jingle bells ...

Ligt het aan de winter, ik weet het echt niet, maar Mr. Silver en ik slapen tegenwoordig zoals marmotjes.   Lekker warm onder ons donsdeken en daar waar ik normaal rond zeven uur ’s morgens klaarwakker ben moet ik nu om negen uur mezelf dwingen om op te staan. 

Heerlijk J

Waarschijnlijk is het ook te danken aan mijn nieuwe medicatie.  Ik hou vingers en tenen gekruist terwijl ik dit schrijf, maar het lijkt alsof de Pancreas enzymen me eindelijk van mijn vreselijke zwangerschaps-misselijkheids-gevoel hebben afgeholpen.   Nu maar hopen dat het blijft duren.  

Ik voel me fantastisch en kan eindelijk weer met plezier koken en eten.

Gisteren kwamen schoonbroer en schoonzus zee en Schwiegermutti op bezoek en ik had pikante pompoensoep klaargemaakt,  hespenrolletjes met witloof en kaassaus,  puree patatjes, en als dessert appeltaart met vanille roomijs.

Mnjammie … ’t is héél lang geleden dat eten me nog zo gesmaakt heeft. 

Of het de anderen evengoed gesmaakt heeft weet ik niet, want ik had me wel een ietsiepietsie laten gaan met de pikante rode peper in de soep.

’t Ja …wat valt er nog te vertellen?

Ah ja … vorige vrijdag zijn we samen met de blogmaatjes naar het Dion theater geweest. Blogmaatje Paz en de twee andere actrices hebben de planken van de scène gespeeld.

Het stuk ‘De Presidentes’ van Werner Schwab kon me spijtig genoeg niet bekoren. 

De meningen in onze groep waren wel verdeeld.

Eergisteren heeft Mr. Silver zich weer volledig laten gaan en ons huis is nu het toppunt van kitcherige kerstversiering.   Meer ‘over the top’ kan echt niet.   Maar ach … hij houdt nu eenmaal van al die bling bling en glitter en wie ben ik om hem dat jaarlijks pleziertje niet te gunnen?

De kerstboom staat geduldig te wachten op mij….die mag ik versieren en daar zal ik nu seffens aan beginnen zie!  J

Toedeloekes !

Nooit kwam de goede sint bij ons, hij kende ons zelfs niet en wij kenden hem ook niet.   

Enfin later heb ik hem leren kennen toen ik hier in België kwam, maar toen was het te laat.  Het kwaad was geschied.  Wij stonden niet in zijn geschenkenboek genoteerd.

Gelukkig was er Santaclaus die op kerstavond speelgoed en snoepjes bracht, zo waren we toch enigszins getroost.

We hebben wel negenenvijftig jaar terug één groot geschenk gekregen met sinterklaas : een broertje die natuurlijk de naam van de goede sint kreeg, moeder wist wel dat de sint  bestond ziet ge.

Onze kinderen hebben ook de sint gekend en onze kleinkinderen nu ook.  Hij komt  enkel bij hen thuis.

Toen onze eerste kleinzoon kwam stonden we voor een beslissing : zou de sint ook bij ons langskomen voor onze kleinzoon of niet …. Het werd niet.  

Ten eerste vind ik het een feest voor ouders en kinderen en ten tweede vind ik dat de (meeste) kinderen vandaag al veel te veel hebben.  

Liefde kunnen ze van ons met bakken krijgen en natuurlijk krijgen ze  met kerstmis wel een pakje (of twee) onder de kerstboom.

Tijdens het jaar pik ik her en der iets mee waarvan ik denk : dat is nu iets voor kleindochtertje, of iets voor die of die kleinzoon en dat verstop ik dan tot kerstmis.

Vandaag liggen die koopjes allemaal uitgestald op ons logeerbed en nu moet ik er op letten  dat het één kind niet meer pakjes krijgt dan het ander, want het aantal pakjes telt wanneer ze nog zo klein zijn, niet zozeer de inhoud.

Verder kan ik nog melden dan mijn maag- darm specialiste ‘eindelijk’ de uitslag heeft aangekregen van de laatste Pancreas test en die bleek uiteindelijk toch normaal te zijn.  Goed nieuws ware het niet dat ik nog steeds lijd aan die verdomde zwangerschapsmisselijkheid.

Zij stelt voor om toch een maand lang een nieuw medicament (enzymen)  te nemen om te zien of ze helpen, weliswaar tegen volledige betaling bij de apotheker. 

Indien ik er baat bij heb,  dan kan ze toch nog een brief schrijven om tussenkomst te krijgen.

We shall see said the blind man …. J

Tijd of geen tijd,  ik moet en zal vandaag mijn blogje bijwerken of mijn vrienden en trouwe lezers gaan denken dat ik er de brui aan geef.

Mijn excuus : ik ben elke dag van de week op trot geweest.

Gisteren ben ik met twee heel oude vriendinnen, enfin ze zijn niet oud, ik bedoel : ik ken ze al heel lang,  lekker gaan bijbabbelen en voilà weer een leuke namiddag voorbij.

Vandaag ga ik op trot met mijn blogmaatjes en zo blijven we bezig. J

De vrije namiddagen zijn ‘Molly namiddagen’ geworden, ze heeft heel veel beweging nodig om haar overtollige energie kwijt te raken (volgens goeroe Cesar Millan).  

Op de hondenwei is ze bijlange niet de grootste hond, maar thuis vinden wij dat ze enorme afmetingen begint aan te nemen.

Voor een ‘vrouwtje’ – klinkt beter dan teef – is ze er ook niet echt knapper op geworden. 

Ze heeft spijtig genoeg de genen van haar vader meegekregen (Bouvier) en niet die van haar moeder (Beagle).  

Maw : ze is groot, ze is zwart, ze heeft een ferme snor en een baard, dus niet echt een lady, ze lijkt  meer op een tramp.   Wanneer ze blaft horen ze het drie straten verder, ’t is dus ook geen kefferke.

’t Ja dat heb je met een bastaard, je weet nooit echt hoe ze er later gaan uitzien.

Wat we ze niet afgeleerd krijgen is het trekken, daarom hebben we nu de Illusion nek- en leiband van Cesar besteld tegen het trekken.   Ik ben benieuwd of dat zal helpen.

Ik wacht nog steeds op de uitslag van mijn laatste onderzoek bij de maag- darm specialiste om te weten of ik nu enzymen moet nemen of niet.

Vriendin Paz belde om te vragen hoe het met me was en ik kon haar enkel zeggen dat ik me voortdurend voel zoals in de eerste drie maanden van een zwangerschap :  ‘zo mottig als een krab’ maar ik troost me met de gedachte dat er veel mensen veel erger aan toe zijn dan dat.

Vroeger nam ik Motillium tegen misselijkheid, maar sinds ik in de krant gelezen heb dat het niet ongevaarlijk is durf ik het niet meer te nemen.

Ik zal eens moeten informeren bij mevrouw doktoor….

Tijd : enkele weken geleden.

Plaats : ons echtelijk bed om vier uur ‘s morgens.

Ik word wakker omdat ik een heel lichte slaper ben en voor één keer is mijne zilveren ook wakker, iets wat héél zelden gebeurt.   Hij schudt eerst hevig met z’n arm en wrijft vervolgens met zijn linkerhand over zijn rechterhand.

Waarschijnlijk is al dit geschud en gewrijf de reden waarom ik nu ook klaarwakker ben.

Ikke : “wat is er shoeke?   Last van uw arm?”

Mr. Silver mompelt : “mijn vingers zijn helemaal voos, da’s vreselijk ambetant.”

Ikke : “voos ...hmmmm… eens naar laten kijken indien dat blijft duren, zou een zenuw kunnen zijn dat gekneld zit…sloppel.”

Mr. Silver antwoordt : “zzzzzzzzzz”.

Hij slaapt terug,  ik ben  klaarwakker en kijk dan op TV naar de hondenfluisteraar.

Tijd : een week later.

Plaats : bij de huisarts.

Ik ben op consultatie voor maag en darmproblemen en Mr. Silver voor z’n voze vingers.

De dokter vermoedt dat Mr. Silver lijdt aan een carpale tunnel syndroom en verwijst hem door naar de dienst Fysische geneeskunde voor een EMG.

Tijd : gisteren

Plaats : ziekenhuis Sint Augustinus : dienst Fysische geneeskunde

Ik ga mee met mijne zilveren zuiver voor morele steun.   Hij heeft mij het voorbije jaar al zo dikwijls gesteund bij de vele dokters bezoeken.

We zijn op tijd, maar de dokter loopt een half uurke achter.  Ik heb al veel erger geweten.

De dokter is een man van weinig woorden en hij vraagt Mr. Silver om plaats te nemen op een behandelingstafel.   Vervolgens begint hij stilzwijgend met electrische pinnen her en der te steken in de arm en het hand van mijne zilveren.  

Bij een nogal felle electrische schok schrikt Mr. Silver en zegt tegen de zwijgzame arts : “pas op dokter, want als ge zo blijft verder doen vliegen seffens mijn schoenen van mijn voeten.”  

De arts kan er niet om lachen…ik wel.

Nog erger dan de electrische schokken zijn daarna de naalden die in hand en arm gestoken worden.   Ik zie Mr. Silver bleekjes worden rond zijn neus.  

Het onderzoek is eindelijk afgelopen en de dokter zet zich achter zijn bureau en kan plots praten.

“ ’t ja … dat is duidelijk Carpale tunnel syndrome, ofwel kunt ge daar een spuit cortisone in geven, ofwel kunt ge dat bij de handchirurg laten opereren.   Ik zou voor het laatste opteren, dan zijt ge er in één keer vanaf en het is een minimale operatie dat door een eerstejaars assistent kan uitgevoerd worden, zelfde dag binnen en buiten, ge moet zelf maar kiezen….”

Een hele monoloog en er kan zelfs een glimlach af. 

Ook voor deze specialist was het waarschijnlijk een pietluttig iets vergeleken met de zware gevallen die hij dagelijks te zien krijgt.

Plaats : in de auto op weg naar huis

Mr. Silver : “ weet ge … mijn vingers zijn precies veel minder voos, ik zal wachten tot het erger wordt en dan zien we wel hé?”

Ikke : “natuurlijk shoeke, ’t is uw rechterhand en ge zijt tenslotte linkshandig, weet maar te zeggen wanneer het terug erger wordt en dan maken we dan wel een afspraak.”

Mr. Silver : “ maar dat onderzoek deed wel pijn zenne.”

Ikke : “ natuurlijk shoeke, maar ge hebt het ongelooflijk moedig doorstaan”.  J

Pffft mannekes….. wat voor een week was dat !

Na ons tweedaags bezoekje aan broer en schoonzus Ardennen kreeg ik - zoals men hier ten velde placht te zeggen -  last van : “het snot”, enfin, ’t was meer een drupneus zoals men ziet bij héél oude mensen, plus pijnlijke spieren en ferme keelpijn.

Nu had ik toch net de week ervoor mijn allereerste griep spuit laten zetten omdat ik nu,  dankzij de Pleuritis vorig jaar, blijkbaar tot de groep  'risico patiënten' behoor volgens mijn huisarts.

Daarbij heb ik nog steeds last van maag en darmen,  dan weet ge het wel zeker… Bibieke was compleet van de kaart.

Maar... Bibieke had geen tijd om van de kaart te zijn, want er was vorige week een drukke babysit dienst voorzien, plus een grootouderfeest op school bij kleinzoon 3 èn een verjaardagsfeest van zoon 1 en kleinzoon 1.

Tussen de soep en de patatten en de Dafalgans permitteerde ik me af en toe een dutje op de zetel, maar van bloggen kwam er spijtig genoeg niet veel in huis.

Was het nu zo ongelooflijk koud in ’t begin van de week, of was ik het?  Ik heb de hele week met mijn UGG’s rondgelopen, zelfs in huis.   De beste koop die ik in Australië gedaan heb. J

Gisteren was het niet meer zo koud en vandaag schijnt er ook een mooi zonnetje en ik voel me godzijdank een stuk beter.

Ik denk zelfs dat ik over voldoende fut beschik om vanmiddag samen met Mr. Silver en Molly een flinke wandeling te maken, wat denkt ge daar van?  Veel beter nietwaar?   J

Lap, weer een week voorbij, menslievendeugd toch....

Vorige vrijdag was het nog heerlijk weer en zijn we met de blogmaatjes samengekomen, maar de dagen erna was ik weer helemaal van de kaart.  Zo mottig als een krab.

Maag en darmen werken helemaal niet meer zoals het hoort sinds mijn Pancreas operatie.

Ik heb -zoals het tegenwoordig hoort-  dokter Internet afgeschuimd om info te vinden over complicaties na een Pancreas operatie.   Bijna alle bijverschijnselen die ik nu heb lijken te kloppen.

Alles behalve natuurlijk die ene waar ik wel tevreden over zou zijn,  namelijk een groot gewichtsverlies...  Bij mij is er geen gram af. L

De medicatie die ik kreeg van mijn huisarts helpt niet en nu heb ik een afspraak gemaakt met de maag-darmspecialiste,  van wie ik hoop dat zij een oplossing kan vinden.

Zelfs gewoon ons dagelijks potje koken is een probleem wanneer je je zo misselijk voelt.  

Mr. Silver vraagt al drieënveertig jaar lang steevast elke dag : “wat eten we vandaag shoeke?” en tot mijn operatie was dat nooit een probleem, ik kon elke dag een lekkere menu bedenken en klaarmaken.

Wanneer ik nu echter diezelfde vraag hoor,  dan keert mijn maag zich om in een diedubbele salto bij de gedachte aan eten en tegelijkertijd stuurt ze een signaal naar mijn hersenen waar mijn kookinspiratie knobbeltje zit en die weigert nog elke info.  Ik kan niets bedenken dat lekker is.

Ik moet dan spijtig genoeg aan mijne zilveren antwoorden : “ Ik weet het écht niet, kies maar iets, of haal maar iets,  ik zal het wel klaarmaken.”

’t Is nu al zover gekomen dat hij gewoon de vriezer induikt zonder me iets te vragen en het op het aanrecht legt.  

Hij kan ocharme niet koken,  maar zelfs de inspiratie van Jeroen Meus heeft hij niet.... 

Gisteren lagen er op het aanrecht vier zielige, kleine ontdooide  Chicken Pies (spreek uit als : paais*)die we nog in Engeland gekocht hadden.

“Welke groenten eten we bij die pies*” vroeg ik.

“Euh….’k weet niet…misschien wat sla of zo?” antwoordde hij.  

Maar er was geen sla in huis, dus uiteindelijk werd er besloten om er mushy peas en bonen in tomatensaus bij te eten.

Ik weet het :  niet echt een menu om U tegen te zeggen, maar zijn honger was gestild.   Ge merkt dat die man ooit nog in’t leger is geweest.

Vandaag is hij naar zijn wekelijkse bijeenkomst met zijn maatjes en heb ik tijd om hier rustig aan de computer te zitten.

Na de middag is het bijna een dagelijkse gewoonte geworden om met Molly te wandelen tot aan de grote hondenwei bij de mini-golf, daar kan ze eens goed ravotten met de andere honden en daarna doen we een terrasje en dan wandelen we terug naar huis.

Kwestie van allemaal in vorm te blijven, vooral Molly toch, want ‘goeroe’ Cesar Millan zegt dat een hond eerst en vooral beweging nodig heeft, de rest van de opvoeding gaat dan veel vlotter.

Yes Master!  ;-)

Zoon 1, vrouwtje en kinderen zijn allen gezond en wel terug van hun herfstvakantie aan zee.

De vakantie van zoon 2 eindigde in mineur.   Schoondochter heeft zaterdag tijdens het voetballen de gewrichtsbanden van haar knie gescheurd en lijdt veel pijn.   Werken zal er voorlopig niet in zitten en dat met drie kleine kindjes... ocharme.

Maar kom...wij zijn er altijd in noodgevallen nietwaar?

Hier zit ik weer in't kot van de nacht achter mijn Pécéke.  

Slapeloosheid is toch een rot vervelend iets en mijne zilveren snurkt onschuldig verder zonder zich bewust te zijn dat zijn eega zijn beddestee (en hem) verlaten heeft.   Het moet zalig zijn om zoals hij elke nacht door te kunnen slapen.  Schwiegermutti slaapt ook zo diep, 't moet in hun genen zitten. 

Pffft...mijn laatste boek is net uit en er is niets deftig op TV op dit ongoddellijk uur, dus dan maar hier een beetje komen lullen, jullie zullen me dat hopelijk niet kwalijk nemen.

't is een rustige week voor ons, de week die komt. 

Zoon 1 en familie zitten aan zee tijdens de herfstvakantie en vermits zoon 2 en zijn eega allebei in het onderwijs staan/zitten/liggen hebben we zelden babysit dienst tijdens vakantie periodes.

Iets anders : ....zelfs 's nachts is het nog steeds zalig weer. 

Hoe ik dat weet?   Omdat ik hier in mijn nachtjapon zit te typen en niet in mijn dikke winter peignoir en pelsen sloefkes.

Peignoir... raar woord hé, dat komt van het Frans zeker, dub dub ... hoe noemt men een peignoir in't mooi nederlands?   'Een kamerjas', dat was het!    Er werken blijkbaar toch nog enkele hersencellen op dit ongoddellijk uur godzijbedanktmerciekes

Deze namiddag ben ik met twee vriendinnen op trot geweest - naar de dierentuin.   Vriendin had twee vrijkaarten.  't was te goed weer om binnen te zitten had ze gezegd.   Volk dat er was, niet te geloven.   't Was precies één of ander schoolvakantie : allemaal oma's en opa's met kleinkinderen   en wij, de drie tetterende madammekes ook natuurlijk.   We zijn dan maar na een korte wandeling rond de zoo in de Paon Royal gaan binnenzitten, daar konden we rustiger praten dan buiten in't gejoel.

Ook op de tram naar stad en naar huis was het ongelooflijk druk.   Mijn tram passeert de Boekenbeurs, dan weet ge het wel zeker.   Als sardiennekes op elkaar stonden we gepakt. Ik durfde niet goed in de boekenbeurszakken kijken, 't waren waarschijnlijk vooral kookboeken van de Piet of de Jeroen.   Zelf ga ik dit jaar niet,  want ik heb nog stapels boeken liggen die ik onlangs in Engeland gekocht heb en Congo en het derde deel van de Millenium Trilogie liggen nog te lonken.

Voilà... vier uur en een kwart en nog altijd niks, nada, gene vaak... doemme doemme toch. 

Ik zal dan nu maar één of ander onnozel spelletje spelen, misschien komt Klaas Vaak dan toch wat zand in mijn oogjes strooien ....   diepe slapeloze zucht!

Tot eergisteren ons Quasimoodooke (Seppe)  bijgehouden.  De stijve nek was hardnekkig, maar gisteren kon hij weer naar school.  

Mr. Silver en ik hebben dan maar van het mooie herfstweer geprofiteerd om een lange wandeling met Molly te maken.   Ze speelt dolgraag met de andere honden op de grote hondenwei en nadien gaan we 'natuurlijk' een Duveltje drinken voor we terug naar huis stappen.

Vandaag vieren we de zevende verjaardag van kleindochtertje.  

Buiten schijnt een stralende zon, 't is wel aan de frisse kant, maar de kindjes zullen deze namiddag toch allemaal buiten kunnen spelen.

Nana (moi) is haar verjaardags biscuit aan het afwerken en daarom ... weer weinig tijd om te schrijven. ;-)

CU soon !

Dit moet je echt proberen !!!! is heel raar !!!!!

Test je grijze cellen. Blijf even kijken en na een heel korte tijd kan je de tekst vlot lezen.

D323 M3D3D3L1NG L44T J3 213N T0T W3LK3 GR0T3 PR35T4T135 0N23 H3R53N5N 1N 5T44T 21JN. 1N H3T 83G1N W45 H3T 23K3R N0G M031L1JK D323 T3K5T T3 L323N, M44R NU K4N J3 H3T W44R5CH1JNL1JK 4L W4T 5N3LL3R L323N 20ND3R J3 3CHT 1N T3 5P4NN3N. D4T K0MT D00R H3T 3N0RM3 L33RV3RM0G3N V4N 0N23 H3R53N5. KN4P H3? D323 M3D3D3L1NG M4G J3 K0P13R3N 3N V3RD3R V3R5PR31D3N

Kleinzoon 3 ofte Seppe ofte beter gezegd ons Quasimodooke heeft een wreed stijve nek en wij 'mogen' nu twee dagen knutselen met hem.   't is toch een schatje nietwaar? en voor de bezorgde omaatjes ... jaja... 't is maar een stijve nek.   Op spoed werd meningitis uitgesloten wegens : geen koorts en veel te levendig

Snel naar beneden, want de plicht roept ...

CU later Alligator .... dum dum dum dum ....

Donderdag was de begrafenis van Mieke.  Geen droog oog in de kerk toen men eerst het “Ave Maria” zong, gevolgd door een lied dag ze zelf had opgedragen aan haar lieve man : “Merci cherie” van Udo Jurgens (* tekst hieronder)

Wat later op het kerkhof kwam een stralende zon piepen en het leek me alsof ik Mieke op haar gewone lachende, opgewekte manier hoorde zeggen : “Komaan hé mannekes, is’t gedaan hier met al dat gebleit, de zon schijnt, geniet van het leven, dat zou ik ook doen !”  Zo was ons Mieke, de eeuwige vechter en optimist!

Diezelfde dag werd zus Engeland geopereerd.   Een niersteen had zich vastgenesteld in haar urineleider en moest onder narcose weggehaald worden en er werd vervolgens een stent geplaatst.  Hoewel de dokters haar diezelfde dag nog naar huis wilden sturen (ze hadden blijkbaar de bedden nodig ?!) heeft ze deze keer voet bij stuk gehouden en is ze in het ziekenhuis gebleven, want de hevige pijn die ze heeft is nog steeds onveranderd en men vindt de oorzaak niet.    Meestal verdwijnt de pijn na het verwijderen van de steen.   Ik verwacht vandaag nog meer nieuws.  Ik hoop dat men minstens haar pijn wat kan verlichten.

Vrijdagavond zijn we met broer en schoonzus Ardennen naar de jaarlijkse gastronomische diner geweest die ons plaatselijk Chinees restaurant organiseert. 

Njammie Njammie, ’t was buitengewoon lekker. 

De kok bereidt dan heel speciale Chinese gerechten die normaal niet op de kaart staan.

Gisteren, zaterdag, waren we dan weer uitgenodigd voor een tapas diner bij zoon 1 en zijn vrouwtje,  samen met onze goede vrienden.  

Kleinzonen 1 en 2 hadden flink meegewerkt bij het bereiden van de tapa’s en verdienen beiden een grote pluim voor de bijzonder lekkere hapjes en de vlotte bediening.  

Elke leeftijd heeft zo toch zijn bijzondere charme nietwaar?

Strakjes ga ik met hen en hun mama naar een kinder musical dat wordt opgevoerd door ons plaatselijke amateur theater – het Dion theater, waar Mr. Silver als hobby meewerkt in de technische ploeg en waar vriendin Paz meespeelt bij het volwassen toneel.   

Zoals ge ziet vervelen we ons niet.   Hoe ik ooit moet afvallen is wel de vraag van zes miljoen…. ;-)

* Merci Cherie gezongen door Udo Jurgens

Merci
Merci
Merci für die Stunden Cherie

Cherie
Cherie uns're Liebe war schön
so schön

Merci Cherie
sei nicht traurig muß ich auch von dir geh'n.

Adieu
Adieu
Adieu
deine Tränen tun weh
so weh
so weh

unser Traum fliegt dahin
dahin
Merci Cherie

weine nicht
auch das hat so seinen Sinn.

Schau' nach vorn
nicht zurück

zwingen kann man kein Glück

denn kein Meer ist so wild wie die Liebe

die Liebe allein

nur die kann so sein
so sein
so sein.

Merci
Merci
Merci für die Stunden Cherie

Cherie
Cherie uns're Liebe war schön
so schön

Merci Cherie
so schön
so schön
Merci Cherie

so schön
so schön
Merci Cherie - Merci!

Met heel veel pijn in ons hart nemen we afscheid van onze lieve vriendin Mieke,  die zes jaar lang een verbeten strijd heeft gestreden tegen de grote K.

We zullen ze altijd blijven missen en ons hart gaat uit naar haar lieve man en onze dierbare vriend Nap, die we heel veel sterkte toewensen.

al meer dan 45 jaar lang zijn we vriendinnen...

vlnr ...Mieke, Judith, Hedwige en ikzelf

lievelingssport van Mieke de doorzetster, dit zelfs tijdens haar vebeten strijd ...

ze heeft niet mogen winnen.

Op 28 september as. zijn Mr. Silver en ik 43 jaar gehuwd en dit moet natuurlijk gevierd worden.

't is 'zogezegd' een surpriseke voor mij, maar natuurlijk ook eentje voor hem.   We gaan een paar dagen shoppen aan de overkant van het Kanaal.  

'Shoppen': de lievelingsbezigheid van mijnen trouwe en 'een reisje', ook een lievelingsbezigheid van diezelfde trouwe zilveren, maar toch is het een geschenkje voor mij ....    't is maar hoe ge het aan boord weet te leggen nietwaar?    Tijdens onze maand aan zee in juni wou hij er naartoe, maar dat ging niet wegens Molly, toen nog een heel jong puppy'ke.

Nu gaat onze zeven maand oude Molly twee dagen op pension, nèt nu ze zo braaf is en goed begint te luisteren.  Hopelijk komt ze niet totaal getraumatiseerd terug thuis en moet ik haar terug van vorenafaan beginnen opvoeden. 

Mr. Silver heeft mijn weekend valiesje open klaargelegd op het logeerbed...een hint om al te beginnen inpakken misschien ???? - morgenvroeg om 7.30u moeten we vertrekken.

Inpakken????   Ik ga shoppen nondedomme, dan moet ik toch niets inpakken!?

Waar we gaan slapen .... dat blijft een verrassing... dat mag ik nog niet weten.

....there'll be blue birds over .... the white Cliffs of Dover ..... dumdum dumdum dumdum dum .....