Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
"wil je nog eens en nog eens luisteren naar mijn verhaal, naar wat ik voel en denk?
je hoeft alleen maar stil te zijn, mij aan te kijken, mij tijd te geven."
Deze woorden van gisteren heb ik samengetrokken en ik leg ze jullie nogmaals voor. In de woorden van Marinus klinkt misschien voor senioren van alle leeftijden pijn, gemis, verlies en ziekte door. Maar geconfronteerd met een schijnbaar losse babbbel met een jongere hoor ik eveneens die grote vraag van "LUISTER NAAR MIJ". Neen, hij heeft het niet met zoveel woorden gezegd, maar wanneer je tussen de cola en het pintje door hoort hoe moeilijk het is een (h)echte vriend en vriendenkring te vinden, dan word je daar even stil bij, dan laat je die mens spreken, zijn verhaal doen. Neen, ik had niet te maken met iemand die het überhaupt niet meer ziet zitten , maar toch, waar kan hij nog zijn gevoelens kwijt, zijn oprechte inzet voor anderen zonder belachelijk gemaakt te worden. Kan hij nog en mag hij nog op vandaag zijn diepere gevoelens blootleggen of gebeurt dit hoe langer hoe meer onder vier ogen, waar alléén vertrouwen is dat blijkbaar enkle nog gevonden wordt bij een senior. Ik denk dat vele oma's, opa's, grootouders - maar waarom ook niet een vertrouweling - hier een heel waardevolle inbreng kunnen hebben. Ik geloof er ook echt in al hoef je zelf geen grootouder te zijn. Maar het is verontrustend dat jonge mensen - niet eens tieners meer - ergens met een kwinkslag om aandacht vragen voor hun vragen. O ja, er zijn vele chatkanalen en "vriendenlinks" via het internet, maar ook hier is er een schreeuw (zie artikel over 'dit blog') naar echt contact, naar méér dan wat sociale liefde (nieuw woord dat weergeeft dat deze vorm van liefde zeer voorbijgaand is) ... "Kijk me gewoon aan en voel wat ik denk". Vrienden bloggers, ook dat is aanwezig zijn, doodgewoon bij een glas, maar het kan zo bevrijdend werken. Ja, luisteren hoeft zich niet te beperken tot die groep mensen die oud, ziek en zich verlaten voelen. ... Ook al zien onze jongeren er op vandaag heel hip uit en modieus gekleed, ik denk dat ook daar veel eenzaamheid te bespeuren valt. Wie echt rond zich heen kijkt kan daar wellicht op inspelen. Het kan ons beiden, oud én jong, maar te goede komen!
Reacties op bericht (1)
17-11-2007
aanwezig zijn
Dag Maarten,
Inderdaad , er heerst heel veel tekort aan aandacht ...iedereen voelt zich eenzaam...waarom durven mensen niet meer open zijn tegen mekaar ? Er is geen vertrouwen meer...respect is ook zoek...iedereen leeft precies in zichzelf...angsten...schuldgevoelens....misschien wel allemaal onterecht...maar spijtig genoeg is het een vorm van gevoel...en durf of mag je je gevoelens nog uiten ?
Bedankt voor deze mooie verwoordingen ....het geeft je warmte en nog zoveel meer....slechts in stilte .....maar ook dat is beter dan niets.... en.....een mens is niet op de wereld om alleen te zijn...we hebben minstens één vertrouwenspersoon nodig om in liefde en vriendschap te kunnen leven....
Een heel fijne avond nog Susanna
17-11-2007 om 22:16
geschreven door susanna
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.