is hier rustig, er razen geen auto's voorbij. De stad ligt aan je voeten. Aan het eind van de middag zie je hier de zon ondergaan boven de daken van Parijs. En later op de avond is het stiller, zijn de busladingen toeristen verdwenen en kijk je uit op de lichtjes en de monumenten van de stad.

We lopen door de Rue Foyatier naar beneden, de heuvel af. Hier heb je nog altijd een uitzicht op Parijs, maar word je omringd door bomen en sierlijke lantaarnpalen.

De volgende bestemming: Place des Abbesses. Daar ligt de ‘Mur des je t'aime'. De kunstenaar Frédéric Baron begon in de jaren negentig met het verzamelen, in zoveel mogelijk talen en dialecten, van dat ene zinnetje: ‘Ik hou van jou.' En dat leidde tot een muur, waarop nu 311 versies van dat ene zinnetje staan. Er staat natuurlijk ‘je t'aime', ‘I love you', maar ook ‘Ik hou van je', ‘ik zie u gaarne!' en honderden andere varianten, van ‘Nimitztlazòtla' tot ‘euh chtèmti'. Geliefden schrijven er vaak nog een eigen variant bij, meestal aangevuld met hun eigen namen en hartjes.

We dalen verder af, laten Montmartre achter ons, en steken de Boulevard de Clichy over.

In de Rue de Navarin hangt een uithangbord: Amour staat er in neonletters. Dit is dé plek in Parijs waar de liefde stijlvol bezegeld, dan wel geconsumeerd mag worden. Hôtel Amour heeft namelijk in geen enkele kamer televisie of telefoon. Maar wel grote spiegels rond de bedden en heel ruime douches en ligbaden. Een deel van de kamers is ingericht door kunstenaars, een ander deel van de kamers is geheel, maar dan ook geheel zwart. Voor wie nog twijfelde: Hôtel Amour biedt geliefden in tijdnood ook de gelegenheid een kamer te huren voor drie uur (12 uur 's middags tot 15 uur).

Geliefden die de daad nog niet zo letterlijk bij het woord willen voegen, vinden twee straten verder hun oase. Het Musée de la Vie Romantique ligt een beetje verscholen aan een binnenplaats van de Rue Chaptal. De van oorsprong Hollandse schilder Ary Scheffer vestigde zich hier in 1811, en later werd het een geliefd toevluchtsoord voor kunstenaars van de romantische school, variërend van de muzikant Frédéric Chopin tot de schilder Eugène Delacroix. In het museum zijn schilderijen van Scheffer en bezittingen van de schrijfster George Sand te zien. Dat is al voer voor romantici, maar minstens even aanlokkelijk is de tuin. Volg het bordje ‘Thé dans le jardin' en je komt uit tussen eeuwenoude bomen, grindpaadjes, een rozenperk en tafeltjes en stoeltjes. Zodra de temperatuur het toelaat (meestal van mei tot en met september), wordt de prachtige serre in de tuin ingericht als theesalon. Geliefden nestelen zich dan met een glaasje thee, samen prikkend in een taartje, in de meest romantische tuin van Parijs.

We willen naar de Seine, maar lopen natuurlijk wel via het Palais Royal. In de zinnenstrelende binnentuin, te bereiken via enkele kleine poortjes, wandel je door de honderden meters aan galerijen die werden gebouwd in de 17de eeuw. In het midden van de tuin zitten mensen rond de vijver, aan de zijkanten zitten stelletjes onder bomen. Eeuwen geleden werden hier mini-jachten op wild en feesten met muziek en dans georganiseerd. Nu is het een oase van rust midden in de lichtstad.

Op naar de Seine dan. De rivier blijft in Parijs een van de mooiste bestemmingen om bij weg te mijmeren, om op je knieën te gaan of om je af te vragen waarom je hart zo hevig klopt. Neem de Pont Alexandre III. De vergulde koperen standbeelden op de vier zeventien meter hoge pilaren zijn sprookjesachtig als het licht er 's avonds op schijnt. De prachtige art-nouveaulantaarnpalen zorgen met hun zachte verlichting voor romantiek op de brug.

En dan is er het uitzicht. Naast de brug ligt het Grand Palais, dat ook 's avonds op zijn mooist is. De majestueuze glazen koepel wordt van binnenuit verlicht. Boven op het dak wappert de Franse driekleur in het felle licht van de schijnwerpers, terwijl de verlichte koperen paarden van de kunstenaar Georges Récipon van het dak af lijken te galopperen.

Iets westelijker ligt de Pont Bir Hakeim. Deze brug over de Seine ademt mystiek en romantiek tegelijk. De metershoge metalen zuilen, de pontificale stenen boog in het midden, de prachtige klassieke lantaarns: ze vormen een betoverend geheel dat niet voor niets een rol speelde in de filmklassieker Last tango in Paris.

Halverwege de brug kun je afdalen naar de Allée des Cygnes (Pad der Zwanen), een langgerekt smal eiland dat in 1827 midden in de Seine werd aangelegd. Hier staan platanen en populieren. De houten bankjes zijn een geliefde plaats om namen, hartjes en liefdesbetuigingen in te kerven.

We vervolgens ons parcours, wandelen door het park achter de Eiffeltoren en komen uit bij het bijna driehonderd jaar oude Hôtel Biron aan de Rue de Varenne. De beroemdste bewoner van het pand was ‘verleid door de schoonheid van het herenhuis en de wilde charme van het park eromheen'. Dat was de beeldhouwer Auguste Rodin, die zoals bekend een heftige liefdesrelatie onderhield met Camille Claudel. Rodin woonde hier de laatste jaren van zijn leven, in het pand dat nu Musée Rodin is.

In het drie hectare grote park eromheen zette hij beelden. Een verplichte stop voor tere zielen is Rodins beeld van Orpheus, de dichter en zanger die volgens de Griekse mythologie hele volksstammen en zelfs dieren wist te betoveren met de schoonheid van zijn kunsten.

Wie de natuur inspirerend vindt, loopt door naar de Jardin du Luxembourg. Neem de ingang aan de Rue de Vaugirard en loop langs de fraaie Orangerie van de Franse Senaat. Rechts liggen de kleine, achter bomen en struiken verstopte plantsoenen met houten bankjes. Intimiteit gegarandeerd. Links voor ligt de elegante vijver, waar kinderen met bootjes spelen en mensen op stoeltjes boeken lezen en waar je een prachtig uitzicht hebt op het Senaatsgebouw: het naar Florentijns voorbeeld gebouwde Palais du Luxembourg.

Niet ver hiervandaan ligt de Rue de Furstemberg, een ministraatje in Saint-Germain des Prés, met hoge herenhuizen met prachtige gevels en houten luiken. In het midden van de straat ligt een kleine verhoging, sommigen noemen het zelfs Place Furstemberg, met één fraaie lantaarnpaal en vier bomen. Achter de poort op de hoek woonde de schilder Eugène Delacroix tot zijn dood, in 1863. Zijn bijnaam: Le Prince des Romantiques. Dit pleintje is, met al z'n intimiteit en lieflijkheid, een ideale plaats om te kussen of gekust te worden.

Terug naar de Seine dan. Op de kade lopen we binnen bij restaurant Lapérouse. De geschiedenis van dit etablissement gaat terug tot 1766. Guy de Maupassant en Emile Zola aten er en Victor Hugo nam er zijn kleinzoon mee naartoe om de huisgemaakte confitures te proeven.

Ook Lapérouse is al sinds jaar en dag een ondeugend bedevaartsoord voor geliefden. Het restaurant heeft op de tweede verdieping zes privékamers waar – onder andere – kan worden gegeten. De Salon de la Belle Otero is één van die minikamers, met een tafel gedekt voor twee, prachtige muurschilderingen en een rood pluchen bankje. Aan de muur zit een knopje voor de bel. De deur van de kamer kan namelijk dicht. Pas als je op het belletje drukt, weet het personeel dat de kust veilig is en dat het mag binnenkomen.

Tegenover het restaurant ligt het Île de la Cité met zijn fraaie driehoekige Place Dauphine. Een pleintje met bankjes, een plantsoen, prachtige oude gevels en een boekbinderij (Mors Doré) die hier al sinds 1876 is gevestigd, maken van deze driehoek een plaats waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Yves Montand en Simone Signoret gingen hier in de jaren vijftig samenwonen, na op slag smoorverliefd te zijn geworden.
Jacques Dutronc bezong het plein in zijn vermaarde ‘Il est cinq heures, Paris s'éveille…”.

Op het buureiland, Île Saint-Louis, zoeken we de uiterste punt op, aan de oostkant. We gaan daar het plantsoen in en lopen de trap af, naar beneden. Dit moet de kleinste kade van Parijs zijn. Maar wat voor kade. Tussen de bomen staan stenen bankjes, het water van de Seine klotst bij onze voeten op de kasseien. Als we naar het westen kijken, zien we de Notre Dame, als we naar het oosten kijken, zien we water zo ver het oog reikt. Precies op dit punt komen de twee stromen van de Seine samen.

Aan de overkant van het water vinden we onze laatste liefdesbestemming, de Place des Vosges. Met zijn bijna vierhonderd jaar is de Place des Vosges het oudste plein van de Franse hoofdstad, waar ooit de koninklijke familie woonde, maar ook bekende Parijzenaars als Victor Hugo en de Markiezin van Sévigné.

We komen er via een indrukwekkende stenen poort, in de Rue de Birague, en zien rondom lange galerijen met stenen gewelven. In het park staan vier grote fonteinen, rijen bomen met bankjes eronder en een standbeeld van Lodewijk XIII te paard.

Is er een mooiere plek om als geliefden te verpozen, omringd door zoveel schoonheid?        (F.Renoud)

 

 

Reageer op dit bericht

"Tins"

TIENS

 

'n vrië strop: een echte deugniet – vrië is ook een soort stopwoord wanneer men ergens geen adjectief voor vindt: ’n vrië match, ne vrië fillem, …
(déé) vleug: schelm, deugnietne galjaar: (Frans – gaillard) vrolijke kerel
de kowej pètte: deugnieterij
bèssembinger: (letterlijk) bezembinder - (figuurlijk gebruikt als niet altijd onsympathiek scheldwoord) – schavuit, deugniet

(oere) wés: een pluk haar, maar ook een (stro)bundel
mèttelzoasse: gesukkel, geknoei
raboestige: onbeschaafd, onstuimig, onbeleefd
bèssembinger: (letterlijk) bezembinder - (figuurlijk gebruikt als niet altijd onsympathiek scheldwoord) – schavuit, deugniet
lourejas: deugniet
koepoo's: (Frans – coupon) treinkaartje(s)
oeëster: (letterlijk) oester – (figuurlijk) oorveeg
martenei: (Frans – martinet) karwats, houten stok met op het uiteinde lederen stroken

afgemoad: gezeurd, gezanikt
altroasse: (Frans – altération) onaangenaam getroffen door een voorval, een feit, een (nieuws)bericht; ook ontroasse
anrasje: (Frans – rage) woede; ook érasje

pèrmanansse: (Frans - permanence) politiekantoor
faai: (smalend bedoeld) onnozelaar, idioot
kottegoar: het gebouw op de Grote Markt van de 'Corps de Garde' - dit gebouw werd gerestaureerd en sedert 2002 ingericht als het Suikermuseum
verroateld: ontstoken, geïrriteerd, geïnfecteerd
mèkkessmoel: apengezicht
bransjelétten: ook de menotte; handboeien
't Teureke: het Toreke, de voormalige gevangenis die in 1847 werd gebouwd onder leiding van stadsarchitect François Drossaert; in 1978 werd het gebouw gerestaureerd, een eerste maal uitgebreid en ingericht als museum, de tweede uitbreiding vond plaats in 1999 - oep 't teureke gezéëte : in de gevangenis gezeten
pandoeling: ook pandoewring; een draai om de oren, een pak voor de broek
gedoeireg: voortdurend
rèngeloode: Reine Claude, een oud pruimenras dat zijn naam ontleende aan koningin Claude, de echtgenote van François I van Frankrijk

Reageer op dit bericht

Huisvuilafval

Schepen Soens stelt huisvuiltarief in vraag

Tienen - Schepen Marc Soens (op zijn blog) hekelt het sluikstorten van huisvuil aan de glasbollen. Het gaat om mensen die de huisvuiltaks per zak omzeilen. Soens vraagt zich af of een forfaittaire taks niet (opnieuw) aangewezen is.

Marc Soens: 'Glasbakken dienen om glasafval in te gooien. Het mag geen openbaar vuilstort worden waar men om het even wat achterlaat. Toch gebeurt dit in Tienen volop. Het huidig systeem van vuilnisophaling is een eerlijk en rechtvaardig systeem, want het is gebaseerd op volume: wie weinig afval heeft, betaalt minder dan wie veel huishoudelijk afval produceert. Laat ons proberen om dat zo te houden.'

Maar: 'Wie zijn afval om het even waar achterlaat, moet beseffen dat het onhygiënisch is, dat het de stad ontsiert en bezoekers afschrikt en - ook belangrijk - dat de hele gemeenschap meebetaalt om al dat vuil op te ruimen. Na een evaluatie moet er beslist worden of we al dan niet naar het oude systeem terugmoeten waarbij iedereen automatisch via de gemeentebelastingen eenzelfde bedrag zal moeten betalen voor de afhaling van huishoudelijk afval. Dat systeem is niet rechtvaardig, want wie weinig aval heeft, betaalt evenveel als wie veel afval heeft, maar als het moet dan moet het maar. Straten en pleinen gebruiken als stortplaats kan niet langer.'                       Raymond Billen

 

Reageer op dit bericht

Struisvogels

Waarom struisvogels niet kunnen vliegen

 

Vogels zijn gemaakt om te vliegen, dus hoe komt het dan dat de struisvogel en de emoe, dat niet kunnen? Het zou allemaal de schuld van het uitsterven van de dinosaurussen zijn.
 
Volgens vorsers aan de Australian National University (waar anders) blijkt uit moleculair onderzoek dat de in dat land voorkomende vogels als emoe's en struisvogels oorspronkelijk wel degelijk konden vliegen. Dat is op zichzelf al een verrassing, omdat tot dusver werd gedacht dat ze afstamden van niet-vliegende dieren. Maar de struisvogel en de emoe konden ook goed lopen en zochten en vonden hun voedsel vaak op de grond. Waar ze dan weer bedreigd werden door roofdieren zoals de dinosauriërs.
 
Toen die zo'n 65 miljoen jaar geleden waren uitgestorven zo schrijft onderzoeksleider dr. Matthew Phillips in het tijdschrift Systematic Biology, "was er voor de vogels geen reden meer om weg te vliegen wanneer ze bedreigd werden, waardoor ze geleidelijk aan de kunst van het vliegen verloren. Ook waren ze intussen te dik en zwaar geworden om het luchtruim nog te kunnen kiezen". (belga/mvl)

 

 

Reageer op dit bericht

Meer van ZUCHEROKE

↑ Terug naar de berichten