* Het lied en de waarheid* van HELGA RUEBSAMEN

" WERK " -2005

Uitgeverij : Houtekiet

paperback , 416 pag.

ISBN 9789052408644

'Sommige mensen zijn lief,' zeg ik, 'andere niet.'
'Ja,' zegt ze, 'sommige mensen zijn lief en de mama is een sommige mens.'
'Dat is waar,' zeg ik.
Het blijft weer een tijdje stil en dan vanuit het niets:
'... en papa is een slechte mens.'

Ik schrik van zoveel inzicht.
'Ah ja... papa is een slechte mens want papa heeft toch slechte ogen?'
Blij met deze uitleg, doe ik er een schep bovenop:
'Papa is ook een valse mens,' zeg ik, 'want papa heeft valse tanden.'
'Ja,' zegt ze, 'papa is een valse en een slechte mens... maar ook wel een beetje een sommige mens.'

***

"WERK "  heet het boek van Josse De Pauw, wat ironisch bedoeld is uiteraard. Want Josse De Pauw schrijft al fluitend, de woorden vallen simpelweg uit zijn mouw.
'Schrijven is geen hard labeur,' zegt hij zelf.
Je merkt het ook aan zijn zinnen: ze lopen gesmeerd, op wieltjes, als een trein, elke zin trekt vanzelf de volgende mee.
Zoals een standbeeld reeds in een steen kan zitten en te voorschijn komt als de overbodige stukken worden weggekapt, zo staan de zinnen van Josse De Pauw al op het witte papier, hij hoeft ze enkel nog neer te schrijven.

Werk  is een veel bekroonde bundeling van notities, aanstekelijke beschouwingen, dagboekfragmenten, theaterstukken en verhalen over van alles en nog wat: over de pientere logica van zijn opgroeiend dochtertje Hanna, over een sprekende aardbei, over Japan en Mexico,over zijn belevenissen met Boken Bruine Suiker, over zijn avonturen met Radeis, over zijn ontmoeting met Richard Dreyfuss of Archie Shepp en over zijn schijnhuwelijk. Eén ding hebben ze gemeen: zelfspot, droge humor en stilistisch meesterschap.

'De versplintering van Werk beantwoordt perfect aan hoe ik leef en hoe schrijven deel uitmaakt van mijn leven,' zegt De Pauw.

Werk is het om je reiskriebels te onderdrukken wanneer De Pauw het over verre landen heeft :Mexico, Curaçao, Frans Guyana, de Verenigde Staten, Algerije en natuurlijk Japan, het geboorteland van zijn vrouw Fumiyo. Voor iemand die niet graag reist, kan hij er verdomd verlokkelijk over schrijven.
Vanop een terras, vanuit een hotelkamer, vanonder een boom beschouwt De Pauw het toneel voor hem en beschrijft net die handelingen en anekdotes die inzicht geven in de cultuur van het land. Zoals een glimlach meer zegt dan een dankwoord, een knuffel meer deugd doet dan een troostend woord, zo schrijft De Pauw. Tussen de regels staat altijd zoveel meer.
Met een kwinkslag., een opmerking tussen neus en lippen,een welgemikt eufemisme: 'Een zigeunermeisje dat kreupel op het koude asfalt haar geld verdient, stopt eventjes met werken, springt op en kijkt het jongetje nieuwsgierig aan.' Andere columnisten kunnen wat dat betreft nog van hem leren.

Werk is het om te weerstaan aan de personages in deze roman.
Aan Boken, die vanwege geldgebrek in de boekhandel gedichten die hij mooi vindt ter plekke uit zijn hoofd leert.
Aan Droeven, die - zoals zijn naam al doet vermoeden - gebukt gaat onder een melancholie zo hoog als een appartementsgebouw, aan het dienstertje in Cayenne dat haar tanden bloot lacht en zegt 'Le temps passe vite!' En natuurlijk aan Hana, wijsgeer van drie jaar oud en dochter, oogappel, kwelgeest, hartendief en donderwolk van Josse De Pauw,belichaming van het eeuwige kind in de vader zelf.

ACTEUR - REGISSEUR - SCHRIJVER. -Het zijn drie situaties die hem heel erg bevallen en die hij alledrie in stand houdt.

,,Ik hou heel erg van het theater, waarbij je een langere tijd met een aantal mensen peutert in een onderwerp, iets ontwikkelt en dat ook nog eens elke avond live op de scène brengt, met die directe respons van het publiek. Dat ligt zeer kort bij mijn aard. Dus zal ik snel zeggen: dat heb ik nodig.''

,,Schrijven is alleen aan een tafel gaan zitten en zien wat er kan gebeuren. In zijn resultaat is dat ook één op één. Het is een heel ander contact, dat merk ik aan de mensen die mij op het schrijfwerk aanspreken. Iemand is alleen geweest met je boek, waarin jij je gedachten hebt neergeschreven. Dat is een veel intiemere band dan met een publiek dat geapplaudisseerd heeft.''
 Ik ben met literaire avonden als Behoud de begeerte en Geletterde mensen , onder meer naast Kees Van Kooten, een paar keer succesvol geweest, maar ik besef ook dat het te maken heeft met de aard van mijn teksten en de manier waarop ik die breng. Toch voel ik me meer en meer schrijver. Het wordt meer en meer een solide deel van mijn werk.''

,,Daarnaast heb ik ook gefilmd en film kan zowel de hemel als de hel zijn. Het is een heel andere toestand dan het theater. Je hebt er minder in de pap te brokken. Ik doe het minder nu, ben er kieskeuriger in geworden. Ik probeer zo vaak mogelijk de hemel te treffen, maar het is zeker iets waar ik graag in verkeer als het op zijn best is.''

Dan is er "Nog" , zijn nieuwe bundel schrijfsels.Want zoals hij elke vierkante centimeter van het toneelpodium beheerst, elke vierkante centimeter van het filmscherm, zo ook elke vierkante centimeter van het schrijfpapier.

Dat bewijst hij telkens weer in zijn korte stukken, die van een à twee pagina's, wanneer elk gaatje optimaal benut moet worden. Ware Josse De Pauw voetballer geweest, hij had in de spits gespeeld.

 

'Werk is een ontzettend grappig boek. Het leukste wat ik sinds lang gelezen heb.'

Tom Lanoye

Josse De Pauw-1952

Josse De Pauw (1952) studeerde aan het Koninklijk conservatorium te Brussel en was medeoprichter van de theatergroep Radeis en het kunstenaarscollectief Schaamte, de voorloper van het huidige Kaaitheater. Sinds september 2000 is hij artistiek leider van HETNET in Brugge, waar hij zijn theaterwerk presenteert.
In 2000 ontving hij de Océ prijs voor zijn opmerkelijke artistieke prestaties.
Hij wordt in het seizoen 2005-2006 interim artistiek leider van het Toneelhuis.
Naast theatermaker is hij ook schrijver en regelmatig te zien op televisie en in film. Zijn toneelteksten, journalistieke en literaire stukken verschenen in de bundel Werk.

 

 

In de ban van mijn vader

Uitgever: Uitgeverij Bert Bakker

PAPERBACK / 255 BLZ.

Oorspronkelijke titel

: " La forza del passato" - de kracht van het verleden).

ISBN 9035123476

Hem lezen geeft je het gevoel een ijskristal onder een microscoop te bekijken, waardoor je de ogen worden geopend voor het wonder dat in zoiets eenvoudigs als bevroren water schuilgaat

.


***

"In de ban van mijn vader" is een prachtige roman met een interessant thema: Wat is je leven nog waard, als alle dingen die voor jou belangrijk waren en vaststonden als een huis, op drijfzand blijken te zijn gebouwd? Ben je dan nog wel wie je denkt dat je bent?
"In de ban van mijn vader " is een grootse vertelling vol spectaculaire verrassingen, thrillerelementen en komische wendingen. Het is een roman over de verwording van het menselijke zelfbeeld. Als geen ander weet Sandro Veronesi de lezer op het verkeerde been te zetten.
Dit Pirandelliaanse thema bij uitstek,is door Veronesi in een modern jasje gegoten. Veronesi's kracht is dat hij dit zware thema lichtvoetig behandelt. De uitgangspositie is even bekend als effectief: in een gelukkig Italiaans gezinnetje verliest de man zijn vader, waarna een stroom van gebeurtenissen losrolt die het leven van de man, Gianni Orzan, op losse schroeven zet.
Gianni wil zijn verworven waarheden niet zomaar opgeven en bindt de strijd aan met de nieuwe, onbekende elementen in zijn leven, die hem bijna de kop kosten.

Gianni Orzan is een succesvol kinderboekenschrijver. Zijn leven gaat zijn gangetje, hij houdt van zijn vrouw en van zijn kind en woont tevreden in Rome. Tot die nacht na de prijsuitreiking. Een onbekende man, die zich voordoet als taxichauffeur, gooit zijn alledaagse leven overhoop. Hij vertelt de waarheid over het leven van zijn vader; een waarheid die Gianni ternauwernood kan geloven. Het grote twijfelen begint. Als zijn vader niet was wie hij leek, is Gianni zelf dan wel wie hij denkt te zijn? En hoe zit het met zijn vrouw?

Geen woord meer. Want: het verhaal is spannend.
Elke keer denk je dat het voor Gianni Orzan niet erger meer kan worden.Toch trekt Veronesi dan weer een nieuwe onverwachte wending uit de bureaula. Voor de lezers die houden van een verhaal met power is het zonde om dat te verklappen.
Veronesi laat door de 'belevenissen' van Orzan vlijmscherp zien hoe wij onszelf en elkaar denken te kennen zonder dat dit zo hoeft te zijn. We leven met beelden, beelden van onszelf en van anderen. Ook ons geheugen speelt een gemeen spel met ons, omdat we onthouden wat we willen onthouden. We verwerken bovendien wat we meemaken op de ons bekende manier: de hoofdpersoon van Veronesi schrijft er een kinderboek over, bijvoorbeeld. Een sterk verhaal, een bijna filosofische thematiek en dan ook nog een stijl om van te smullen. Maar hoe omschrijf je dat? Veronesi speelt met tijd.

Een ijzersterke passage is die waarin Gianni het heeft over 'het dagelijks onderhoud van mijn huwelijk' of wanneer hij na de klap van het ongeluk zijn geestelijk herstel omschrijft als 'het laden van mijn lot'. Dat is treffend gezegd en typeert de kunst van het formuleren, die Veronesi als geen ander beheerst.

 

Sandro Veronesi-1959

Sandro Veronesi is beslist geen nieuwkomer in de Italiaanse literatuur. Hij is geboren in het Italiaanse Prato, studeerde architectuur en besloot op zijn 29e schrijver te worden. Hij debuteerde in 1988 met: 'Per dove parte questo treno allegro' (Waar gaat die vrolijke trein naartoe?).
Zijn tweede boek (Gli sfiorati, 1990) laat al zien dat Veronesi alles in zich in heeft van de verbeeldingsvolle en verfijnde schrijver, die niets met minimalisme van doen wil hebben. 'Gli Sfiorati' kaart het onderwerp incest aan met een humor die ver van de meeste beroemde Italiaanse schrijvers af staat. Na het bestuderen van de doodstraf in de wereld schrijft hij 'Venite venite B-52', waarmee hij de traditionele Italiaanse fictie achter zich laat en de stijl benadert van Amerikaanse auteurs die behoren tot de psychedelische cultuur (Thomas Punchon en Tom Robbins).
"La forza del passato "-verscheen in 2000. Het is zijn zevende boek en hij ontving er de Premio Campiello 2000 voor.
'In de ban van mijn vader' (de vertaling van de oorspronkelijke titel is veelzeggender) is een 'must'. Veronesi is een rasverteller met stijl en het wekt verbazing dat er niet meer boeken van hem zijn vertaald.

Bibliografie :

1988 : Per dove parte questo treno allegro
2002 :Waar gaat die vrolijke trein naartoe?

1990:Gli sfiorat
2004:Onaangeraakt

1992 | Cronache Italiane
1992 | Occhio per occhio
1995 | Venite venite B-52
1996 | Live

2000 | La forza del passato
2001 :In de ban van mijn vader

2001 | Ring City
2002 | Superalbo. Le storie complete
2003 | No man's land

2005 | Caos calmo
2006 :Kalme chaos

Texas -1985

Uitgeverij :Van Holkema & Warendorf-Houten
vertaling van : " TEXAS" - Random House -New York

ISBN 90-269-7635-6

"A book about oil and water, rangers and outlaws, Anglos and Hispanics, frontier and settlement, money and power...James Michener is something rare and valuable: an honorable craftsman doing honorable work....He manages to make history vivid and palatable to the reader."
THE BOSTON GLOBE
Above all,  Jim Michener had "a vast yearning to leave the world a better place than he found it." And that is what he did.


***
In een uiterst knappe vervlechting van feiten en fictie schept Michener  hier een adembenemend beeld van de rijkste en meest uitgestrekte staat van Amerika. Deze roman over : "TEXAS " omspant een periode van 450 jaar en neemt een aanvang in 1535, wanneer de eerste Spanjaarden het gebied doorkruisten.
De voornaamste gebeurtenissen uit de geschiedenis van Texas passeren de revue : de afscheiding van Spanje en in 1836 de onafhankelijkheid van Mexico met de beroemde veldslagen van de Alamo, bij Goliad en de San Jacinto; het uitroepen van de onafhankelijke staat in 1846 en de daaropvolgende Mexicaanse Oorlog ; de Amerikaanse Burgeroorlog en zijn nasleep, en de definitieve overwinning op de Comanchen in de jaren 1870.
Het verhaal eindigt in het hedendaagse Texas, land van onbegrensde mogelijkheden en ongeëvenaarde menselijke prestaties.
Texas is een geschiedenis vol geweld en botsingen, politieke chicanes en kuiperijen, maar ook van vaderlandsliefde en staatsmanschap, van groei en ontwikkeling, de opkomst van de katoenteelt, de ontdekking van aardolie en de fenomenale expansie van de industrie.
Texas is met recht een magistrale roman, even boeiend als informatief.

James Albert Michener is geboren op 3 februari 1907 in New York. 
Hij verwierf zich vooral faam door zijn historische romans, die zich steeds afspelen in een bepaald land of bepaalde streek en waarbij het leven van verschillende generaties wordt beschreven. Zijn werken zijn vaak omvangrijk maar vlot leesbaar.
Michener had een moeilijke start.Als wees werd hij  overgelaten aan de goede zorgen van een vrouw uit  Doylestown, Pennsylvania , genaamd Mabel Michener.Zij gaf hem haar naam en gedurende zijn kinder-en jeugdjaren zou hij deel uitmaken van haar gezin..
 Zijn hele leven lang ,keek hij met verwondering en grote dankbaarheid terug op Mevr. Michener, wiens principes en vastberadenheid hij bewonderde en vaak ophemelde..

Hij wist niet eens zijn eigen exacte geboortedatum. Hij werd opgevoed door deze vrouw die zich zijn lot en dat van vele andere weeskinderen aantrok. Tot zijn veertiende leefde hij in heel armoedige omstandigheden. Hij bleek het echter op school uitzonderlijk goed te doen, en bovendien had hij atletisch talent. Die twee factoren spelen een grote rol in zijn academische carrière.
Als jonge man kreeg hij een studiebeurs voor het Swartmore College, waarvan hij
 summa cum laude in 1929 afstudeerde.Hij behaalde een master’s degree aan de University of Northern Colorado in 1937, en afwisselend verdeelde hij toen zijn tijd als graduaat-student , of deed hij researchwerk aan verschillende universiteiten.
Hij werd lector aan de universiteit. Toen hij 36 was, werd hij opgeroepen voor militaire dienst in het Amerikaanse leger en nam actief deel in de strijd tijdens de Tweede Wereldoorlog in de Stille Oceaan. Hij beleefde heel wat avonturen (hij stortte o.a. twee keer neer met een vliegtuig). Hij begon pas daarna fictie te schrijven, toen hij eind dertig was.In de late jaren 1930 was hij leraar aan meerdere instituten en werd  toen mede-uitgever bij Macmillan van 1941 tot 1949,   Hij woonde op veel plaatsen overal ter wereld.Zijn ondervinding in de Pacific leidde tot zijn eerste boek: , Tales of the South Pacific, gepubliceerd  in 1947. Hiermee won hij de Pulitzer Prize en later werd er een monumentale succesrijke  Broadway musical.van gemaakt.
Alhoewel Michener's eerste roman pas geschreven is toen hij reeds veertig was, zou hij de toon zetten voor een schitterende  schrijverscarriére voor de rest van zijn leven. In zijn ontzaglijk oeuvre van zowat veertig kanjers van boeken , waarvan de meeste romans, behandelde hij de sport, de politiek , reisverslagen, aardrijkskundige feiten en  analyseerde hij sociale gebeurtenissen.
Maar, ondanks alles, wilde Michener zichzelf nooit als een auteur zien.
" Een auteur is iemand die leeft van zijn waardigheid in zijn ivoren toren " zei hij.
 Een man die zijn boterham moest verdienen met schrijven zoals hij zou men een "schrijver" noemen.

In een interview legde hij uit dat hij het de eerste honderd bladzijden van zijn boek met opzet moeilijk maakt voor de lezer, maar als hij die overwint, dan loopt de rest vlot.

Michener was een grote sprookjes-verteller , alhoewel zijn verhalen steeds gebaseerd waren op bijzonder nauwgezet opsporingswerk.
Wanneer hij een nieuw boek aanzette, las hij alles wat hij maar vinden kon over zijn onderwerp en  ging toen pas de karakters uitvinden om de interessante mensen te vertegenwoordigen in de historie van zijn verhalen.

Michener verrichtte telkens heel grondige (historische) research (ook al is het verhaal verzonnen). Hij liet zich adviseren door specialisten ter zake, en las wetenschappelijke werken aangaande het onderwerp. Dat verklaart waarom hij minstens 3 jaar werkte aan een boek

Van tijd tot tijd bediende hij zich wel van helpers, maar wat velen zal verbazen , deed hij al het schrijfwerk zelf. Zijn assistenten brachten ideeën en mogelijkheden aan . De schrijver van Michener's boeken was Michener.
Eén kenmerk van zijn literair imago is dat zijn boeken meestal heel volumieus zijn en hij steeds heel ver teruggaat in de tijd ; zoals bvb . met  Hawaii in 1959, waar hij teruggaat naar de geologische oorsprong van de plaats.
Inderdaad , één van zijn boeken begint met de zin: "Some five billion years ago . . .." , geen wonder dus dat historische opzoekingwerk de lengte van sommige boeken helpt te verklaren.Michener reisde ver, in ruimte en in tijd ,en hij schreef over de meeste streken die hij bezocht had.
Michener is niet bang voor vernieuwende verteltechnieken. In Centennial komen geen mensen voor tot het vierde hoofdstuk (bladzijde 125), maar wel dinosaurussen, bizons, ratelslangen en paarden. The Source, over de geschiedenis van Israël heeft de structuur van een archeologische site: de hoofdstukken en de verhalen volgen elkaar op, zoals de verschillende historische lagen elkaar opvolgen bij archeologische opgravingen. In een interview werd opgemerkt dat Michener een speciaal talent heeft om zijn onderwerpen te kiezen: hij schreef onder andere over de geschiedenis van Polen, Zuid-Afrika en Israël jaren voordat daar politieke verschuivingen optraden.

Hij ontving in 1948 de

Pulitzer-prijs voor zijn roman Tales of the south Pacific (Verhalen van de Stille Zuidzee)in de categorie "Fictie".

De musical

South Pacific(1949) met muziek van Rodgersen Hammerstein, is gebaseerd op twee korte verhalen van Michener. De musical was een enorm succes (hij liep 5 jaar in Broadway), en wordt beschouwd als een van de belangrijkste musicals ooit. Ook was de musical politiek belangrijk omwille van het thema van interraciale relaties. In 1958 kwam er een verfilming van de musical en in 2001 werd een muzikale televisiefilm gedraaid, met Glenn Close in de hoofdrol.

Michener schreef ruim 40 historische romans

waaronder:Texas ,Hawaii ,Polen ,Alaska ,Antillen
                   Het Verbond (geschiedenis van Zuid-Afrika)
                  Mexico ,De ruimte
                  De bloemenkinderen van Torremolinos
                  Chesapeake baai
Hij waagde zich ook aan 'gewone' romans, zoals het in 1991 verschenen Roman.

Romans

The Fires of Spring (1949)
Return to Paradise (1950)
The Voice of Asia (1951)
The Bridges at Toko Ri (1953)
Sayonara (1954)
Rascals in Paradise (1957)
Hawaii (1959)
Report of the County Chairman (1961)
Caravans (1963)
The Source (1965)
The Drifters (1971)
Quality of Life (1971)
Centennial (1974)
Chesapeake (1978)
The Covenant (1980)
Space (1982)
Poland (1983)
Texas (1986)
Legacy (1987)
Alaska (1988)
Journey (1988)
Caribbean (1989)
The Eagle and the Raven (1990)
Mexico (1993)
Recessional (1995)
Miracle in Seville (1995)

 

In de tijd van de vlinders

Oorspr. titel :

In the Time of the Butterflies.
Uitvoering: pocket, 368 pagina's

ISBN: 9789024559213
Vertaling: Lon Falger

Uitgeverij: Poema

Alvarez wekt de werkelijkheid tot leven... zo tastbaar dat een lezer begrijpt hoe zoiets als heldenmoed überhaupt mogelijk is.'

***

In de nadagen van het schrikbewind van generaal Trujillo in de Dominicaanse Republiek worden drie jonge vrouwen,die op de terugweg waren van een bezoek aan hun gevangengenomen echtgenoten, in een hinderlaag gelokt en vermoord.

Na hun tragische dood heeft het verhaal van de zussen : Patria,Minerva en Maria Terese Mirabal mythische proporties aangenomen en sindszien worden zij geëerd als martelaren van de revolutie.
In de Dominicaanse Republiek kent iedereen hen als las mariposas, de vlinders, hun schuilnaam in de verzetsbeweging.
Gebruik makend van haar eigen ervaringen en van de lotgevallen van de zusjes Mirabal, schept Julia Alvarez een verhaal waarin fictie en werkelijkheid hecht met elkaar zijn vervlochten. Julia Alvarez toont zich een geniaal vertelster die met overtuigende verbeeldingskracht de 'vlinders' weer tot leven weet te brengen.
Het zijn kwetsbare heldinnen van vlees en bloed, met hun angsten en beperkingen.

'De roman viert het leven en de moed van de zusjes Mirabal en is daarmee een grotere aanklacht tegen hun voortijdige dood dan welke beschrijving van hun gewelddadig einde dan ook.

Julia ALVAREZ -1950

Julia Altagracia Alvarez , de Amerikaanse romanschrijfster en dichteres , is geboren op 27 maart 1950 in de Dominicaanse Republiek, waar dictator Rafael Leonidas Trujillo Molina van 1930 tot 1961 een waar schrikbewind voerde. Julia's vader was lid van de ondergrondse verzetsbeweging die probeerde het regime omver te werpen. Toen het complot door de geheime politie werd ontdekt, vluchtte hij met zijn vrouw en vier dochters naar de Verenigde Staten. Vier maanden na hun vertrek, op 25 november 1960, werden in de Dominicaanse Republiek 'las mariposas' (de vlinders) waarover Alvarez schrijft in haar boek In de tijd van de vlinders en die betrokken waren bij dezelfde verzetsbeweging als haar vader, vermoord.Julia is tien jaar oud als het gezin Alvarez in New York aankomt. Julia, die van jongs af zeer geïnteresseerd is in taal, leert snel Engels en gaat schrijven. Eerst voornamelijk poëzie en korte verhalen, later ook romans.
Ze combineert haar schrijverschap met een andere grote liefde: lesgeven. Julia Alvarez heeft literatuur- en schrijfcursussen gegeven aan diverse universiteiten, o.m. in Washington en Illinois. Sinds 1988 is ze verbonden aan Middlebury College in Vermont, waar ze woont met haar echtgenoot William.
Het werk van Julia Alvarez bevat veel autobiografische elementen.
De Dominicaanse Republiek en het gevangenzitten tussen twee culturen zijn thema's die veelvuldig terugkeren. In de Verenigde Staten behoort Julia Alvarez tot een groep vooraanstaande Latijns-Amerikaanse schrijvers en wordt ze vaak vergeleken met Isabel Allende.

 

Novels

How the Garcia Girls Lost Their Accents

(1991)
Hoe de meisjes Garcia hun accent kwijtraakten
In the Time of the Butterflies (1994)
In de tijd van de vlinders
Yo! (1997)-
In the Name of Salome (2000)- In de naam van Salomé
The Secret Footprints (2000)
How Tia Lola Came to Stay (2001)
Before We Were Free (2002)
Finding Miracles (2004)
Saving the World (2006)

Collections

Homecoming: New And Collected Poems (poems) (1984)
The Woman I Kept to Myself (poems) (2004)

Chapbooks

Seven Trees (1998)
A Cafecito Story (2001)

Non fiction

Something to Declare (1998)- Iets aan te geven
Literature: An Introduction to Fiction Poetry and Drama (1999)
Cry Out: Poets Protest the War (2003)

'

 

 

De Kabbalist

-2006

Uitgeverij : De Arbeiderspers

paperback : 336 bladz.

ISBN 9029563613

Niet langer zou hij in Tsfat als trots wonderkind
van de kabbala gezien worden,
maar als een vogel die zijn vleugels aan de zon verbrand had
en nu opnieuw moest leren vliegen.

De Schepper wil ons grote daden zien verrichten. Hij wil dat wij de wereld veroveren en verbeteren.

In de hemelse boekhouding wordt berouw veel meer gewaardeerd, dan het burgerlijke leven van iemand die zich aan alle regels houdt.

Was een leven zonder verandering niet hetzelfde als al dood zijn tussen de levenden?

Kennis werd pas echt als je zelf in staat was die aan iemand anders over te dragen

***
In deze roman wordt het leven van Chaim Vital beschreven in tweeënzeventig hoofdstukken, die als titel allemaal een geheime naam van God dragen.
Chaim Vital woont midden 16e eeuw in Tsfat in Palestina, samen met zijn vader, moeder en halfbroer Josjoea. Als hij vijftien is stort hij zich op de alchemie, tegen de zin van zijn vader, die wil dat zijn zoon zich verdiept in de Tora
Als ze tijdens een wandeling weer eens ruzie krijgen over dit beladen onderwerp raken ze verwikkeld in een vechtpartij en stort zijn vader in het ravijn. "Een ongeluk" noemt Chaim het, terwijl hij beter weet.

Vanaf dat moment begint Chaim de Kabbala te bestuderen, hoewel de studie eigenlijk voorbehouden is aan stabiele, gesettelde mannen vanaf veertig. Via enkele andere leraren komt hij in de groep van rabbi Cordovero terecht, de beroemde kabbala-meester van Tsfat. Chaim is arrogant en ervan overtuigd dat hij als enige Cordovereo echt begrijpt; hij rekent erop aangewezen te worden als zijn opvolger. Als deze hem volledig onverwacht opdraagt in de leer te gaan bij Itschak Luria, een kabbalist uit Egypte, is hij razend. Itschak wordt in Tsfat gezien als een charlatan en Chaim schaamt zich bij zo iemand zijn studie te moeten voortzetten, hij zal door al zijn studiegenoten belachelijk gemaakt worden.
Het eerste bezoek aan het huis van Itschak maakt hem duidelijk dat Cordovero het bij het rechte eind had. Itschak blijkt inderdaad een buitengewone man, van wiens inzichten Chaim veel kan leren.
Chaim, de jonge kabbalist uit de zestiende eeuw, heeft grote dromen. Hij wil de kabbala, tot dan een mystieke leer voor enkele ingewijden, toegankelijk maken voor alle mensen. De inzichten wil hij voor het eerst in de geschiedenis helder op papier zetten. Chaim vindt in Itschak Luria de meester die hem alle antwoorden op zijn vragen kan geven.In ruil daarvoor is Chaim bereid alles te doen. Maar dan wordt hij hevig verliefd op de vrijgevochten dochter van zijn leraar. Een meisje dat door haar vader is voorbestemd om met een ander te trouwen. Welke opdracht is dwingender? Het ervaren van de ultieme liefde, of het antwoord vinden op de vragen van de mensheid?

 Itschak heeft echter het gebrek dat hij zijn gedachten niet bij kan houden en ze daardoor nooit op schrift kan stellen. Hij wijst Chaim aan om zijn woorden en gedachten op te schrijven. Chaim zegt zijn baan op, leeft in armoede en onder de hoede van Anna, zijn hospita, wijdt hij zich volledig aan zijn taak.

Hier begint de belangrijke taak voor Chaim. De kabbalalessen zijn zwaar en ingewikkeld. Er een coherent boek van maken is allesbehalve een makkelijke opgave. Bovendien voert hij een innerlijke strijd met zichzelf waardoor hij regelmatig de kabbalawijsheid uit het oog verliest en gegrepen wordt door twijfel en verlangens. De grootste test komt echter op het moment dat het boek af is. Luria claimt het als zijnde van hem met het zogenaamde doel Vital het ultieme offer te laten brengen: dat van zijn ego.

Chaim blijft worstelen met zijn arrogantie en egoïsme en deze strijd komt tot een hoogtepunt als Itschak buiten zijn medeweten, terwijl Chaim zwaar ziek is, zijn boek laat kopiëren onder zijn eigen naam. Chaim voelt zich verraden en vertrekt met Francesa, wiens echtgenoot inmiddels aan de knekelkoorts is overleden, naar Jeruzalem. Onderweg verbranden ze alle boeken die Itschak heeft laten overschrijven; door dit gebaar keert Chaim de kabbala volledig de rug toe. In Jeruzalem heeft Chaim een extatische, diepreligieuze, ervaring. Als hij daarna terugkomt in de stad treft hij daar Esther, een oude vriendin uit Tsfat, die een ongeschonden exemplaar van zijn boek bij zich heeft. Alle vreugde hierover wordt echter tenietgedaan als ze Francesa vinden, gedood door de schorpioenen die Zimra, de rivaal van Itschak, rond haar losgelaten heeft. Diepbedroefd keert Chaim alleen terug naar Tsfat.

Het bovenstaande is alleen de grote verhaallijn. Naast diverse zijlijntjes bevat het boek vooral ook gedachten over én uit de Kabbala. Deze ideeën zijn in een boekverslag helaas slecht tot uitdrukking te brengen.
De gedachten rond het streven naar evenwicht, de eeuwig voortgaande schepping en de heelheid van alle dingen zijn erg mooi.

Geert Kimpen was gegrepen door de raadselachtige levensgeschiedenis van Chaim Vital, wiens boeken nu pas onder een groter publiek bekend worden. Hij reisde naar Israël, Egypte, Amerika, Engeland en Frankrijk, en verruilde vervolgens zijn hectische bestaan van theaterregisseur voor dat van de stilte van de schrijftafel. Het resultaat is het op ware feiten gebaseerde, inspirerende levensverhaal van Chaim Vital: De kabbalist.

, met daarin de nodige ideeën waarover de lezer verder na kan denken. Ook nodigt het boek uit om verder op onderzoek uit te gaan naar de kabbala en aanverwante zaken betreffende joodse mystiek. De bibliografie achter in het boek kan hierbij zeker helpen.

De Kabbalist is een opvallend boek te noemen alleen al vanwege zijn ontstaansgeschiedenis. Het spiegelt als het ware zijn inhoud en dat is een griezelig, maar tegelijkertijd prachtig gegeven. Stel je voor dat dit boek er (net zoals het boek dat Vital zo veel jaren geleden schreef) inderdaad moest komen, dat de mensheid opnieuw de kans krijgt kennis te nemen van deze oude esoterische stroming en van Chaim Vitals aandeel daarin. Stel je voor dat de krachten van het universum samengewerkt hebben dit boek tot stand te brengen! Dan heeft God Kimpens verzoek in ieder geval gehoord. In dat geval heeft Kimpen een heel belangrijk boek geschreven!

Paulo Coelho is een van de favoriete schrijvers van Kimpen en dat is te merken aan zijn schrijfstijl. Hij schrijft bloemrijk, maar enigszins moralistisch. Daar moet je van houden, de moraal druipt er in beeldende zinnen van het papier. De wijsheid is niet verborgen, je hoeft er niet naar op zoek. Dit boek reikt antwoorden aan. Dat is prachtig voor degenen die ze aanpakken, voor de rest zijn het waarschijnlijk parelen voor de zwijnen. De gelaagdheid van het boek zal niet door iedereen worden ontdekt. De oppervlakkige lezer zal er gewoon een boekje over vroeger in lezen. Desalniettemin is dit een belangrijk boek. Kimpens leermeester schijnt zelfs een film en groot succes voorspeld te hebben. De rechten van De Kabbalist zijn al verkocht aan Scandinavië en het boek is in Nederland inmiddels toe aan zijn derde druk. Dit boek bevat misschien wel een kabbalistische schat aan wijsheid voor de gehele mensheid!

Heeft u ook altijd een droomwens gehad waaraan u nauwelijks durft te denken omdat u uzelf ervan overtuigd hebt dat het toch niet mogelijk is? Volgens de kabbala is het onze taak als mens de best mogelijke vorm van onszelf te worden en ál onze dromen te creëren. Het goede nieuws is dat daarvoor ook een handleiding bestaat. Een wens creëren, werkt namelijk volgens dezelfde principes als waarin de schepping zelf tot stand is gekomen. Wijze kabbalisten hebben dit systeem geanalyseerd en praktisch toepasbaar gemaakt. Aan de hand van zijn eigen verhaal legt auteur Geert Kimpen (van de roman "De Kabbalist") u uit hoe u met de 10 wetten uw onmogelijke droom waarheid kunt maken .

Geert Kimpen :1965

Geert Kimpen (1965) , van oorsprong Vlaming, maar al weer jaren wonend in Nederland ,volgde de regieopleiding aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Hij schrijft sinds 1993 in Vlaanderen en Nederland voor toneel, cabaret en televisie, daarnaast ook columns en verhalen. De kabbalist is Kimpens eerste roman, en is inmiddles al aan verscheidene Europese landen verkocht.
 In het boek beschrijft hij het levensverhaal van Chaim Vital, de man die de kabbala ontsluierde. Kabbala is op dit moment helemaal hot in Hollywood, vooral omdat Madonna de denkwijze volgt, belijdt en probeert te verspreiden. "De kabbala geeft antwoord op alle levensvragen", zo is Kimpen overtuigd. De oud-theatermaker werd gegrepen door het verhaal van een oude Russische kabbalmeester en besloot een boek te gaan schrijven over Vital. "Ik wil graag uitleggen wat de kabbala kan betekenen voor ieder mens afzonderlijk. Hoe het je uitdaagt, hoe het je inspireert om de best mogelijke vorm van jezelf te worden." Met passie, humor en relativeringszin vertelt Geert Kimpen zijn verhaal. Na dat verhaal hoeft u niet bang te zijn dat u móet zijn bekeerd. Maar laat hem wel zijn verhaal doen! Geert Kimpen, theatermaker, schreef 30 theaterprogramma's voor diverse Nederlandse gezelschappen. Behalve toneelstukken schreef Kimpen ook voor verschillende bladen. In 2000 schreef hij samen met zijn vrouw, de auteur Christine Pannebakker, Het Liefdesdagboek , dat op ontroerende wijze verslag doet van hun liefdesleven. Zijn boek De kabbalist verscheen in 2006.

Verminkt "-2004

Uitgeverij : Manteau

Paperback : 423 pag.

ISBN : 9022317951

*********************

Verminkt is een psychologische thriller, een genre dat in Vlaanderen al te dun gezaaid is. En als die psychologische thriller ook nog goed geschreven én meeslepend blijkt, dan kan het helemaal niet meer stuk.

De intrige krijgt mooie bruleske trekken... De slotverrassing is de onverwacht logische samenhang

**************************************************

In "Verminkt " is Peter Bressing op weg naar huis. Hij klungelt met zijn gsm en hindert daarbij een terreinwagen met twee jonge heethoofden.
De volgende kilometers lijkt het alsof die twee hem uit wraak van de weg willen rijden. Peter Bressing kan nipt ontsnappen en komt er met de schrik van af. Of lijkt dat alleen maar zo?
Thuis halen zijn onschuldige plagerijtjes met zijn vrouw Suzanne en dochter Laura weer de bovenhand.
Maar vóór het filmavondje met zijn gezin wil hij nog van de vervelende maaibeurt af en rijdt de grasmaaier in de tuin.
De garagedeur blijft openstaan. En dan gebeurt het onvoorstelbare. Een overval met gijzeling. Een verschrikkelijke nachtmerrie. En er is niets dat Peter Bressing kan doen om Suzanne en Laura te helpen. Of toch?
Peter Bressing zoekt met alle geweld de belangstelling op van de pers.
Maar zo sleurt hij zijn gezin mee in een spiraal van waanzin.
Dit verhaal gaat over misdaad, media en de angst waarmee de slachtoffers moeten leren leven. Want de overvallers komen terug. Dat hebben ze gezworen.
Of gaat er meer schuil achter deze schijnbaar zinloze misdaad?
De schrijver houdt van ‘waarheidsgetrouw’. Zo is zijn boek ‘ Verminkt’ gebaseerd op traceerbare feiten. Het betreft een weerzinwekkende verhaal van een 25-jarige jonge vrouw in Ponte Capriasca, een dorp in Zwitserland. Haar man vindt haar op een stoel gebonden, verkracht, gefolterd en op een beestachtige manier vermoord, het ongeboren kind uit haar buik gekerfd. "Haar man was een douanebeambte die negen maanden eerder de papieren van een Roemeen bijzonder nauwkeurig controleerde. De Roemeen werd daar zo uitzinnig van dat hij negen maanden later terugkeerde met een commando van twee ingehuurde Moldaviërs en wraak nam op de vrouw van de douanebeambte."
Zo walgelijk gaat het er in ‘Verminkt’ niet toe, maar op het einde van het boek wordt het verband met deze gruweldaad duidelijk.
"De eerste scène van het boek heb ik uit een persoonlijke nachtmerrie", aldus de schrijver. "Ik had al enkele dagen zitten lezen in de handleidingen van de Britse SAS toen ik besefte dat alles draait om preventie. Zodra de overvallers binnen zijn, is er niets, maar dan ook werkelijk niets meer aan te doen. Behalve dan ‘disaster management’, zoals dat zo mooi heet. En die nacht droomde ik dat mijn jongste dochter door zo een indringer in de hete frituurolie werd geduwd en ik daar als vader helemaal niets tegen kon doen."

In zijn boeken is ook sprake van een maatschappelijke context. Patrick de Bruyn wil het geen ‘sociaal pamflet’ noemen, maar vindt wel dat onrecht aangeklaagd mag worden. "Ik weet wel iets over het reilen en zeilen van ondernemingen en de excessen die zich kunnen voordoen. In ‘Verminkt’ zitten veel emoties over werkonzekerheid, angst voor de dag erna. Onzekerheid over het hebben van werk en werkeloosheid zijn belangrijke stressfactoren."

Patrick De Bruyn : 1955

Patrick De Bruyn werd geboren in Halle (B) op 22 augustus 1955,.in de buurt van Brussel.Het werk van Patrick de Bruyn kenmerkt zich door een beschrijving van gewone mensen die door het noodlot of door eigen toedoen in een nachtmerrie belanden. ‘Ik wil graag vertellen over angsten die iedereen heeft’, aldus Patrick de Bruyn.
De auteur studeerde bedrijfspsychologie oftewel economische organisatiepsychologie. Aan die studie heeft hij een bepaalde manier van denken overgehouden. "Misschien zie je patronen die andere mensen niet zien." Maar als hij de balans opmaakt is deze studie niet echt van grote invloed geweest op zijn schrijverschap. De ervaring van 25 jaar -steeds als onafhankelijk tussenpersoon- met personeel omgaan, heeft hem een schat aan informatie opgeleverd."

In 1977 verscheen de eerste publicatie van zijn hand ;‘Angst om de Gijzelaars’. Dit was een jeugdboek. Hiervoor ontving hij een aanmoedigingsprijs. In 1998 lag ‘File’ in de boekwinkel, omschreven als een ‘beloftevol debuut’. In 2000 volgde ‘Indringer’. Dit boek werd genomineerd voor de Hercule Poirot-prijs, de Vlaamse tegenhanger van de Nederlandse Gouden Strop. Vervolgens verscheen ‘Vermist’, door de Detective & Thrillergids van Vrij Nederland beloond met drie sterren. En in 2004 was daar ‘Verminkt’, eveneens bekroond met drie sterren en daarnaast genomineerd voor diverse Nederlandse en Vlaamse prijzen.

Waarom is Patrick de Bruyn gaan schrijven? En waarom misdaadromans?
De schrijver wilde een verhaal vertellen. En dat verhaal moest spannend zijn. "Een spannend boek schrijven is een ambacht, het is knutselen met scènes zodat de lezer wat langer in spanning kan worden gehouden… Knutselwerk. Zweten en je hoofd breken over hoe je dat hoofdpersonage nu weer laat reageren."
Wat is kenmerkend aan het werk van Patrick de Bruyn?
Hij beschrijft gewone mensen die door omstandigheden of door stress door het lint gaan of hun leven verandert ingrijpend door allerlei omstandigheden. "Ik ben zoals de meeste mensen niet bang om door een ronddwalende seriemoordenaar afgeslacht te worden. Maar ik ben wel bang voor mensen die onder invloed van stress reacties vertonen die niet meer in verhouding staan tot de aanleiding. Zoals een idioot die zich benadeeld voelt omdat ik in het verkeer de voorrang van rechts nam. Vervolgens wil hij mij van de weg rijden. …. of de man die ‘ja’ zegt, maar er een verborgen agenda op na houdt. Ik sta doodsangsten uit dat mijn kinderen iets overkomt in het verkeer. Of als ik ’s nachts wakker word en me voorstel dat ik werkloos word en mijn kinderen dus geen eten meer hebben."
Het zijn angsten die elk mens herkent. Patrick de Bruyn schrijft over deze angsten die in zijn boeken werkelijkheid worden.
"Gestresste mensen, opgefokt door prestatiedrang, met het zwaard van baanverlies boven hun hoofd, de carrière, sociaal onrecht, het verkeer, de kinderen."

Een ander kenmerk van Patrick de Bruyn is de uitvoerige en zorgvuldig research. In 'Vermist’ komen passages voor die direct ontleend zijn aan de werkelijkheid. Zo is er een melding van het neerstorten van een Concorde. De schrijver heeft het radiobericht gereconstrueerd toen bleek dat de banden niet meer bestonden. De toenmalige presentator verleende zijn medewerking. In een interview zegt de schrijver : ‘ Alle echte personages hebben hun fragment gelezen en goedgekeurd. Ik vind dat een thriller staat of valt met de geloofwaardigheid. …Mijn boeken moeten echt lijken. Dat geldt ook voor het bruidspaar dat op 21 september 2002 in de striemende regen is getrouwd. Zij moeten niet lezen dat het op die dag zonnig was. Ik trek die lijn consequent door. Alles moet kloppen. Ik ben het helemaal eens met Jef Geeraerts die zegt dat het eenvoudiger is om het op te zoeken dan om het te verzinnen."

 

Werk:

File (1998)

Indringer (2000)

Vermist (2001)

Verminkt (2004)

Verdoemd (2006)

Verliefd (2007).

 

 

DE BEZOEKER-

Uitgave : Luitingh- Sijthoff - Amsterdam -2000

367 pag. ISBN 90-245-3860-2

Vertaling van : The Visitor - Running Blind

vertaald door : Bob Snoijink

***

Sergeant Amy Callen en luitenant Caroline Cooke hebben veel gemeen.
Beiden zijn ambitieuze carrièrevrouwen. Beiden zijn het slachtoffer van ongewenste intimiteiten. Beiden worden gedwongen ontslag te nemen bij het leger: weggepest.
En… beiden zijn nu dood.

Jack Reacher kende de vrouwen niet goed genoeg om zich in de zaak te verdiepen.
Maar wanneer de FBI met een daderprofiel komt dat in zijn richting wijst, is er voor Jack maar één mogelijkheid: uitzoeken hoe de twee vrouwen aan hun eind zijn gekomen, door wie en waarom… Thrillerauteur Lee Child heeft met zijn Jack Reacher een held gecreëerd met een unieke aantrekkingskracht: soms gevoelig, meestal onvoorspelbaar, vaak gevaarlijk, maar anderen altijd één stap voor.

Ook " De bezoeker " is weer een heerlijk en vooral spannend leesboek over zijn held Jack Reacher. Het lijkt erop alsof de immer zwervende Jack Reacher eindelijk een vaste stek heeft gevonden. Hij heeft een eigen huis waar hij woont als hij niet bij zijn vriendin in New York is. Aan deze rust komt snel een einde wanneer in een tijdsbestek van drie weken twee vrouwen dood in een bad vol groene verf worden gevonden.
De overeenkomsten zijn groot: alle twee waren het vrouwen met een veelbelovende carrière bij het leger, waar een eind aan kwam na sexuele intimidatie door hun superieuren. Ook waren ze beiden gedwongen ontslag te nemen na het winnen van de rechtszaak tegen hun bazen. De FBI onderzoekt de moorden en komt met een daderprofiel dat maar één richting op wijst: Jack Reacher…
Child documenteert zich als de beste, en spreekt met kennis van zaken over forensisch onderzoek, justitiële procedures en de praktijk van het politiewerk. Dit weerhoudt zijn eenzame held er niet van problemen naar eigen inzicht op te lossen, bijvoorbeeld als corrupte autoriteiten een behoorlijke rechtsgang in de weg staan Dat levert dus  alweer een meeslepende misdaadroman op waarvan de afloop waarlijk perfect is.

De schrijver weet onvermijdelijke scénes vanuit een originele invalshoek neer te zetten, hij schrijft vlotte dialogen en verveelt geen moment.Alleen al daarom verdient Lee Child in het thrillergenre een fikse pluim.


***

LEE CHILD-1954

De Britse misdaadauteur is in 1954 in Coventry geboren.Vroeg genoeg om zich te herinneren dat hij op het puin van de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog speelde en laat genoeg om in de jaren zestig jong en beïnvloedbaar te zijn. Alhoewel hij rechten studeerde , koos hij voor een baan, bij de commerciële televisie.Hij  was altijd al dol op amusement geweest en op de lagere school deed hij aan alle stukken van het schooltoneel mee.Als tiener heeft hij in kleine theatertjes en kunstcentra gewerkt. en heeft altijd vakantiebaantjes gehad waar maar een podium en publiek te vinden waren. De studie rechten had hij alleen gekozen omdat hij het een interessant onderwerp vond , maar hij voelde nooit de neiging om jurist te worden.

Uiteindelijk bleef hij achttien jaar bij Granada Televison in Manchester werken. Het waren de topjaren van het Engelse tv-toneel , waarin hij mewerkte aan series als Brideshead Revisited, Jewel in the Crown, Prime Suspect en Cracker.
In 1995 werd hij er vanwege bezuinigingen ontslagen.
Dus besloot Child maar  om romanschrijver te worden, omdat werken voor de tv teamwerk is en hij persoonlijk dichter bij zij'n publiek wilde komen. Hij ging ervan uit dat een schrijver letterlijk urenlang met zijn lezer onder vier ogen is.

Lee is  altijd een liefhebber van de Verenigde Staten geweest. Bovendien zou het soort verhalen dat hij wilde schrijven elders niet goed passen.Hij kende Amerika inmiddels door zijn Newyorkse vrouw, Jane waarbij hij jarenlang op bezoek was geweest.

" Tot dusverre vind ik het schrijverschap erg leuk. Van lezers krijg ik te horen dat ze echt van mijn boeken genieten en dat geeft me een heerlijk gevoel. Bovendien is de droom die ik sinds mijn jonge jaren heb gekoesterd uitgekomen: vrijheid om te kunnen werken waar ik wil. Ik kan me nog herinneren dat ik rond mijn vierde jaar met mijn moeder naar de bibliotheek ging. Ik nam een boek mee dat 'Mijn Huis in Amerika' heette. Het had twaalf bladzijden en op elk daarvan stond een grote kleurenplaat van een huis: een boerderij op de prairie, een bungalow in Californië, een huis in koloniale stijl in New England en mijn favoriet: een appartement in Manhattan waar een jongetje voor het raam zit dat naar de stad beneden kijkt. Ik wist meteen dat ik dat jongetje wilde zijn...
En nu ben ik dat jongetje. Na jaren dromen ben ik in 1998 met mijn gezin naar de VS verhuisd en nu woon ik even buiten de stad New York."

Zijn eerste roman " Killing Floor", won de Anthony Award, en zijn tweede, "Die Trying", won de W H Smith's Thumping Good Read Award.

      Bibliografie :

Jack Reacher series :

1. Killing Floor (1997)-Jachtveld
2. Die Trying (1998)-Lokaas
3. Tripwire (1999)-Tegendraads
4. The Visitor (2000) aka Running Blind-De bezoeker
5. Echo Burning (2001)-Brandpunt
Lee Child Collection: Killing Floor / Die Trying / Tripwire (omnibus)(2002)
6. Without Fail (2002)-Buitenwacht
7. Persuader (2003)-Spervuur
8. The Enemy (2004)-De Vijand
Lee Child Collection 2: Running Blind / Echo Burning / Without Fail (omnibus) (2004)
9. One Shot (2005)-Voltreffer
10. The Hard Way (2006)
11. Bad Luck and Trouble (2007)

Short Story Work :

Fresh Blood 3 (1999)
Like A Charm (2004)
The Cocaine Chronicles (2005)

 

Eilandgasten

Vonne van der Meer

Paperback
Pagina's: 208

ISBN: 902541219x
Uitgeverij Contact
2005

'De grens tussen fantasie en werkelijkheid is, zoals ze in haar eerder werk al heeft laten zien, bij Vonne van der Meer zo dun, dat de lezer het verschil nauwelijks ziet.'

"

Wondermooie pen, compositorisch vernuft en sublieme observaties "

***
Eilandgasten is een 'verhalenroman' die zich afspeelt in een zomerhuis op Vlieland. De tijdelijke bewoners van "Duinroos "kennen elkaar niet, maar doordat ze van dezelfde tafel eten, in hetzelfde bed slapen en in het gastenboek schrijven, komen ze met elkaar in aanraking. Aan de hand van heldere, scherpe observaties zien we hoe deze personages de problemen in hun leven oplossen. Er is het jonge meisje dat haar net beginnende zwangerschap tracht te verbergen voor haar oudere vriendin, die zelf nooit kinderen heeft gekregen; er is de veertiger die de frustraties van zijn werk botviert op zijn gezin ; er is de weduwnaar die een eind aan zijn leven wil maken en er is het jonge stelletje dat zijn uiterste best doet nog iets van hun huwelijk te maken.
Zonder het te weten en haast onmerkbaar beïnvloeden ze elkaars leven en voegen ze zich tot één verhaal .Alleen de lezer is getuige van alle dromen en geheimen die schuilgaan achter de zinnetjes in het gastenboek.

De schoonmaakster van de 'Duinroos' ziet hen komen en gaan, en mijmert de kleine geschiedenissen van deze personages aan elkaar.
Eilandgasten is een subtiel en kleurrijk weefsel van mensen, dat de lezer van meet af aan inspint.

Vonne Van der Meer : 1952

Vonne van der Meer werd in 1952 in Eindhoven geboren en is opgegroeid in Laren.Ze was het jongste kind in een gezin van drie.
Haar moeder was een fanatieke lezer die haar kinderen veel en graag voorlas.
Omdat ze zich bij de lessen Nederlands onderscheidde bij het opstelschrijven mocht Van der Meer bij haar eindexamen verhalen inleveren. 
Op haar zeventiende deed ze eindexamen, waarna ze een jaar doorbracht in een Amerikaans gezin. Ze volgde daar het laatste jaar aan een High School. Het schoolsysteem liet toe dat ze zelf haar vakken koos en zo kon ze twee uur per dag toneellessen volgen. Daarna woonde ze een jaar in Parijs, waar ze onder andere balletlessen nam en veel schreef en muziek maakte.
Twee jaar later werd ze toegelaten tot de regieafdeling van de Amsterdamse Theaterschool. Tijdens deze opleiding bleef ze eigen werk schrijven: verhalen, toneel, schetsen,scénes, eenakters, liedjes.. In het een na laatste jaar schreef ze onder pseudoniem een monoloog, De behandeling, waarvoor ze de tweede prijs van een eenakterwedstrijd van NRC Handelsblad kreeg. Toneelgroep Centrum speelde de monoloog in 1976.
"Als er voor koninginnedag een straattheaterstuk gemaakt moest worden, bewerkte ik in één nacht een sprookje. Als twee medeleerlingen een stuk zochten om samen aan te werken, maar niks konden vinden dat bij hun leeftijd en mogelijkheden paste, schreef ik het. Daar ontdekte ik ook dat het niet verstandig is je eigen werk te regisseren. De afstand ontbreekt dan. Als een scène niet meteen lukt, ben je geneigd meteen te gaan herschrijven, in plaats van de acteurs een andere opdracht te geven."

In 1978 sloot ze haar opleiding af en werkte ze als regieassistente bij Frans Marijnen (RO-theater). Ze deed daar ook haar eerste regie van een door haarzelf geschreven eenakter (een gelegenheidsstuk gesitueerd op de Lijnbaan rond Kerstmis). Haar echte regiedebuut maakte ze een jaar later bij Fact, met Stella van Goethe. Daarna heeft ze nog ongeveer tien jaar geregisseerd bij diverse gezelschappen als Toneelgroep Centrum, Theater, Baal, de Haagse Comedie en het RO-theater. Bij het laatste gezelschap ging in 1996 ook haar toneelstuk Weiger nooit een dans in première.

Als ze niet regisseerde, schreef ze verhalen, die ze naar alle mogelijke literaire tijdschriften opstuurde, en altijd weer terugkreeg. Tot K.L. Poll in 1980 `Afscheid van Phoebe' opnam in Hollands Maandblad. Vanaf dat moment kwam er ieder jaar een nieuw verhaal in Hollands Maandblad te staan - tot haar eerste verhalenbundel uitkwam in 1985. Voor dat debuut Het limonadegevoel en andere verhalen kreeg ze de Geertjan Lubberhuizenprijs. In 1987 verscheen de eerste, korte roman Een warme rug, waarna nog meerdere boeken volgden.

Midden jaren negentig bekeert Van der Meer zich tot het rooms-katholicisme. Deze stap lichtte ze toe in interviews en haar geloof wordt sindsdien door recensenten nogal eens betrokken in hun besprekingen van haar boeken.

Vonne van der Meer is getrouwd met de schrijver Willem Jan Otten. Ze wonen in Naarden en hebben twee zonen.

De macht van fantasie en verbeelding is groot in veel boeken van Van der Meer. Haar verhalen en romans zijn in het verleden ook wel getypeerd als 'morele sprookjes'. Ook in Eilandgasten en De avondboot kun je zeggen dat een zeker moralisme wel aanwezig is, maar het sprookjesachtige element speelt hier minder een rol.

'Het opvallende van de verhalen van Vonne van der Meer is dat ze je zo goed bijblijven.'
- Maarten 't Hart, NRC Handelsblad

'Met dit boek manifesteert ze zich als een vertelster; niet van verhalen, zoals voorheen, maar van sprookjes.'

- Arjan Peters, de Volkskrant

Bibliografie :

Het limonadegevoel en andere verhalen (1985).
Bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs.
Een warme rug (1987, roman)
De reis naar het kind (1989, roman).Genomineerd voor de Europese Minerva Prijs voor het boek van het jaar
Zo is hij (1991, roman)
Nachtgoed (1993, verhalen)
Spookliefde (1995, novelle)
Weiger nooit een dans (1996, toneelstuk,
De verhalen (1997, een keuze uit eigen werk)
Eilandgasten (1999, roman)
De avondboot (2001, roman)
Laatste seizoen (2002, roman)
Ik verbind u door (2004, roman)

 

 

"Antichrista "

Uitgeverij De Bezige Bij

ISBN : 9076682240

"L'inaltérable succès d'Amélie Nothomb prouve qu'elle a eu raison de naître Dieu et de s'inventer écrivain. Comme les carpes insatiables du jardin japonais, nous avalons ses mensonges avec délice." - Hugo Marsan, Le Monde (1/9/2000)

***

Ik wist niet of ik haar vriendin was. Welk per definitie duister teken vertelt je dat je iemands vriendin bent? Ik had nog nooit een vriendin gehad.
Ze had bijvoorbeeld om me gelachen: was dat een blijk van vriendschap of van minachting? Mij had het pijn gedaan. Dat kwam doordat ik nu al op haar gesteld was.
In een helder ogenblik vroeg ik me af waarom. Rechtvaardigde het bedroevend weinige wat ik van haar wist mijn verlangen om bij haar in de smaak te vallen? Of was het om de bedenkelijke reden dat zij de enige was die me een blik had gegund?

Ze zeggen van sommige schrijvers wel eens dat ze telkens hetzelfde boek schrijven.Is dit nu een kwaliteit of een tekortkoming.?
Toont het juist aan dat een bepaalde auteur een zogenaamde oeuvrebouwer is, of is het juist een soort armoe: dat een schrijver maar één bepaald register bespeelt?
Amélie Nothomb (1967) is een goed voorbeeld van zo’n type auteur.
Antichrista is de titel van haar roman. Nu ja, roman. Haar boeken hebben doorgaans de lengte van een flinke novelle. Met wat goede wil en vooral een ruime bladspiegel, weet de uitgever de boekjes op te dikken tot zo’n 120 pagina’s.
Maar wat voor een boekjes. Nothomb is de Nellie Cooman van de romanliteratuur. Ze heeft bijzonder weinig woorden nodig om een compleet en overrompelend verhaal te vertellen.
In Antichrista gaat dit verhaal over Blanche, een wat eenzame en kleurloze studente. Reeds op haar zestiende gaat ze studeren aan de universiteit waar ze kennis maakt met de eveneens zestienjarige Christa.
Christa  is alles wat Blanche niet is: vlot, charismatisch, grappig en onderhoudend. Ze omringt zich met vrienden en, om voor Blanche totaal onduidelijke redenen, zoekt ze ook contact met Blanche. Al lacht Christa haar direct al uit wanneer blijkt dat Blanche nog bij haar ouders woont.

Blanches instinct verloochent haar niet. Zij is simpelweg dolgelukkig dat er eindelijk iemand is die aandacht aan haar besteedt waar Christa op haar beurt gruwelijk misbruik van maakt. Christa heeft zelf geen huisvesting in de stad waar ze studeert en zorgt ervoor dat ze in elk geval op de maandagen bij Blanche mag logeren.
Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat Christa een manipulatieve heks is die iedereen voor zich weet in te nemen, maar zodra ze alleen is met Blanche komt haar ware, nare aard naar boven en weet ze haar zogenaamde nieuwe vriendin keer op keer te vernederen zoals alleen meisjes in de volle bloei van hun puberteit dat kunnen. Deze dr. Jekyll en mr. Hyde-achtige transformaties inspireren Blanche ertoe in Christa ook een Antichrista te zien: ‘Als enige in mijn soort was ik voortaan op de hoogte van een geheim dat Christa me dagelijks openbaarde, zonder het zelf te beseffen: het gezicht van Antichrista, een meisje dat allerminst wilde behagen, maar mij behandelde als een stuk vuil.’

Zoals in elk boek van Nothomb kent ook dit verhaal een onverwachte wending die alle rollen omdraait. Die ingrepen zijn vaak wat vergezocht (ik zal deze niet verraden), maar aangezien Nothombs verhalen per definite een vrij hoog absurditeitsgehalte kennen stoort dit niet. Het is het handelsmerk van de schrijfster om één bepaald idee tot in het extreme consequente uit te werken en dat is ook de kracht van Antichrista: juist door die consequente uitwerking legt ze bepaalde mechanismen binnen intermenselijke relaties bloot.

Amélie Nothomb behoort zonder meer tot de categorie schrijvers van één boek.
 Al  haar romans hebben een ongelooflijk fantastisch (letterlijk en figuurlijk) uitgangspunt, maar door haar humor, zelfspot en ongelooflijk scherpe dialogen, volg je haar moeiteloos en verbaas je je keer op keer over de dingen die mensen elkaar aandoen. Wel is het waar dat ze alleen dit genre beoefent, maar omdat elk boek voelt alsof ze voor haar leven moest rennen, blijft de charme behouden en eenmaal verslingerd aan haar werk, blijf je dat ook.

Amélie Nothomb : 1967

Amélie barones Nothomb

 is geboren in Kobe(Japan) op 13 augustus 1967 als dochter van de diplomaat baron Patrick Nothomb. Dankzij haar vader die ambassadeur van België is, brengt zij haar jeugd achtereenvolgens door in Japan, China ,de Verenigde Staten, Laos, Birma en Bangladesh.
De constant veranderende omgevingen uit haar kinderjaren drukken een stempel op Nothomb kinderziel. Men zou kunnen spreken van een bijzonder soort vervreemding, die in haar romans doorklinkt. Als zij op 17-jarige leeftijd voor haar studie (Romaanse filologie) aan de U.L.B. eindelijk naar België, haar officiële vaderland, en meer bepaald naar Brussel,komt voelt zij zich ook daar min of meer een vreemdeling.
Na haar universiteitsdiploma te hebben behaald, keert Nothomb terug naar Tokio, waar zij gaat werken bij een grote Japanse onderneming. De onaangename ervaringen die zij daar opdeed (demotie van vertaalster naar toiletjuffrouw als gevolg van botsingen met superieuren in een buitengewoon autoritaire cultuur), schrijft zij van zich af in haar sublieme roman:" Stupeur et tremblements", een werk dat zij pas een aantal jaren later zal publiceren, en waarvoor zij wordt onderscheiden met de Grand Prix van de Académie Française en waarmee haar internationale reputatie definitief wordt bevestigd
Kort na haar terugkeer in België publiceert zij in 1992 :"Hygiène de l'assassin", dat een doorslaand succes wordt.
Voortaan zal zij in staat zijn om van haar pen te leven. De literatuur, haar passie, wordt nu ook haar beroep. Amélie Nothomb beweert dat zij elk jaar wel drie romans schrijft, maar er slechts één laat publiceren.Nothomb zou een cultauteur genoemd kunnen worden.
Ze cultiveert met zorg haar licht macabere imago (lange sliertige haren, zwarte kleren, hoge cilinderhoed). Sommigen zullen haar precieus en verwaand noemen, maar niemand kan ontkennen dat zij in een meeslepende stijl schrijft: levendige toon, scherpe woordkeuze, originele onderwerpkeuze en voortdurende zelfspot. Zij wordt gefascineerd door lelijkheid en gemeenheid, en munt uit in het schilderen van karikaturale, maar toch geloofwaardige portretten.

 

 

Bibliografie :

Hygiène de l'assassin, roman,, 1992-Hygiene van de moordenaar
Le Sabotage amoureux*, roman,1993
Légende un peu chinoise, verhaal,1993
Les Combustibles, toneel, 1994
Les Catilinaires, roman, ,1995- Filippica's
Péplum**, roman,1996
Attentat, roman,1997
Mercure, roman, 1998

Stupeur et tremblements*, roman, 1999 (Grand Prix du roman de l'Académie)
-Met angst en beven

Le Mystère par excellence, novelle, 1999
Métaphysique des tubes*, roman, 2000 -Gods ingewanden
Brillant comme une casserole, verhalen,2000
Cosmétique de l'ennemi, roman, 2001-Cosmetica van de vijand
Aspirine, novelle,2001
Sans nom, novelle,2001
Robert des noms propres**, 2002 -Plectrude
Antéchrista**, 2003
L'Entrée du Christ à Bruxelles, novelle, 2004
Biographie de la faim*, roman,2004-De hongerheldin
Acide sulfurique, roman, 2005-Zwavelzuur
Journal d’Hirondelle, roman, 2006 -Dagboek van zwaluw

 

Brooklyn dwaasheid -2005

Uitgeverij : De Arbeiderspers

vertaling van :

The Brooklyn Follies

283 bladzijden

ISBN 9029562919

Brooklyn dwaasheid

is een allegorie van het menselijk bestaan. Haat en liefde, dood en leven en alle denkbare karaktereigenschappen van de mens lichten op in dit verhaal, dat zich afspeelt rond Seventh Avenue in Brooklyn.



***

DE SCHADUWMAN-1996

Uitgeverij :  A.W. Bruna- Utrecht
paperback : 362 pag.

ISBN 90-229-8261-0

vert. van :

" The Shadowman "
( London: Little, Brown&Comp.1995)vertaler : Ineke van den Elskamp

***

Berlijn, 1943.
Slechts enkelen zagen ooit zijn gezicht, niemand kende zijn ware naam.Fluisterend sprak men over ' Der Schattenmann' , de gevreesde en gehate "jager" die ondergedoken joden opspoorde.
Altijd was hij erbij , in de duisternis, als ze je kwamen halen ...
En hij zou er zijn, grijnzend, als ze je wegvoerden naar de kampen...

Miami Beach , heden .
Simon Winter- rechercheur Moordzaken in ruste- staat op het punt met een welgemikt pistoolschot een eind te maken aan zijn eenzame laatste levensjaren.
Maar een klop op zijn deur doet zijn leven een onverwachte wending nemen: trillend staat daar Sophie Millstein, zijn oude joodse buurvrouw. Zij heeft Der Schattenmann gezien, zonet nog, en nu zal hij haar doden. Net zoals hij al die anderen heeft vermoord, in Berlijn, toen de nazi's aan de macht waren... De volgende dag wordt Sophie gevonden, gewurgd, haar ogen verstard in doodsangst.
Voor de politie is het een gewone roofmoord, in Miami dagelijkse realiteit.Maar Simon Winter kent de verschrikkelijke waarheid : Der Schattenmann is terug !

En dit haast onzichtbare, anonieme beest slaat keer op keer toe en vermoordt stelselmatig de laatste overlevenden van de holocaust. En nu - jaren na zijn pensioen - gaat Winter weer de straat op: in de jacht op deze jager die martelt uit machtswellust, die moordt om zichzelf en zijn verleden voor altijd verborgen te houden...

John Katzenbach -1950

Romans :

In the Heat of the Summer (1982)- In het heetst van de zomer
First Born: The Death of Arnold Zeleznik, Age Nine (1984)
The Mean Season (1985)
The Traveller (1987)
Day of Reckoning (1989)
Just Cause (1992)- De Veroordeelden
The Shadow Man (1995)-De Schaduwman
State of Mind (1997)-Heilstaat
Hart's War (1999)-Strafkamp
The Analyst (2002)- De Analist
The Mad Man's Tale (2004)- De Engel
The Wrong Man (2006)

Vreugde der wet -1995-

vertaling van :The Romance Reader

Uitgeverij : Meulenhoff

ISBN 10

9029073470

Paperback

: 286 blz.

***
Geen badpakken, dunne panty's of mouwloze jurken.
Geen radio,televisie of bibliotheeklidmaatschap. Niet zingen, niet dansen, of zelfs maar een man een hand geven. Dat is de dagelijkse werkelijkheid waarin Rachel Benjamin, de oudste dochter van een chassidische rabbijn, opgroeit.
Maar Rachel's intelligentie, nieuwsgierigheid en verlangen brengen haar ertoe telkens weer de strenge wetten die haar vader strikt naleeft te ontduiken.
Prachtig gedetailleerd portret van een jonge vrouw die tegen haar aard in gedwongen wordt zich te gedragen alsof ze in de zestiende eeuw leeft.
In zijn beklemmende roman "THE CHOSEN" beschreef Chaim Potok reeds de orthodox-joodse gemeenschap.Nu laat Pearl Abraham als eerste schrijfster deze wereld zien vanuit een vrouwelijk perspectief.
Het verhaal speelt zich af in deze tijd in een chassidische gemeenschap in Ashley. Ashley is een plaatsje waar vooral mensen van de viznitz wonen, een andere joodse gemeenschap. De chassidische Joden zijn er in de minderheid.
Rachel Benjamin is de dochter van een rabbi in Ashley. Ze wordt streng joods opgevoed. Ze mag eigenlijk alleen Yiddisch praten thuis en geen engelse boeken lezen. Samen met haar zusje Leah leest ze stiekem toch engelse boeken van Charlotte Bronte,Barbara Cartland etc. die ze in de winkel kopen van oppasgeld. Na een paar maanden zo aan boeken te komen zijn hun ouders een keer weg en dan proberen ze lid te worden van de bibliotheek.
Maar pa komt onverwachts thuis en ze worden gesnapt. Er volgt natuurlijk een lange lange preek en ze worden nogmaals gewaarschuwd. Dat is natuurlijk balen maar Rachel blijft stiekem lezen.

Als Rachel zeventien is geworden vinden haar ouders het tijd om te trouwen. Uiteindelijk vinden ze een jongen, Israel. Rachel vindt hem best aardig maar het is natuurlijk niet de man van haar leven, ze trouwt meer met hem omdat ze dan uit huis kan dan omdat ze hem zo leuk vindt. Het is een echte braverik en hij wordt door haar vader gebruikt als middel om Rachel een echte fatsoenlijke vrouw te maken.
Natuurlijk heeft Rachel er snel genoeg van en als ze de kans krijgt vlucht ze een keer weg, waarop de scheiding volgt…

Dit moet wel spanningen opleveren. Je huwelijk wordt geregeld tegen je zeventiende jaar. Na de sluiting mag je je hoofd kaal scheren, een pruik en hoofddoek dragen en enkele passen achter je man aanlopen. Houdt zo'n huwelijk stand?
Lezers verwonderen er zich dikwijls over waar de identiteit van de schrijfster eindigt en waar de hoofdpersoon Rachel Benjamin begint.
Volgens Abraham is haar protagonist in vele opzichten zoals zijzelf ,maar.Rachel is zeer impulsief en dat ben ik niet , zegt zij.

De auteur schreef een knappe roman die veel lezers verdient. Velen zullen zich herkennen in de beschreven mensen die leven op de grens van twee werelden.

Pearl Abraham : 1960

Pearl Abraham , is als derde kind uit een gezin van negen geboren in (Israël, 1960) en verhuisde op jonge leeftijd met haar familie meerdere keren van Jeruzalem naar New York. Ze groeide op in een orthodox-joods gezin,-haar vader is een chassidische rabbijn.,maar besloot na de middelbare school te gaan studeren en uit de chassidische gemeenschap te treden. In haar debuutroman Vreugde der wet beschreef ze de chassidische wereld voor het eerst vanuit een vrouwelijk perspectief. Er werden wereldwijd miljoenen exemplaren van verkocht. Door het vele reizen is de chassidische gemeenschap en leven dat ze in haar jeugd meemaakte minder streng als het wordt weergegeven in haar debuutroman : " The RomanceReader".

Zij geeft nu een cursus in creatief schrijven.. Hoewel ze zich nu ver van haar chassidische verleden verwijdert heeft , blijft ze nog contact houden met haar familie.Zij maakt geen deel uit van enige georganiseerde tak van judaïsme, maar ze voelt nog steeds, wat zij noemt " het interne ritme van de Chassidische cultuur ".Zonsondergangen op vrijdagavond, samen met sommige godsdienstige dagen in het jaar betekenen nog altijd iets speciaals voor haar.

Voor Meulenhoff stelde Pearl Abraham de verhalenbundel Een sterke vrouw, wie zal haar vinden samen, die eveneens een bestseller werd. Pearl Abraham woont in New York en doceert aan New York University..

Bibliografie :

The Romance Reader-Vreugde der wet

The Seventh Beggar-De zevende bedelaar

Giving Up America

Een Sterke Vrouw, wie zal haar vinden?

(Amsterdam: Meulenhoff, 2000).

 

Meisje Niemand-2003

Uitgeverij De Geus bv , Breda
gebonden - 381 blz.
Oorspronkelijke titel : Panna Nikt
vertaling uit het Pools : Karol Lesman

Een geheimzinnige roman over volwassen worden ...

Een juweel van een boek . Om in één adem uit te lezen !

***
Marysia Kawczak is een wat kinderlijk meisje dat opgroeit op het grauwe Poolse platteland. waar ze voorbestemd  is om , net als haar moeder, te veranderen in een huissloof van ' honderd kilo vet spek en spataderen '.
Als Marysia vijftien is verhuist als ze van het Poolse platteland naar een appartement in de stad. Daar raakt ze bevriend met  twee door de wol geverfde meisjes Kasia en Ewa., die haar op hun geheel eigen manier inwijden in de geheimen van het leven. Haar nieuwe leven lijkt in niets meer op hoe het vroeger was: het wordt nu beheerst door gevoelens waartegen Marysia zich alleen met de grootste moeite kan verweren.
 De Poolse schrijver, Tomek Tryzna beschrijft in zijn literaire debuut  twee vriendschappen.
De eerste is met Kazia, een muzikaal wonderkind dat haar eigen leven leidt. Haar moeder is altijd weg, omdat zij werkt als arts. Haar vader zit ergens in Afrika.
De tweede vriendschap is met Ewa, een heel mooi meisje met kort zwart haar. Ondanks het feit dat haar moeder wel thuis is, heeft zij geen tijd voor haar dochter.Ze heeft het te druk met zichzelf opdirken.
Beide meisjes zijn erg rijk, dit in tegenstelling tot Marysia, die niet in een grote villa, maar samen met haar ouders en broertje in een kleine flat woont.

Kazia en Ewa proberen beide Marysia voor zich te winnen.

Als Marysia echter in de gaten krijgt dat Kasia en Ewa onder één hoedje spelen ,voelt ze zich verschrikkelijk verraden en doet vervolgens alles voor hen om maar ergens bij te horen. Ze geven Marysia de naam Meisje Niemand.
Marysia raakt in verwarring over haar identiteit en zoekt een uitweg ...
Meisje Niemand gaat over liefde en jaloezie tussen meisjes van vijftien.
Over de dunne lijn die onvoorwaardelijke trouw en vals bedrog van elkaar scheidt.

Liefde en jaloezie, trouw en bedrog: de wereld van meisjes van vijftien is vol van hevige emoties. In Meisje Niemand brengt Tomek Tryzna deze mysterieuze wereld op indringende wijze tot leven.
Meisje Niemand is een verfijnde en geheimzinnige roman waarin aangrijpende gebeurtenissen elkaar in een hoog tempo opvolgen.Tryzna leidt de lezer binnen in een herkenbare meisjeswereld waar toch een zeer eigenzinnige intimiteit heerst, vol lieflijke onschuld.maar waarin uitstapjes naar de donkerste regionen niet gevreesd worden.

`Ieder moment laaien hellevuren op uit de aarde, die door ondergrondse trillingen wordt opgeschrikt, terwijl in de lucht demonen zweven die complete voorstellingen in dromen geven', schreef Nobelprijswinnaar Czeslaw Milosz over Meisje niemand. 

" ... 'Meisje Niemand' leest soms als een lief dagboek ,dan weer als een sprookje over het lelijke eendje.Betoverend ! "

-Crelaw Milosz, Nobelprijswinnaar.

" Een aaneenschakeling van verrassende gebeurtenissen.De manier waarop Tryzna tot het laatste toe - met een schitterende ontknoping - deze 'meisjeswereld' van binnenuit laat zien, is ronduit meesterlijk ."

- de Volkskrant.

" ... ik dacht dat ik nooit meer een film zou maken , tot ik dit boek las ... "
 -

Andrej Wajda , winnaar van de Gouden Palm van Cannes.

Uit de pers :

'De diepzinnigheid van een eenvoudige parabel.'

- Dagblad de Limburger

'Meisje Niemand van Tomek Tryzna is het interessantste debuut dat ik de laatste jaren heb gelezen. En tegelijk een van de belangrijkste Poolse romans van de jaren negentig…'
- Piotr Bratkowski, Pools criticus

'Prachtige, bevreemdende roman,'
- Trouw

Tomek (Thomas) Tryzna -1948

*******************************************
***
Tomek Tryzna ( 1948 ) is auteur, regisseur, schilder en tekenaar. Zijn romandebuut "Meisje Niemand" uit ’96 was onmiddellijk een succes. Het boek is in 13 landen uitgegeven en het is verfilmd door de Poolse sterregisseur Andrzej Wajda. Als kind woonde hij in het dorp Ostroszowice in Silezië.Zijn vader was er kleermaker.
Het tweede boek van Tomek Tryzna, "Siloam,", die hij schreef samen met Ryszard Janikowski is in Polen met een mengeling van spot en verbazing ontvangen. Een recensent noemde het denigrerend 'lectuur voor veertig minuten' en vroeg zich af of het boek meer voorstelt dan een postmodern spel met conventies. Tomek Tryzna, zo stelt hij vast, vermengt elementen uit de road movie met nouvelle violence, slapstick, sprookjes, bijbelse vertellingen en Griekse tragedies.
Verder schreef hij ook nog :"Idz, kochaj"-Ga, heb lief.

 

 

De rechtelozen

VERTALING VAN :

" Fleshmarket Close "

paperback : 384 blz

Uitgever :Luitingh

          ISBN 9024554748

***

Net als in Rankins eerdere werk, wordt in De rechtelozen een moord opgelost tegen de achtergrond van sociaal-maatschappelijke problemen in het hedendaags Edinburgh. Een illegaal is vermoord aangetroffen, en aan inspecteur Rebus de opdracht erachter te komen of er aan deze daad racistische motieven ten grondslag liggen. 

John Rebus , de somberende en tobbende ,te vaak in de kroeg rondhangende inspecteur probeert de zaak op te lossen, maar hij heeft zo zijn eigen problemen: zijn superieuren willen dat hij met pensioen gaat. Maar Rebus is een koppig geval...

Siobhan houdt zich in De rechtelozen bezig met een verdwijningszaak.
 Ishbel Jardine is er vandoor, haar ouders zijn ten einde raad. Ze komen bij Siobhan omdat die de verkrachting van Ishbels zusje, Tracy, enkele jaren geleden, behandelde.
Rebus wordt betrokken bij het onderzoek naar de moord op een illegaal in de ruige buurt Knoxland. Er zijn weinig aanknopingspunten, in de buurt houdt iedereen het liefst zijn mond.
Wel heeft men een opname van de vrouw die de moord meldde, een vriendin van het slachtoffer. Bij toeval zijn Rebus en Siobhan samen bij de vondst van een moeder- en een babyskelet in de kelder van een kroeg. De skeletlijn lijkt wat suffig, maar uiteindelijk mag hij een aardig plaatsje krijgen in een van de andere twee verhalen.
In 10 dagen tijd worden beide zaken, die in elkaar gaan grijpen, netjes afgehandeld. Er is opvallend veel aandacht voor Siobhan. Ze beweegt zich in de gesloten gemeenschap Banehall, waar ze o.a. Tracy’s verkrachter ontmoet. Als die vermoord wordt, wil eigenlijk niemand haar helpen deze (immers terechte!) moord op te lossen.
Rebus stort zich, samen met een donker gekleurde man van de immigratiedienst, in het illegalenwoningcircuit en in de wereld van een uitzetcentrum, Whitemire. Om te ontdekken dat ook een illegaal gewoon handel is voor de onderwereld. Het wekt dan ook geen verbazing dat Rebus eens langsgaat bij de Edinburghse koning van deze wereld, ‘good old’ Cafferty, in Door het lint nog redelijk vriendelijk beschreven, nu weer een echte schoft.
Rebus moet nog even mee, volgens Rankin nog in twee boeken, hij is al bijna 60. Zijn superieuren proberen steeds weer een nuttig plekje voor hem te zoeken, tot het zover is. Hij doet zijn naam niet helemaal eer aan: hoewel intrigerend is hij niet echt een raadsel meer. Vrouwen dringen makkelijker tot hem door, hij is redelijk open en mild. Hij wekt zelfs aardig snel vertrouwen, ook als dat niet voor de hand ligt.
Ian Rankin is in Engeland de grootste, bekendste en meest bekroonde thrillerauteur. Nu wil succes in het buitenland niet altijd ook succes bij ons betekenen, maar in het geval van Rankin is de – tot voor kort - geringe bekendheid van zijn boeken een gemis voor de liefhebber van goede thrillers.

Ian Rankin : 1960

ook bekend als

:Jack Harvey

***

Ian werd geboren in het kleine Schotse kolenstadje Cardenden in de provincie Fife.,in april 1960.
 Dat het niet altijd leuk was in Cardenden blijkt wel uit de bijnaam die het plaatsje van de bewoners kreeg: ‘Car-dead-end’.
Omkeren en wegwezen lijkt het devies wat tussen de woorden door wordt meegegeven. Cardenden moest het in zijn hoogtijdagen hebben van de mijnen. Toen deze eind jaren 60 om economisch redenen werden gesloten verloor het stadje zijn glans en hoop. Voor de kleine Ian was er geen andere keus dan fantaseren over een betere toekomst.

Ian omschrijft zijn jongere ik nu als een obssesief kind met extreme fantasiën die tot uiting kwamen met het schrijven van verhalen en strips.
 Daarin ging hij wat verder dan de gemiddelde tiener. Zo verzon hij niet alleen een muziekgroep genaamd Kaput, vernoemd naar zijn zingende alter-ego met de veelzeggende naam Ian Kaput, maar schreef hij ook liedjes voor deze niet bestaande band.

Het is niet verbazingwekkend dat de American dream Ian zeer aansprak. Amerikaanse films hadden een grote aantrekkingskracht op hem.
Helaas had hij, op twaalf jarige leeftijd, geen toegang tot de bioscoop om klassiekers als ‘The Godfather’, ‘A Clockwork Orange’ en ‘Shaft’ te zien.
Tot zijn eigen verbazing hield niemand hem tegen om precies dezelfde verhalen in boekvorm bij de bibliotheek te lenen. Meer was er niet voor nodig om zijn fascinatie voor dit genre aan te moedigen. De Shaft-boeken waren zijn introductie tot de detectives.

Zijn talent voor schrijven werd door een van zijn onderwijzers ontdekt. Tijdens een gedichtenwedstrijd op school wint hij de tweede prijs met het gedicht met de opbeurende titel “Euthanasia”. Dit gedicht werd zijn eerste publicatie.
Om zijn talent en interesse in de Engelse taal en literatuur verder te ontwikkelen, gaat Ian als eerste van zijn familie studeren in Edinburgh. Als deze studie eenmaal is afgerond gaat hij verder om te promoveren in Schotse Literatuur. Helemaal afgerond heeft hij dit niet. In plaats daarvan schreef hij zijn eerste drie novelles: The Summer Rites, The Flood en Knots & Crosses. Deze novelles komen tot Ians verbazing terecht op de crime planken van de boekhandel. In het begin is dat nog wat onwennig voor Ian, de misdaadschrijver zonder voorbedachte rade. In de boekhandel verplaatst hij eigenhandig de door hem geschreven boeken van de crime-planken naar de fictie.

In Knots & Crosses maakt de lezer voor het eerst kennis met sergeant John Rebus. Het is een naam waar Ranking zich nog veelvuldig voor schaamt. De Inspecteur dankt zijn voornaam aan de eerder genoemde John Shaft in de boeken van Ernest Tidyman. Zijn achternaam dankt “Rebus” aan de getekende puzzel die op gegeven moment populair was in de “Merry Mac Fun Page” van de Sunday Post.

In deze begin periode trouwt Ian met studiegenoot Miranda Harvey. Ze verhuizen naar Londen waar hij onder andere werkt als secretaris bij het National Folktale Centre in Tottenham en als verslaggever voor een hi-fi magazine.

Rankin-fans van het eerste uur blijven vragen wat er met de aardige detective-sergeant Rebus is gebeurd. Rankin besluit een nieuw boek te schrijven waarin Rebus promotie heeft gemaakt tot detective-inspecteur en dat werd Hide & Seek.

Na vier jaar Londen haalt zijn vrouw hem over te verhuizen naar Frankrijk waar hij zich fulltime met het schrijven kan bezighouden. In Frankrijk worden hun twee zonen Jack en Kit  geboren. Als zijn uitgever begint te klagen dat Ian’s boeken absoluut niet te promoten zijn zolang Ian in het buitenland verblijft, besluit het gezin terug te keren naar Schotland. Sindsdien zijn Ian en inspecteur Rebus Edinburgh trouw gebleven.
Inspecteur Rebus is cynisch, op middelbare leeftijd, gescheiden, gek op whiskey, komt vaak in conflict met de hierarchie binnen het politiebureau, en heeft vaak een zeker medeleven met de criminelen daden waarmee hij geconfronteerd wordt.
Kortom Inspecteur Rebus is een van de weinige literaire figuren die zijn lezers het gevoel geeft verstandig en gezond te leven.

De enige overeenkomsten die Ian met Rebus ziet is dat ze allebei van muziek en drinken houden. Dit doen ze beide in de bekende Oxfordbar.
Naast Inspecteur Rebus is er nog altijd een vast gegeven in de Rebus-boeken, namelijk Edinburgh. Dit is niet zomaar Edinburgh zoals de toeristen dit kennen. De lezers maken in de boeken kennis met de donkerste buurten van Edinburgh. Naast het feit dat Ian het leuk vindt een ‘local celeb’ te zijn laat hij de verhalen ook in Edinburgh afspelen omdat de stad genoeg duistere pagina’s in de geschiedenis kent. De cultuur van de stad is erg gesloten in verhouding tot bijvoorbeeld Glasgow. Ian geeft als voorbeeld dat het je in Glasgow zou kunnen gebeuren dat je wordt neergestoken omdat je het verkeerde voetbalshirt aan hebt, terwijl in Edinburgh de kans dat je graf wordt leeggeroofd vele malen groter is.
Dingen gebeuren er onder een mantel van geheimzinnigheid. Blijkbaar een grote inspiratiebron als je kijkt naar het aantal succesvolle auteurs die ook afkomstig zijn uit Edinburgh zoals J.K. Rowling (Harry Potter), Irvine Welsh (Trainspotting), Ian Banks en Dorothy Dunnett om er maar een paar te noemen

In 2001 liet Rankin in een interview weten dat Rebus een eindig leven heeft met een levensecht bestaan. Rebus was 38 jaar in het eerste boek en rond het verschijnen van The Falls heeft Ian aangekondigd dat hij hem met 4 à 5 boeken met pensioen zou laten gaan. Hopelijk voor zijn lezers blijft Rebus na zijn pensioen doorwerken.
Ian verdeelt nu zijn tijd tussen Edinburgh, Londen en Frankrijk.
Hij is gehuwd met Miranda Harvey en heeft twee zonen .

 

Bibliografie :

Series

Inspector Rebus
1. Knots And Crosses (1987)-Kat en Muis
2. Hide And Seek (1991)-Blindeman
A Good Hanging: And Other Stories (1992)-De Gehangene
3. Tooth And Nail (1992)-Hand en Tand
aka Wolfman
4. Strip Jack (1992)-Strip Jack
5. The Black Book (1993)-Zwartboek
6. Mortal Causes (1994)-Vuurwerk
7. Let It Bleed (1995)-Laat maar bloeden
8. Black And Blue (1997)-Gerechtigheid
9. The Hanging Garden (1998)-Door het Lint
10. Dead Souls (1999)
Rebus: The Early Years (omnibus) (1999)
11. Set in Darkness (2000)
12. The Falls (2001)
Rebus: The St Leonard's Years (omnibus) (2001)
Three Great Novels: Strip Jack / The Black Book / Mortal Causes (omnibus) (2001)
13. Resurrection Men (2002)
14. A Question of Blood (2003)
Rebus: The Lost Years (omnibus) (2003)
Capital Crimes (omnibus) (2004)
15. Fleshmarket Close (2004)- De Rechtelozen
aka Fleshmarket Alley
16. The Naming Of The Dead (2006)

Jack Harvey Novels (writing as Jack Harvey)
1. Witch Hunt (1993)
2. Bleeding Hearts (1994)
3. Blood Hunt (1995)
The Jack Harvey Novels (omnibus) (2000)

Novels

The Flood (1986)
Watchman (1988)
Westwind (1990)
Death Is Not the End (1998)
Doors Open (2008)

Collections

Herbert in Motion: And Other Stories (1997)
Beggars Banquet (2002)
Complete Short Stories: The Hanging Garden / Beggars Banquet (2005)
One City (2006) (with Alexander McCall Smith and Irvine Welsh)

DE GEUR VAN STERFELIJKHEID
Uitgeverij Sijthoff -Amsterdam
paperback : 352 blz.

ISBN 90-245-5421-7

vert.van: The Chemistry of Death (2006)

vert.uit het Engels: Annoesjka Oostindiër

***
Twee jongens, Neill en Sam Yates, zien op een warme julidag een rij maden kruipen aan de rand van het Fanham-bos, vlak bij het moeras.
Het was de tweede week van juli en die ongewone zomer leek al een eeuwigheid te duren. De hitte leek oneindig, ontnam de bomen hun kleur en bakte de grond tot die zo hard was als bot. De jongens waren op weg naar Willow Hole, een met riet omzoomd meertje dat fungeerde als het plaatselijke zwembad.
Ze hadden daar met wat vriendjes afgesproken en zouden die zondagmiddag besteden aan het maken van bommetjes in het lauwwarme groene water vanaf een boom die daarover uitstak. Tenminste, dat dachten ze.
Ze volgen het madenspoor om te zien waar de beestjes vandaan komen.
Dan doen ze een gruwelijke vondst: de resten van wat ooit Sally Palmer was.
Ze rennen terug naar het dorp, naar de nieuwe dokter, David Hunter.
David Hunter, forensisch antropoloog, heeft zich na de dood van zijn vrouw en dochter bij een verkeersongeluk teruggetrokken als huisarts op het Engelse platteland. . De macabere ontdekking van de twee jongens brengt hem in situaties waarin hij zijn oude vaardigheden goed kan gebruiken...De politie overreedt Hunter zijn oude vak weer op te nemen; het tijdstip van overlijden is cruciaal.

Het lichaam, ooit de verpakking van het leven, ondergaat zijn laatste metamorfose, vier minuten na overlijden en begint aan zijn ontbinding.
Het begint zichzelf te verteren. De cellen ontbinden van binnen naar buiten. Weefsel wordt eerst vloeibaar, dan gas.
 Niet langer bezield, wordt het lichaam een roerloos feestmaal voor andere organismen. Eerst bacteriën, dan insecten. Vliegen. Eitjes worden gelegd en komen uit. De larven eten van de voedzame kweek en trekken daarna weg. Ze verlaten het lichaam op ordentelijke wijze, elkaar volgend in een keurige processie die altijd gericht is op het zuiden. Soms naar het zuidoosten of zuidwesten, maar nooit noordwaarts. Niemand weet waarom.
Inmiddels is het spierweefsel opgelost en veranderd in een krachtig chemisch brouwsel. Dodelijk voor vegetatie, doodt het het gras waar de larven doorheen kruipen en vormt het achter hen een navelstreng van de dood. Onder de juiste omstandigheden - droog en warm, zonder regen -kan die meters lang worden, een slingerende polonaise van dikke, gele maden. Het ziet er curieus uit, en is het dan niet logisch dat nieuwsgierigen dat fenomeen tot aan de bron volgen? En zo vonden de jongens Yates wat er over was van Sally Palmer.

Een bezoek aan de morbide Body Farm bracht Simon Beckett op het idee voor zijn boek.
In 2002 bracht hij een bezoek aan Knoxville, Tennessee om een artikel te schrijven over de National Forensic Academy.
 De Academy was net open en bood een intensieve – en buitengewoon realistische – forensische training voor Amerikaanse politiemensen en technische recherche.
Om de procedure te leren hoe je met een pas gevonden lichaam omgaat, gaan de studenten naar de enige plek ter wereld waar dit proces wordt gesimuleerd met echte menselijke lijken: de Body Farm.In de vroege jaren tachtig werd door de forensisch antropoloog dr. William Bass, dit  wetenschappelijk centrum opgericht waar het proces van ontbinding en vergaan onderzocht kon worden om zo betere en meer accurate methodes te vinden om het tijdstip van overlijden vast te stellen – een cruciaal onderdeel van ieder moordonderzoek.

Op een bepaald moment werd aan Beckett  doodleuk gevraagd of hij  zijn opschrijfboek en taperecorder even kon wegleggen om te helpen bij het veiligstellen van twee lichamen die de studenten voorzichtig aan het opgraven waren in een stuk bos. Het was een heftige en tegelijk fascinerende ervaring om, zwetend in de hitte en het vuil, langzaam de skeletachtige resten tevoorschijn te zien komen. Zijn  journalistieke trip kreeg zo een heel andere wending.

Terug in Engeland kreeg hij het idee om een roman te schrijven die gebaseerd was op de dingen die hij gezien en meegemaakt had in Tennessee. Geleidelijk aan kreeg zijn hoofdpersoon dr. David Hunter een gezicht: een Engelse forensisch antropoloog geschoold in de technieken en wetenschap van de Body Farm. Een man die ondanks zijn kennis van de fysieke processen van ontbinding nog steeds niets begrijpt van het uiteindelijke mysterie van de dood.
Beckett schrijft met veel gevoel voor details, sfeervol en aangenaam, ondanks de zo noodzakelijke verontrustende kanten van het boek.

Het resultaat is zijn  meeslepend, angstaanjagend  boek ;De geur van sterfelijkheid. , geworden dat het onderwerp alle eer aandoet.

Simon Beckett :

***

Simon Beckett werkte als restaurateur, gaf Engelse les in Spanje en was drummer in diverse bands voordat hij freelance journalist en schrijver werd.Hij schrijft o.a. voor The Times, The Daily Telegraph en The Observer.
De geur van sterfelijkheid wordt beschouwd als zijn grote doorbraak naar de thrillerwereld.
Een vervolg wederom met Dr.Hunter is in voorbereiding.

The Chemistry of Death has to be the best thriller I've read all year – I just couldn't put it down. And Simon Beckett writes so well too – his novel is fast-paced, fascinating and heart-stoppingly exciting but also has that extra magic that one can only call poetry.'

TESS GERRITSEN

A fresh and original voice, Simon perfectly captures the claustrophobic horror of a rural community in crisis. I thought The Chemistry of Death was absolutely compelling – and so deliciously scary...

MO HAYDER

Romans :

Fine Lines (1994)
Animals (1995)
Where There's Smoke (1997)
Owning Jacob (1998)
The Chemistry of Death (2006)-De geur van sterfelijkheid
Written in Bone (2007)

Het onverwachte antwoord.

Uitgeverij : Meulenhoff B.V.

PAPERBACK / 285 BLZ.

ISBN / 9789029068680

winnaar Gouden Uil

***

'Ik blijf maar schrijven. Schrijven (…) is zoals jou strelen, eindeloos aftasten, proberen de juiste plaatsen te vinden, proberen ergens doorheen te raken, binnenin te raken. Je moet wel denken: ze is blijkbaar altijd met mij bezig. Dat stoort mij enigszins, dat je dat zou denken. En ik, zodoende: nee, ik ben eigenlijk niet met jou bezig - dit is alleen een stijloefening, ik vind je uit op papier, ik schrijf een woordenboek over de liefde, tegelijk een atlas van de wereld, je komt er alleen maar in voor.'

Wat is deze roman? Een verzameling liefdesverhalen, een detective, een legpuzzel, een ideeënroman, een loflied op de zintuigen? Op deze en andere vragen geeft De Martelaere-  Het onverwachte antwoord.

Patricia de Martelaere schetst in haar romans vooral het innerlijke leven van de personages: hun subjectieve aanvoelen, hun dromen en frustraties, hun onderlinge relaties, hun naijver, hun passies… Voor De Martelaeres roman,"Het onverwachte antwoord", ligt dat eigenlijk niet anders.
De titel verwijst naar het gelijknamige schilderij van de Belgische surrealistische schilder René Magritte, dat op de kaft van het boek staat afgebeeld. Het stelt een gesloten deur voor waarin een menselijk silhouet is uitgesneden. Blijkbaar is iemand zoëven letterlijk door de deur gegaan. Naar de precieze identiteit van die persoon en zijn of haar beweegredenen moeten wij raden, maar de contouren van zijn aanwezigheid blijven ook na het vertrek onverminderd zichtbaar.

In de roman staat één man, Godfried H., centraal. Zelf komt hij nauwelijks aan het woord, omdat Het onverwachte antwoord juist is geschreven vanuit het perspectief van vijf vrouwen van wie het leven helemaal om hem draait. In de eerste helft van het boek komen ze ieder om de beurt in een eigen hoofdstuk aan bod. 'Ze' zijn onder andere de psychoanalytica Anna, zijn vrouw, de genetica Clara, zijn minnares, en de portretschilderes Esther.
 Het zijn allemaal verschillende persoonlijkheden met een eigen leefwereld die De Martelaere uitstekend een eigen kleur weet te verlenen.
Eerst is er Esther, die zijn portret tekent, dan zijn grote liefde Clara, een genetica, die hem de bevruchting van orchideeën uitlegt. En zo gaat het verder, in toenemende heftigheid: Anna, zijn vrouw en psychoanalytica, verdenkt hem van overspel; zijn ex-studente Marina hoort van hem wat Rilke denkt over het schrijverschap; Sybille, zijn minnares, gelooft zonder meer dat ze met God in bed ligt – en dan is er nog de mysterieuze S.
En tenslotte is er nog zijn dochter, die zich verhalen laat voorlezen om haar diepste angsten te bezweren.
Aan de ene kant werkt De Martelaere het thema bewonderenswaardig goed uit, maar aan de andere kant wordt het op een gegeven moment vrij eentonig en zelfs drammerig. Wellicht is de poging om filosofie in literatuur te drenken hier wel iets te ver doorgetrokken.
Als lezer ben je niet alleen getuige van de dagelijkse bezigheden en belevenissen van de vrouwen. Dikwijls worden er namelijk herinneringen en overpeinzingen tussen geweven, waardoor je vaak ook al een behoorlijk beeld krijgt van de band die de dames hebben met Godfried.
De niet-rechtlijnige vertelwijze is absoluut niet storend maar geeft juist blijk van de creativiteit én werkelijkheidsgetrouwheid - want zou de werking van onze hersenen dan anders zijn? - waarmee De Martelaere vertelt.
Net als in haar vorige romans is haar wijze van vertellen tamelijk essayistisch, maar wat is daarop tegen als al die ideeën en observaties het overwegen waard zijn en ook dienen om de karakters kleur te geven? Eindelijk weer eens romanfiguren die hun ogen open hebben en iets te melden hebben!

In het tweede gedeelte van het boek,ontvouwt zich 'De Liefdesbrief'.
Deze heeft plotseling een radicaal andere uitstraling. Alle geobsedeerde vrouwen laten hier tegelijk hun stem horen - dat wil zeggen, ze schrijven allemaal mee aan de collectieve brief aan Godfried H. Hij bestaat uit vele losse fragmenten waarin meestal wel gesuggereerd wordt  wie de schrijfster is, maar het ligt er nooit dik op. De vrouwen lijken daarom met elkaar te versmelten, alsof ze een gezamenlijke belichaming van het liefdesverlangen vormen.
'De liefdesbrief' is hoe dan ook het hoofdstuk dat het meeste je actieve betrokkenheid vergt. Het is namelijk hier dat De Martelaere als filosofe tevoorschijn treedt en dus niet afkerig is van een diepgravende en vooral langdurige reflectie op een bepaald fenomeen. In dit geval is dat fenomeen de liefde, of beter gezegd, de obsessie voor de man van wie ze allemaal bezeten zijn. Ze geeft duidelijk weer hoe wanhopig zo'n magnetische aantrekkingskracht kan zijn. In het lange hoofdstuk 'De liefdesbrief' raken de vrouwen hun namen kwijt en beginnen zij meer en meer door elkaar heen te praten. Hun liefdesverklaringen buitelen over elkaar heen en ook de seksuele wensen worden steeds explicieter onder woorden gebracht.
Het ontbreken van verhaallijnen maakt deze tweede helft soms moeilijk verteerbaar, alleen de geleidelijke versnelling houdt de aandacht nog vast. In de epiloog moet dan eindelijk 'het onverwachte antwoord' komen.
De vraag is op dat moment echter: op welke vraag? En dit lijkt niet zozeer de vraag of verlangen en verdriet een grens kennen, maar veeleer die naar de persoonlijkheid van degene die deze gevoelens in zich meedraagt.

Wie is de mens die verliefd is, die vervuld is van verdriet, helemaal vol van zijn of haar emoties?
En sterker nog: leiden misschien juist deze emoties tot de zelfkennis die ons zou kunnen bevrijden van emoties; dragen zij de uitweg in zich mee? Godfried heeft op de laatste pagina's een mysterieus gesprek met een van zijn dochters, waarin hij vertelt over een huis met oneindig veel deuren en over een man met een 'spiegelbeeld dat maar niet wilde lukken'.

Het is de laatste, bijna wanhopige verbeelding van een dilemma dat zich tot in het oneindige lijkt te willen herhalen. De Martelaere wacht tot de allerlaatste regel voordat zij met het verlossende, bijna niet meer verwachte antwoord komt.

***
Patricia de Martelaere: 1957

Prof. Dr. Patricia de Maertelaere is geboren op 16 april 1957 te Zottegem
Zij studeerde wijsbegeerte aan de KU Leuven, waar zij in 1984 promoveerde op een proefschrift over het scepticisme van David Hume. Zij is thans hoogleraar aan de KU Brussel en de KU Leuven. Zij publiceert onder meer over Schopenhauer, Nietzsche, Freud, Wittgenstein en Derrida.
Patricia de Martelaere is bekroond met de Belgische Staatsprijs voor Literatuur. Zij debuteerde al op dertienjarige leeftijd en publiceerde daarna romans die alom werden geprezen: Ze werd twee keer genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, maar is inmiddels zeker zo bekend als essayiste. Haar essaybundel Een verlangen naar ontroostbaarheid, bekroond met de J. Greshoffprijs, werd onlangs voor de negende keer herdrukt.
Kenmerkend voor haar werk is een pessimisme in de vorm van een cyclische beweging die zich het duidelijkst manifesteert in de liefde. Steeds weer opnieuw is de mens op zoek naar wat verloren is gegaan. Het nieuwe dat wordt gevonden is in dat opzicht niets anders dan ‘een heropvoering van het verloren gegane oude’ (Vervaeck). Het verlangen naar het einde (een doodsverlangen) van haar personages hangt hier nauw mee samen. De schrijfster geeft in interviews toe dat ook het schrijfproces voor haar hiermee te vergelijken valt. Net zoals bijvoorbeeld Vincent uit Littekens een einde aan zijn leven wil maken, wil zij een einde maken aan elke roman die ze schrijft.

Patricia de Martelaere zei een keer dat ze niets meer te maken wil hebben met een boek dat af is, het vervult haar met afschuw.

Bibliografie:

Hume's "gematigd" scepticisme :futiel of fataal? -1987

Nachtboek van een slapeloze-1988

De schilder en zijn model-1989

De staart -1992

Losse opmerkingen-1992

Het dubieuze denken-1996

De voorbeeldige schrijver-1996

In de eenzaamheid van de katoenvelden-1996

Littekens-1997

Verrassingen(essays)-1997

De wereld als wil en voorstelling-1997

Brussels lof -1998

Een koude kunst-1998

Passies-1998

Iets binnenin-1999

Wereldvreemdheid-2000

David Hume-2001

Wie is er bang van de dood-2001

Wat blijft -2002

Een verlangen naar ontroostbaarheid-2003

Het onverwachte antwoord-2004

De uitgelezen Hume -2004