NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Lierde onder de pen
Verhalen van onder de kerktoren
Inhoud blog
  • de examenperiode
  • manneke-pis is mijn broer
  • Het Eurosongfestival
  • Meimaand is communniemaand
  • Grasmaaiend door Lierde
  • daar waar de muziek stopte met spelen
  • pasen vroeger en nu
  • Lentekriebels
  • vuurwerk voor de Ronde 2006
  • Lierde dorp van de Ronde 2007
  • Komt Erdal naar Deftinge?
  • de gokchinees
  • van zak naar bak
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Inhoud blog
  • de examenperiode
  • manneke-pis is mijn broer
  • Het Eurosongfestival
  • Meimaand is communniemaand
  • Grasmaaiend door Lierde
  • daar waar de muziek stopte met spelen
  • pasen vroeger en nu
  • Lentekriebels
  • vuurwerk voor de Ronde 2006
  • Lierde dorp van de Ronde 2007
  • Komt Erdal naar Deftinge?
  • de gokchinees
  • van zak naar bak
  • Tussen Lierde en Denemarken
  • Valentijn
  • 't spelleke van Lierde
  • Lierde in cijfers
  • het autosalon
  • Beste wensen
  • kerstmis
  • Le pasteur nouveau est arrivé
  • Sinterklaas
  • Tussen Wetteren en Geraardsbergen
  • de vogelgriep
  • zone 30
  • Verkiezingen
  • waar is den tijd?
  • de kappeletjes van Lierde
  • Groot worden was niet gemakkelijk
  • Terug naar school
  • Tussen kaf en koren
  • Deftinge
  • Lierde
  • Ode aan priester André
  • Natuurlijk Lierde
  • Tussen Deftinge en de Brusselse rand
  • Ontwaken in Deftinge
  • gedroomd over de krakelingen
  • Kermis
  • De zending
  • De crémekar
  • Deftinge en manneke maan
  • Feest in 't veld
  • Waar zijn paard en kar?
  • De wasdraad
  • De knotwilg
  • De watermolen
  • Terug naar huis
  • Proficiat!
    04-02-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.'t spelleke van Lierde
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    ’t Spelleke van Lierde,

     

     

    Het is al maanden dat ze mij zeggen dat ik meer moet buiten komen.

    Maar een mens blijft zodanig vasthouden aan zijn gewoontes, dat hij dikwijls een uitvlucht zoekt om naast zijn stoof te blijven zitten.

    Maar toen ik dat onlangs vertelde, hadden ze mij gezegd dat in de zaal waar dat spel doorgaat ook een stoof staat.

    Ja lap, nu had ik geen uitvlucht meer om thuis te blijven, en was ik wel verplicht van gaan.

    Awel mannekens, ik kan maar één ding zeggen “azo een schoon spel”

    Ik ben zeker dat er mannen zijn die er ’s morgens hun vrouw voor wakker maken om euh….

    te vragen of ze ook naar ’t spelleke van Lierde mogen.

    Vroeger ging ik al eens naar het poppentheater van “Toone” in Brussel, maar dat was soms moeilijk te verstaan.

    En vaak waren het theaterstukken van “scheek spier”, of hoe noemt dienen ingewikkelde schrijver ook weer?

    ’t Spelleke van Lierde is in feite een jaaroverzicht van de mens in de straat.

    Als ge een gans jaar binnen zit, dan moet ge zeker naar dat spel gaan kijken om te weten wat er gebeurd is.

    Op één, twee, drie zat die zaal daar overvol.

    Een volle zaal die komt luisteren naar de roddels of cafépraat, omdat ze tijdens het jaar zelf geen tijd hebben van op café te gaan.

    Awel, ik moet zeggen dat ik ook wreed curieus was.

    Op zeker moment gaat dat gordijn open op het deuntje van “ man bijt hond”, en wie zit er daar op een stier.

    Onze burgemeester potverdekke!

    ’t Spelleke was begonnen, en iedereen zat op het puntje van zijne stoel.

    “Rosten Tieste, Fluite, Pelagie, den n’avekaat, de sheriff, de velomoaker D’hose, de pijeremeester en skepeninneke Nadia” ze waren weer allemaal op post.

    Als “ne mensch” hier in de gemeente loopt, die vraagt hij zich soms af waarom de oude pastoor vertrokken is.

    Ne mens vraagt zich dan ook af wat ze van de nieuwe vinden.

    Hoe de verkiezingen zullen verlopen, en wanneer ons sportpaleis er komt?

    Waarom ze af en toe eens een straatnaam veranderen in “avenue Ketsman”?

    Awel, dat zijn allemaal vragen waarvoor ge naar ’t spelleke van Lierde moet gaan.

    De personages geven u de antwoorden op al uw vragen.

    Komt er nog bij dat alles in ons sappig dialect wordt gebracht.

    Als toeschouwers ga je zodanig op in de poppenkast, dat je zou vergeten dat de poppen gemanipuleerd worden door mensenhanden.

    Achter elke pop zit een levende ziel, die gedurende een gans jaar op zoek gaat naar de woorden van zijn personage.

    Maanden voorbereiding met schrijven en gommen.

    Keuzes maken voor een nieuwe pop.

    De touwtjes goed in handen hebben, om het publiek te bekoren.

    Zeven dagen spelen in een uitverkochte zaal.

    Daarom wil ik iedereen feliciteren die zich inzet voor ’t spelleke van Lierde.

    Ik kan dan ook niet anders dan de hoop uit te spreken dat we nog vele jaren mogen genieten van ’t spel.

    Ja, ik begin mij thuis te voelen in dat spel dat Lierde is.

     

    Groetjes chauffeurke

     

     

     

     

     

     


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    04-02-2006, 21:02 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    27-01-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lierde in cijfers
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

                                                     Lierde in cijfers,

     

     

     

     

     

    Verleden week, las ik in De Beiaard een artikeltje over het bestuur en diensten.

    Het waren vooral cijfers die naar voor kwamen.

    Curieus als ik ben, ga ik dan vlug alles ontleden en kijken of die cijfers wel kloppen hé.

    Het ging over de voorstelling van de begroting!

    Awel merci, ik was nog maar bij de eerste rubriek als ik al met een wreed serieuze vraag zat.

    Ik zal even de rubrieken ontleden zodat iedereen kan volgen hé.

    Personeelsleden:

    -         administratief 10,1

    -         technisch 14

    -         onderwijs 3deeltijdsen

    -         bibliotheek 3deeltijdsen

     

    Het is vooral bij het administratieve personeel dat ik mij vragen stel.

    Allé, ik zie daar staan 10,1.

    Ik dacht altijd dat een mens uit één stuk was, en vooral als ge op de gemeente moet werken, maar nu zie ik hier ene achter de komma staan.

    Die 1 na de komma, staat dat dan voor een halve of voor 1/10 van een persoon.

    Euh……als die mannen of vrouwen moeten aangenomen worden, gaat dat dan per examen?

    En als dat het geval is, moet den dienen na de komma dan maar een half examen afleggen?

    Ja, dat laatste zou wel kunnen, want ik heb ook maar een half examen afgelegd bij mijne werkgever.

    Het zijn vooral die benamingen waar het gewone volk niet aan uitgeraakt hé.

    Ze gingen alles versimpelen, maar ge moet studies gedaan hebben om uwe eigen titel te verstaan.

    Als ik naar mijn eigen kijk, ben ik een halve, maar voltijds betaald.

    Den titel die op mijn dossier staat klink wel anders hé.

    “Bediende, eerst aanwezend klerk, chauffeur van de kamer van volksvertegenwoordigers”

    Ik ben verplicht van al mijn brieven te schrijven op A4 formaat, of ik krijg er dienen titel niet op.

    Het schoonste is dat er mijne naam dan nog niet opstaat.

    Als ik dan nog even voorgaande rubriek onder ogen neem, dan lees ik dat er mensen zijn die deeltijds werken.

    Dat is ook zo’n benaming die maar op het randje is hé.

    Allé, wil dat dan zeggen dat die mensen maar een deel van den tijd werken?

    Ja, dat zou kunnen hé.

    Een uur werken, en een uur niet.

    Jamaar, het zal daarmee zijn dat er uren opgesteld zijn hé, want ge zult daar maar staan als ze juist in dat deel zitten dat ze niet werken.

    Bij de begroting ben ik ook eens gaan vergelijken.

    28,76% gaat naar personeelskosten.

    Euh…..als die 76 na de komma dient om dienen persoon die bij het personeel na de komma staat uit te betalen, dan is dienen wel goed betaald.

    Allé, ik vergelijk maar met de studies die ik gedaan heb hé.

    Wat de gemeenteschuld betreft, die moet ik zeggen dat het enorm meevalt.

    De gemeenteschuld bedraagt 80,74€ per inwoner.

    Als we nu allemaal eens 100 euro geven is dat toch zo opgelost, en zitten we nog met een overschot.

    Zeker als we weten, dat we zelf veel geld aan nutteloze dingen geven.

    Ik heb zo in de solden een soepmixer gekocht met ingebouwde radio.

    Dat spel koste mij 110 euro, en eens ge aan het mixen bent, hoort ge nog juist uwe mixer en wat "gebroebel" op de achtergrond.

    Had ik dat nutteloze geld aan de gemeente geven, dan stonden we weer een stap verder.

    Nee, nu heb ik kortsluiting in dat spel omdat er soep tussen de radiomixer is gelopen.

    Ik kan mij nu een kaart gaan kopen voor het containerpark, en staan aanschuiven om dienen mixer in de container te zwieren.

    Bij de cijfers van de burgerlijke stand stelde ik mij ook een paar vragen.

    22 huwelijken en daar staan 17 echtscheidingen tegenover.

    Als ik dus goed reken blijven er daar 5 getrouwden over.

    Niet dat dit op zichzelf een probleem is, want we zitten nu in een generatie waar alles een andere toer opgaat en waar de mentaliteit ook iets anders ligt.

    Maar als ik dan lees dat er toch nog 59 geboorten zijn, dan stel ik mij toch weer vragen.

    Euh…..die geboorten liggen toch niet allemaal ten laste van die 5 die getrouwd gebleven zijn?

    Moest het zo zijn, dan zitten we aan 11,8 kinderen per koppel dat nog overschiet van die getrouwden hé.

    Awel ze moeten mij niet meer komen vertellen dat er geen grote gezinnen meer zijn hoor.

    Bij die berekeningen, kunt ge goed zien, dat er inderdaad kinderen na de komma geboren worden, maar dat zullen dan waarschijnlijk die zijn, die later op de gemeente gaan werken hé.

    Er zijn 6.388 inwoners, waarvan 3.175 mannen en 3.213 vrouwen.

    Dat wil zeggen dat ik als vrijgezel meer mijn ogen moet opendoen, want dat er hier nog 38 vrouwen rondlopen omdat er mannen tekort zijn.

    Ja, we kunnen eens lachen, maar we moeten toch zeggen dat we in een zalige gemeente wonen.

    Een gemeente waar het nog dorps leven is en waar een mens een mens is.

    Een gemeente waar de volksmens niet wakker ligt van cijfers, maar geniet van wat zijn of haar gemeente hen te bieden heeft.

    En telkens ik naar het gemeentehuis stap, zie ik geen administratief loket met één of andere titel achter, maar wel bevolkt met een mens die ten onze dienst staat.

    Een lach, een vriendelijk woord, een babbel en de hulp af antwoorden die je zoekt.

    Ja, ik heb het in Brussel anders gekend.

     


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    27-01-2006, 17:41 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    15-01-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het autosalon
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

                                      Het autosalon

     

     

    In ons landelijke Lierde zijn de boerenpaarden met afgeknotte staarten vervangen door stalen rossen.

    Motorkappen herbergen de renpaarden die ronkend het gehinnik vervangen.

    Ja, ik zie ze hier staan op de opritten of voor de deur.

    ’t Is crisis zeggen ze dan.

    De brandstofprijzen schieten de lucht in, de verzekeringen en de taksen zijn niet meer te betalen.

    Maar als ik hier eens rond mij kijk, hebben sommigen hunnen oprit al moeten vergroten om hun stalen ros te parkeren.

    De rug tegen het leder gedrukt en de armen gestrekt paraderen we dan door de straat.

    Ondertussen is het autosalon terug van start gegaan, en kunnen we terug beginnen met dromen.

    We zoeken dan vlug een reden om van onze oude wagen vanaf te geraken.

    - Hij is vier jaar, en nu krijg ik er nog iets van.

    - Er is een nieuw model uit.

    - Hij rammelt een beetje, of ik ben al een paar stukken verloren.

    - Hij past niet bij het kleur van de garagepoort.

    Een reden vinden om ons trouw vervoermiddel van de hand te doen, is tevens beginnen aan een droom.

    En hoewel sommigen geen nieuwe wagen nodig hebben, gaan we toch maar eens kijken, want ge kunt maar nooit weten.

    Ge zult dan maar als chauffeur door het leven gaan, en u dagelijks moeten mengen tussen al dat blinkend schoon.

    Ja, dan mag ik toch ook wel eens kijken naar iets nieuw hé.

    Ik was zo een keer aan het kijken wat de criteria is voor een nieuwe wagen te kopen.

    Awel volgens mij, de veiligheid en liefst een model dat ge zelf graag ziet, en waar ge zoveel mogelijk kunt mee stoefen bij uwe gebuur.

    Omdat ik niet echt een auto nodig had, was ik zoals velen naar het autosalon getrokken.

    In de schaduw van de bollen van het vernieuwde atomium, is het eerst te voet aanschuiven om binnen te geraken hé.

    Jawadde, dat moest ge zien!

    Dat was daar gene kak zenne.

    Alles wat ge op de weg ziet door elkaar rijden, staat daar schoon bij elkaar.

    Potverdekke zeg, zo blinken dat die auto’s doen.

    Ik was verplicht van daar het eerste half uur met een zonnebril rond te lopen.

    De spots zetten het koetswerk in het licht, en doet het zweet parelen op de voorhoofden van de verkopers.

    Maar zo een autosalon is veel meer dan dat zenne.

    Op elke stand lopen er van die schaars geklede hostesses die nog meer in uw ogen blinken dan die carrosserie en die u met een zwoele stem aanspreken zonder iets van mechaniek te kennen.

    Ja ja, het vrouwelijk schoon moet weer helpen verkopen.

    Maar ge moet niet peinzen als ge daar een wagen koopt, dat ge zo een hostess mee naar huis krijgt hé.

    Ik was daar tussen de verschillende modellen aan het slenteren, en af en toe blijft ge wat meer aandacht schenken aan één of ander model hé.

    Maar is het u al opgevallen, dat we meestal blijven staan bij modellen die we niet kunnen kopen!

    Ja, ik ben daar ook bij Ferrari en Porsche blijven staan koekeloeren, maar het was maar even dromen.

    Als ge dan bij een wagen komt die in de prijsklasse van uw budget ligt, dan staat er natuurlijk 70 man naar te kijken.

    Ze wringen hun zo dicht mogelijk tot bij de wagen om toch maar even plaats te kunnen nemen, en hun een idee te vormen van hoe het zou zijn als hij vroeg of laat voor de garagepoort zou staan.

    Na een paar stands gedaan te hebben, had ik mij daar tussen twee zalen twee hotdogs met “choucroute” gekocht om mijn honger wat te stillen.

    Toen ik daar wat verder weer aan een schoon model kwam te staan, had ik toch ook eens goesting om plaats te nemen achter het stuur.

    Potverdekke zeg, azo een geduw en getrek.

    Na enige tijd kon ik eindelijk achter het stuur kruipen, met mijn drie plastiek zakken met folders en mijn twee hotdogs.

    Ik wou daar eerst nog een beet nemen voor in de wagen te stappen, maar ik krijg daar toch wel een duw in mijne rug, dat mijn saucisse van tussen mijne pistolet schoof.

    Jawadde, het volk rond mij hing vol zuurkool, en mijn saucisse kon ik tussen de zetels in de wagen gaan zoeken.

    Toen ik daar eindelijk achter het stuur zat, kon ik mij eindelijk een beeld vormen van hoe het zou zijn.

    Ik was aan het wegdromen, en was in gedachten al op de Lierdse wegen aan het bollen.

    Ik reed achter mijn trippen en mijn mattentaarten.

    Ik was in feite zodanig aan het wegdromen dat ik niet meer aan het volk dacht die stond te wachten.

     

    -         Zeg manneke, gaat ge nog lang blijven zitten?

    -         Euh….jamaar ik was juist achter mijn trippen aan het rijden.

    -         We zullen u straks eens een trip geven, als ge u niet haast.

     

    Ppfff jawadde zeg, de mensen zijn hun zelfs op het autosalon al aan het oefenen op de verkeersagressiviteit .

    Toen ik er bijna was uitgesleurd, hoorde ik ze nog vloeken, maar dat was omdat het stuur vol mosterd hing van mijnen pistolet hé.

    Toen ik daar bijna twee uur had rondgelopen, wist ik niet meer waar kijken.

    Ja, een mens ziet zoveel dat ge op den duur niet meer wat te kiezen.

    Ze zouden veel beter twee modellen zetten.

    Een goedkoop en een duur model, en daarmee gedaan.

    Zoveel keus is voor niets goed hé.

    Integendeel, ge moest eens horen hoeveel ambras dat het salon teweeg brengt.

    Madam wil een kleintje en meneer dan weer ’t model groter.

    Madam wil een schoon kleurtje voor het interieur, en meneer wil zwart leder van een albino buffel.

    De verkopers die u daar te woord staan, zijn denk ik speciaal opgeleid om u niet zonder iets te laten vertrekken.

     

    -         Dag meneer

    -         Euh…..de goedendag

    -         Is meneer op zoek naar een wagen.

    -         Nee  nee, ik heb alles wat ik moet hebben.

    -         Hoe oud is de wagen van meneer?

    -         Euh….awel vier jaar.

    -         Ja, dan zou ik toch maar eens nadenken hoor.

    Vier jaar is de geschikte tijd om uw wagen te verkopen aan een interessante prijs.

    Het is ook de periode waar de garantie verlopen is, en waar er al wat meer kosten komen hé meneer.

    -         Euh…..ja maar de mijne rijd nog goed.

    -         Nu nog wel, maar hoe zal het zijn binnen een jaar, en nu kan u speciale voorwaarden genieten, en kortingen, en afslag, en salonprijzen, en speciale promoties.

    Maar als uw wagen volgend jaar in panne staat, die krijgt ge er geen geld meer voor en zijn ook alle voordelige tarieven de deur uit hé.

    -         Euh….ja ge doet mij twijfelen!

    -         Kom we zullen ons eens aan tafel zetten en eens bekijken wat de beste oplossing is.

     

    Awel merci, na een uurtje babbelen stonden alle salonvoorwaarden op papier, en moest ik nog juist mijn handtekening zetten.

    Komt dat tegen zeg, een mens gaat naar het autosalon uit nieuwsgierigheid en om zijnen tijd te passeren en ge komt naar huis met een nieuwe auto.

    Maar toen ik naar huis reed zat ik zo te denken wat het autosalon juist inhoud.

    Het is een beurs waar luxeartikelen aan de man worden gepraat.

    Maar waar ook een beetje leed schuil gaat achter elke aankoop voor sommigen.

    Soms ziet men de luxe boven de financiële problemen die een aankoop teweeg brengt.

    Om nog maar te zwijgen van het leed en verdriet van verwrongen staal bij een ongeluk.

    Ja, eens men het autosalon verlaat is de koper verantwoordelijk voor zijn daden met het nieuwe speelgoed.

    De verkopers wijzen op de luxe en het zitcomfort.

    Ze vertellen ons hoeveel kracht en vermogen onder de motorkap schuilt.

    Alle merken vertellen ons hun beste prestaties en prijzen.

    Maar waar er te weinig nadruk wordt op gelegd, is dat men met meer pk’s minder snel mag rijden volgens de verkeersreglementen.

    Wagens zien op hun teller de zone 30 en 50 in het niets verdwijnen bij kilometertellers over de 200.

    Wagens zijn robuuster, maar de zwakke weggebruiker nog steeds even zwak.

    En als ik door mijn beroep af en toe het verwrongen staal langs de weg zie staan met loeiende siréne’s .

    Dan denk ik vaak terug aan het autosalon.

    Aan de mens die zoveel verwachte van zijn blinkend ros.

    Aan dat autosalon die de eerste stap is naar het verkeer die elke dag moeilijker en gevaarlijker wordt.

    Ik denk dan aan die mens, die met een schitterende carrosserie over onze wegen laveerde.

    Maar ook aan die mens die soms verblind is door het staal, en de weg met verkeersreglementen en gevaren maar wazig ziet.

     

    Groetjes chauffeurke

     

     

     

     

     


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    15-01-2006, 11:55 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    11-01-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Beste wensen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Toen ik zelf nog een kleine snotter was, hadden ze nieuwjaar ook al uitgevonden.
    In ’t school was dat een ganse voorbereiding.
    De juffrouw schreef een tekst op het bord, en wij mochten hem overschrijven op onze nieuwjaarsbrief.
    De kleinste snotters werden door de juf geholpen, maar de grote euh…..gelijk ik konden dat al zelf schrijven met een doktersgeschrift hé.
    Nieuwjaaravond verliep meestal ook op dezelfde manier.
    Iedereen was opgetipt en had zijn schoonste pull-over aangetrokken.
    Het was dan bij één of ander tante verzamelen om de avond door te brengen.
    Eerst was er de verkenningsronde.
    Ja, als ge uw familie zo maar ene keer ziet op een jaar, dan hebben ze nogal wat commentaar zenne.
    “Awel chauffeurke ge zijt precies gegroeid”!
    Vaneigens was ik gegroeid, ’t zou nog mankeren dat ik daar tot mijn tiende in mijn wieg zou liggen.
    Toen iedereen aanwezig was, was dat daar een getetter van jewelste.
    De vrouwen over de aankoop van hun nieuwste voorschoot, en de mannen, de die waren bezig aan het stoefen over hun duiven en hun vinken, dat de pluimen in het rond vlogen.
    En af en toe werd er ook tegen ons iets gezegd van “zeg zijt ne keer stil als de grote menschken klappen”!
    Toen we dan buiten gingen spelen, die konden we ons eens uitleven.
    Soms hadden we al ne keer geluk dat het gesneeuwd had, en dan werd er duchtig met sneeuwballen geworpen.
    Als er dan ene uitgeslibberd was, en daar met zijn zondagskostuum op de koer tussen de mesthoop lag, die was het pas plezant.
    Allé, ’t was plezant tot we binnen moesten om aan tafel te gaan, en dat ze merkten dat ons zondagskostuum al een beetje gespikkeld was van de kiekenstront.
    Het jaar was nog niet gans uit, of we kregen onze laatste oorvegen op onze kop.
    Toen de nieuwjaarsmenu naar binnen was geslokt, gingen de vrouwen weer aan den tetter, en begonnen de mannen te kaarten.
    Wij probeerden van ons wakker te houden, en af en toe was het nieuwe jaar al ingezet in onze slaap.
    Deze die om middernacht nog wakker waren, kregen de gekende nieuwjaarskussen.
    Drie van de moeders,drie van de grootmoeders,drie van de tantes drie van de nichten drie van…..
    Ppfffffff amai mijn voeten, daar kwam geen einde aan.
    Als da spel daar afgelopen was, stond ik zodanig vol met lippenstift dat ze nen neusdoek met white spirit moesten pakken om al die verf van mijn schoon gewassen gezicht te krijgen.
    ’s Anderdaags was het nieuwe jaar al goed ingezet.
    Terug onze neus wassen aan de lavabo, en ons haar kammen met een streep, om daarna terug ons schoonste kleren aan te doen.
    En omdat ik maar één zondagskostuum had op mijn maat, die kon ik dezelfde kleren aantrekken waarmee ik den dag ervoor naast de mesthoop was gaan spelen.
    Dan was het bij meter en peter,marraine en bompa nieuwjaar wensen.
    Terwijl we als jonge snotter nog niet echt de waarde van het geld kenden, keken we toch uit naar wie het schoonst gekleurde briefje zou krijgen.
    Ja, ik moet zeggen dat er in dienen tijd niet met geld gesmeten werd zenne.
    Van mijn tante Amandine kreeg ik 20fr, met de belofte dat als ik een gans jaar braaf was, volgend jaar misschien 25fr zou krijgen.
    Er was dan ook het moment suprème, waar we als kleine snotter onze nieuwjaarsbrief moesten voorlezen.
    Soms waren er zoveel kinderen, dat het per anciënniteit ging.
    Omdat ik de jongste was, mocht ik als laatste mijnen brief lezen, als iedereen het al moe gehoord was.
    Ja, als ge met zeven naar dezelfde school ging, had ge kans dat er een paar met dezelfde nieuwjaarswensen tussen zaten hé.
    Toen we van peter of meter ne schonen enveloppe kregen, moesten we na ons dankwoord nog ne ganse preek verwerken hé.
    -chauffeurke, steek dat maar bij uw ander centen, en zie dat ge het geld niet verliest.
    -euh….nee nee.
    -Ge zijt misschien best van het aan uw ma of uwe pa te geven voor op uwe spaarboek te zetten.
    Lap, in feite was ik juist tussenpersoon tussen mijn meter en de bank.
    En zo ging het jaar na jaar.
    De tijden veranderen, en na meer dan 40j te zijn gegroeid staat nu 2006 voor de deur.
    De feestdagen verlopen nu anders dan vroeger hé.
    Amai mijne frak, azo ne sleur.
    Ne mens krijgt een week verlof voor kerst en Nieuwjaar,maar nu begin ik pas goed te begrijpen waarom.
    Om te beginnen, koopt men elk jaar nieuwe kaarten om te versturen, en elk jaar blijven er van over.
    Awel, dit jaar ging het geen waar zijn zie.
    Er lagen hier nog wenskaarten van 2000 tot 2004.
    Ik heb al die datums aangepast met tipex, en al de kaarten geschreven om ze te versturen.
    486 kaarten heb ik moeten schrijven om er vanaf te zijn.
    Het enigste probleem is dat ik maar hoop en al 10 mensen ken.
    Ja, er zijn er die een kaart in hun bus gehad hebben, die ik nog van haar of pluimen ken.
    En toen ik het moe was van met mijn véloke telkens van bus tot bus te slibberen, die zijn er zelfs een paar waar ik direct 10 kaarten in één bus gestoken heb.
    Ja, de die moeten de eerste vijf jaar geen kaart meer verwachten zenne.
    Ik had er zeer van aan mijne pols, van al dat schrijven ppfffff.
    Om nog maar te zwijgen van al dat werk dat ne mens heeft op de feestdagen zelf hé.
    Mijne kleinste snotter wou ne keer iets anders eten dan altijd die kartonnen hamburgers van de mac donalds, en dus koos hij voor ne kreeft op oudejaar.
    Awel, ik ben nooit gene straffe geweest om krabben te vangen in Blankenberge, maar als ge zo ne kreeft in uwe kom moet steken is dat ook geen lachen zenne.
    In feite zouden ze daar beter een handleiding bij geven om dat beest dood te doen hé.
    Ik heb hem eerst proberen te verdrinken, maar dat duurt een tijdje, en hoe langer hij onder water bleef, hoe beter hij eruit zag.
    Toen we daar vanonder den douche kwamen, had hij mij toch wel gebeten zekerst!
    Ik kon dan op oudejaar nog den doktor roepen om een inenting te krijgen tegen de dolle kreeften ziekte.
    Allemaal van die speciale zaken die een mens tegenkomt op feestdagen en waar ge niks van weer trekt van de ziekenkas.
    In feite had den dag van oud naar nieuw ons zodanig uitgeput, dat ik met mijn twee snotters in slaap was gevallen op een bedje van zeewier aan tafel.
    ’t Was om middernacht dat we wakker geschoten zijn, van mijne koekoek die van schrik uit zijn kot gesprongen was.
    Op de achtergrond hoorden we vuurwerk, en dat was het teken dat we van oud naar nieuw overstapten.

    -Zeg papa, waar zou het vuurwerk zijn?
    -Och….dat is in het dorp hé ventje.
    -Ik zou ook graag ne keer vuurwerk zien.
    -Euh…awel ik peis dat er in de garage nog een paar vuurwerkpijlen liggen.
    -Joepiiiiie…..kunnen we dan ook vuurwerk maken pa?
    -Euh…..vaneigens, kom we zullen ne keer gaan zoeken.

    Na een beetje zoeken, hadden we die pijlen gevonden.
    -Is dat niet gevaarlijk pa?
    -Euh….nee nee, ge moet weten hoe ge dat moet doen hé.
    Ze hadden mij gezegd, dat ge die pijlen met de stok in een fles vol zand moest steken, zodat ze recht bleven.
    Het was dan gewoon de lont aansteken en genieten van het vuurwerk.
    Jawadde, moest het allemaal zo gemakkelijk zijn hé!
    Ik steek daar die lonten aan, en die fles waait daar toch om door ne windstoot zekerst.
    De vuurpijl schiet daar ineens uit die fles, recht mijn kiekenkot binnen.
    Amai, dat had ge moeten zien hoe schoon!
    Dat was daar kip aan ’t spit, maar dan in alle kleuren en gensters hé.
    De tweede pijl,deze was wel recht naar omhoog gegaan, maar daar was toch wel die fles blijven aanhangen zekerst.
    Ja, als het tegenzit dan is het voor een ganse avond hé.
    Ze zal wel ergens bij mijn geburen gevallen zijn,maar omdat het geen leeggoed is ga ik schoon zwijgen.
    Ja de eindejaarsfeesten, een geluk dat het niet alle weken Nieuwjaar is zenne.
    In feite zit er van het begin tot het einde van dit verhaaltje 40j verschil.
    Het is en blijft Nieuwjaar, maar och zo verschillend.


    Groetjes chauffeurke


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    11-01-2006, 20:55 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    28-12-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kerstmis
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hello evrybody,

    Mijnen Bompa was hier schrijnwerker in het dorp,en als er zo een paar planken aan elkaar genageld moesten worden,dan kwamen ze bij ons kloppen.
    Op nen dag stond de pastoor daar ook voor ons deur!
    -Zeg Gaston kunde gij ne keer geen kerststal in elkaar zetten tegen kerstdag.
    -Ba ja meneer pastoor.
    -Dat is vriendelijk Gaston,ik zal u en uw gezin dan ne keer extra de zegen geven.
    -Dank u meneer pastoor.
    Mijnen bompa daar rap ne kerststal voor de kerk getimmerd,dat de meid van de pastoor al gaan zeggen was,dat er daar weer ene een bouwovertreding begaan had door zo ne villa op de grond van de kerkfabriek te zetten.
    Toen de pastoor ons kwam betalen met zijnen emmer wijwater,zat hij nog met een vraagske.
    -Zeg.....Gaston,ik heb zo ne keer zitten nadenken,we zouden dit jaar eens een levende kerststal kunnen zetten.
    Ene met levende figuren.
    -Euh......ja meneer pastoor?
    -Allee dat is dan geregeld Gaston,gijle moogt met gans de famillie de hoofdrol spelen,ge moet zelf maar beslissen wie wie is.
    -Euh......jamaar meneer pastoor we.....we....
    -Ge gaat gij da zeer goed doen Gaston,en God zal het u lonen.
    -Euh......allee dan....
    Ja als ge zo nen bompa hebt die geen nee kan zeggen,dan is dat ook wreed zenne.
    We moesten thuis de rollen verdelen,om te weten wie Maria en Jozef ging spelen.
    Er moesten nog drie koningen gevonden worden,waaronder ene zwarte,en dat was 40j geleden niet zo gemakkelijk zenne.
    En dan nog ne kleine die in dienen bak stro moest gaan liggen in zijnen blote flikker!
    Voor den os en den ezel die als verwarming moest dienen,was het ook al ambras.
    Ja den os was zo geen probleem,omdat er zo maar ene in de famille zat,maar voor den ezel kwamen er dan weeral ne ganse hoop in aanmerking.
    Tante Maria dacht de maagd Maria te spelen omdat ze al dezelfde naam had.
    Maar omdat ze dan weer 7 kinderen op de wereld had gezet,kon da ook niet hé.
    Ja de Heilige geest zou daar niet blijven over en weer vliegen hé.
    De keuze viel uiteindelijk op mijn moeke,en Jozef zou mijnen bompa spelen omdat hij toch als schrijnwerker al zijn gerief had hé.
    Om de drie koningen te kiezen was dat ook weeral een spel ppffff.
    Mijne pa wilde hem daar niet belachelijk maken met een gouden kroon van echte plastiek op zijne kop.
    Maar ze hadden hem wijsgemaakt dat als hij zich zwart zou verven,hem niemand zou herkennen.
    Jawadde zeg,dat had ge moeten zien.
    Ze hadden zijn vel gezwart met dat zwart waar ze de stoof mee inwrijven.
    Toen de rollen bijna waren verdeeld,vroegen ze zich af of ze niemand vergeten waren.
    Vaneigens!
    De voornaamste waren ze vergeten.
    Jezus moest nog gekozen worden.
    Ineens keken ze daar allemaal naar mij.
    -Euh.......jamaar da wil ik niet spelen zenne.
    -Gij gaat spelen wat wij zeggen ,en daarmee uit!
    -Jamaar ik moet daar in mijne blote flikker in dat stro tussen die luizen liggen en ik doe dat niet graag.
    -Wij moeten daar ook tegen ons goesting staan,en gij gaat meedoen!
    -Jamaar ik kan Jezus niet spelen,want ik ben niet Heilig!
    -Awel ge moet dan maar den Heilige spelen zoals ge gewoon zijt!
    ppfffffffffff jawadde!
    Terwijl de andere kindjes de kans kregen om eens goed iemand uit te lachen voor de stal,moest ik daar de geborene uithangen,stil blijven liggen,en dan nog Heilig zijn ook!
    Toen de dag van de middernachtmis was aangebroken,was iedereen bezig met de gevulde kalkoen en de lekkere kerstmaaltijd naar binnen te spelen.
    En wij stonden daar met gans de famille blauw van de kou in diene stal.
    Dienen os en den ezel stonden daar met hunnen stinkende asem in mijn gezicht te blazen,dat ik bijna de dolle koeienziekte had opgedaan.
    Mijne pa had ondertussen ook al een valling opgescheerd,en telkens hij zijne neus moest snuiten hing er meer zwart aan zijne neusdoek dan op zijn gezicht.
    Toen de mensen voor de stal kwamen staan, kwam de lach op hun gezicht."Zie ne keer wat een schoon kindje Jezus,'t is precies chauffeurke".
    -En zie ne keer wat een schone Jozef,hij kan ook goed zagen.
    -En zie ne keer wat voor ne schonen ezel,ik ken hem precies van ergens.

    ppffffffff precies of ze hadden ons niet herkend!

    Toen we weer thuis waren wou niemand nog iets horen over kerstmis!
    Juist den os en den ezel, die hadden hun goed geamuseerd omdat ze tussen twee beuh....boeh en ia's telkens van die fles jenever dronken.

    Kerstmis,de periode van vrede?
    Amai mijne frak!
    Toen we in de badkamer stonden was het bijna oorlog!
    Mijne pa had zijn zwart gezicht aan onze nieuw witte handdoeken gewreven die we onder de kerstboom hadden gelegd als cadeau.
    Mijnen bompa die kreeg daar ook onder zijn schrijnwerkersvijs omdat hij niet had durven nee zeggen tegen de pastoor.
    Bij mij kregen ze die taloor (bord) die als oreool had gediend niet meer van mijne kop,omdat ze achter mijn oren in mijn engelenhaar was gevrozen!
    En één van die drie koningen had de mire en de wierook bij de doos sigaren gezet in de kast,zodat de mensen dachten dat we aan de drugs zaten telkens er gerookt werd.

    Als ik nu per ongeluk nog eens voor ne kerststal loop,denk ik ook altijd van ne keer goed te kunnen lachen met een ander zijn heilige miserie!

    Maar er viel juist niks te lachen!
    De mensen zijn slimmer geworden,en er staan terug van die plaaster beelden.
    De mensen staan terug met enige ernst voor de stal te denken aan de nostalgie van vroeger.
    Waarom willen de mensen daar altijd iets aan veranderen?
    Ik vind zelfs dat de pastoor het ons nooit had moeten vragen,want die wist goed genoeg dat geen van ons een Heilige kon vervangen.

    Ik wens via deze weg ieder van u een prettig kerstfeest


    Groetjes chauffeurke



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    28-12-2005, 08:33 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    20-12-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Le pasteur nouveau est arrivé
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Toen de vorige pastoor is vertrokken, moest er natuurlijk een nieuwe pastoor zijn intrede doen in onze gemeente.
    Ze hadden mij gezegd, “chauffeurke daar moet ge zeker eens naartoe gaan”.
    Ik had er in feite een beetje schrik van, want de laatste keer dat ze mij opgeroepen hadden om een pastoor te verwelkomen, die hadden ze mij een paar vleugels op mijne rug gebonden om in een processie te lopen.
    Ja, in dienen tijd waren dat nogal tradities zenne.
    Als het dan slecht weer was en er schoot een vlaag wind onder uw vleugels, dan konden ze u daar uit nen boom of ne struik komen trekken.
    Maar naar het schijnt is dat regelmatig eens slecht weer als er een nieuwe pastoor aankomt in onze gemeente.
    Pastoor André was ook aangekomen in het oog van een storm, en op 4 december jongstleden was het niet veel beter.
    Bij zo’n inhuldiging maakt de pastoor een rondrit door de gemeente, en dus was ik naar de vertrekplaats afgezakt.
    Amai mijne frak, het wijwater viel daar met bakken uit de lucht!
    De burgemeester en de schepenen waren verplicht om onder een paraplu te duiken om hunnen tricolore sjaal waterdicht te houden.
    Het gemeentebestuur verwelkomde pastoor Maarten, en het is dan vaak met zo’n slecht weer dat een warme handdruk of glimlach wonderen kan doen.
    Naar het schijnt zou onze nieuwe pastoor een Hollander zijn.
    Awel ik heb dienen mens eens goed bekeken, en ge kunt dat daar niet aan zien.
    Toen we daar allemaal aan het uitregenen waren, horen we daar plots hoefgetrappel.
    Ge gaat mij niet geloven, maar voor pastoor Maarten was Sint-Maarten toch wel afgekomen zekerst.
    Ja, wij kennen hem onder de naam van Sinterklaas, maar Sint-Maarten klinkt Hollandser hé.
    We weten dat de Sint al vele waters doorzwommen heeft, maar hier was’t ook de moeite zenne.
    Zijn zwarte pieten moesten het water van hun voorhoofd vegen, en hoe langer ze daar stonden, hoe blanker ze werden.
    Na de begroeting zette een stoet van een tiental wagens zich in beweging om de vier kerken aan te doen.
    Een delegatie stond er onder moeders paraplu te wachten om de sleutel te overhandigen van deze mooie kerken.Het viel mij op hoeveel schoonheid ons patrimonium bezit.
    Pastoor Maarten deed niet alleen zijn intrede in de 4 kerkengemeenschap, maar stapte ook een deel geschiedenis binnen.
    Wat mij ook opviel, waren de vele Belgische tricolore vlaggen die aan de huisgevels hingen.
    Ja, ’t was geleden van de voetbalmatch België – Holland dat de Belgische driekleur nog voor een Hollander werd gehesen hé.
    Het ging van “Martenslierde” naar “Dieftinge over “Sejans” tot “Melierde”
    Aan elke kerk werden de sleutels overhandigd door een delegatie waarna er kennis werd gemaakt en even een gebed werd gezegd.
    In “Melierde” zou de mis worden opgedragen, en dus reden we in colonne naar de kerk.
    Jawadde zeg, toen we daar aankwamen was er geen parkeerplaats meer te bespeuren.
    Azo een pak volk!
    Ruud Van Nistelrooy of Johan Kruyf zouden hier zoveel volk niet gelokt hebben.
    Toen ik daar met mijn kodakske de kerk binnen stapte zat ze overladen vol, geen plaats meer te bespeuren.
    Awel merci, mij hadden ze wijsgemaakt dat de kerken aan het leeglopen waren, maar dat blijkt niet te kloppen zenne.
    De kerkvoorzitter van Sint – Martinus (E.Van der Eecken) begon met het welkomstwoord, en dat was de start van het aanstellingsritueel.
    Tijdens de mis vertelde onze nieuwe pastoor ook iets over zichzelf, en dat zijn de dingen die chauffeurke vaak bijblijven.
    De pastoor leeft met het volk, en chauffeurke leeft door het volk, dus staan we niet zover van elkaar hé.
    In onze gemeente is het volkse en het dorpse behouden, en zo zijn onze mensen ook gebleven.
    We klappen over koetjes en kalfjes, over “de menschken en de gebuuren”.
    We klappen over hoe het thuis is, en over wat we doen.
    Awel, de pastoor deed juist hetzelfde tijdens de mis.
    Hij wist ons te vertellen dat de pastorij terug schoon in orde stond en dat er een nieuw “behangpapierke” tegen de muur hing.
    Hij vertelde dat zijn deur altijd zou open staan (als hij thuis is), voor een gesprek of een bezoek.
    Awel meneer pastoor, chauffeurke gaat ge zeker eens over de vloer krijgen.
    Niet omdat ik curieus ben naar dat behangpapier, maar eerder om de mens te ontdekken.
    Maar hij vertelde ook dat hij wreed sportief is.
    Fietsen, lopen en zwemmen!
    Amai, ik peis dat de gelovigen van onze gemeente hun tenen gaan mogen uitkuisen en aan hunne fysiek gaan mogen werken,misschien zou het wel best zijn van in training naar de mis te gaan.
    De meeste hebben dat ook direct gedaan, door na de mis naar de receptie te gaan in het klooster van Deftinge.
    Er werd geklonken op onze nieuwe pastoor, maar er werd ook heel wat gepraat.
    En dat is waar het mij in feite om te doen is.
    Naar woorden luisteren, om ze verder onder de mensen te brengen.
    Naar mensen luisteren en proberen te begrijpen.
    Op de receptie liep de herder tussen zijn schapen, en ik zag dat het goed was.
    Potverdikke, ik ben hier al precies gelijk een pastoor aan het praten!
    Ja, dat zijn de restanten van mijn drie jaar misdienaarschap hé.
    Toen ze daar met een glas wijn in mijn richting kwamen, riep ik plots “Och Heer laat deze kelk aan mij niet voorbijgaan”.
    Ja, er zijn zo van die zaken die bijblijven hé.
    Toen ik zag dat de pastoor zijn weg gevonden had tussen het volk, ging ik wat afstand nemen van de receptie.
    Ik wandelde even buiten de grote zaal, en kwam er oog in oog te staan met de zusters van St-Vincensius .
    Mijn moeder was hier nog naar ’t school geweest, en ook hier hing heel wat nostalgie en geschiedenis in de gangen.
    De belevenissen van vandaag brengen chauffeurke vaak terug naar de tijd van toen.
    Vandaag beleven met beelden van vroeger.
    Maar “chauffeurke in het klooster” is een ander verhaal.
    Ja, een klooster heeft zoveel deuren waar herinneringen achter verscholen zitten hé.
    Maar eerst en vooral wil ik pastoor Maarten van harte welkom heten, en weet dat ook mijn deur altijd open staat.
    Euh…….als ik thuis ben hé.


    Groetjes chauffeurke



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    20-12-2005, 21:39 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    03-12-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sinterklaas
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

                                               

     

     

    Toen ik hier terug naar Lierde ben komen wonen, heb ik terug een stap naar het verleden gezet.

    Dus ook een stap naar mijn kindertijd.

    Ik had terug een beetje hoop gekregen, dat na 40j de Sint eindelijk mijne elektrieken trein zou brengen.

    Ja, toen ik naar Brussel ben verhuisd, was mijne schoen met wortel in Deftinge blijven staan hé.

    Deze week had ik terug een brief geschreven naar Sinterklaas, om te zeggen dat mijn lijst van over 40j nog geldig was en dat ik terug naar Deftinge komen wonen was.

    Ik had mijn schouw laten kuisen, en was naar ’t stad achter een paar grotere schoenen geweest.

    Ik had er zelfs de schoendoos naast gezet, want ge kon maar nooit weten dat het er allemaal niet zou in kunnen hé.

     Ik had mijne pa nog eens het dak opgestuurd, om een anti sliplaag te laten leggen, want stel u voor dat de Sint daar met zijne piet naar beneden slibbert!

    De vissen zouden nogal verschieten in de vijver.

    En ik had hem ook de schouw nog eens laten stofzuigen.

    Maar toen ik mijnen brief nog eens aan het nalezen was, kwamen mijn twee snotters daar toch wel over mijne schouder afkijken zekerst!

    - Zeg pa, uw lijst voor Sinterklaas is maar ouderwets zenne.

    - Hela, ge moet hier niet komen afkijken hé.

    - Allé wie vraagt er nu in 2005 nog een houten blokkendoos.

    - Euh…..ja maar mijn lijst is wel van 1965 hé.

    - Maar dat bestaat allemaal niet meer pa.

    - Ha nee , en wat zou ik dan wel moeten bestellen ?

    - Vandaag bestellen ze een Mp3 speler of een dvd of een playstation.

    Een computer met internetaansluiting of een televisie met plat scherm.

    - Euh……zeg mannekens, het is wel een briefje voor Sinterklaas, en niet voor een elektricien hé.

    Den avond voor de 6e december was ik altijd wreed nerveus.

    Mijnen bompa kwam mij dan altijd een schoon verhaaltje vertellen over de Sint en zijn zwarte pieten.

    Hij zei dat ik maar best direct kon slapen, want dat de Sint dat anders zou zien en dan zou hij zeker niks brengen.

    Amai mijne frak, dat moest hij juist aan mij vertellen.

    Ik was nog nerveuzer, en ik moest al echt mijn wenkbrauwen toe nijpen om te doen alsof.

    Normaal gezien, kon ik ’s morgens nooit uit mijne nest en dan moesten ze steeds onderaan de trap staan roepen om naar ’t school te gaan.

    Maar de 6e december, dan was ik altijd neig vroeg wakker.

    Awel ge gaat mij niet geloven, maar dienen dag mocht ik niet te vroeg beneden zijn.

    Ge kon maar nooit weten dat de Sint nog niet weg was.

    Ja, een heilige van meer dan 700 jaar kan ook zo rap niet meer stappen hé.

    Ik moet zeggen dat hij waarschijnlijk op dienen ouderdom ook niet goed meer kon lezen.

    Ja, ik vroeg chocolat en ik kreeg mandarijntjes.

    Ik vroeg een wagen met afstandsbediening en ik kreeg een kar met een koord aan.

    Ik vroeg een schilderpalet, penselen en doek, en ik kreeg een kleurboek van niks mandal .

    En dat terwijl hij wel weg was met mijne wortel en mijn rapen.

    Er was zelfs een jaar, dat hij met de helft van onze fles jenever weg was.

    Mijnen bompa had mij wel verteld dat het wreed koud was buiten, en dat met al dat roet op zijn longen hij toch ook eens mocht drinken hé.

    Ik zette dan elk jaar een fles groene limonade bij mijn schoenen, maar dat moest hij niet hebben zenne!

    40 jaar later laat je dan ook niets meer aan het toeval over hé

    Dus had ik dit jaar had ik mijn beste beentje voorgezet!

    Mijn grote schoenen stonden schoon geblonken, zodat hij er zekerst niet kon naast kijken.

    Het blik met 250gr wortels had ik al open gedaan, zodat zijne zwarte piet daar geen werk meer aan had en zeker in zijne vinger niet zou snijden.

    Mijn rapen lagen naast een fles jenever, en ik had er een kartonnen pijl naast gezet die naar mijn bewijs van goed gedrag en zeden wees, want ge weet maar nooit dat dienen zwarte piet mijn fouten van vroeger is vergeten door te krabben in het grote Sinterklaasboek.

    De 5e december was ik in mijn bedde gekropen met twee slaappillekes, om zeker te zijn dat ik zou slapen om de Sint zijn werk te laten doen, zonder hem te storen.

    Ik droomde van vroeger, en van alles wat aan het Sinterklaasfeest vooraf ging.

    De week voor de 6e december was ik nog braver dan anders, en ook in ’t school schoten mijn resultaten voor één week de lucht in.

    Ja, ik droomde van de jaren 60, maar werd wakker in 2005.

    Toen ik de trap naar beneden liep, keek ik naast de schouw.

    Awel merci!

    Mijn wortels en mijn rapen waren weg, maar ook de fles jenever en mijn schoenen!

    En wat denkt ge dat de Sint mij gebracht heeft?

    Awel, juist niks!

    Potverdekke, zelfs mijn laatste geloof hebben ze mij ontnomen!

    Ppfffffff er was niks veranderd met vroeger.

    Ne mens hoopt als kind, en door de jaren blijft ge de hoop koesteren.

    En het is met een leegte naast de schouw, dat ge beseft dat het verdriet van de jaren 60 gelijk is aan dat van 2005.

    Toen ik ’s anderdaags mijne pa zag binnen komen, was er precies iets veranderd.

    -         Euh….pa, ge ziet er precies anders uit.

    -         Vaneigens zie ik er anders uit,gisteren was ik binnen geweest, maar ge sliep nog.

    -         Ja maar ’t is toch niet omdat ik langer slaap dat ge er anders uitziet.

    -         Nee, maar naast uw schouw stonden de schoenen dat ik 60j geleden aan Sinterklaas gevraagd had.

     

    Ik keek naar zijn voeten, en daar blonken mijn schoenen waar tussen het leder en zijn kousen nog een stuk groen van de rapen hing.

    Maar wat veel voornamer was, is van een lach en zijn geluk te zien.

    Ja, de tijden zijn veranderd en nooit zou ik hem kunnen geven wat hij mij vroeger gaf.

    Ik zag in hem de Sint van vroeger.

     

    -         Chauffeurke, ge kunt komen eten deze middag, want het is hutsepot.

    De Sint had er ook een paar rapen en een doos wortels bijgezet.

     

    Ja, wie weet moet ik maar eens de ezel spelen, en van mijn eigen rapen proeven.

    Maar de wortels daar blijf ik af, want mijn wortels liggen in Lierde, en daar zullen ze ook blijven!

     

    Groetjes chauffeurke

     


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    03-12-2005, 22:47 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    24-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tussen Wetteren en Geraardsbergen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Tussen Geraardsbergen en Wetteren

     

     

    Awel, tussen Geraardsbergen en Wetteren, daar moet Lierde ergens liggen.

    Ja, vroeger kon men dat met zekerheid zeggen hé, maar nu ze ginder aan den afrit diene wegwijzer verwijdert hebben, moet ne mens al ne keer zoeken hé.

    Het was zodanig een gewoonte geworden van diene wegwijzer in wetteren te zien, dat men blindelings naar Geraardsbergen en omstreken reed.

    Ja, want zo ne wegwijzer heeft niet alleen belang voor Geraardsbergen hé !

    Als ze mij vragen :

    -chauffeurke waar woont gij ergens ?

    Dan zeg ik altijd :

    -In Deftinge, tegen Geraardsbergen.

    Ja Geraadsbergen is groter en dus ook beter gekend hé.

    Onlangs reed ik van de kust naar huis, en in wetteren zag ik plots Geraardsbergen niet meer staan.

    Potverdekke,hoe kon dat ?

    Omdat ik bijna zeker was dat het vroeger diene afrit was, ben ik er toch maar afgereden.

    Op het rond punt zag ik Wetteren en Zottegem staan, maar Geraardsbergen was van de kaart geveegd.

    Jawadde zeg, na 16 toerkes op dat rond punt zat ik bijna zonder naft.

    Ik moest dan weer de autostrade op om naft te pakken.

    Ik dacht eerst dat ze diene wegwijzer hadden weggenomen tegen de vogelgriep, om niet teveel kiekens in onze richting te sturen, maar die andere rare vogels vliegen daarboven hé.

    Toen ik met nen volle naftenbak terug richting kust reed om te kijken in de andere richting, ontbrak diene pijl daar toch ook zekerst !

    Amai, komt dat tegen !

    Ge gaat mij niet geloven hé, maar ik heb er twee dagen over gedaan eer ik thuis was.

    Allé, als ge zo ne keer bezoek krijgt van mensen die totaal niet uit de streek zijn, kunt ge moeilijk afspreken op de grote markt van Gemeldorp of in de winkelstraat van Hemelveerdegem hé.

    Dus spreek ik meestal af op de markt van Geraardsbergen.

    Dus nu gaat dat wel een stuk moeilijker worden, en ga ik naar de markt van Wetteren of Zottegem moeten rijden ppfffffffff.

    Den diene die de wegwijzer ontvreemd heeft, zal dat toch niet uit besparingen gedaan hebben zekerst.

    Ja, dat verlicht plakaat boven de weg duide drie namen aan.

    Wetteren, Zottegem en Geraardsbergen.

    Men zou kunnen denken dat het om te besparen is, en dat men dus een paar letters minder zet, en een kleiner plakaat neemt hé.

    Maar nee nee !

    Ze hebben er de naam afgedaan, maar het plakaat is even groot, en er zitten nog evenveel lampen in.

    Het wit van de letters is verdwenen, en er is dus meer blauw te zien.

    Ja, dat zal nog zijn van in den tijd dat ze meer blauw op straat wilden hé .

    Ik denk dat we de handen maar eens moeten in elkaar slaan, en onze dorpen terug op de kaart zetten.

    Deftinge doet ook zijn bijdrage om mattetaarten te leveren hé.

    Zonder te vergeten dat Lierde de boorden en kanten van Geraardsbergen schoon groen en landelijk houdt.

    Zolang er geen wegwijzer staat met de vermelding Geraardsbergen, zou ik elke dag met een delegatie aan de afrit van Wetteren gaan staan.

    Ja, een kraam met mattetaarten, en de afrit aanleggen met kasseistenen om een beeld te scheppen van de zaken die onze streek en omgeving vertegenwoordigen.

    De muur staat symbool voor één van de grootste sportmanifestaties van het land « De Ronde van Vlaanderen »

    Allé, als ge ziet dat de friet en manneke pis de emblemen van ons land zijn, dan is het toch normaal dat er daar ne wegwijzer staat om dat aan te duiden hé.

    Ja ja, van in Oostende staat er ne wegwijzer naar Brussel, terwijl dat manneke pis daar maar ne jonge snotter is.

    Ik zal mij de volgende weken ne keer verkleed als manneke pis op de brug van den afrit gaan zetten zie.

    Ze zullen dan wel rap een wegwijzerke zetten !

    Geraardsbergen, Lierde en omstreken voorbijrijden, is ook een deel geschiedenis en natuurpracht achter de berm laten liggen.

    Om nog maar te zwijgen dat straks Sinterklaas en de kerstman hunne weg gaan moeten zoeken om onze schoen te vinden.

    Potverdekke, dat is een gedacht !

    Ik ga aan de Sint ne wegwijzer vragen.

    Omdat ik de laatste jaren wreed braaf geweest ben, zal ik er misschien meer dan ene krijgen.

    Ik ga er ook eentje vragen voor Lierde !

    Ja, we zitten zo just in een periode waar er veel volk naar onze streek komt hé.

    De vrienden komen met kerst en Nieuwjaar,maar tegen dat ze hunne weg gevonden hebben zou het al januari kunnen zijn.

    Om nog maar te zwijgen dat we ook onze nieuwe pastoor verwachten.

    Voor dezelfde prijs zal diene mens daar ook aan het rondtoeren zijn.

    Nee nee, we moeten ons niet laten doen zenne !

    Onze streek heeft zoveel te bieden dat we toch een wegwijzerke van niemendal mogen hebben hé.

    Maar het is nogal dikwijls zo, dat deze die de wegwijzers laten wegnemen, een functie hebben met chauffeur,of dat ze den trein nemen hé.

    Ja, in het eerste geval is het de chauffeur die zoekt, en in het tweede geval moeten ze maar kijken naar de verwijzingen in het station hé.

    Awel, weet ge wat !

    We zullen de verwijzingen in het station met de voorname steden ook ne keer verwijderen.

    Ja ja, stel u voor dat ge in Geraardsbergen den trein neemt, en dat er niet staat waar ge naartoe moet.

    Ne mens zou daar schoon staan hé.

    Nee nee, we kunnen er ne keer mee lachen, maar in feite is onze streek zeker het bezoeken waard.

    De geschiedenis is er langs gekomen en zijn sporen nagelaten.

    Onze streek moet niet alleen op de landkaart staan, ze moet ook makkelijk te vinden zijn zonder omwegen hé.

    Dus maak ons de weg-wijzer.

     

    Groetjes chauffeurke

     


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    24-11-2005, 20:51 geschreven door chauffeurke
    Reacties (2)
    11-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de vogelgriep
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

                                                                              De vogelgriep,

     

     

     

     

    Ja, ook in “chauffeurke’s home” was er paniek.

    De enigste compagnie die ik heb, zijn mijn kiekens.

    Thuis noemde ze mij al wel eens een kieken, en daarom kom ik zo goed overeen met die beesten hé.

    We kunnen zelfs praten met elkaar!

    Maar nu de vogelgriep boven onze kop hangt, is er paniek in ’t kot.

    Een paar weken geleden, moesten we onze kiekens apart zetten.

    Dan moesten we de scharrelplaats overdekken, en nu moeten we ze ophokken.

    Maar eerst moet ge ne keer een gezond kieken proberen te vangen!

    Ik zit met een tiental kiekens, en na twee uur lopen had ik er nog maar twee gevangen.

    We stonden daar allemaal nat in ’t zweet, dat de druppels van tussen onze pluimen liepen.

    Ja, hoe zou ge willen dat ge zo geen valling opdoet?

    Ik had ze in een ren gezet en overdekt met een reclame zeil van den boerenbond.

    Maar die kiekens liepen nog onrustiger.

    Toen ik hier in ’t café mijne warme chocomelk ging drinken, wisten de boeren mij te zeggen dat ik mijn kiekens moest ophokken.

     

    -Chauffeurke, ge gaat uw kiekens in uw kiekekot moeten ophokken.

    -Euh…..ophokken, wat wil dat zeggen?

    -Euh….awel dat ge ze euh…op uw hok gaat moeten zetten zoals het woord het zegt hé.

    -Jamaar, dan moet ik er een verdiep op bouwen!

     

    Potverdekke, azo ne vogelgriep brengt nogal wat werk mee zenne.

    Ik moest naar de gemeente voor een bouwvergunning, en daar bekeken ze mij maar ne keer scheef.

     

    -Wat komt gij hier doen chauffeurke?

    -Euh….awel mamaselleke ik kom een bouwvergunning vragen om een verdiep op mijn kiekekot te zetten tegen de vogelgriep.

    -Zeg manneke, we hebben hier wel serieuzer zaken te doen, dan verdiepingen op uw kot toe te laten hé.

    -Jamaar, die boeren in ’t café hebben mij gezegd dat ik mijn kiekens moest……

    -Steek die beesten in uwe kom, dan zitten ze ook binnen,……en ik heb nog niets gehoord dat ge in een risicogebied zou zitten.

     

    Toen ik terug naar huis reed, zag ik in elk geval nog weinig kiekens buiten lopen.

    Ik besloot ze maar in het kleine kiekenkot te zetten.

    Van scharrelen kwam er natuurlijk niks meer in huis, want ze zaten op elkaar geplakt.

    Ze zaten zodanig tegen elkaar te duwen, dat zelfs de eieren van vorm veranderden.

    Ja, ge gaat mij zeggen dat een vierkant ei makkelijker stapelt, maar ge moet dat ne keer in zo’n kartonnen doosje zien te krijgen hé.

    Nu ze binnen zaten, moest ik elke keer die deur opentrekken.

    Deur open om eten te geven,deur open om drinken te geven,deur open om eieren te rapen.

    Allé, deur open en deur toe, dat ze daar na twee dagen nen trek hadden opgedaan.

    Ze zaten daar te niezen en te hoesten dat de pluimen in het rond vlogen.

    Miljaar, ’t zal toch geen waar zijn zekerst dat ik het zitten heb.

    Ik had gehoord dat we de kiekens konden laten inenten,en dus ben ik maar rap bij mijnen huisdokter gereden.

    De mensen bekeken mij wel raar met mijn kiekens in de wachtzaal, maar de volksgezondheid gaat voor hé!

    Tegen de vogelgriep had hij niets, maar ze zijn ondertussen toch ingeënt tegen de tetanos en de mazelen.

    Ja, ne mens kan niet voorzichtig genoeg zijn hé.

    In feite hadden we beter die dioxinekiekens van vroeger laten leven, dan hadden ze nu bestand geweest tegen de vogelgriep.

    Ha ja, een geolied kieken piept minder dan een kieken met vogelgriep hé.

    Ze hadden mij wel verteld dat het gevaar vooral kwam van overvliegende vogels, en vooral van deze die landen in mijnen hof.

    Awel daar moet ge ne keer een oplossing proberen voor te vinden zie!

    De reigers landen hier aan de vijver, de eksters zitten mij hier uit te lachen, de kraaien die….euh…kraaien.

    En de mussen die hebben er totaal niets van te sussen.

    Om nog maar te zwijgen van de meeuwen die van ver zitten te geeuwen.

    Maar ik denk dat ik de oplossing gevonden heb!

    Ik heb gezien dat er de laatste tijd niet veel vogels meer boven Parijs vliegen.

    Ja, ne vogel heeft schrik van vuur hé!

    Ik denk dat ik deze avond mijnen auto ne keer in brand ga steken naast mijn kiekekot.

    Ik hoop maar just dat de wind goed zit, want moesten de vlammen overslaan naar het kiekekot, dan zit ik wel met gebakken kiekens.

    Hoewel, volgens de gemeentereglementen mag men geen afval meer verbranden hé.

    Ja, echt afval is het niet want hij is nog bijna nieuw.

    Potverdekke, ne mens moet nogal zijn hersens breken zenne om de vogelgriep tegen te gaan.

    Awel ik denk dat ik het gevonden heb!

    Ik ga ze bij mijn ander pluimen steken in mijn donsdeken.

    Zo zitten de beesten niet alleen binnen, maar zitten ze nog warm ook.

    Ik hoop maar juist dat ze ’s nachts gaan kunnen stilzitten .

    Ze moeten daar niet beginnen pikken, dat ik zelf met geen ei zit hé.

    Ja, het is allemaal een beetje onduidelijk wat er moet gebeuren hé.

    En wat onduidelijk is brengt vaak enige paniek teweeg.

    Ja, wat verstaat men onder pluimvee?

    Is ne struisvogel ook pluimvee, want als ge dat in een kot gaat moeten ophokken, zijt ge ’t eerste half uur niet klaar met bouwen hé.

    Ja, en soms laat ik mijn klein verstand zodanig werken dat ik rondloop gelijk een kieken zonder kop.

    Zo stel ik mij bv de vraag waarom we alle pluimvee moeten ophokken, en dat de jagers,eenden,fazanten,en andere gepluimde soorten schieten voor consumptie.

    Ja, chauffeurke’s verstand is gepluimd, ik kan niet meer volgen.

    Weet ge wat, als iemand de oplossing heeft, mag hij mij gerust een mailtje sturen naar:

    icemanbolleke@hotmail.com

    Daarmee bedoel ik niet dat jullie alle kiekens bij mij moeten brengen hé, want mijne pa zegt dat hij met één kieken in huis al meer dan genoeg heeft.

     

    Groetjes chauffeurke

     

     


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    11-11-2005, 13:33 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    05-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zone 30
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De laatste tijd is er weer heel wat te doen rond de verkeersreglementen hé.
    Na de veiligheidsgordel,de flitspalen en het hands-free bellen, hebben we nu de zone 30.
    Ja, ne mens staat daar niet bij stil als hij zo een plakaat ziet hé.
    Hoewel ge tegen die snelheid bijna stilstaat.
    Ik bedoel maar dat het een zone is met veel vragen rond.
    Gans in het begin, toen ze die plakaten van 30 hadden gezet, was ik aan het rijden met mijne vélo.
    Toen ik daar op een zeker moment op volle toeren draaide aan de school van St-Martens –Lierde, springt er daar toch wel ne police voor mijne neus zekerst.
    Ik kon nog just mijn freins toenijpen,terwijl mijn voorwiel al tussen zijn twee knieën stond.

    -Awel awel chauffeurke !
    -Euh…..watte ?
    -Ge zijt just geflitst geweest.
    -Wablieft…..geflitst, met mijne vélo ?
    -Ja ja,te rap is te rap ook met ne vélo.
    -Euh…..jamaar ik…..
    -Niks te jamaren, geef maar ne keer uwe pasport en uw groene kaart, en uw inschrijvingsbewijs,uw verzekering en uw keuringsbewijs.
    -Euh…..dat ligt in mijnen auto.
    -Allé ‘t is goed voor ene keer.

    Ppfffffffff jawadde zeg,ne mens rijd dan ne keer 32 omdat het bergaf is !
    Toen ik daarna met mijn politiekers op stap moest, deed ik natuurlijk wreed attentie .
    Maar in feite valt dat naar het schijnt ook teveel op.
    Ja, zo een BMWke 730 die maar 30 rijd,dat is precies of er aan dienen auto iets scheelt hé.

    -Zeg chauffeurke zijt ge aan het stilvallen ?
    -Euh…..nee meneer de politieke députe, maar we rijden voorbij een school en ‘t is hier 30 hé.
    -Maar manneke ‘t is zondag, wie gaat er nu naar ‘t school ?
    -Euh…..misschien die zondagsleerlingen van in mijnen tijd hé.
    -Zeg kieken, geef maar wat gas want straks ben ik te laat op mijn recep…..euh…recessieve vergadering.

    Toen ik zo wat aan het babbelen was, kreeg ik te horen dat ze weldra een mouw zouden passen aan het zone 30 probleem.
    Ze zouden er zone 30 van maken tijdens bepaalde uren.
    Normaal gezien, van 7u ‘s morgens tot 19u ‘s avonds.
    Awel, ‘t is daar dat ik mij vragen beginnen stellen ben.
    De zone’s 30 liggen aan scholen, of in wijken waar kinderen spelen.
    Dus als ik het goed versta, gaat ge moeten 30 rijden tijdens den dag als het klaar is en iedereen op de schoolbanken zit.
    En als het donker is dan moogt ge weer 50 of 70.
    Temeer dat die kleine snotters goed te been zijn, en meestal rap kunnen lopen om de straat over te steken als ze weten dat de school gedaan is.
    Maar aan een home of een hospitaal, daar is het af en toe nog 50 of rapper.
    Ja, ge zult daar maar just op uw krukken of in uwe rolstoel met uwen baxter moeten oversteken.
    Pas op, ge kunt niet zeggen dat ze er in bepaalde gemeenten niks aan doen om de snelheid te minderen hé.
    Eerst hadden ze een zebrapad geverfd, dan een verkeersdrempel er boven op.
    Daarna nog wat bloembakken om tussen te slalommen, en af en toe een paal met knipperlichten.
    Tegen dat ge daar allemaal op gelet hebt om nergens tegen te rijden, moet ge nog wreed opletten voor diene snotter die daar naar al uw maneuvers staat te kijken hé.
    Nee nee mannekes, ik denk dat het aan de mentaliteit van de mens ligt.
    Allé, onlangs moest ik voor euh…..zaken….in de rosse buurt zijn.
    Dat is zo een buurt waar de vrouwen van plezier voor het raam zitten hé.
    Awel, ge gaat mij niet geloven, ge moogt er 50 rijden, maar iedereen rijd er maar 20.
    Dat is de oplossing zie !
    Die dames vragen ondertussen erkenning voor hun werk, en aan den andere kant roepen ze van meer blauw op straat.
    Moesten ze nu ne keer die vrouwen een sexy blauw uniformke aantrekken en ze op de gevaarlijke punten laten lopen, zou dat geen goed gedacht zijn.
    Aan stations en vlieghavens, staan er nu al plakaten met de vermelding « kiss en go ».
    Dus is er al iets voorzien hé.
    We kunnen er eens mee lachen maar…..
    Nee nee mannekes, we moeten onze mentaliteit veranderen !
    Hoe vaak zitten we ons niet nerveus te maken op andere bestuurders ?
    Maar hebben we ons zelf al eens de vraag gesteld hoeveel overtredingen we maken ?
    De agressiviteit omzetten in verstand.
    Gewoon eens denken dat een wagen niet alleen onze vrijheid is.
    Gewoon eens denken aan ons eigen kinderen of kleinkinderen.
    Gewoon eens denken aan het leed van een verlies.
    Gewoon eens denken……… !


    Groetjes chauffeurke


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    05-11-2005, 13:14 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    19-10-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verkiezingen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Hello evrybody,
     
    Volgend jaar gaan we kiezen.
     
    Terwijl ik zo aan het schrijven ben over het verleden, kijk ik af en toe ne keer naar de toekomst.
    Awel, het verleden gaat zich toch dikwijls herhalen hé.
    Elk jaar hebben we de lente en de winter, en daartussen liggen dan nog een paar maanden met zomer en herfst.
    Zoals elk jaar schijnt de zon een paar dagen op onzen bol, en krijgen we de regen een paar maand op ons dak.
    Elk jaar gaat den boer zaaien en oogsten,en zoals elk jaar is het kerstmis en nieuwjaar.
    Ze zijn soms verplicht van de feestdagen af en toe op een andere dag te laten vallen, om een beetje varandering te brengen.
    Om de vier jaar lappen ze er in de maand februari ook nen dag bij, want anders zouden alle jaren teveel op elkaar trekken hé.
    En hoewel ze de dagen zitten door elkaar te schudden om afwisseling te brengen, valt pasen nog steeds op ne zondag!
    Maar af en toe moeten ze zo ne keer iets speciaal doen hé.
    Zo organiseren ze om de zoveel jaar ne keer verkiezingen.
    Elk jaar heb je de verkiezing van miss België of miss aardbei.
    Van miss botermelk of van miss internet.
    Ik had zo ook ne keer aan een miss verkiezing deelgenomen, en ik was verkozen tot miss-lukt.
    Jawadde, ge moet maar sjance hebben om in de prijzen te vallen.
    Volgend jaar zijn er weer verkiezingen!!
    Ja, gemeenteraadsverkiezingen.
    Als zo een miss aan uw deur komt, dan is dat meestal met ne foto waar ze opstaat met nen D of ne C cup.
    't Is vooral om indruk te maken, om voor haar te stemmen hé.
    Maar dat is zo bij elke verkiezing hé.
    De mensen stemmen voor het uiterlijk.
    Awel, bij de verkiezing van de gemeenteraad ligt dat anders.
    Vroeger kwamen die mannen ook aan uw deur bellen, en dan kreeg ge een hand,ne foto,ne stylo, een doos stekskes,nen aansteker en een paar beloftes.
    Awel, dat zijn vervlogen tijden zenne!
    Nu komen ze u nog just een hand geven met wat beloftes, maar achter uwe stylo die ondertussen leeg geschreven is kunt ge fluiten.
    En omdat ze het roken willen minderen,krijgt ge ook geen stekskes meer.
    Persoonlijk zou ik liever hebben dat de gemeenteraadsverkiezingen verlopen zoals een miss verkiezing.
    Ja ja, ze laten défileren voor ne jury.
    De mannen in zwembroek en de vrouwen in kini.
    Ja ja, ge moogt er zeker van zijn dat de verkiezingen veel meer succes zouden hebben.
    De kleur van de zwembroek kan aangepast worden aan de kleur van de partij.
    in plaats van de straten vol te plakken met affiches waar de koeien hun scheel op kijken, zouden ze een rugnummer krijgen hé.
    Dat zou toch veel simpelder zijn dan nu het geval is.
    Nu leest ge de namen, en die kent ge er één of twee van een bepaalde partij.
    Dan zou men de persoon in levende lijve zien hé.
    We zouden er een afvallingswedstrijd kunnen van maken!
    Diene dat mijnen auto het verst kan duwen zonder stoppen, omdat ik den diesel niet meer kan betalen, den diene mag blijven.
    Ja, ze kunnen soms met van die beloften komen, dat ge u afvraagd waar ze het gaan halen hé.
    Toen ik ooit in de streek van Aalst woonde, kwamen ze mij zeggen dat als ik voor een bepaald persoon ging kiezen, dat ze dan het zwembad zouden vernieuwen.
    Potverdekke, wat kan mij dat zwembad schelen, dat ze eerst ne keer hun beken uitscheppen dat we daar kunnen gaan zwemmen zoals vroeger.
    Vroeger die dook ge in een beek en het enigste dat er kon gebeuren, is dat ge vuil terug thuis kwam.
    Nu neemt ge nen duik in een suptropisch zwembad en die komt ge naar huis met een chloorvergiftiging of een hersenvliesontsteking.
    In Brussel kwamen ze ons beloven dat ze de straten gingen opbreken, en dat daarna iedereen in de straat nen nieuwe oprit kreeg.
    Awel, dat vond ik nu ne keer een schoon geste!
    Hoewel ik mij de vraag stel wat ik met dienen oprit moest doen op het derde verdiep?
    We passen ons teveel aan, aan het modernisme.
    Weldra zullen we misschien kunnen gaan stemmen via het internet.
    De tijden dat ge moeite had om uwe bulletin open te plooien in uw paskot zouden dan ook voorbij zijn.
    Als ge uit uw kot komt, en ge loopt uwe gebuur tegen het lijf, dan vragen ze meestal of ge voor de goei gestemd hebt.
    Ge wilt dat dan een beetje discreet houden, maar ze vragen dan direct," ge hebt toch niet voor den dienen of den diene gestemd".
    Daarmee weet ge direct voor wie zij gestemd hebben hé.
    Mij gaan ze daar niet mee vangen, want vermits ik zelf in de politiek zit, moet ik neutraal blijven.
    Ja ja lieve mensen, chauffeurke zit ook in de politiek.
    Ge gaat mij nu zekerst vragen waar ik in de politiek zit.
    Awel ik zit gans vooraan, en de anderen die verkozen zijn zitten achter mij.
    Ja, dat moet ge kunnen hé.
    Ja, als chauffeur zit ge meestal vooraan hé,ik heb mij ooit eens zoals de verkozenen achteraan gezet in de wagen, maar we zijn lang blijven stilstaan.
    De mensen vragen mij soms, "chauffeurke voor wie hebt gij gekozen"?
    Awel, omdat ik zo neutraal mogelijk wil zijn en omdat de politiek mijn werkgever is, stem ik voor iedereen.
    Ja, gemakkelijk is dat niet want ge hebt daar een pak werk mee hé.
    Tegen dat mijn bollekes allemaal rood gemaakt zijn, is het ver middag.
    Ik ben zo ne keer uit mijn stemkot moeten komen om ne scherper te vragen, want mijne punt was al serieus afgesleten.
    Ja, als ge moet gaan stemmen in lierde, zijt ge best van niet achter mij te staan in de rij, want anders zijt ge het eerste half uur niet buiten zenne.
    Maar in feite zit ik hier zo te denken, wat zou nu het tofste zijn?
    Uwe naam op zo'n lijst staan hebben, of de namen kunnen zwart of rood maken.
    Awel ik peis dat ik er ne keer ga over nadenken om mij ook op zo een lijst te zetten.
    Ik ga ook van deur tot deur gaan, met ne foto van mijn plechtige communnie om er wat heiliger uit te zien dan dat ik al ben.
    Maar ik moet nog just nen naam van een partij zien te vinden.
    Ja, daar zal ik eens moeten over nadenken.
    De naam van een partij is meestal de afkorting van iets hé.
     
    De PVDPA7F
    De partij van de pinten aan 7fr.
    Wedden dat ik daar stemmen zou mee halen.
    Maar de naam is wat lang hé.
     
    Ik zou misschien kunnen opkomen onder de naam chauffeurke.
    Ja ja, dat is het!
    Ik wordt verkozen, en ik ben mijnen eigen chauffeur.
    Ik rij mezelf overal naartoe, en dus zijn er geen kosten meer hé.
     
    Maar hoewel het soms anders klinkt, weet ik dat de politiek iets serieus is!
    Men moet een ernstige indruk nalaten en een goed voorkomen hebben.
    Awel, 't is daar dat ik waarschijnlijk zal buiten de prijzen vallen.
    Ik zal dan best nog een jaar wachten voor ik aan een verkiezing deelneem, en wie weet komt er ooit wel een verkiezing die mij op het lijf geschreven is.
     
    Groetjes chauffeurke

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    19-10-2005, 09:48 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    12-10-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.waar is den tijd?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Hello evrybody,

    Ja waar is den tijd???
    Awel achter ons zeker!!
    Hoewel er ook nog nen tijd voor ons ligt,maar dat we daar ni just den exacte tijd van kennen!!
    Ja waar is den tijd dat ik nen tutter in mijne mond stak om na te denken!!
    Waar is dienen tijd dat mijn moeke mijn boterhammen smeerde,en waar ze mijn schoenen dicht deed!
    Waar is den tijd dat ik een paar lappen op mijn kop kreeg om mij op het rechte pad te houden??
    Waar is den tijd dat ik dienen eersten dag zo goed geleerd had in t'school!
    Waar is dienen tijd dat ik achter mijne bompa in t'café moest,en dat ik telkens een stuk chocolat kreeg!
    Waar is diene tijd dat ik als misdienaar bijna heilig verklaard werd??
    Ja waar zijn al die tijden naartoe???
    Moesten we ze op deze dag nog beleven,dan zouden we ons die vraag niet stellen hé!!!
    Maar t'is omdat we dienen tijd laten gaan hebben,en hem bewust achter ons gelaten voor één of ander reden!
    Misschien omdat we uit de tijd uitgegroeid zijn en ook niet anders kunnen dan hem los te laten!!
    Ja ge kunt toch niet tot uw 25 de borst nemen hé!!
    -Euh......hoewel da nu just een slecht voorbeeld is )))))
    Ik bedoel dat ge niet tot uw 25 met nen tutter kunt rondlopen om na te denken hé!
    Er zijn momenten die ons verlaten,en dan als nostalgie achterblijven.
    Maar als we ons de vraag stellen,is het dat we er nog aan terugdenken!
    Vaak hebben we het over die mooie tijd van toen!
    Wel ik kan deze mensen maar bijtreden,want ik vond dat ook een fantastische tijd!!
    Ik zie mijn kousen nog roken tegen de leuvense stoof!
    Ik zie nog dienen boer achter mij zitten omdat ik aan zijn pruimen zat,terwijl we thuis zelf nen boom staan hadden.
    Ik zie mijn grootmoeder nog aan haar naaimachien zitten om weer een gat in mijn broek te stoppen.
    Toen ik bij tante Marie ging,moest ik altijd iets doen om te lachen,en dan kreeg ik ne cent om mij nen boek van Jommeke te gaan kopen!
    Ik zie mij nog zitten op de pikdorser om wa in de weg te lopen van die da serieus aan het werk waren!
    Ik zie......ik zie........
    Ik zie niks meer,want ik ben verplicht met een traan achter mij te kijken naar zaken die nooit meer terugkomen!!!!!

    Groetjes chauffeurke


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (5 Stemmen)
    12-10-2005, 12:27 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    07-10-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de kappeletjes van Lierde
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

                                                                 

     Hello evrybody

     

    Toen ik de eerste keer met mijne vélo tegen ne boom was gereden hier in de gemeente, was het mij opgevallen dat er daar een klein kapelletje tegen hing.

    Ik lag aan de voet van de boom tussen het oud ijzer van mijne fiets, terwijl een Mariabeeld op mij neerkeek.

    Ge staat er als jonge snotter niet bij stil, hoeveel geloof er boven uwe kop hangt.

    Maar als ge daar als kleine gast vol met builen en blauw plekken ligt, zijt ge content van gezelschap te hebben om niet direct te beginnen bleiten.

    Heiligen beelden, stonden op uitkijk in een mooi geschilderd kapelletje die ze tegen een boom gehangen hadden, maar ook in nissen in één of andere muur van huis of boerderij.

    Regelmatig werden ze versierd met een bloem of een palm takje.

    Sommige nissen hadden beelden als bewoners, en anderen dan weer een muurschildering.

    Maar men had ook de grotere kapellen, waar er stoelen instonden .

    Sommigen hadden vooraan een klein altaar en in vroegere tijden werd er “ gebeevoard”.

    Als kleine snotter vond ik zo’n kapel iets mysterieus.

    We gingen er alleen binnen, als ook pa en ma er binnen gingen.

    Soms waren de deuren van de kapel gesloten, en uit nieuwsgierigheid gingen we op onze tippen staan om door het kleine venster naar binnen te gluren.

    Het was er stil, en het heiligenbeeld leek je wel aan te kijken.

    Telkens we in of rond een kapelletje kwamen, leek het stil te worden.

    In sommige kapellen hoorden we zelfs de vlammen op het ritme van het sissend kaarsvet dansen.

    Geknield of zittend in gebedshouding genoten we van de rust.

    De kapellen lagen er proper en versierd bij.

    Het was nog de tijd waar men het geloof onderhield.

    Vandaag zijn de poetsengelen verdwenen, en kapelletjes hangen scheef aan hun boom.

    Sommige van de grotere modellen zijn nog onderhouden, zoals in Hemelveerdegem, Gemeldorp, St-Martens-Lierde.

    Maar anderen staan dan weer op invallen.

    De nissen zijn overwoekerd, en het onkruid sluipt tot aan de voet van het heiligenbeeld.

    De kaarsen zijn gedoofd, en het is een mirakel dat sommige beelden nog blijven rechtstaan in plaatsen die op instorten staan.

    De muurschilderingen pelden af, en het eens zo heilig tafereel lag als schilfers op de grond.

    Daar waar de kapel vroeger de gids op onze weg was, moet men nu al eens zoeken.

    Maar af en toe kom ik er op mijn weg nog eentje tegen.

    Ik moet vandaag niet meer van mijne vélo vallen om er even bij stil te staan.

    En hoewel ze vaak in vervallen staat zijn, geniet ik van de tijd die ze overbrugd hebben.

    Even stilstaan, en kijken naar de erosie die de tijd heeft nagelaten als aandenken.

    De voegen zijn uitgesleten, de verf afgeschilderd en ruiten gebroken.

    Maar sommige heiligenbeelden staan er nog maagdelijk bij.

    De tijd tikt verder, en het geloof brokkelt verder af.

    We mogen niet blijven stilstaan bij het verleden, maar we kunnen het wel in ere houden.

    Ik las onlangs, dat Lierde in voorbije eeuwen een arm volk was.

    De mensen gingen al bedelen door de straat, en met het geloof zijn hier ook de eerste scholen opgedoken.

    Ja, door de weelde en de rijkdom schijnen we het verleden wel te vergeten.

    Maar wie weet bouwde één van onze voorouders wel mee aan één of ander kapelletje.

    Wie weet, bouwden ze wel aan dat geloof waar ze hun aan vasthielden in moeilijke tijden.

    Wie weet gingen ze wel op bedevaart, of stapten ze in processies uit dank.

    Het is een verleden uit boeken en horen vertellen.

    En vandaag houden de laatste gebinten kranig stand om het Mariabeeld te vrijwaren.

    Maar wat zal er morgen staan?

    Hopelijk zien we vroeg of laat terug een fietser onder nen boom liggen.

    Een fietser die de kapelletjesroute aan het rijden is.

    Ja, waarom niet?

    Het zou een prachtig parcours zijn, ook voor niet gelovigen.

    Op het blinkend ros door het verleden fietsen.

    De zweetdruppels als wijwater over het voorhoofd laten druppelen.

    Ik weet dat in elke tekst, veel fantasie te vinden is.

    Maar als je ooit op wandel gaat door onze gemeente, kijk dan goed in het rond, en je zal verstelt staan hoeveel realiteit er in de vorm van een kapelletje te vinden is.

     

    Groetjes chauffeurke

     

     

     


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    07-10-2005, 07:06 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    28-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Groot worden was niet gemakkelijk
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Hello evrybody

     

     

     

    Ne mens denkt soms dat het maar juist de grote mensen zijn die problemen rond hunne kop hebben, en dat de kleine snotters er juist bij lopen om een beetje in de weg te lopen tijdens hunne groei.

    Awel, ik kan u vertellen dat ik vroeger alle dagen wreed in ’t zweet stond van wat ik allemaal moest doen.

    Mijn grootvader werkte in de schrijnwerkerij, en deze lag dan weer op de boerderij van tante Amandine.

    “Te Roelses” noemden ze dat.

    De schrijnwerkerij lag op zo’n 400m van ons huis, en telkens er iets moest gedragen of gezegd worden, was het aan mij om bode te spelen.

    Amai mijn voeten!

     

    -Chauffeurke draag ne keer den bompa zijn trippen die hij bij zijnen boterham vergeten is.

    -Ja maraine  (Dat was de naam die ik aan mijn meter gaf)

    -Chauffeurke ga ne keer achter ne nagel.

    -Ja maraine

    -Chauffeurke ga ne keer achter botermelk te Nuzes.

     

    Chauffeurke dit en chauffeurke dat, ’t was precies of ik hier aan het trainen was voor den Deftingse marathon ppffffffff.

    Die botermelk was zo lekker, dat ik onderweg al de helft van dat zinken kanneken had uitgedronken.

    Toen ze dat deksel naar omhoog tilden, zagen ze dat er al de helft uit was, en kon ik direct terug.

    Ondertussen waren ze thuis aan het koken en aan het kuisen, en was het voor ons ten strengste verboden van binnen te spelen.

    Ja, de playstation was nog niet uitgevonden, en er waren nog niet zoveel posten op tv hé.

    Dus moesten we buiten spelen, zonder ons vuil te maken!

    Awel dat moet ge ne keer proberen zie.

    Het was daarom dat ze ons meestal in korte broek lieten rondlopen, zo konden we die broekspijpen al niet vuil maken hé.

    Maar het was vooral, omdat we maar één keer in de week in bad gingen.

    Dat kwam mij in feite goed uit, want ik had in dienen tijd nog niet leren zwemmen, en ik had wreed schrik van water.

    Het was meestal de vrijdag dat we in bad gingen.

    Ja, dan was het werk van de week gedaan, en stond het weekend voor de deur hé.

    Elk op toer kropen we dan in een zinken kuip, in volgorde van de hiërarchie van de familie.

    Ne ketel warm water in de zinken badkuip, en het wassen kon beginnen. Jawadde, omdat ik de jongste van de familie was,kon ik als laatste in dat bad kruipen.

    En omdat de rest van de familie het zware en vuile werk deed, die kunt ge u al inbeelden in wat voor water ik daar nen duik moest nemen.

    Hoe meer er tijdens de week gewerkt was in de familie, hoe vuiler ik uit dat bad kwam.

    Om nog maar te zwijgen van de reglementen die er daar allemaal aan te pas kwamen om juist mijne neus te wassen.

     

    -Chauffeurke haast u wat, dat het water niet koud is.

     

    Ja, dat zeiden ze omdat ze met dat water ook nog ons pleintje moesten schuren.

    Ja ja, er ging niks verloren.

     

    -Chauffeurke vergeet uw oren niet te wassen, en uw voeten en uwe rug en onder uw armen en……..en……..

     

    Amai mijn voete, ik wist zelfs niet dat er zoveel stukken aan mijn lijf hingen die konden gewassen worden.

     

    Op vrijdag werd ook de visdag nog in ere gehouden.

    Meestal geen vlees op tafel, maar een ei met tutjespap.

    Of een stuk vis, waar ik achter ne graat zocht om hem niet te moeten opeten.

    De zondag gingen we naar de mis, en na de mis gingen we naar huis, terwijl mijnen bompa nog even in het café binnen moest om over zaken te klappen.

    Maar het waren vaak ingewikkelde zaken, want rond de middag stuurde mijn maraine mij naar het café om hem te gaan halen voor het eten.

    Dat vond ik altijd plezant, want ik mocht dan van die groene limonade drinken.

    In feite kreeg ik van mijnen bompa alles.

    Als er al eens een ander familielid aanwezig was, dan was het meestal:

     

    -Chauffeurke ge moet niet staan bedelen, dat is niet schoon.

     

    En dat terwijl ik nog niks gevraagd had.

     

    Maar bij mijnen bompa kreeg ik alles wat ik wou.

    Hij kwam dan dikwijls het café buiten met zijn donker kostuum dat een beetje spande rond zijnen buik.

    En ik kwam buiten met nen dikke buik van die groen limonade, en van de zes droge saucissen die ik in mijn kas geslagen had.

    Om nog maar te zwijgen van al die stukken chocolat die ik meegekregen had van de mannen die thuis niet wilden laten zien hoeveel tournees er daar gegeven waren.

    Ja, het was een periode waar de kinderen nog buiten speelden.

    Er waren ook minder auto’s, en de fiets was het vervoermiddel in die tijd.

    Daarom dat er zoveel goeie coureurs in de streek waren.

    Hoewel deze dan waarschijnlijk niet zo katholiek zullen geweest zijn dan ik.

    Ja, als ik met de fiets vertrok en mijn tante Amandine was juist op bezoek, dan gaf zij mij den uitleg hoe ik moest rijden

    En vooral, dat ik ne weesgegroet moest lezen als ik voorbij een kapelletje reed.

    Ja, vroeger kreeg je niet voor niets hé.

    Potverdekke, ik was nog maar 400m ver als er daar al een kapelletje was.

    En 500m verder kon ik terug afstappen voor ne weesgegroet.

    Jawadde, toen ik met mijne vélo terug thuis was begon ik te twijfelen of ik nu coureur of pastoor zou worden.

    Ja, om de zoveel meter stond er wel ergens een kapelletje verscholen hé.

     

    In feite waren we in die tijd ook dikwijls aan het zagen, hoewel het dan wel om andere dingen ging.

    Maar nu ik achter mij kijk zou ik willen beginnen zagen achter de tijd van toen.

    Mijn grootouders waren mijn helden, en deze zijn verdwenen.

    Maar blijkbaar hebben ze ook de tijd van vroeger meegenomen, want deze mis ik nu ook.

     

    Groetjes chauffeurke  

     

     

     


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    28-09-2005, 19:44 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    23-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Terug naar school
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hello evrybody,

    De school is ondertussen bijna een maand bezig.
    Ik zie de schoolgaande jeugd voorbij mijn deur fietsen, en vaak denk ik terug aan die periode.
    Ja, waar is den tijd dat ik mijn studie's begon in de universitaire kleuterschool van Deftinge.
    Vanachter op de fiets bij mijn bomma,reden we tot voor de kleine kleuterschool.
    Ze hadden mij al moed ingesproken,door te zeggen dat ik nu eindelijk bij de grote jongens mocht gaan zitten en dat ik een schoon juffrouw zou krijgen die mij veel zou leren.
    De mensen konden toch nogal liegen in den tijd hé.
    Dat juffrouw Magda een schoon juffrouw was, daar hadden ze gelijk in, maar al den overschot was wreed gelogen.
    Die andere snotters waren niet groter dan mezelf, en dat de juffrouw mij toen veel bijgeleerd heeft weet ik ook zo niet.
    In de kleuterklas van Gemeldorp, stond een zandbak in de klas en daar wou ik mijn studies van architekt aanvangen.
    Maar de jaren vlogen zo vlug voorbij, dat mijn zandkasteel verre van af was.
    Na de kleuterschool in Gemeldorp verhuisde ik met al mijn schoolmateriaal naar Brussel.
    Ik mocht mijn intrede doen in het St-Denijsinstituut.
    Amai mijne frak, dat ging er daar nogal wat serieuzer aan toe dan op den boerenbuiten zenne.
    We werden ontvangen door broeders,gekleed in een lang zwart kleed.
    De zachte stem van juffrouw Magda was verdwenen, en de harde hand van de broeders deden hun intrede.
    Op zes jarige leeftijd, was ik nog niet te groot voor mijnen ouderdom, en daarom hielpen de broeders mij een beetje met het groeien.
    Ze trokken aan mijn haar en aan mijn oren,en af en toe kreeg ik ne schup tegen mijn g.t.
    Ja, ik ben daar in die school afgezwaaid met lang haar en grote oren, maar of ik er veel slimmer ben geworden betwijfel ik.
    Mijne pa had mij verwittigd, dat als ik niet beter zou studeren, dat ik dan in de koolmijnen,aan de vuilkar of aan de staat zou moeten gaan werken.
    Awel ik had geluk, de koolmijnen gingen dicht, en ze deden containerparken open,zodat de mensen zelf met hunnen brol konden sleuren.
    Dus ben ik maar aan de staat begonnen.
    Maar onlangs stelde ik mij zoveel vragen over vroeger, en ik was nieuwsgierig hoe het er nu zou aan toegaan in 't school.
    Ik ging naar de St-vincentius school in Deftinge, en vroeg of ik er een paar foto's mocht nemen, en tevens een kijkje nemen hoe de klassen er nu uitzien.
    Awel merci, ik kan zeggen dat de leerlingen met hun g.t in de boter gevallen zijn.
    Daar waar ik vroeger nen directeur had, waar iedereen blauw van schrik van was, daar stond nu een directrice met zachte stem achter een bureel.
    Toen ik de kleuterklas binnenstapte,stond ik plots meer dan 40j terug in de tijd.
    Tekeningen hingen er aan de muur,en kleine stoeltjes sierden de klas.
    Daar waar we vroeger een kleine kruiwagen en zandbak hadden, stond nu een kleine pc op een tafeltje.
    De kleuters konden zo de tijd van ons modernisme binnen stappen.
    De klas ernaast was het 2e studiejaar.
    Ik stapte binnen en de leerlingen zaten schoon en braaf achter hun lessennaar.
    Een knapogende en zeer jonge juffrouw ontfermde zich over de leerlingen.
    Over hun schouder keek ze mee of ze de oefeningen van op het bord goed in hun schrift aan het uitvoeren waren.
    Af en toe keek er een leerling in mijn richting, en dat zou ik vroeger ook wel gedaan hebben.
    Ik stond er als volwassen loebas, en de meesten zullen zich wel afgevraagd hebben wat ik daar kwam zoeken.
    Maar ze zullen er waarschijnlijk niet bij stil gestaan hebben dat ik ook ooit op die banken heb gezeten.
    Soms haalt een mens herinneringen boven, maar het beste kan je het doen door naar de plaatsen van vroeger terug te keren.
    Je kan dan beter de tijd van vroeger vergelijken met deze van nu.
    Daar, waar vroeger de hoeken volzet waren met gestrafte leerlingen, daar waren ze nu leeg.
    De ezelsoren die we op onze kop kregen waren ook verdwenen.
    En de broeders met zwarte lange rokken hadden hun jaren gedaan, en knapogende juffrouwen in modern tenue stonden er in de plaats.
    Potverdekke, ne mens zou weer goesting hebben om naar school te gaan.
    Ik denk dat ik mijn boekentas nog ergens moet liggen hebben.
    Een zwarte boekentas, in echt ezelsleder.
    Ja, naar het schijnt heb ik er iets van overgehouden van die boekentas.
    Maar ook deze zou hier niet meer passen tussen het kleurig schoolmateriaal.
    Ja, waar is den tijd?
    Hij is vervlogen en voorbij, en we kunnen maar terugdenken aan onze jeugd, door naar de jeugd van vandaag te kijken.
    We stellen ons even in de plaats van de schoolgaande jeugd van vandaag, en hopen dat ook zij vroeg of laat even terugdenken aan vroeger.
    Binnen 40j zullen ze misschien ook ouder zijn, en zullen hun kinderen ook achter een lessenaar zitten.

    Hoewel?
    Zouden er dan nog wel lessenaars en boekentassen bestaan?
    Zouden er nog scholen en juffrouwen zijn?
    Wie weet volgen ze wel les achter een pc scherm bij hun thuis.
    Mensen, we kunnen maar hopen dat de tijden niet te snel veranderen, dat ook de ouders en grootouders nog kunnen volgen bij de opvoeding van hun kinderen.
    Dat ook de kinderen van de toekomst nog enig gevoel hebben, om met heimwee en nostalgie terug te denken aan de tijd van vroeger.

    Groetjes chauffeurke
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    23-09-2005, 08:04 geschreven door chauffeurke
    Reacties (1)
    15-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tussen kaf en koren
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hello evrybody,

    't Was in augustus, en de boeren zaten uit te kijken naar een paar droge dagen.
    Het goudgele koren in de velden was al beginnen zwart uit te slaan.
    Het was dus hoog tijd om het graanveld te betreden.
    Op een dag was het zover, en ik zag enorme pikdorsers voorbij de deur rijden.
    Daar waar de boer vroeger op de kar zat met de teugels in de hand, daar zat hij nu hoog in zijn cabine met airco.
    Ja, de tijden zijn verandert.
    Vroeger maaide men het koren met de hand, en de volgelingen op het veld zetten de schoven recht.
    Het leven was toen in feite een schilderij, zoals er in een paar huiskamers een paar hangen. Paard en kar, en het zweetgedruppel van de noeste arbeid zijn verdwenen.
    Daar waar er vroeger één of twee paarden over het land stapten, daar zitten er nu meer dan honderd onder de motorkap van die moderne pikdorsers.
    Bij de eerste pikdeskers vulden ze de zakken op de machiene zelf, en deze die de zak mocht vullen en lossen, was zwart van het stof.
    Ook dat is verdwenen.
    Een tractor komt aangereden,en het graan wordt in een grote remorque gepompt.
    Ja, 't is gedaan om met de vlegel te staan kloppen.
    De boeren zijn nog boer, "mor wried gemoderniseerd".
    Ze klappen nimeer van de kouter, mor van 't land.
    Ze klappen over de boerderije,mor nimeer van de doeninge.
    Ze goan slijpen mor nimeer wetten.
    En toch is het nog "  't hofgat " dat ze oprijden.
    Ja, sommige zijn zelfs anders beginnen klappen.
    Hoewel, af en toe betrap ik er nog iemand op, die de streektaal in ere houd.
    Vroeger stond er veel volk op de kouter, en dan was 't er nog ne klap.
    Maar vandaag zit de moderne boer alleen op zijne pikdorser,en wie weet spreekt hij wel in het a.b.n tegen zijn eigen.
    Zijn instructies moeten niet meer al roepen worden doorgegeven, maar gewoon even de gsm aan het oor zetten.
    't Was ne schonen tijd, waar we maar kunnen over vertellen, maar waar onze kinderen maar een beeld van krijgen in de geschiedenisboeken.
    Het ritme van het hoefgetrappel verdwijnt in de verte, daar waar ronkende motoren op ons afkomen.
    Nostalgie en heimwee zijn de woorden die me nu het eerste bijkomen als ik naar de kouter kijk.
    Met de hoop dat.........

    Groetjes chauffeurke
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    15-09-2005, 09:37 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    14-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Deftinge
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Soms is het eens goed een dorp te ontleden.
    Letter per letter leert men de schoonheid kennen,van een kleine plaats op onze grote wereldbol.

    Door
    Eeuwen
    Fraaiheid
    Tijdloos
     Idyllisch
    Natuurschoon
    Gekleurd
    Erfgoed

    Groetjes chauffeurke

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    14-09-2005, 09:14 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    13-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lierde
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

                     



                     

    Leven
    In
    Een
    Rustig 
    Dorpse
    Eenvoud

    Groetjes chauffeurke


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    13-09-2005, 21:53 geschreven door chauffeurke
    Reacties (1)
    09-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ode aan priester André
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Een priester komt, een mens gaat.

     

     

    Het was in den tijd dat ik als jonge snotter niet veel te zeggen had.

    We gingen naar de kerk omdat het moest, en omdat het paste in onze katholieke opvoeding.

    Alles was schoon georganiseerd, de vrouwen links, en de mannen rechts in de kerk.

    Als kleine snotter had ge niet veel te kiezen waar ge ging zitten.

    De persoon die het langst je hand vasthield bij het binnenlopen van de kerk, daar ging je naast zitten.

    Het was vooral stilzitten en zwijgen.

    Niet teveel hoesten of niezen, je moest zo onopvallend mogelijk blijven zitten dat je onopgemerkt de mis kon bijwonen.

    Het was maar bij de uitgang dat iedereen ging groeten om toch te tonen dat we aanwezig waren in het huis van God.

    Het was in die tijd een eer van een kerkelijke titel te dragen.

    Misschien had je wel een priester in de familie, en was het aangewezen om vooraan in de kerk te zitten.

    Of je had een tante nonneke of ne nonkel pater in de Kongo.

    Of misschien woonde een deel van je familie wel in een klooster of een abdij.

    Bij ons waren er niet teveel met kerkelijke titels, en dus werd er direct naar mij gekeken om als jongste van de familie toch nog mijn bijdrage te leveren.

    Ik ging naar de St-Denijsschool in Vorst, en daar wisten ze aan mijn moeder te zeggen dat ze misdienaars tekort hadden in de St-Denijskerk en in de St-Antoniuskerk.

    Ja, dat konden we niet refuseren hé.

    Drie jaar vond ik een heilig onderdak als misdienaar in die twee kerken.

    Ik was gekleed van de firma, en mocht achter het altaar zitten in een lang wit kleed.

    Dat was de periode dat ik in het Brusselse woonde.

    Maar in Deftinge hadden ze mij daar ook eens liggen omdat ik er zo heilig uitzag.

    Er was ooit een inhuldiging van een pastoor, en toen ging er nog een processie uit.

    Ik kreeg twee vleugels op mijne rug geplakt, om er nog heiliger uit te zien dan dat ik al was.

    Het verwelkomen van een priester was een hele ceremonie, het was in feite één groot feest.

    Maar de jaren gingen voorbij, en in Brussel werd er minder en minder naar de kerk gegaan.

    Toen ik vijf jaar geleden terug naar Deftinge kwam, was het ook niet in mij opgekomen van naar de kerk te gaan.

    Ik ging er wel voor trouwfeesten en begrafenissen, maar dat was ook al.

    En toch hebben kerken en kapellen mij steeds aangetrokken.

    Ook op de kerkhoven was ik een regelmatige bezoeker.

    Het was een plaats waar men tot rust kon komen.

    De stilte vond afwisseling tussen de warmte van het hout en de kilte van marmer.

    Maar, daar waar vroeger de deur van het huis God’s steeds open stond, sta ik nu vaak voor een gesloten deur als er geen misviering is.

    De pastoor droeg zijn titel, en als gewone man in de straat ging je hem begroeten met een waardige knik van het hoofd, en vaak niet meer dan de woorden “dag meneer pastoor”.

    Enige tijd geleden stond ik met vrienden te praten, toen een man met een brilletje ons kwam begroeten.

    In jeans en sweater leek hij de mensen te kennen.

    Iedereen leek ook hem te kennen aan de begroeting te zien.

    Ja, curieus als ik was vroeg ik aan één van de vrienden wie hij was.

     

    -Dat is de pastoor chauffeurke.

    -Oei….serieus?

     

    Ik wist niet goed wat zeggen, want in den tijd gingen we tot bij de pastoor met een zending, en dat was dan de enige keer dat hij ook aan huis kwam om de zegen te geven en nen druppel te drinken.

    Plots keek hij in mijn richting:

     

    -En wie ben jij?

    -Euh….ik ben chauffeurke.

    -Ben je van Deftinge?

    -Ja meneer pastoor.

    -Ik ben priester.

    -Euh….is er dan een verschil tussen pastoor en priester?

    -Ja, de pastoor is de geestelijke aan het hoofd van een parochie, en een priester is de geestelijke die van de bisschop een priesterwijding heeft ontvangen.

    -Awel ik heb weer iets bijgeleerd.

    -Elke dag is er om te leren chauffeurke.

    -Euh….ja dat zal wel zekerst.

     

    Ik stond hier wat onwennig, en wou toch vertellen dat ik misdienaar geweest was om diene mens op zijn gemak te stellen.

     

    -Euh….ik ben drie jaar misdienaar geweest meneer euh…de priester.

    -Zeg maar André chauffeurke.

    -Euh….zeker priester André.

    -André, uw kruiske op uw vest hangt ondersteboven.

    -Andréas is ook ondersteboven gekruisigd geweest hé.

     

     

    Ondertussen had hij het loshangend kruisje weer recht gezet.

    Amai dat was nu ne keer ne toffe mens zie.

    In feite sprak hij de woorden van iedereen.

    Hij wist ons door de simpele dingen zoveel te begrijpen en bij te brengen.

    Het was niet preken, maar verstaanbare woorden brengen waar ieder van ons zich in herkende.

    Toen hij afscheid nam, had ik gezegd dat ik wel ne keer naar de mis zou komen.

    Hij knikte met een glimlach, en vertrok.

    Op een dag liep ik hem terug tegen het lijf met mijn zoon.

    We wilden niet storen, maar hij bleek tijd te nemen om zijn schapen te leren kennen.

    We hebben gepraat, zoals we zelfs nog nooit in de familie gepraat hebben.

    Over ons en over hem, over Lierde en Hamme.

    Over actuele zaken en over het verleden.

    Maar ook over het geloof van vroeger en nu.

    Ik had op korte tijd een priester leren kennen die vriend geworden was.

    Hij was niet alleen in Lierde om het woord van God te verkondigen, hij was er ook als mens.

    En dat mens zijn, dat is zo voornaam de dag van tegenwoordig.

    Het was niet in de mis zitten en gaan biechten achter het gordijntje al fluisteren.

    Nee, ik kon vrijuit praten over mijn zonden, zonder er speciaal te moeten uitvinden zoals in de tijd waar we moesten gaan biechten, en waar ik just niks uitgestoken had op diene moment.

    En hadden ze mij vroeger gevraagd wat de priester gezegd had in de kerk, dan kon ik u wel zeggen wat de persoon op de stoel voor mij had gedaan tijdens de mis, maar de tekst van de priester zelf zou verwatert zijn.

    Nu ik de priester als mens heb leren kennen, hebben zijn woorden plots waarde gekregen.

    Ja, hij had als mens de titel van priester gekregen, maar ik had de priester als mens ontdekt.

    Ik keek er naar uit om een gesprek aan te gaan met hem, want het was leerrijk.

    Ieder had zijn menig, en dat werd gerespecteerd .

    Maar het was op die dag, dat ik tijdens één van onze gesprekken kreeg te horen dat hij Lierde zou verlaten.

     

    -Ja chauffeurke, ik ga weg.

    -Hoe weg….gaat ge op vakantie?

    -Nee chauffeurke, ik ga terug naar mijn geboorteplaats.

    -Euh….jamaar, is dat dan voor altijd, en gaat ge hier nog de mis doen en….en…..

    -Er zijn verschuivingen, en ik krijg de kans om terug naar Hamme te gaan.

    En ik heb die kans aangenomen.

    -Jamaar, ge zijt hier nog maar van 27 oktober 2002.

     

     

    Ik had goesting om te vloeken, maar de krop in mijn keel hield mij tegen.

    Als volwassen mensen zit ge daar met uwe mond vol tanden, en bijna de tranen in uw ogen.

    Met zijn hand op mijn schouder probeerde hij mij een troostend woord te brengen, door te zeggen dat er wel een opvolger zou komen.

    Het zou iemand uit Nederland zijn, en Hollander op de koop toe.

    Potverdekke, komt dat tegen!

    Er was naar het schijnt al een artikel verschenen in “De Beiaard” over de nieuwe priester.

    Ik haaste mij naar de krantenwinkel, en las het artikel over onze nieuwe priester.

    “Maarten Pijnacker nieuwe pastoor voor Lierde”

    Geboren tussen de tulpen, en sportief aangelegd.

    Maar vooral de laatste zinnen van het artikel bleven me bij.

    “Ik vind het heel belangrijk dat de mensen de kans krijgen mij te ontmoeten.

    Ik zal naar hen toegaan en zeker niet wachten tot ze bij mij komen.”

    Awel daar houden we u aan.

    André is een priester zoals een priester moet zijn.

    De herder voor zijn schapen.

    Maar vooral de mens onder de mensen.

     

    André,ik wil je danken voor wat je gedaan hebt, en dit in naam van alle Lierdenaren die je gaan missen.

    Tot weldra André, welkom priester Maarten.

     

    Groetjes chauffeurke

    Ps

    André, er zal altijd ergens een bord tutjespap voor je klaarstaan.

     

     


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (9 Stemmen)
    09-09-2005, 17:51 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    06-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Natuurlijk Lierde
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hello evrybody,

    Natuurlijk Lierde


    watersloten
    stromen
    en beken
    slenteren
    door weidse velden.

    watermolens
    draaien
    en granen
    gemalen
    behoren tot legende

    Letters
    woorden
    en zinnen
    vertellen
    de lierdse natuur

    Groetjes chauffeurke
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    06-09-2005, 23:07 geschreven door chauffeurke
    Reacties (0)
    Foto
    Archief per week
  • 12/06-18/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 03/04-09/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 28/11-04/12 2005
  • 21/11-27/11 2005
  • 07/11-13/11 2005
  • 31/10-06/11 2005
  • 17/10-23/10 2005
  • 10/10-16/10 2005
  • 03/10-09/10 2005
  • 26/09-02/10 2005
  • 19/09-25/09 2005
  • 12/09-18/09 2005
  • 05/09-11/09 2005
  • 29/08-04/09 2005
  • 22/08-28/08 2005
  • 08/08-14/08 2005
  • 01/08-07/08 2005
    Gastenboek
  • Een bezoekje aan je blog en veel succesmet je blog.
  • Ik wens U nog een prettige zondag avond .
  • Hallo
  • ook prachtig
  • Groetjes

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.

    Blog als favoriet !
    Mijn favorieten
  • chauffeurke's Home

  • Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!