Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
Pijn of angst kun je niet delen. Ieder mens afzonderlijk kan zijn eigen pijn of angst voelen, maar lichamelijke en geestelijke gewaarwordingen zijn nooit zo exact over te dragen als ze zijn. Hoe je ook je best doet, het gevoel dat jezelf hebt, de pijn die je voelt en het verlangen dat je voorstuwt zijn zaken die strikt privé zijn. De angst of de pijn of het liefdesverdriet of de lustgevoelens van een ander kun je uitsluitend begrijpen als je je in een volkomen identieke toestand bevindt. Wil je weten hoe het voelt een been te breken, breek dan een been. Maar hoe voelt het om burn-out, depressief te zijn, een ander te zien aftakelen. Angst lijk me daarbij véél erger dan pijn. Maar wanneer je verneemt dat iemand die zijn been heeft gebroken of je hoort dat iemand voor langere tijd in een ziekenhuis is opgenomen, dan hebben wij als mens een ingebouwde reflex die persoon te willen bezoeken, ook al weet ik dat slechts weinigen graag op ziekenbezoek gaan. Aan de andere kant raakte ik even het private karakter aan van de zielstoestand. Ook dat ligt soms heel gevoelig, zeker wanneer de ziekte niet zichtbaar is. Wellicht hebben ook anderen jullie ooit al gezegd dat er geen zelfklever op je voorhoofd prijkt wanneer je voor langere tijd thuis bent zonder dat de omgeving hoeft te weten dat je ziek bent. Anderen vertellen het dan wél graag als een bevrijding. Nog anderen willen dat écht niemand weet van hun ziek-zijn, ook al zijn ze al langer opgenomen in een ziekenhuis. In laatste geval kan weliswaar begrip voor opgebracht worden, maar dan kan de kans zich voordoen dat een goedbedoeld ziekenbezoek (want familie, buren en kennissen zijn al lang op de hoogte van de afwezigheid van die persoon) a.h.w. wordt aangevoeld als in indringen in de privésfeer, gewoon nog maar door de kamerdeur te openen. En zo worden alle kansen tot ontmoeting ineens ontnomen en voelt de bezoeker zich van een kale reis thuiskomen. Er zijn inderdaad mensen die soms op bezoek gaan uit pure nieuwsgierigheid, maar wanneer de afwezigheid te lang duurt is er ook een groot verlangen de medemens in zijn ziek-zijn te gaan bezoeken. Bezoeken is hier ondertussen misplaatst want die bezoeker is al die tijd een bekommerd iemand geworden, die soms zelf gaat meelijden in het meeleven, en dus niets anders kan dan toch maar aan te kloppen bij die persoon die uiteindelijk ten diepste wél verlangt naar contact en het uitspreken van Dit maakte ik gisteren mee; maar blijkbaar wachten ook bloggers op bezoek. Bij deze, groet ik u! Maarten
p.s. Voor het slapengaan las ik ergens een antwoord naar mezelf toe of ik er nu wel goed aan gedaan die persoon te gaan bezoeken.Ik kon in rust beamen wat geschreven stond:
"HIJ HAD HET GEDAAN UIT LIEFDE". xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Reacties op bericht (2)
19-11-2007
Helende Kunst
Dag Maarten,
Pijn, het verwerken van pijn,.... de onmacht, komen in overgave,.... ook in mijn leven heeft de confrontatie met pijn een drastische ommekeer in mijn huidige leven teweeg gebracht. Overgave en liefde naar mezelf en naar God, het geeft me de kracht om verder te gaan. Liefde geeft me vleugels. Bedankt voor uw wijze en helende woorden Maarten, zij zijn voor mij een balsem op mijn hart.
In liefde Magdalena
19-11-2007 om 16:15
geschreven door Magdalena
18-10-2007
Pijn of angst
Dag Maarten,
Je spreekt klare taal.... Vele soorten pijn zijn soms nog te verhelpen door medicatie..maar angst is een overwinning..en daar heb je veeeeeeeeeeeeeel kracht voor nodig...en bij angst is het niet die kracht die je niet hebt....en die kracht is enkel te vinden in liefde en vriendschap....en die is zo mager tegenwoordig...maar laat ons er samen aan werken...een lieve glimlach of een vriendelijk woord is dikwijls al genoeg... laat ons samen blijven hopen....
Lieve groetjes Susanna
18-10-2007 om 22:46
geschreven door susanna
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.