Na haar scheiding van de bankier Frédéric Forster heeft Sonia maar één wens: de nachtmerrie vergeten en tot zichzelf komen.
Maar na een onbedoelde lsd-trip glipt de realiteit haar door de vingers: ze ziet geluiden, hoort kleuren en proeft objecten.
Sonia ontvlucht de stad en vindt werk in een gloednieuw wellnesshotel inVal Grisch, een gemeenschap die haar deuren altijd potdicht heeft gehouden voor buitenstaanders en toeristen.
Dan vinden er plotseling vreemde gebeurtenissen plaats.

Sonia, toch al overgevoelig door de zintuiglijke verwarring na haar trip voelt zich allerminst op haar gemak in de sombere vallei met zijn gesloten, wantrouwige bewoners.
Als ze op een boek stuit met daarin een oude streeklegende over de duivel van Milaan, slaan wantrouwen en onbehagen om in regelrechte angst voor haar eigen veiligheid en die van de mensen om haar heen ...

De sfeer en de setting van het verhaal zijn zonder meer mooi: een eenzame Alpenvallei waar het bijna voortdurend regent, met als enige buren een dorpje waarvan de bevolking niet altijd even positief tegenover het hotelpersoneel staat.

Het seizoen is nog niet begonnen, dus er zijn weinig of geen gasten, wat meteen doet denken aan The Shining, met Jack Nicholson, maar verder dan een leeg hotel gaat de vergelijking niet.
Er lopen in het boek talloze interessante personages rond, zowel onder het hotelpersoneel als in het dorp.Ze zijn meestal goed uitgewerkt en dragen bij aan de suspense die vrijwel voortdurend in het boek aanwezig is: je weet gewoon dat er allerlei akelige dingen gaan gebeuren, maar niet wanneer, op welke manier en door wiens toedoen. Maar het blijft wel leuk om ernaar te raden.

Een belangrijke rol - het boek opent er zelfs mee - is weggelegd voor de synesthesie waar Sonia aan lijdt, -waarnemingen die ontstaan zonder dat het betreffende zintuig wordt geprikkeld:- het zien van kleuren bij het horen van bepaalde geluiden (auditio colorata), het omgekeerde hiervan: het horen van geluiden bij het zien van bepaalde kleuren, en het ruiken van spijzen bij het zien van een afbeelding ervan.

Suter schrijft sec, heel functioneel en zonder toeters en bellen.
Het boek telt ook maar 210 bladzijden, waar andere schrijvers er voor hetzelfde verhaal minstens 350 nodig zouden hebben gehad. Je wordt op bladzijde 7 in je kraag gepakt en pas op bladzijde 210 weer losgelaten.

Gewoon klare taal, schrijven op de vierkante centimeter, want over elk woord is nagedacht, en de ene zin stuurt je door naar de volgende. Verzet is zinloos. Geen zinnen die door hun schoonheid of constructie in je hoofd blijven zitten of uitnodigen tot herlezen. Taal die puur in dienst staat van het verhaal, en dat verhaal is goed, origineel en sfeerrijk, en het wordt bevolkt door boeiende personages.

Daarom is De Duivel van Milaan volgens mij geen literaire thriller, zoals dat op de cover staat, juist niet, zou ik zeggen, of misschien zelfs het tegendeel ervan. Waarmee ik niet wil zeggen dat het niet goed geschreven zou zijn, want het is zeker een prettige leeservaring en een bijzonder boek. Wat me brengt bij het enige minpuntje van De Duivel van Milaan, want ik vond de ontknoping een beetje gewoontjes in contrast met de veelbelovende weg ernaartoe.

De Duivel van Milaan is opgedragen aan Albert en Anita Hofmann. Wie is Albert Hofmann? Albert Hofmann is een Zwitsers scheikundige die in 1906 werd geboren. Inmiddels is hij 101 jaar oud en wereldwijd bekend vanwege zijn onderzoek naar lsd en zijn geestverruimende werking. In 1943 heeft Hofmann bewust zijn allereerste lsd-trip in de geschiedenis van de mensheid geslikt. Het betrof 250 microgram lyserginezuurdiëthylamide. Een paar dagen eerder had hij per toeval ontdekt dat deze stof een sterk hallucinogeen effect heeft.

‘Lsd zet de deuren van de waarneming open,’ aldus Hofmann en andere gebruikers. Tijdens het gebruik van lsd krijg je allerlei illusies, je ziet vreemde dingen en ervaart synesthesie. Dit betekent dat je geluid ziet, kleur hoort en geur proeft. Daarnaast dient zich een andere tijddimensie aan. Dit alles ondervindt de hoofdpersoon uit De Duivel van Milaan. Sonia heet ze en ze heeft een trip achter de rug waarvan ze nog geruime tijd later de gevolgen ondervindt.
De uitvinder van lsd, de chemicus Hofmann, heeft altijd gepleit voor het toelaten van het mystieke binnen de wetenschap. ‘Wij mensen weten nog zo weinig. Als we zo weinig weten moeten we niets uitsluiten. Ook het mystieke en het onverklaarbare niet.’

‘Martin Suter -1948



***
Martin Suter werd in 1948 in Zürich geboren. Tot 1991 was hij creative director bij een reclamebureau. Daarnaast was hij geruime tijd voorzitter van de Art Directors Club van Zwitserland.
 Hij schreef reclameteksten, scenario’s en columns. Maar altijd was er de drang om toe te geven aan een roeping, die hij al sinds zijn 16e jaar had: fulltime schrijven.
 In 1991 was het zover. Sinds die tijd schrijft hij eens per twee jaar een boek dat in Zwitserland al snel als bestseller over de toonbank gaat. De auteur leeft afwisselend met zijn vrouw op Ibiza en in Guatemala. Zijn romans schrijft hij vooral in Guatemala.

Martin Suter is populair in Zwitserland. De mensen kennen hem ook mede dankzij columns over het bedrijfsleven die hij met regelmaat schrijft.
Small World was zijn eerste boek en het werd niet alleen in Zwitserland opgemerkt maar in meerdere talen vertaald, waaronder het Nederlands.
Het vertelt het verhaal van een man die lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Een ander werk van zijn hand is: Een perfecte vriend. Het gaat over een man die wakker wordt in een ziekenhuis. Hij heeft een ernstige hoofdwond en een verstoorde herinnering.
 In 2007 verscheen in De Duivel van Milaan bij uitgeverij Signature. De hoofdpersoon is een vrouw die lijdt aan synesthesie. De vraag dringt zich onvermijdelijk op: Wat heeft Martin Suter met het functioneren van hersenen en de waarneming?
Wat trekt Martin Suter aan in de ‘synesthesie’?
‘Een terugkerend thema in zijn boeken is het verlies van identiteit of controle. Wat is de werkelijkheid en hoe neem je waar? Waarschijnlijk bestaan er grote verschillen in waarneming tussen mensen onderling.
Martin Suter giet deze fascinatie telkens in een andere soort boek. De ene keer schrijft hij een misdaadverhaal, de andere keer een avonturenroman of een boek over een reis door de tijd.
 ‘Een eerbetoon aan de genres waarvan ik houd.’ In De duivel van Milaan twijfelt de hoofdpersoon in toenemende mate aan haar waarneming. ‘Dat was opzet. Ik wilde bereiken dat de lezer zich, net als mijn hoofdpersoon, steeds meer gaat afvragen wat fantasie en wat werkelijkheid is. In welke wereld leef ik eigenlijk? Bestaat die wereld echt of zit hij alleen in mijn hoofd.’