|
Er stond een straatmuzikant aan de ingang van metrostation "L'Enfant Plaza" in Washington DC.
Het was een koude ochtend, ergens in januari 2007
Vanaf 8 uur s morgens speelde hij gedurende + 45 minuten.
Hij speelde : om te beginnen Bach, dan het Ave Maria van Schubert, muziek van Manuel Ponce, van Massenet en opnieuw Bach.
Het was het piekuur en méér dan duizend mensen kwamen voorbij, meestal op weg naar hun werk.
Na 3 minuten, was er een man op wat rijpere leeftijd die de spelende muzikant opmerkte.
Hij vertraagde even, stopte enkele seconden en stapte meteen wat sneller door.
Een minuut later kreeg de vioolspeler zijn eerste dollar.
Zonder te stoppen gooide een vrouw een biljet in zijn vioolkist.
Enkele minuten later, bleef er nog iemand staan luisteren, maar keek dan op zijn uurwerk en stapte vlug verder.... hij was duidelijk te laat .
De grootste aandacht kwam nog van een kleine ongeveer 3-jarige jongen.
Zijn moeder trok en duwde hem, maar het kind bleef staan kijken naar de vioolspeler.
Uiteindelijk heeft zijn moeder hem flink aangepakt om verder te gaan.
Tenslotte, al stappend, hield het kind toch zijn hoofd naar de muzikant gericht.
Gedurende de 45 minuten die de muzikant speelde, waren er amper 7 personen die echt bleven staan om even te luisteren.
Alles bij mekaar had hij 32 dollars verzameld !
Niemand heeft het opgemerkt wanneer hij gestopt is.
Geen enkel applaus.
Slechts één enkele persoon uit de 1000 voorbijgangers had hem herkend.
Niemand die er aan dacht dat die vioolspeler Joshua Bell was, een van de beste muzikanten op de wereld.
Hij heeft daar in die hall de moeilijkste partituren gespeeld die ooit werden geschreven, en dat op een Stradivarius uit 1713 met een waarde van 3,5 millioen dollar !
Twee dagen voor dit gebeuren in de metro, was zijn optreden in het theater van Boston op voorhand uitverkocht, en kostten de tickets bijna 100 dollar per plaats.
Dit incognito optreden van Joshua Bell, in een metrostation was georganiseerd door de Washington Post in het kader van een onderzoek naar perceptie, en de smaken en prioriteiten van de mensen.
Dit waren de vragen :
Kunnen wij in een gewone omgeving, op een ongewoon uur, schoonheid herkennen ?
Houden wij stil om het te apprecieren ?
Kunnen wij in een onverwachte context talent herkennen ?
Een van de mogelijke conclusies na deze ervaring kan zijn :
Als we niet de tijd hebben om te stoppen en te luisteren wanneer een van de beste muzikanten ter wereld een van de mooiste partituren speelt, hoeveel andere buitengewone zaken laten we dan ook aan ons voorbijgaan?
|
Ik ben Michel
