Ingesneeuwde passagiers Brussels Airlines mogen ticket omruilen

BRUSSEL - Brussels Airlines biedt door het winterweer reizigers met een vliegtuigticket voor vandaag de mogelijkheid aan om hun ticket om te ruilen voor een andere datum of een latere vlucht. Die actie geldt bovendien ook voor reizigers die woensdag hun vlucht gemist hebben door problemen op de weg.

Dat meldt de luchtvaartmaatschappij woensdag in een persbericht. Brussels Airlines onderneemt naar eigen zeggen voor de vierde keer deze actie door de extreme weersomstandigheden deze winter in België.

Reiziger kunnen voor meer informatie terecht op het nummer 078/18.88.89.

Recordfile van 950 km door de sneeuw

Door de sneeuwval deze ochtend zat het verkeer helemaal in de knoop. Om 08.40 uur stond er een ongeziene file van 950 kilometer. Rond de middag stond er nog altijd 260 kilometer file. De federale politie meldt intussen dat in Wallonië vrachtwagens van meer dan 3,5 ton de snelwegen niet meer op mogen.

Het fileleed van deze ochtend was ongezien, meldt Touring. Het vorige filerecord is nog maar enkele weken oud, en bedraagt 520 kilometer. Het nieuwe record is dus bijna een verdubbeling. Volgens Marc Van Damme, verantwoordelijke verkeersinformatie bij de VAB is het fileleed te vergelijken met het ergste op de Franse wegen tijdens de zomer. 'Dit is vergelijkbaar met 1 augustus in Frankrijk.'

In de provincie Antwerpen raadt de politie vrachtwagenchauffeurs aan om de snelwegen te mijden. In Wallonië is er zelfs een verbod afgekondigd.

Alle records verbroken

De sneeuwval begon in het westen van het land en trok verder landinwaarts. Om 06.00 uur woensdagochtend stond er al 50 kilometer file, het dubbele van normaal. Vanaf 06.45 uur explodeerde de filelengte: om 07.00 uur werd de kaap van 300 kilometer overschreden, tegen 70 kilometer normaal.

Het fileleed vertaalde zich in files op de E314 en E40 naar Brussel, en de E313, E34 en E19 naar Antwerpen. De ring rond Antwerpen en Brussel zat potdicht. Vrachtwagens stonden vast in tunnels en op hellingen. Om 07.20 uur werd het vorige filerecord (520 kilometer) verbroken, om 8.40 uur werd een piek van 948 kilometer file genoteerd. Op een totale lengte van 3.170 kilometer snelweg betekent dit dat op bijna een derde van het snelwegennet file stond. Sommige bestuurders waren meer dan drie uur onderweg.

De top drie van fileleed bestaat nu uit ogenblikken waar het verkeer door onverwachte sneeuw werd lamgelegd. Volgens Touring was het fileleed nog erger geweest indien de sneeuw niet op een woensdag was gevallen. Op maandagen, dinsdagen en donderdagen staan er gemiddeld meer files.

Het Vlaams Verkeerscentrum raadt iedereen die niet echt de weg op moet aan om thuis te blijven. Verwacht wordt dat de problemen gans de voormiddag blijven duren. Wellicht zullen veel auto’s ook in panne raken op de weg.

Wat u moet weten wanneer u nog eens grijze garnalen eet

Het is een Vlaamse publiekslieveling: crangon crangon, de noordzeegarnaal of de grijze garnaal. De geirnoard of gryze geirnoard mocht u ze in haar moedertaal willen bestellen aan onze kust. De noordzeegarnaal is momenteel niet bedreigd. En Vlaamse vissers hebben de jongste jaren flinke inspanningen gedaan om dat zo te houden. Maar jammer genoeg is dat slechts het begin van een lang, complex, maar boeiend verhaal.

 De grijze garnaal is zowat het veldrijden op het buffet van het zeerijk. Belgen en Nederlanders zijn er dol op. Duitsers, Engelsen, Noord-Fransen en Denen lusten ze ook nog wel en de rest van de wereld "does not give a fuck" zoals een Engelse trawlerman het ons schetste.  

 Het moet gezegd: de Vlaamse garnaalvissers doen de jongste jaren erg hard hun best om hun imago te verbeteren en een beter en duurzaam product af te leveren, zonder additieven. Zo is er de Purus-garnaal, gevangen in onze wateren.  

 Feit is dat als ze vier jaar geleden hun lot niet in eigen handen hadden genomen, de Vlaamse garnaalvissers waarschijnlijk niet meer zouden bestaan. Door het oprichten van een coöperatieve vloeien de opbrengsten terug naar de vissers, die gegarandeerd een minimumprijs krijgen voor hun garnalen, zelfs wanneer de marktprijs keldert.  

 De methode met de garnaalpulskor moet een alternatief vormen voor de traditionele garnaalvangst. Die levert immers een aanzienlijke bijvangst aan kleine visjes op en zorgt bovendien voor een gevoelig verlies aan tong en schol. De garnaalpulskor laat de garnaal door kleine elektrische prikjes opspringen, zodat die kunnen opgevangen worden door een net dat boven en niet op de bodem vist.  

 Niemand weet eigenlijk waarom de grijze garnalen begin 2008 plots verdwenen, net zo min als er een echt sluitend antwoord is op de vraag waarom er in het najaar van 2009 in overvloed waren. Volgens sommige wetenschappers is het water van de zee te warm geworden, waardoor de garnaal naar koelere, voedingsrijkere oorden verhuisd is. De vissers zagen het anders: de grijze garnalen waren opgegeten door de vissen die ze niet meer mogen vangen orakelden enkele onder hen in de krant. Het was dus eigenlijk de schuld van de wetenschappers.  

 De enige echte duurzame oplossing, zeker voor de Noordzee, is een moratorium op visvangst. Dat moratorium moet toelaten dat het evenwicht zich in de compleet leeggeplunderde en omgeploegde Noordzee herstelt. Om dat echt goed te doen, moet zo'n totaal visverbod minstens vier jaar duren. Zo'n moratorium klinkt onwaarschijnlijk nu. Maar als het er niet van komt, dan zullen dieren zoals garnalen straks het enige zijn dat nog uit onze zeeën wordt gehaald.  

 Waarom naar Marokko? Omdat volgens de sector de prijs van de grijze garnaal zou verdrievoudigen mocht ze in België of Nederland worden gepeld. Een geoefende hand doet ongeveer een uur over het pellen van een kilo grijze garnalen en houdt dan 300 gram over.  

 Elke week rijden tientallen vrachtwagens naar Marokko met pelgarnalen in de koeling. De trip duurt zes dagen, en in principe zijn de noordzeegarnalen dus al zeker tien dagen oud voor ze consument bereiken. Per jaar komt vanuit de pelstations ongeveer negen miljoen kilo noordzeegarnalen terug naar de verwerkende bedrijven in Nederland.  

 Om het bacteriële bederfproces tegen te gaan wordt voornamelijk benzoëzuur (E210) gebruikt. Benzoëzuur is als conserveermiddel omstreden, omdat het onder bepaalde omstandigheden in combinatie met ascorbinezuur (vitamine C) deels kan worden omgezet in het giftige benzeen. Benzeen is een carcinogene stof. Blootstelling aan hoge doses benzeen leidt tot chromosomale afwijkingen en schade aan de beenmergcellen, maar niet rechtstreeks tot leukemie.  

 Een aantal jaar geleden ontdekten journalisten van het Nederlandse blad Vrij Nederland dat "de handelaren erg ver gaan in het beschermen van de markt en er niet voor terugdeinzen om vissers en ambtenaren te intimideren". De groothandelaars sleurden Vrij Nederland voor de rechter. En verloren de zaak. Volgens de rechter mochten de journalisten schrijven dat "deze oligopolie-houders de prijzen voor de vissers kunstmatig laag en voor de consumenten hoog houden, het gebruik van pelmachines tegenhouden, de smaak verpesten en de gezondheid bedreigen  

Er is geen enkel zeeproduct waar de Vlaming meer geld aan geeft. In 2004 was dat gemiddeld 10 euro per persoon per jaar voor gepelde grijze garnalen en nog eens drie euro aan ongepelde in de winkel. Wat we aan tomate-crevettes in restaurants spenderen zit daar niet eens in.

Op twee staan overigens mosselen, op drie gerookte zalm en op vier verse (nu ja) kabeljauw. Al bij al kochten we per persoon gemiddeld voor 121 euro aan vis, garnalen en mosselen in de winkel.

Noordzeegarnaal is als veldrijden
"De Belgische grijze noordzeegarnaal is een onovertroffen lekkernij" pochen ze met recht en rede op de site van het VLAM, het Vlaams Centrum voor Agro- en Visserijmarketing, dat ons gisteren overigens opbelde wegens niet echt gelukkig met deze reeks op HLN.BE die "de visserij in een slecht daglicht stelt."

De grijze garnaal is zowat het veldrijden op het buffet van het zeerijk. Belgen en Nederlanders zijn er dol op. Duitsers, Engelsen, Noord-Fransen en Denen lusten ze ook nog wel en de rest van de wereld "does not give a fuck" zoals een Engelse trawlerman het ons schetste. Dat weerspiegelt zich dan ook in de cijfers. Met een jaarlijkse aanvoer van 25 tot 35.000 ton verbleekt de noordzeegarnaal in bij wat er wereldwijd aan andere garnalen wordt gevist: 3,4 miljoen ton.

Imago
Op dit moment zijn er nog zo'n twintigtal Belgische kotters die op grijze garnalen vissen. Vijf jaar geleden telde de Vlaamse garnaalvloot nog meer dan 30 schepen. In totaal vissen 600 boten in Europa op noordzeegarnalen.

Het moet gezegd: de Vlaamse garnaalvissers doen de jongste jaren erg hard hun best om hun imago te verbeteren en een beter en duurzaam product af te leveren, zonder additieven. Zo is er de Purus-garnaal, gevangen in onze wateren.

Purus
Een deel van de Vlaamse garnaalvissers koos er in 2006 voor om hun product als erkend streekproduct op de markt te brengen, onder de merknaam Purus. Van een Purus weet je zeker dat ze niet langer dan 24 uur aan boord van een schip geweest is, en dat ze 6 tot 8 dagen goed blijft zonder de toevoeging van kleur- en smaakstoffen of chemische bewaarmiddelen. Ze worden verpakt onder beschermende atmosfeer, wat er op neerkomt dat gewone lucht vervangen wordt door een mengsel van koolzuurgas en stikstofgas. Klinkt gevaarlijk, maar is het absoluut niet.

Lot
Feit is dat als ze vier jaar geleden hun lot niet in eigen handen hadden genomen, de Vlaamse garnaalvissers waarschijnlijk niet meer zouden bestaan. Door het oprichten van een coöperatieve vloeien de opbrengsten terug naar de vissers, die gegarandeerd een minimumprijs krijgen voor hun garnalen, zelfs wanneer de marktprijs keldert.

85 procent komt uit buitenland
Visserij in Vlaanderen is een kmo-activiteit. De sector is goed voor amper 0,04 procent van het bruto nationaal product. De zeevisserij telt hooguit 900 werknemers, van wie 700 erkende zeevissers. Het aandeel van Vlaanderen in het Europese visquotum bedraagt 2,3 procent, wat ons niet echt tot een grote 'player' maakt.

De Belgische vissers zijn gespecialiseerd in tong en schol, die ze vooral vangen in de Ierse Zee. Maar de aanvoer van verse vis in de havens van Zeebrugge, Oostende en voor een klein deel in Nieuwpoort (garnalen) betekent nog geen 15 procent van het totale visverbruik in België. Die consumptie bedroeg in 2007 nog 769 miljoen euro of acht keer meer dan de omzet van de Vlaamse visserij (90 miljoen euro). De Belg eet dan ook in hoofdzaak gekweekte en/of ingevoerde vis.

Per dag verbruikt een boot 4.000 liter diesel
De Vlaamse vissers beschikken over een beperkte zone aan eigen territoriale wateren. Ze moeten dan ook naar de vrije visgronden uitwijken, onder meer de Ierse Zee. Dat kost twee dagen extra varen. Elke dag verbruikt een boot gemiddeld 4.000 liter diesel.

Het zal dus moeten komen van niche-producten, zoals de duurzame, dicht bij huis gevangen garnaal. De vissers zijn zich bewust van een nieuwe generatie consumenten die niet om het even wat in hun mond stoppen, en als ze iets eten willen weten dat ze daarmee de toekomst van hun kinderen niet torpederen. Een mooi initiatief is bijvoorbeeld het project 'pulskor'.

De pulskor
De methode met de garnaalpulskor moet een alternatief vormen voor de traditionele garnaalvangst. Die levert immers een aanzienlijke bijvangst aan kleine visjes op en zorgt bovendien voor een gevoelig verlies aan tong en schol. De garnaalpulskor laat de garnaal door kleine elektrische prikjes opspringen, zodat die kunnen opgevangen worden door een net dat boven en niet op de bodem vist.

De resultaten zijn bemoedigend, maar ver van ideaal. De bijvangst is met 35 procent afgenomen, maar ze is er nog wel. En het project is, in alle eerlijkheid, niet echt uit zorg voor het milieu ontstaan, maar uit een harde economische realiteit. Door het feit dat de garnaalvisserij zoveel bijvangst genereert, worden de quota voor platvissen naar beneden bijgesteld. In 2006 betekende dat bijvoorbeeld dat er 15 procent minder schol en 5 procent minder tong mocht worden opgehaald uit de Noordzee, net de twee favoriete 'targets' van de Vlaamse vloot.

Fijn, maar klein
Een ander, wat ons betreft bijzonder lovenswaardig initiatief, is op ieder doosje garnalen zetten van welke boot en schipper ze komen en wanneer de garnalen gevangen werden. Dat is iets wat op elk zeeproduct moet komen. Technologisch een koud kunstje vandaag de dag.

De kleinschaligheid van de Vlaamse garnaalvisserij maakt ze wel erg kwetsbaar. Dat bleek begin 2008, toen de vangst gewoonweg stopgezet moest worden wegens geen garnalen. Niemand weet eigenlijk waarom de grijze garnalen plots verdwenen, net zo min als er een echt sluitend antwoord is op de vraag waarom er in het najaar van 2009 in overvloed waren.

Schuld van de wetenschappers
Volgens sommige wetenschappers is het water van de zee te warm geworden, waardoor de garnaal naar koelere, voedingsrijkere oorden verhuisd is. De vissers zagen het anders: de grijze garnalen waren opgegeten door de vissen die ze niet meer mogen vangen orakelden enkele onder hen in de krant. Het was dus eigenlijk de schuld van de wetenschappers. U kunt er eens mee lachen, maar in feite is dit een griezelige filosofie, en eentje die we tegenkwamen in alle vissersgemeenschappen, de hele wereld rond.

Moratorium
Het doet in ieder geval twijfelen aan de oprechtheid van de vissers voor een echt duurzame aanpak van hun beroep. De hierboven aangehaalde pogingen van de Vlaamse vissers kunnen we alleen maar aanmoedigen, maar het blijft zo dat elke vorm van commerciële bodemvisserij anno 2010 leidt tot de uitroeiing van volledige ecosystemen. De enige echte duurzame oplossing, zeker voor de Noordzee, is een moratorium op visvangst.

Oesters
Dat moratorium moet toelaten dat het evenwicht zich in de compleet leeggeplunderde en omgeploegde Noordzee herstelt. Om dat echt goed te doen, moet zo'n totaal visverbod minstens vier jaar duren. Dat zou kunnen toelaten dat de wilde oesterbedden een kans hebben op terugkeren. Die 'vergeten' oesterbedden waren de basis waarop de rijkdom van de Noordzee ontstond. Op kaarten uit de 19de eeuw staan natuurlijke oesterbedden van 200 kilometer lang voor de kust van Nederland en Duitsland. De bodemvisserij had ze al compleet verwoest voor het begin van WO II.

Met de oesterbedden verloor de Noordzee voor een groot stuk de capaciteit om zichzelf te reinigen. Ze werd ook de troebele, modderige zee die we nu kennen. Doordat er minder zonlicht tot de bodem geraakte, verdween ook de rest van de bodemflora, en veel van de beesten die daar leefden. Vissersboten die met sleepnetten de bodem omploegden versterkten dat effect alleen maar. Ze bannen is dan ook vanzelfsprekend wil zo'n moratorium enig nut hebben. Anders begint alles gewoon opnieuw.

Zo'n moratorium klinkt onwaarschijnlijk nu. Maar als het er niet van komt, dan zullen dieren zoals garnalen straks het enige zijn dat nog uit onze zeeën wordt gehaald.

Hollanders
De aanvoer van de relatief koosjere Vlaamse garnalen, 266 ton in 2008, 200 ton in 2007, dekt in de verste verte niet de vraag naar de lekkernij. Zeker 3.500 ton wordt ingevoerd, voornamelijk uit Nederland. Bij meer dan 90 procent dus van de door ons geconsumeerde grijze garnalen, kunnen flink wat vragen worden gesteld. Die garnalen liggen vaak al vier dagen op de boot voor ze gelost worden.

En dan gaan ze richting Marokko om gepeld te worden. Er zijn ondertussen pelmachines met redelijke resultaten, maar die zijn nog niet performant genoeg om die trip naar het lageloonland te vermijden.

Waarom Marokko?
Waarom naar Marokko? Omdat volgens de sector de prijs van de grijze garnaal zou verdrievoudigen mocht ze in België of Nederland worden gepeld. Een geoefende hand doet ongeveer een uur over het pellen van een kilo grijze garnalen en houdt dan 300 gram over.

Uit en thuis in zes dagen
Onder Nederlands management zijn inmiddels meer dan 4.000 pelsters in Marokkaanse ateliers aan de slag. Elke week rijden tientallen vrachtwagens naar Marokko met pelgarnalen in de koeling. De trip duurt zes dagen, en in principe zijn de noordzeegarnalen dus al zeker tien dagen oud voor ze consument bereiken. Per jaar komt vanuit de pelstations ongeveer negen miljoen kilo noordzeegarnalen terug naar de verwerkende bedrijven in Nederland.

Additieven à gogo
Garnalen die gevangen zijn, krijgen zwarte vlekken. Om deze verkleuring tegen te gaan, wordt vaak natriummetabisulfiet (E223) toegevoegd. In américain, gehakt en andere vleeswaren is dat al sinds 1998 in België verboden. In 2005 ontdekte Test Aankoop overigens dat het nog steeds in één staal gehakt op zes sulfiet aanwezig was. Op schaaldieren mag het gek genoeg nog wel gebruikt worden.

E210
Om het bacteriële bederfproces tegen te gaan wordt voornamelijk benzoëzuur (E210) gebruikt. Benzoëzuur is als conserveermiddel omstreden, omdat het onder bepaalde omstandigheden in combinatie met ascorbinezuur (vitamine C) deels kan worden omgezet in het giftige benzeen. Benzeen is een carcinogene stof. Blootstelling aan hoge doses benzeen leidt tot chromosomale afwijkingen en schade aan de beenmergcellen, maar niet rechtstreeks tot leukemie.

E201, E211 & E223
Naast benzoëzuur wordt om bederf van grijze garnalen te voorkomen sorbinezuur (E200), de zouten kaliumsorbaat (E201, tegen schimmelvorming) en natriumbenzoaat (E211), en het eerder al aangehaalde E223 gebruikt. E211 is het natriumzout van benzoëzuur en evenzeer kankerverwekkend in combinatie met ascorbinezuur. Onderzoekers van de Sheffield Universiteit brengen het gebruik van natriumbenzoaat daarnaast in verband met celbeschadigingen en ADHD. Het wordt ook in België nog gebruikt in sommige frisdranken.

E330 en E621
E201, E211, E200 en E223 werken effectiever in een zuur milieu. Daarom voegt men ook citroenzuur (E330) toe aan gepelde garnalen. Ook E621, de smaakversterker mononatriumglutamaat, wordt al wel eens aan gepelde garnalen toegevoegd. E621 wordt in verband gebracht met hoofdpijn, tintelingen, versnelde hartslag en maag- en darmklachten.

Van mononatriumglutamaat wordt ook wel beweerd dat het slecht is voor de hersenen. Het zou mee verantwoordelijk zijn voor vele van de gevallen van ADH, ADHD, PDD-NOS en autisme. Wetenschappelijk is daar nog geen sluitend bewijs voor.

Antibiotica
Er is zelfs al chlooramfenicol gevonden in grijze garnalen. Chlooramfenicol is een synthetisch antibioticum met ernstige bijwerkingen, en wordt daarom in de geneeskunde vooral gebruikt bij levensbedreigende infecties zoals cholera. Het kan leiden tot misvormde baby's en orgaanfalen.

Op het pakje
De normen voor additieven in grijze garnaal worden afgesteld op een bewaartijd van 20 dagen onder gekoelde omstandigheden. Het gebruik van deze additieven moet steeds vermeld staan op het etiket van gepelde garnalen, maar bij niet gepelde garnaal die in bulk verkocht wordt, heeft men er als consument het raden naar.

Controle
Bedrijven moeten door middel van geregelde zelfcontrole kunnen bewijzen dat ze zich aan de EU-verordeningen voor voedselveiligheid houden. Onaangekondigde controles worden uitgevoerd door het Federaal Voedselagentschap (FAVV) en de consumentenorganisatie Test Aankoop. Ze toetsen af op wat toegelaten is. Wat niemand echter weet, is wat al die additieven op lange termijn met je doen als ze zich opstapelen in je lichaam.

Intimidatie
Een aantal jaar geleden ontdekten journalisten van het Nederlandse blad Vrij Nederland dat "de handelaren erg ver gaan in het beschermen van de markt en er niet voor terugdeinzen om vissers en ambtenaren te intimideren". De groothandelaars sleurden Vrij Nederland voor de rechter. En verloren de zaak. Volgens de rechter mochten de journalisten schrijven dat "deze oligopolie-houders de prijzen voor de vissers kunstmatig laag en voor de consumenten hoog houden, het gebruik van pelmachines tegenhouden, de smaak verpesten en de gezondheid bedreigen".

Prijsafspraken
De Europese Unie heeft de noordzeegarnalenhandel ook in het vizier. Tot twee keer toe de afgelopen tien jaar beschuldigde ze een aantal garnalenproducenten ervan de garnaalprijs kunstmatig hoog te houden door afspraken daarover te maken. Ze liet invallen uitvoeren bij verschillende producenten in Nederland, Duitsland en Denemarken.

"Angst regeert bij vissers"
"De garnalensector is net het Wilde Westen. De angst regeert. Vissers leveren aan vaste handelaren omdat ze bang zijn dat ze anders hun garnalen niet kwijt kunnen", getuigden betrokkenen in de Nederlandse pers. De Europese Commissie verdenkt een aantal garnalenhandelaren van het kunstmatig hoog houden van de prijs door het maken van afspraken. Volgens de kartelwaakhond werden de te vangen hoeveelheden van tevoren afgesproken en werd ook bepaald voor welke prijs de grijze garnalen zouden worden verkocht.

De prijs zakte daarna flink, waardoor veel garnalenvissers veel meer gingen aanvoeren. Dat drukte de prijs nog meer. "En toen kwamen de groothandelaren met contracten", vertelt een garnalenvisser. "Zij boden 30 tot 40 eurocent per kilo ongepelde garnalen meer voor de contractgarnalen dan voor de garnalen die via de veiling werden verhandeld."

"Ze willen het zelf"
Volgens de betrokken groothandelaren is het juist de wens van de vissers zelf om op contract te vissen: "Ze stellen jaarlijks een visplan op waarbij een en ander wordt verdeeld. We bepalen samen met de vissers de prijs en hebben een garantieprijs waar we niet onder gaan. Als vissers niet gelukkig zijn met de gang van zaken, dan kunnen ze zo het contract opzeggen. We hebben dit systeem nu een jaar of vier en het werkt heel goed."

Op de garnalenboten klinkt dat enigszins anders: "De angst regeert. Veel vissers zijn bang dat ze hun garnalen niet kwijtraken als ze ze niet aan een van de grote spelers verkopen. Dus kiezen ze voor zekerheid." (mvl)

Politie gaat in hele land staken

De vakbonden van de politie breiden de stakingsaanzegging die eerder werd ingediend voor de zes Brusselse politiekorpsen, uit naar het hele land. Dat deelde Jan Adam, secretaris van ACV Openbare Diensten, woensdag mee namens het gemeenschappelijk vakbondsfront.

"De huidige stakingsaanzegging wordt ingetrokken en er wordt een nieuwe stakingsaanzegging ingediend voor het hele grondgebied", zei Adam. "Dat wil zeggen dat we binnen de veertien dagen weer aan tafel moeten zitten om te onderhandelen. Als er dan geen resultaat is, komen er acties."

"Concrete maatregelen zijn er niet"
Adam zei dat er tijdens het onderhandelingscomité, waar naast de ministeries van Justitie en Binnenlandse Zaken ook de politietop vertegenwoordigd was, naar het personeel toe enkel "op lange termijn" toezeggingen werden gedaan. "Maar concrete maatregelen zijn er niet."

Adam maakt zich vooral ongerust over de afbouw van het personeel, die zou verdergezet worden. Het is nog niet duidelijk wanneer het nieuwe onderhandelingscomité zal plaatsvinden.

De vakbonden van de politie hadden twee weken terug een stakingsaanzegging ingediend voor het personeel van de Brusselse politiekorpsen. Ze klaagden de veiligheidsproblematiek aan in Brusselse probleemwijken.

Philip Van Hamme van de politievakbond NSVP had eerder al verklaard dat de maatregelen om de onveiligheid in Brussel aan te pakken een "broekzak-vestzak-operatie" wordt. Hij noemde de maatregelen rond de aanwerving van Brusselse agenten "een maat voor niets". (belga/mvdb)

Brussels Airlines richt nieuwe maatschappij op in Congo

Brussels Airlines gaat in de lente van volgend jaar een nieuwe luchtvaartmaatschappij oprichten in Congo. De werktitel van de nieuwe maatschappij is Korongo. Ze zal opereren vanuit Lubumbashi, de tweede stad van Congo en hoofdstad van de zuidelijke provincie Katanga. Marinus Sven, de verantwoordelijke van Brussels Airlines in Kinshasa, bevestigt het project, "dat wel nog in de studiefase zit", zo wordt benadrukt.

Betrouwbaar alternatief
De maatschappij zou vanuit Lubumbashi vluchten inleggen naar verschillende steden in Centraal-Afrika met aansluitingen via Kinshasa naar Brussel. Lubumbashi is geografisch een belangrijke locatie om zaken te doen en als startpunt voor binnenlandse vluchten, volgens Marinus Sven. In een eerste fase zou de maatschappij over één Boeing 737 beschikken. Later komen er nog een aantal kleinere passagiersvliegtuigen bij. De bedoeling is een alternatief te bieden voor de lokale, vaak onbetrouwbare maatschappijen die op de zwarte lijst van de Europese Unie staan.
 
Volgens de plannen moet de maatschappij in het voorjaar van 2010 operationeel zijn. Het project zou kunnen rekenen op de medewerking van de overheden van België en Congo.
 
Stille dood
Met Korongo is Brussels Airlines niet aan zijn proefstu. Een eerder soortgelijk project, AirDC, stierf anderhalf jaar geleden een stille dood nadat de investeerders, Brussels Airlines en de Congolese luchtvaartmaatschappij Hewa Bora Airlines, het niet eens raakten over de verdere plannen. (belga/vsv/eb)

NAVO waarschuwt taliban én Afghaanse burgers voor zwaar offensief

KABOEL - De NAVO heeft de taliban-strijders in Afghanistan dinsdag opgeroepen de wapens neer te leggen en burgers gewaarschuwd 'zich schuil te houden', nu Amerikaanse en Afghaanse troepen zich voorbereiden op een groot offensief in de provincie Helmand, in het zuiden van het land.

De burgerchef van de NAVO, Mark Sedwill, zei dat de autoriteiten voorbereid zijn op een grote toestroom van vluchtelingen uit Marjah, de grootste stad in Helmand waar nu nog de taliban de dienst uit maken.

Inmiddels zouden zeker 164 gezinnen het gebied hebben verlaten. Een Afghaans gezin bestaat gemiddeld uit zes personen. In het gebied wonen rond de tachtigduizend mensen. Volgens getuigen weerhouden de taliban mensen ervan te vluchten. Mensen die dinsdagochtend met wat bezittingen de stad wilden verlaten, kregen van de opstandelingen te horen dat ze beter naar huis konden terugkeren omdat op en langs de uitgaande wegen mijnen waren neergelegd.

Sedwill zei dat er voorbereidingen zijn getroffen om na de militaire operaties de openbare diensten in het gebied te verbeteren en het gezag van de Afghaanse regering te herstellen.
Gedacht wordt dat de opstandelingen in dit gebied voet aan de grond konden krijgen wegens onvrede onder de burgerbevolking over corruptie in de regering van president Hamid Karzai en het falen van diezelfde regering om openbare voorzieningen aan te leggen na acht jaren van verwoestende oorlogvoering.                   loa (ap)

Walvisvaarders en actievoerders botsen weer

SYDNEY - Voor de tweede keer dit jaar is een schip van de activistische organisatie Sea Shepherd in botsing gekomen met een Japanse walvisvaarder. Dat gebeurde zaterdag in het water rond de Zuidpool. De confrontaties tussen de walvisvaarders en de activisten worden steeds grimmiger.

Bij de botsing raakte niemand gewond. Beide partijen beschuldigden elkaar ervan het ongeluk te hebben veroorzaakt.

De activisten zaten op het schip Bob Barker, vernoemd naar een Amerikaanse televisiepresentator die de organisatie miljoenen heeft gegeven om het schip te kunnen kopen. Volgens de Japanners werd de botsing veroorzaakt doordat de activisten plotseling naar de walvisvaarder stuurden om flessen stinkend zuur op het dek te gooien.

Op een video die vanaf de Bob Barker is geschoten is te zien dat de schepen met hoge snelheid naast elkaar varen. Het Japanse schip lijkt weg te draaien, maar stuurt dan opeens richting de Bob Barker. Door opspattend water is de botsing niet te zien, wel is een luide knal te horen voordat de schepen uit elkaar gaan.

Door de botsing heeft de Bob Barker een gat van 1,10 meter in doorsnede, zei Sea Shepherd-oprichter Paul Watson. Het gat zit boven de waterlijn en vormt geen bedreiging voor het schip. De walvisvaarder zou lichte schade hebben.

Op 6 januari werd de Bob Barker nog ingezet om de bemanningsleden van de Ady Gill te redden. De high tech boot was gebotst met een Japanse walvisvaarder en zonk een dag later.

De Bob Barker had de Japanse schepen zaterdag gelokaliseerd en besloot een schip te volgen waar de walvissen worden verwerkt tot vlees. De bedoeling was dat de harpoenschepen de boot zo niet konden bereiken. Daarop zouden de harpoenschepen rond de Bob Barker zijn gaan varen, waarbij ze rakelings langs de boeg kwamen. Uiteindelijk werd het schip volgens Watson expres geraakt. Volgens de Japanners kwam de Bob Barker te dicht in de buurt, probeerden de walvisvaarders nog weg te varen en lukte dat niet.

Sea Shepherd botst al jaren met Japanse walvisvaarders. Internationaal is afgesproken niet meer voor commerciële doeleinden op walvissen te jagen. Japan beweert echter dat de walvisvaarders met wetenschappelijk onderzoek bezig zijn.

De autoriteiten van Australië en Nieuw-Zeeland hebben beide kanten meerdere keren opgeroepen rustiger aan te doen, omdat hulp ver weg is als het een keertje mis gaat.  svh (AP)

Britse postbodes krijgen 'hondenafschrikker'

In Groot-Brittannië worden elke week niet minder dan 92 postbodes aangevallen door een hond. Van het goede te veel, vonden ze bij de Royal Mail en daar wordt nu een mouw, of een broekspijp, aan gepast.

Vierduizend aanvallen
De postbodes krijgen eerlang een toestelletje dat een geluid maakt dat honden moet afschrikken. Het postbedrijf heeft dat besloten nadat bleek dat vorig jaar bijna vijfduizend postbodes zijn aangevallen. Dat is een vijfde meer dan het jaar voordien.

Proef
Op dit moment wordt het apparaat uitgetest door een groep postbodes. Als het goed blijkt te werken, krijgt ieder brievenbesteller een 'hondenafschrikker'. (eb)

Openbaar vervoer wordt duurder

Het openbaar vervoer wordt duurder. Zowel de NMBS als de vervoersmaatschappij De Lijn zal zijn tarieven verhogen.

Bij De Lijn zullen de losse tickets op de bus duurder worden. Ook de prijzen voor abonnementen stijgen. Een Buzzy Pazz, waarmee jongeren onbeperkt kunnen reizen, of een Omnipas, een gelijkaardig systeem voor volwassenen, zullen binnenkort 2,5 procent meer kosten.

Bij de NMBS worden de treintickets gemiddeld zo'n 0,57 procent duurder. Ook zijn er enkele wijzingen in het aanbod. Kinderen tot 12 jaar zullen voortaan zonder uurbeperking gratis kunnen reizen. De tickets 'Dag aan zee' en 'Dag aan de Ardennen' zullen verdwijnen. Ook de 50-procent-verminderingskaart zal niet langer te koop zijn.

Sms

De enige manier om de kosten te drukken is voor door de tickets te betalen per sms. Reizigers van De Lijn kunnen bijvoorbeeld een berichtje sturen met de boodschap "DL" naar 4884. Een bevestigings-sms geldt als betalingsbewijs.

Een ticket voor 1 uur per sms zal 1,45 euro kosten. Dat is 28 procent minder dan een ticket kopen bij de buschauffeur.

Namibië is de topbestemming van 2010

Namibië heeft de belangrijkste Travel Award van het Britse reismagazine 'Wanderlust' gewonnen, die van topbestemming 2010. Meer dan tweeduizend lezers van het magazine verkozen het jonge Afrikaanse land als hun favoriete vakantiebestemming. Volgens de stemmers kan je in dit land de beste reiservaringen opdoen ter wereld. Oman en Nieuw-Zeeland werden respectievelijk tweede en derde.

Namibië wordt jaar na jaar populairder bij toeristen omwille van de diversiteit aan prachtige en fotogenieke landschappen. Het land lijkt wel bezaaid met adembenemende duinen, onmetelijke woestijnen en indrukwekkende canyons. Ook het lijstje wilde dieren dat je er kan bewonderen in onder meer het Etosha nationaal park is praktisch eindeloos. Geen wonder dus dat Nambië uiteindelijk als grote winnaar uit de bus kwam.

Nieuwkomers
Oman is een opvallende nieuwkomer in de top tien. De prachtige kustlijn en reusachtige woestijn in het binnenland vormen een paradijs voor avonturiers. Nieuw-zeeland is dan weer een vaste waarde in dit lijstje. Het prachtige land behoort al langer tot de droombestemming van vele globetrotters en lijkt de hoge verwachtingen steeds te kunnen inlossen. Ijsland kan de negende plaats bemachtigen. De economische crisis heeft ervoor gezorgd dat het land nu aantrekkelijker geprijsd is voor toeristen en dat laat zich eveneens voelen in de populariteit.

Het volledige overzicht van de top tien:
1.    Namibië
2.    Oman
3.    Nieuw-Zeeland
4.    Australië
5.    Laos
6.    Japan
7.    Canada
8.    Botswana
9.    Ijsland
10.  Nepal
(hlnsydney/kve)

Borsten kunnen stroom opwekken

Borsten die energie opwekken, en je pacemaker, gsm of ipod van stroom kunnen voorzien: sciencefiction? Niet helemaal, want Amerikaanse wetenschappers aan de universiteit van Princeton hebben een siliconenimplantaat ontwikkeld dat energie opwekt zodra het lichaamsdeel waar het implantaat zich bevindt, beweegt.

Wie zich dus een borstvergroting laat aanmeten mét deze implantaat, kan eigen stroom opwekken door simpelweg te ademen, de wandelen of te bewegen.

Buigen maakt energie
Het implantaat is simpelweg silicone waar een stof aan werd toegevoegd (piezo-electric lead zirconate titanate of piëzo-elektrisch loodzirkonaat titaan), die samen energie opwekken onder invloed van beweging. De chip is gemaakt van keramische nanostrikjes zo klein dat er 100 in één millimeter passen. Door het piëzo-elektrisch effect wordt stroom gemaakt zodra de strikjes gebogen worden. Het zou hoogst efficiënt zijn in het omzetten van mechanische energie in elektriciteit.

Pacemaker, gsm en iPod
Volgens de makers kan de implantaat pacemakers, gsm's en andere elektrische apparaten van stroom voorzien. Als het in een schoen zou worden ingewerkt, zou het voldoende stroom opwekken om een mp3-speler tijdens het sporten van stroom te voorzien.

Wordt het tegen de longen geplaatst, dan kan ademen alleen de batterij van de pacemaker opladen. Om de batterij te vervangen moet nu nog een operatie worden uitgevoerd. Hoe de stroom tot in het op te laden apparaat geraakt, werd niet vermeld.

Schaal
"De schoonheid ervan is dat het op schaal kan aangepast worden. Hoe beter we worden in het maken van dit soort chips, hoe groter ze kunnen worden en hoe meer energie ze kunnen opwekken", aldus postdoctoraal onderzoeker Yi Qi, die samen met zijn prof Michael McAlpine aan het project werkte. Een verslag van hun ontdekking wordt gedaan in het vakblad Nano Letters.  (edp)

DE WARME GLOED VAN OKERGEEL

COSTA RICA & NICARAGUA: GRENSHOPPEN IN MIDDEN-AMERIKA — Zwoel en stoffig zijn ze allebei. En een boeiende natuur hebben ze ook gemeen. Maar los daarvan hebben Nicaragua en Costa Rica een volstrekt eigen kleur en temperament. De grensstreek tussen beide is de ideale plek om dat te ontdekken.

‘My friends, listen very carefully. Tomorrow we will travel to Nicaragua. I repeat: Nicaragua. My friends, that's a different world.' Onze lokale gids Marc trekt zijn donkerbruine voorhoofd in een bezorgde plooi terwijl hij ons toespreekt. Zorgvuldig kiest hij de stiltes aan tafel om zijn mededeling te doen; zijn blik staat op scherp. ‘Ik heb jullie paspoorten allemaal nu nodig. We zullen ze kopiëren zodat, áls jullie ze zouden verliezen, jullie geen problemen krijgen. Betaal morgen nergens met Visa, neem geen dure dingen mee op straat. My friends, we zullen een goeie vijftig jaar teruggaan in de tijd. Bereid je daar maar op voor.'

De groep journalisten aan tafel in het restaurant van de Buena Vista Lodge is er zowaar even stil van geworden. Al kan dat ook het gevolg zijn van de zwoele dagen die we al achter de rug hebben in Costa Rica. Boven ons draaien de ventilatoren overuren, buiten zijn de honderden mosquitoes alweer op zoek naar een verse prooi. En wij duiken nu maar beter zo snel mogelijk ons bed in, zo laat Marc verstaan, want om halfvijf 's morgens vertrekt de bus.

Viva la Revolución!

Een goeie zes uur later is het nog altijd even zwoel, als het verzamelde gezelschap midden in de nacht met kleine oogjes naar de bus komt gesjokt. Vanuit de lodge, die dicht bij Cañas Dulces ligt, in het uiterste noorden van Costa Rica, vatten we de reis naar de Nicaraguaanse grens aan. Terwijl de bus grommelt en over de putten in het slechte wegdek stuitert, zet gids Marc zijn beknopte introductie tot Nicaragua voort, met speciale aandacht voor de grensovergang. ‘My friends, we kunnen daar vlotjes doorrijden, we kunnen daar uren stilstaan. We kunnen zelfs er de nacht moeten doorbrengen. Je weet nooit wat er aan de grens gebeurt.'

Onze groep is te slaperig om verontrust te zijn. En er verandert maar weinig aan die gemoedstoestand als we, na een doortocht door de arme Costa Ricaanse provincie La Cruz, een kleine vier uur later de grens bereiken. Via het linkerrijvak dan wel, want aan de rechterzijde staat een schier eindeloze colonne vrachtwagens te wachten op grenscontrole. Drugs, wapens of andere verboden tuig: elke tientonner wordt hier grondig gecontroleerd. Niet zonder reden, zal Marc wat later aan de douanepost uitleggen, want: ‘Kijk, daar staat een wagen die in beslag is genomen omdat er drugs in zijn benzinetank zaten.'

Het is intussen negen uur 's morgens geworden en de grensformaliteiten leveren weinig spectaculaire avonturen op. Het ziet er allemaal wat sjofel uit, daar aan de overkant, maar voor de rest valt er, behalve wat taxfreeshops en ongeïnteresseerde douanebeambten, weinig te melden. Nicaragua binnenrijden voelt dat ook niet meteen bijzonder, al is het eerste wat we zien wel een verlaten legerbasis. Dat is even wennen, want buurland Costa Rica heeft al lang geen leger meer. ‘Sinds 1984 is Nicaragua democratisch, maar Daniel Ortega regeert het land als een dictator', vat Marc een kwarteeuw strubbelingen tussen sandinisten en contra's bondig samen.

Nicaragua heeft het in het verleden inderdaad niet makkelijk gehad. Burgeroorlogen, guerrilla en terreur hebben het land op zijn knieën gebracht. Een gemiddeld maandloon bedraagt er 130 dollar en dat is maar liefst vier keer minder dan in Costa Rica. Sinds 1984 zwaait Ortega hier de plak, hoewel hij in 1990 even het toneel moest verlaten voor onder meer Violeta Barrios de Chamorro, de eerste vrouwelijke president van het land, en later Arnoldo Alemán, haar opvolger. Maar in 2007 hees Ortega zich opnieuw in het zadel en dat merk je ook nu nog langs de weg. Borden met zijn beeltenis boven de kreet ‘Unida, Nicaragua triunfa!' markeren de toegang van steden en dorpen. Graffiti à la ‘Viva la Revolución!' zetten zijn boodschap kracht bij.

Granada in pastelpaars

Een onveiligheidsgevoel zullen we nooit hebben, op onze trip door het zuiden van Nicaragua, laat staan dat we vijftig jaar teruggaan in de tijd, maar het land is wel fundamenteel anders dan het vrij gezapige en relaxte Costa Rica. De mensen zijn er extraverter, het verkeer is er drukker, de kleuren zijn er feller, het leven is er intenser. Zeker in Granada, de derde stad van het land, na Léon en de hoofdstad Managua. Ooit was Granada zelfs nog de hoofdstad van Nicaragua, maar algauw werd het de twistappel tussen conservatieven en liberalen, en die laatsten verkozen León boven Granada. Uiteindelijk werd het hoofdstedelijke compromis dan maar Managua, op een uurtje van Granada.

Granada is een elegante stad die makkelijk te behappen valt. Het centrum is klein en knus, het centrale plein ‘Parque Central' de perfecte uitvalsbasis voor een wandeltocht of een ritje per paardenkoets — net iets comfortabeler bij het warme en zwoele weer. Maar het eerste wat je verplicht moet doen in Granada is mensen kijken. Vanaf het terras van Hotel Alhambra bijvoorbeeld, op de hoek van het centrale plein. Bestel een frisse Victoria — de Nicaraguaanse tegenhanger van de Imperial, het trotse Costa Ricaanse bier — en zie de stad er voorbijtrekken.

Vanuit Hotel Alambra heb je trouwens zicht op de okergele Catedral waar, toen wij er passeerden, een aangrijpende dankviering plaatsvond. De kathedraal is maar één voorbeeld van de prachtige Spaans-koloniale architectuur die de stad rijk is — een erfenisje van de conquistadores, die de stad in 1524 stichtten. Het is dan ook heerlijk ronddwalen door de kleurrijke straten. Statige woningen in pastelpaars, -groen, -rood en -geel wisselen mekaar af tot je uitkomt bij het oude treinstation, waar al geen trein meer voorbijkomt sinds 1994, maar dat wel de moeite loont om zijn rust en grandeur. Of bij het Antiguo Hospital San Juan de Dios, een vervallen ziekenhuis uit de 19de eeuw dat op restauratie wacht, maar nu al een perfect filmdecor zou kunnen zijn.

Granada wordt terecht een pareltje genoemd. Achter elke hoek, voorbij elke steeg doe je nieuwe ontdekkingen. Wanneer we 's avonds de stad uitrijden, flitsen we nog voorbij een indrukwekkende begraafplaats waar de grote bovengrondse graftombes het belang van de plek onderstrepen. ‘Hier liggen alle voormalige presidenten begraven', weet gids Marc. Zonde dat we dat nu pas beseffen. Intussen scheurt de bus verder, terwijl op de achtergrond La Concepción steeds duidelijker verrijst: de indrukwekkende vulkaan die boven Granada uittorent zal ons de hele rit achtervolgen.

Smoking gun

Wanneer het immense Lago de Nicaragua opduikt, naderen we opnieuw de grens met Costa Rica. Deze keer verloopt de overgang iets minder vlot — twee uur wachten door een defect computersysteem, plus een gevecht in regel tussen twee groepjes Nicaraguanen — maar daarna gaat het in rechte lijn richting hotel, dat aan de kust van de Golfo de Papagayo ligt, in de provincie Guanacaste.

Costa Rica bezoeken doe je niet alleen voor het lekkere weer en de fijne stranden, maar uiteraard ook voor zijn rijke fauna en flora. Geen wonder dus dat het ecotoerisme in al zijn vormen er hoogtij viert. Vanuit onze locatie in het noordoosten kun je makkelijk uitstappen maken naar diverse natuurparken, onder meer naar de nevelwouden van Monteverde en de beroemdste vulkaan van het eiland, de Arenal. Hoewel: ‘makkelijk' betekent wel soms urenlang over hobbelige wegen rijden. De afstanden zijn hier groot en de natuurparken worden, bewust of onbewust, niet altijd even toegankelijk gemaakt.

Desalniettemin staat de vulkaan Arenal met recht en rede op elk bezoekerslijstje. Deze slapende reus richtte in 1968 een heuse ravage aan, toen hij plots besloot uit te barsten. Drie dorpen werden van de kaart geveegd, tachtig mensen kwamen om, naast heel wat vee dat de lavastromen niet op tijd kon ontvluchten. Vandaag is de rust weergekeerd aan de voet van de vulkaan, al is hij sinds het bewuste jaar 1968 niet meer gestopt met roken en rommelen. Om hem in volle glorie te zien, moet je wel geluk hebben, want als het bewolkt is, verdwijnt de top. De dag dat wij er naartoe zigzagden, had het gelukkig net geregend en trokken de wolken weg. En daar dook hij plots op, als een smoking gun in de avondschemering. Indrukwekkend.

Even boeiend is de tocht ervan weg, richting Monteverde National Park. Via een zogenaamde jeep-boat-jeepsafari — al is minibus een betere omschrijving voor jeep — bereiken we de overkant van het Lago de Arenal, een meer dat wordt afgezoomd door een landschap dat zo weggeplukt lijkt uit de Ierse heuvels. Van daaruit gaat het via een onwaarschijnlijk lange en bijzonder slechte weg de mist en de bergen in.

Monteverde is dan ook een gebied dat bekendstaat om zijn nevelwouden, waarin je de kruinen van eeuwenoude bomen van wel heel dichtbij kunt bekijken door een systeem van hangbruggen. Het is eens een ander soort boswandeling, waarbij je ook nog fijne beestjes kunt ontdekken zoals daar zijn: de immer vingervlugge kolibrie. Hangbrugwandelingen zijn samen met zogenaamde canopy tours — met ziplijnen van boom tot boom zoeven — twee van de populairste activiteiten in de Costa Ricaanse natuur. En het moet gezegd: zo'n canopy tour is best een fijne ervaring.

Een vakantie midden in de natuur, afgewisseld met wat actie en wildlife en besloten met een fris Imperial-biertje op een exotisch strand: dat is wat Costa Rica in de aanbieding heeft, althans in het noorden. Naast de immer relaxte Tico's natuurlijk, zoals de Costa Ricanen genoemd worden. En de vele mosquitoes. Neem dus een flinke voorraad Deet mee, als u naar het land reist, en noem het op geheel Costa Ricaanse wijze ‘the Chanel of the rainforest' — en alles komt goed.

Baggerwerk Schelde sneller van start

Het baggerwerk voor de Scheldeverdieping in Nederland gaat op 12 februari van start. Dat is ruim een halve maand vroeger dan gepland. De baggerwerken worden uitgevoerd door de Vlaamse baggercombinatie Deme-De Nul. Na de werkzaamheden kan de Antwerpse haven de grootste schepen ontvangen.

De Scheldeverdieping moet het mogelijk maken dat schepen met een diepgang tot 13,1 meter in alle omstandigheden rechtstreeks naar Antwerpen kunnen varen.

De baggerwerkzaamheden omvatten het wegwerken van een twaalftal drempels in de Westerschelde op Nederlands grondgebied. Vlaanderen betaalt de werkzaamheden. De kostprijs bedraagt 100 miljoen euro. Tegen midden 2011 zouden de werkzaamheden beëindigd moeten zijn. Op Vlaams grondgebied begonnen de werkzaamheden voor de Scheldeverdieping al eind 2007 en zijn ze volledig uitgevoerd. (belga/vsv)

NASA ontwikkelt vliegtuigje voor u en ik

Vergeet de auto, de fiets, de segway of de step. Als het van de NASA afhangt, vliegen we op termijn rond in ons persoonlijke toestel. De ruimtevaartorganisatie is volop bezig met de ontwikkeling van een vliegtuigje op maat van de gewone man, van u en ik dus.

Het conceptuele design van de 'Puffin' (papegaaiduiker) is van de hand van Mark D. Moore, een ingenieur bij de NASA. Het toestel zal een lengte hebben van 3,6 meter en een spanwijdte van 4,2 meter. Het vliegtuigje wordt aangedreven door elektrische motoren waardoor het relatief stil door de lucht zal vliegen en niet zo zwaar weegt (135 kg zonder piloot). Hierdoor zal de impact op het milieu miniem zijn.

Uiteraard bestaat de 'Puffin' voorlopig enkel in theorie. Het kan op termijn ingezet worden voor militaire missies maar het zou eveneens een optie kunnen zijn voor conventionele vluchten voor de man in de straat. Het woord file zal dan een andere betekenis krijgen. (hlnsydney/kve)

Dronken piloot valt stewardess lastig en wordt ontslagen

Een piloot krijgt zijn job niet terug. De man viel dronken een stewardess lastig en werd na een intern onderzoek dat een jaar duurde, ontslagen. De Nieuw-Zeelander wilde terug aan het werk maar zal nu een andere baan moeten zoeken.

De piloot, een co-piloot en een stewardess kochten tijdens een onvoorziene tussenlanding een grote hoeveelheid alcohol. Hoewel ze wisten dat ze de volgende dag opnieuw moesten vliegen, bouwden ze een stevig feestje. De stewardess had een glas te veel op en ging na het feestje klacht indienen bij de politie. Volgens haar had een collega haar seksueel misbruikt waarop de luchtvaartmaatschappij een intern onderzoek startte. De werkgever van de piloot kwam tot de conclusie dat hij zijn verantwoordelijkheid niet gedragen had door alcohol te kopen en te nuttigen voor een vlucht. Ook het feit dat hij een stewardess misbruikt had, werd hem zwaar aangerekend en de luchtvaartmaatschappij zette hem op straat.

"Gepaste sanctie"
De piloot pikte zijn ontslag niet en ging in beroep. Hij beweerde dat zijn werkgever bevooroordeeld was hoewel dat volgens een lid van de raad die geschillen tussen werknemers en werkgevers regelt, niet klopte. Volgens Dumbleton heeft de luchtvaartmaatschappij een degelijk onderzoek gevoerd dat een jaar in beslag nam. Volgens hem klopt het ook niet dat de werkgever bevooroordeeld was. Hij besluit met de vaststelling dat het gepast was van de vliegtuigmaatschappij om de piloot te ontslaan. (vsv)

De tien rechten van de consument

Indien u niets wilt kopen, koopt u niets. Niemand kan u dwingen iets te kopen dat u eigenlijk niet wou. U mag een winkel verlaten zonder aankopen en al wat u krijgt, mag u gratis houden.

U hebt recht op minstens twee jaar garantie. Voldoet het product niet, dan zal de verkoper het op zijn kosten moeten vervangen of laten herstellen.

De prijzen op het product moeten ook de prijzen aan de kassa zijn, altijd inclusief btw.

U hebt recht op bedenktijd wanneer u op afstand koopt. Indien u op afstand koopt, is de kans op vergissingen veel groter dan bij aankopen in de winkel. De bedenktijd verschilt voor een product of een dienst.

Al wat u koopt, moet veilig zijn. U moet vooraf duidelijke informatie krijgen over de mogelijke gevaren van het product.

De voedingswaren die u koopt, moeten gezond en veilig zijn. Voldoen ze niet dan mag u ze terugbrengen en moet u de kostprijs terugkrijgen. Het etiket moet de houdbaarheidsdatum of uiterste verbruiksdatum vermelden, net zoals de samenstelling van het product en de ingrediënten

U hebt recht op eerlijke publiciteit. Een voorbeeld: In een bepaalde winkel is er korting van 70procent op alle artikelen en u koopt drie rokken. Terug thuis merkt u dat de oorspronkelijke prijs van de rokken eigenlijk dezelfde was dan de prijs met 70 procent afslag die u betaald heeft. Dan kan u het product teruggeven en uw geld terugkrijgen.

Financiële producten en diensten moeten veilig, transparant en eerlijk zijn. Koopt u financiële diensten op afstand, dan bedraagt de bedenktermijn 14 dagen en voor levensverzekeringen en individuele pensioenen zelfs 30 dagen.

U hebt recht op veilig internationaal handels- en betalingsverkeer. De fundamentele rechten van de consument zijn in Europa overal gelijk. Uw bank moet u vergoeden wanneer geld van uw rekening verdwijnt zonder dat u daartoe de opdracht gaf.

Informeer tijdig wanneer uw rechten als consument worden geschonden. Indien een oplossing in der minne niet lukt , kan dat vaak via een eenvoudige en snelle procedure, veelal voor de vrederechter.

Opnieuw klacht over te harde leidingwater

Tienen - Groenhuis.org uit zijn ergernis over het harde (kalkrijke) drinkwater in Tienen.

Citaat van Groenhuis: 'Sommige mensen hebben het geluk dat ze in een gemeente wonen met zacht water, anderen, zoals wij, hebben pech. In onze gemeente (Tienen) is de hardheid van het leidingwater schandalig hoog, maar liefst 48°F. Zulk leidingwater zorgt natuurlijk voor heel wat problemen. Leidingen verstoppen, kranen verkalken, de nieuwe CV is al twee keer stuk gegaan op twee jaar.'

'Eerst belde ik naar de watermaatschappij om meer tekst en uitleg, maar ze waren daar nogal kort van stof. Ik kreeg de volgende citaten naar mijn hoofd gegooid: “We weten dat het water daar harder is dan elders, maar we zijn niets van plan” en ook “de waterhardheid is binnen de wettelijke norm, aangezien in het staatsblad staat dat we tot 67°F mogen gaan.'.

Het is een weerkerend verhaal: de watermaatschappijen in (een deel van) Leuven en in de regio Zoutleeuw ontharden het water. In andere regio's betaal je evenveel maar ontvang je water-met-neveneffecten. De firma's die waterverzachters verkopen doen er een goede zaak aan. Zij argumenteren dat je ook ontharde water nog moet behandelen. Het probleem blijft: de huishoudtoestellen gaan kapot.

In de jaren tachtig is het geval wel 'ns op de provincieraad besproken maar het thema staat duidelijk niet aan de politieke agenda.                                             Raymond Billen

'Nederlands leren? Kom binnen half jaar nog eens terug'

Meer dan 3.000 allochtonen op wachtlijst voor taallessen Nederlands

NVT - Allochtonen moeten steeds vaker bewijzen dat ze Nederlands kunnen: voor een sociale woning, een leefloon of een job. Maar in de taalcentra staan er meer dan drieduizend anderstaligen op de wachtlijst. Dajo Hermans en Renilde Bleys

Nooit eerder was er zoveel te doen rond ons taal- en inburgeringsbeleid als de voorbije jaren, maar tegelijk stonden er ook nog nooit zoveel mensen op een wachtlijst voor een cursus Nederlands tweede taal (NT2). In Antwerpen, waar het probleem het grootst is, zijn er nu momenteel 3.015 mensen in de wacht gezet. En het aantal wachtenden wordt er nauwelijks kleiner op.

'Allochtonen die zich willen inschrijven om een cursus te volgen, krijgen tegenwoordig zelfs al te horen dat ze binnen een half jaar nog maar eens moeten terugkomen', zegt Ali Salmi, onafhankelijk schepen voor Diversiteit in Mechelen. Als een van de velen wil hij het almaar groter wordende probleem aankaarten. 'Want de situatie waarin we nu verzeild zijn geraakt, dreigt onhoudbaar te worden.'

Regelrechte ramp

'Stel je maar eens voor: je bent als allochtoon op zoek naar werk, je vindt niets en constant krijg je te horen dat je Nederlands moet leren. Je wordt er zelfs toe verplicht. Uiteindelijk zet je dan de grote stap en wil je je inschrijven voor een cursus. Alleen krijg je op dat moment te horen dat je binnen een dik halfjaar nog maar eens moet terugkomen. Dat is een regelrechte ramp, want die mensen willen vooruit raken. Alleen wordt hen dat op dit moment onmogelijk gemaakt.'

Salmi, die vorig jaar als onafhankelijke op de SP.A-lijst stond, windt er geen doekjes om. 'De Vlaamse overheid moet weten wat ze wil', zegt hij. 'Als je het krijgen van een sociale woning of een leefloon koppelt aan de verplichting om Nederlands te kunnen spreken, moet je de mensen ook de kans geven om de taal te leren en zich bij te scholen.'

Regularisatiegolf

Voor Vlaams minister Smet komt de hele problematiek niet uit de lucht gevallen. Tijdens de laatste ministerraad, afgelopen vrijdag, zorgden de wachtlijsten al voor verhitte discussies. Zo wordt de indruk almaar groter dat het bestaande taal- en inburgeringsbeleid dé achilleshiel van het Vlaamse integratiebeleid aan het worden is. Het gaat om een structureel probleem, waar dringend extra middelen voor moeten worden vrijgemaakt, luidt het bij enkele regeringsleden.

Smet zelf wil van dat laatste niets weten. 'Meer dan een tijdelijk probleem is het niet', zegt hij en steekt de schuld op de regularisatiegolf van eind vorig jaar. 'Doordat de kennis van het Nederlands één van de voorwaarden was, is er een tijdelijke piek van inschrijvingen geweest. Precies dat laat zich nu voelen.' Op extra middelen voor taallessen moet er niet gerekend worden, benadrukt Smet. Hij wil dat de verschillende taalcentra efficiënter met elkaar samenwerken. Ten laatste in september hoopt hij zo de wachtlijsten volledig weggewerkt te hebben.

Vlaams minister van Inburgering Geert Bourgeois (N-VA) wilde gisteren niets kwijt over de problematiek en schoof de hete aardappel door naar Smet.

Dajo Hermans en Renilde Bleys

Grootste verhuis van boeken ooit in België

Universiteit Gent bouwt nieuwe bibliotheek voor 3 miljoen exemplaren

GENT - De universiteit van Gent bereidt zich voor op de grootste bibliotheekverhuizing uit de Belgische geschiedenis. Liefst drie miljoen boeken - goed voor 48 kilometer als je ze netjes naast elkaar zet - verlaten de Boekentoren en krijgen in 2013 een nieuwe thuis onder de grond. Drie jaar voorbereiding en een budget van 40 miljoen euro: het zal maar net genoeg zijn voor een verhuis die vijf maanden in beslag neemt. Sanne Standaert

'De Boekentoren moét gerenoveerd worden en onze collectie kan tijdens de verbouwingen onmogelijk in de toren blijven. Het risico op schade is te groot', vertelt Sylvia Van Peteghem, hoofdbibliothecaresse van de Boekentoren. Daarom wordt er, pal naast de toren, een nieuw ondergronds depot gebouwd onder de binnentuin van de universiteitsfaculteit Letteren en Wijsbegeerte. 'Maar studenten en andere bezoekers hoeven nergens voor te vrezen: ook tijdens de restauratie blijft de collectie beschikbaar. Enkel de leeszaal zal tijdelijk onbeschikbaar zijn.'

Bibliotheekwetenschapper Jan Van Vaerenbergh is formeel: 'De verhuis van de universitaire bibliotheek in Gent is met voorsprong de grootste in België'. En hij kan het weten. In 2004 werkte Van Vaerenbergh mee aan de verhuizing van de openbare bibliotheek van Antwerpen. Hij was er toen directeur en leidde een onderneming waarbij het personeel eigenhandig 7 kilometer boekenrekken of 400.000 boeken versjouwde.

Gent bereidt zijn verhuis - 7 keer groter dan die in Antwerpen - tot in de puntjes voor. 'Maar wij maken wél gebruik van een verhuisfirma, dit project is te omvangrijk. Ons archief wordt ook helemaal schoongemaakt en al wat niet meer bruikbaar is moet eruit', zegt Van Peteghem. De collectie gaat naar een ondergronds depot dat speciaal wordt gebouwd voor de restauratie en 40 kilometer boeken kan herbergen. Geen gewone bunker, maar een gesoficticeerde ruimte met drie verdiepingen en aangepaste klimaatzones. Die moeten verhinderen dat de boeken en tijdschriften lijden onder stof of lucht. Uiterst noodzakelijk, want eenderde van de Gentse collectie is van onschatbare historische waarde en vaak erg fragiel.

Ook de Boekentoren zelf is, net als de collectie die er eind 2013 kan terugkeren, historisch erg belangrijk. Sinds 1992 staat hij op de lijst van beschermde monumenten. Met zijn 64 meter is hij ook de hoogste spits aan de Gentse skyline. Het gebouw uit 1933 laten verkommeren was dus geen optie. De op stapel staande renovatie wordt geleid door het architectenbureau Robbrecht en Daem en er zal zo veel mogelijk rekening gehouden worden met de oorspronkelijke plannen van de vermaarde architect Henry Van De Velde.

'De restauratie werd echt heel dringend. Veel antieke stukken liepen reeds onherstelbare waterschade op door een lek in mei 2007', zegt Van Peteghem. Aanpassingen aan het gebouw doorheen de jaren bleken bovendien niet altijd optimaal. Zo werd er dubbele beglazing geplaatst, zonder dat de oorspronkelijk perfect uitgemeten gulden snede werd gerespecteerd. Ook de 'huid' van het gebouw, de betonlaag, zal opnieuw worden aangebracht. De werken aan de Boekentoren moeten uiteindelijk in 2016 grotendeels afgerond zijn.

De Gentse verhuis mag dan indrukwekkend zijn, een wereldrecord is het niet. In 1997 opende in Londen de 'New British Library', als nieuwe bestemming voor de Britse nationale bibliotheek. Sindsdien liggen 18 miljoen boeken in een ondergronds netwerk van gangen over een totale lengte van 320 kilometer. De bouw van die nieuwe bib sleepte 30 jaar aan en kostte maar liefst 600 miljoen euro. Zo megalomaan dat de Britten het zelf omdoopten tot 'de grote Britse ramp'.

Handelaars redden carnavalsstoet

Crisis krijgt carnaval in Tienen en Zichem niet klein

TIENEN/ZICHEM - Het was even kantje boordje, maar de carnavalsstoet van Tienen rijdt volgende week dan toch uit. Door de crisis en de teruggeschroefde subsidies, dreigde die een stille dood te sterven. Inge Bosschaerts

Het zag er lange tijd naar uit dat er dit jaar geen carnavalsstoet door de Tiense straten zou trekken. Carnavalsvereniging Ridders van Brunengeruz trok eind vorig jaar aan de alarmbel. De crisis liet zich immers ook voelen in de stadskas, waardoor de stad de voorziene subsidie met twintig procent terugschroefde. De som was snel gemaakt: 6.000euro, terwijl de organisatie van de stoet 10.000euro kost. De vereniging zat met de handen in het haar, maar dankzij de gulle handelaars, komt er dan toch een carnavalsstoet. En hoe ze volgend jaar de eindjes aan mekaar willen knopen, daar willen ze in Tienen voorlopig nog niet aan denken.

'Dat zien we dan wel', zegt voorzitter Agnes Uyttebroeck. 'Het belangrijkste is dat het dit jaar op de valreep toch nog gelukt is. Want het was even spannend, ja. Maar gelukkig zijn de Tiense handelaars voor ons in de bres gesprongen. Zonder hun hulp, hadden we het niet gered.'

En dus zijn het dan toch de Ridders van Brunengeruz die het Oost-Brabantse carnavalsseizoen op gang mogen trekken. Dat doen ze op zaterdag 13februari. Daarna volgen Zichem (Scherpenheuvel-Zichem) op 14februari, Leuven op 27februari, Zoutleeuw op 28februari, Aarschot op 14maart en Diest op 21maart.

Minder deelnemers

En ook de Zichemse Carnavalsvrienden merken dat het crisis is. Daar daalde het aantal deelnemende groepen van 41 in 2008 naar 33 in 2010. 'Dat compenseren we door een grotere reclamestoet', zegt Peter Vanelven. 'Bovendien proberen we het de groepen zo aangenaam mogelijk te maken. We betalen bijvoorbeeld zelf de verzekering. En de deelnemende groepen krijgen snoepgoed, speelgoedjes en confetti om uit te gooien.'

Toch hebben ze ook in Zichem hun zorgen. 'Het aantal veiligheidsmaatregelen breidt elk jaar uit', zegt Peter. 'Nadat ooit een deelnemer onder een praalwagen terecht kwam, besteden we daar extra aandacht aan. Langs de doortocht op de Markt plaatsen we nadars. Maar wat zien we? De ouders heffen hun kinderen daar gewoon over. Tja.'

Tijdens het kindercarnaval op 15februari wordt wel geëxperimenteerd met een verkeersvrij marktplein. 'Om te vermijden dat kindjes, die plots de straat op rennen, worden aangereden. Maar verder ligt de nadruk op plezier, hoor (lacht). Het is de dertigste editie van de stoet en dat wordt gevierd. Daarom delen we zondag kleurrijke ballonnen uit om aan de huizen te bevestigen.'

Vissenaken weet van geen ophouden

TIENEN - Vissenaken toonde zich sterk in de actie 'Dorp met Toekomst' vorig jaar. Nu wil men er staan voor 'Dorp op Stap'.

Woordvoerder Wim Bergé: 'Dit is een project van het Festival van Vlaanderen Brussel. Het heeft tot doel de klassieke muziek als cultuurelement toegankelijker te maken voor de bewoners van het platteland. Voor de winnaar wordt in maart 2010 een groot Radio2-concert georganiseerd in het dorp zelf. En op zondag 2mei 2010 volgt dan de grote hoofdprijs. Heel het dorp mag dan met de bus naar Brussel voor een prachtig concert (Vierde symfonie van Tchaikovsky door het Nationaal Orkest van België) in het Paleis voor Schone Kunsten. Na het concert volgt dan een lunch in de Ravensteingalerij en een rondleiding in kleinere groepen. En bij thuiskomst wordt nageborreld met een gezellige after-party.'

Vissenaken ons dorp leeft is een vzw geworden. (RB)

Stemmen kan per sms op het nummer 3238: DORP Vissenaken. www.vissenaken.be/vissenakenleeft

Bouwplan voor achterzijde O.-L-Vrouw-ten-Poelkerk

Tienen - Een nieuwe eigenaar zal de hoek Gilainstraat-Academiestraat renoveren. Hij neemt het eigendom over van de vorige projectontwikkelaar die failliet ging.

De bewuste hoek, inbegrepen het voormaiige Volkshuis, staat sedert de verkoop met de optie op sloping, te verkommeren. Al van vorig jaar was duidelijk dat het de financiële haalbaarheid van het project in vraag werd gesteld. Een nieuwe eigenaar kan nu een plan indienen. Naar verluidt wenst hij de bouwhoogte te verhogen. Gezien de nabijheid van de Onze-Lieve-Vrouwkerk zal Monumentenzorg daar zijn zeg in hebben.   Raymond Billen