mijn meisjes ...

En hier ben ik dan met het verslag van dokter Toontje.

 

Uiteindelijk zit hij nu ook met z’n handen in zijn haar …. Hij weet ook niet waarom ik zo misselijk ben of zoveel darmkrampen heb.

 

De scans laten wel duidelijk twee ‘vlekkige densiteiten tussen pancreas en milt’ zien, maar hij en zijn collega’s denken dat dit nog restanten zijn van mijn vorige operatie.

In de pancreas zelf zijn er geen cysten … op dit ogenblik had ik dokter Toontje al een kusje willen geven.

 

De testen voor diabetes zijn ook goed… af en toe een appelflauwte, maar geen diabetes!   Weer een kusje voor dokter Toon.

 

Maag heeft een kleine sliding hernia met openstaande cardia ????   en een minuscuul poliepje in het duodenum.  

Ik voelde me met de seconde gezonder worden.

 

Maar alle gekheid op een stokje :  om zeker te zijn en alles uit te sluiten wil hij nog dat ik een Pet-scan laat nemen.

Ik zei hem dat ik amper bekomen ben van mijn half uur in de MRI tunnel, en de lieve schat verwees me door naar de afdeling zodat ik met eigen ogen kon zien dat de Pet scan geen benauwde tunnel is, maar dat hoofd en voeten er allebei uitsteken en bovendien duurt het onderzoek slechts een dik kwartiertje.    (Bij de  Pet scan gaat men op zoek naar eventuele tumoren.)

 

’t Ja... ik zat daar ongelooflijk gelukkig te zijn ondanks de misselijkheid en de krampen, want die vervagen in het niets als je niet terug onder het mes moet hé?!   

Maar toen zei Toontje : “maar ....het is niet omdat wij hier niets vinden dat er niets is … tenslotte voel jij je de hele tijd misselijk en heb je krampen, misschien moeten we even “out of the box” denken.    Tot nu hebben we altijd gedacht dat alles een gevolg was van je pancreas operatie, maar we moeten ook eens denken dat het iets anders kan zijn.   Wanneer ben je de laatste keer bij de gynaecoloog geweest voor onderzoek?”

 

Huh ….   Met alle miserie van de laatste jaren, denk ik dat het zeker een jaar of vier, vijf zal geweest zijn.

“Wel” zei Toontje … “ik ga je nu doorverwijzen naar je gynaecoloog om allerlei testen te laten doen en als die testen goed zijn, ’t ja mevrouwtje … dan sta ik even ver als de collega dokter voor mij, dan weet ik ook niet wat uw symptomen veroorzaakt.”

 

Ik troostte de lieve jongen door te zeggen dat ik al dolgelukkig was dat ik geen tweede cyste in mijn pancreas had en dat een leven met krampen en misselijkheid niets was vergeleken met wat andere mensen soms moeten meemaken.   Enkele pillen meer per dag, zo houden we de economie draaiende.

 

Tot slot zei dokter Toontje tot mijn spijt dat hij eind september niet meer in het UZA zou zijn … hij vertrekt naar een ander ziekenhuis, zijn tijd hier in Antwerpen is gedaan, afgelopen, finito…THE END.   
Ik moest echt een traan wegpinken.    Er zijn nu eenmaal dokters met een ongelooflijke goede 'bedside manner' en er zijn er andere.

Hij schreef de  naam op van een collega waarvan hij me verzekerde dat die op dezelfde rails zat als hijzelf tegenover patiënten.   Laten we hopen, want hij zal moeilijk te vervangen zijn.  In't slechtste geval kan ik hem nog altijd in Roosendaal vinden.

 

We namen hartelijk afscheid.   
Vervolgens ging ik eens kijken naar de PET scan en inderdaad … helemaal iets anders dan een MRI scan.    Dat zal ik wel kunnen overleven.

Inmiddels heb ik geprobeerd om een afspraak te maken met de gynaecoloog en de radioloog voor een mammo.    Mijn ‘meisjes’ moeten na lang wachten weer eens dringend geplet worden, ’t is al héél lang geleden.

 

Zo lieve vrienden, tot daar het laatste nieuws.

Goed in de zin van : ik moet niet onder het mes

Slecht in de zin van : er zitten nog twee vreemde, maar blijkbaar goedaardige cysten tussen pancreas en milt.

En ook slecht : ik zit nog steeds met mijn begin probleem … ik voel me nog steeds zo misselijk als een krab en in mijn darmen is’t elke dag en nacht WO III.  

Hopelijk helpen de nieuw voorgeschreven pillen.

 

Zij die honderd wil worden maar dan wel met al haar vrienden in eenzelfde home … groet u!

De bieterkes zijn gerodeerd, hopelijk gaan ze nog  lange, lange tijd mee …

 

Gisteren had lieve vriendin M.  een lekker etentje gemaakt voor ons en ook voor schoonzus 2 en broer 2 hoewel ze zelf met allerlei gezondheidsproblemen te kampen heeft. 

Qua vrienden ben ik wel gezegend.

De lieve schat had medelijden met ons omdat morgen schoonzus geopereerd wordt en ik zit te daveren van de zenuwen omdat ik morgen de uitslag krijg van alle testen.

 

Ik weet dat het niet helpt om op voorhand te zitten piekeren, maar ja, ik ben ook maar een mens en bovendien beschik ik over een ongelooflijke fantasie…alle mogelijke scenario’s zijn de laatste tijd door mijn hoofd gegaan.

 

Natuurlijk slaap ik na uren piekeren in met de beste : die waarbij dokter Toontje me zegt : “maar mevrouwtje toch, niets aan de hand, het ziet er allemaal heel goed uit, neem rustig verder uw pillekes tegen de krampen en de misselijkheid en ge wordt honderd jaar!”

 

Ik wil niet echt honderd worden, maar een paar jaar extra toch nog graag als het mag en liefst zonder dat ze me nog eens moeten opensnijden.

 

Zo … nu ga ik lekker verder piekeren (zwanske / *grapje) – nee hoor, het schooljaar is gestart en ’t is woensdag en dan komt zoon 2 hier ’s middags boterhammetjes eten.    

Verder verzet ik mijn gedachten met een goed boek van John Grisham …. ‘The Rainmaker’, of we gaan na de middag een wandeling maken met Molly, of ik speel wat onnozel spelletjes op FB … alles om mijn gedachten te verzetten.

 

Zodra ik morgen iets definitief weet zal ik het hier even schrijven!

 

CU2 morrow 

 

 

 

Voilà zie, ik ben terug thuis en na een dag platte rust ook wat bekomen van alle doorstane emoties.

Zoals verwacht was de tweede dag in het ziekenhuis er weer eentje van om ’t half uur bloed afnemen en prikken om te kijken hoe hoog de suiker stond.  

Deze keer had ik eerst ’s morgens in mijn buik een spuit gekregen die fameus prikte.   Maar de bloedafnames bleven deze keer binnen de normale perken (veronderstel ik, want ik ken er niets van).  

Als kers op de taart mocht ik – nog steeds volledig nuchter – kort na de middag onder de MRI (NMR?) scanner.

Mannekes toch, dat is echt niets voor iemand met claustrofobie en ik ben iemand met serieuze claustrofobie.

Een half uur moest ik eronder en ik heb het wonder boven wonder volgehouden, weliswaar met behulp van een kalmeerpilleke, maar het had geen twee minuten langer moeten duren of ik had de alarmknop die ik meegekregen had,  ingedrukt.

Je krijgt een koptelefoon aan zodat de radiologe je kan toespreken, maar het dient ook tegen het enorm lawaai van de machine.

Wanneer het ding in gang schiet lig je precies in een vreselijk luidruchtige, rammelende, sapcentrifuge.

Ik heb mijn ogen de hele tijd stijf dichtgeknepen en ik probeerde me voor te stellen dat ik op een zandstrand lag te zonnen op een tropisch eiland.    De enige manier om mijn angst te overwinnen.

Maar nu is’t gedaan.   Ik denk niet dat ik nog veel aankan.   Mijn arme oude zenuwen zijn er niet meer tegen bestand.

Ik vroeg aan de radiologe of ze gezien had waar de cyste zich bevond en wat voor cyste het was, maar natuurlijk mocht zij daar niet op antwoorden.

Op de kamer werd eindelijk de pijnlijke catheder uit mijn hand weggenomen en mochten we naar huis.

Het verdict van alle onderzoeken krijgen we de zesde september.   Tot dan blijven de zenuwen vrij gespannen.

Thuis was ik zo van de kaart dat ik zelfs de telefoon niet kon beantwoorden en dit aan Mr. Silver overliet.

Mijn rots in de branding had zelfs gezorgd voor eten … een pakje voor mij:  ‘iets ondefinieerbaar dat naar vis rook’ dat je even in de microgolfoven moest steken en voor hem iets dito dat niet naar vis rook.    Ik heb gemerkt dat vanavond pizza op ons menu staat.

Hopelijk ben ik daarna in staat om terug iets voedzaam op tafel te zetten.

Net vandaag had ik me voorgenomen om mijn moed terug uit mijn sloefen te sleuren en een wandeling te maken met hem en Molly, maar net vandaag hebben de weergoden beslist om de hemelsluizen vollen damp open te zetten.

Misschien lukt het na de middag om te wandelen.   Hier in ons Belzikske kan alles op korte tijd veranderen.

 

Toedeloekes!

 

Brug verwijderen bij tandarts ging héél goed.   Stoute tand, oorzaak van alle leed werd ook zonder problemen getrokken.  
Spijtig genoeg moet er nu een nieuwe, goede tand opgeofferd worden om de brug terug vast te maken.
Nieuwe brug zal wel supersnel klaar zijn.    Begin volgende week wordt het geplaatst.
Ben nog altijd aan't bekomen van het prijskaartje dat eraan vasthangt!  
Ik dacht dat ik minstens vier keer naar de tandarts zou moeten, maar 't zal in twee keer gedaan zijn. 
Gelukkig, want mijn tandarts is verhuisd van achter onze hoek naar 't Gat van Fluto, zijnde St. Job in't Goor.    Een vol uur rijden langs een overvolle ring.   'k wist niet dat er zoveel vrachtwagens waren.   Godzijdank moet ik niet meer gaan werken, mijn zenuwen zouden er niet meer tegen bestand zijn.

Vandaag dan deel 2:   opname twee dagen in 't ziekenhuis voor de nieuw ontdekte cyste aan of in de Pancreas en mijn misselijkheid/krampen probleem.
Vandaag The Big Man himself op de kamer gehad ipv dokter Toontje.
Waarschijnlijk omdat ik een eenpersoonskamer heb en hij dan een vette faktuur kan aanrekenen.
Bijlange niet zo sympathiek als Toontje, maar als hij zijne stiel kent is dat wel het voornaamste en dat leek zo wel.
'k moest nuchter binnenkomen, weer een beker mierzoet siroop drinken en dan vervolgens elk half uur geprikt worden en een bloedafname.   Ik voel me net een speldenkussen.
Toch iets niet in orde, want de verpleegster keek nogal bedenkelijk bij de laatste bloedafname en vroeg me of ik onmiddellijk een boke wou.    Ik keek nogal verwonderd, want het was bijna tijd voor middageten.    Ze is dan vliegensvlug een bord eten gaan halen en ik had idd. den bibber .... pffft.   Bloedsuiker had een enorme dip gemaakt ondanks de siroop.
Not good....not good...me thinks!

Morgen deel 2:
terug la même chose als vandaag, maar met een supplementje...'k weet nog niet wat.   Maar ze heeft de catheter laten zitten omdat er weer de hele voormiddag bloed moet afgenomen worden om't half uur.  
Straks ben ik leeg verdorie.
Na de middag is een MRI voorzien om de cyste van naderbij te bekijken. 
Als het aan mij ligt blijft die cyste waar ze is.    'k heb écht geen zin in een tweede operatie met alle complicaties nadien.
Dan maar misselijk en krampen ... dat krijgen we wel weg met de nodige pillekes.
Misschien zal ik anders spreken wanneer ze me weer goed bang maken, maar voorlopig denk ik er zo over.

Nog een reden van de recente blogstilte was onze babysit periode.   't is hier nogal druk geweest de voorbije week.
Schatten van kleinkinderen, maar ik ben altijd blij wanneer ze terug naar mama en papa gaan. Den oude dag hé mannen.   Ge voelt dat ge een dagje ouder wordt!
Ze hebben nochtans écht genoten van ons zwembad met dat warm weer, maar ik moest er natuurlijk mee in met de jongste, want die kan nog niet zwemmen.  
Als ik mijne moed uit mijn schoenen kan krijgen zal ik nog eens proberen hier wat foto's of een video te plakken, maar 't zal nog niet voor sebiet zijn.

Ik ga nu nog even genieten van de rust in dit vijfsterrenhotel (de prijs is toch van een vijfsterrenhotel) en me laten verwennen nu er niet meer geprikt wordt.

Toedeloekes allemaal!  

Vandaag ben ik aan het handje van Mr. Silver terug naar de specialist geweest om de uitslag te horen van alle testen van de voorbije weken.

’t Was wel even schrikken.   

Er is weer een cyste in de Pancreas te zien op de CT-scan….pffft….ik kreeg het er even serieus benauwd van.

“Maar we gaan niet te snel panikeren”:  zei Toontje (de dokter)  toen hij mijn tranen zag opwellen.

Hij hoeft natuurlijk niet te panikeren, maar ikke wel.   Ik denk niet dat ik nog zo’n operatie met alle complicaties nadien kan doorstaan.

Soit … volgende week word ik twee dagen opgenomen in het ziekenhuis voor bijkomende testen, een MRI scan om te bepalen wat voor een soort cyste het is en ook een tweede suikeronderzoek.   

Contraire zoals altijd,  blijkt mijn suiker niet te hoog, maar zakt het elke keer te laag na een maaltijd, wat de periodieke appelflauwtes verklaart.

De maagledigingstest wees verder uit dat mijn maag te traag ledigt.

Toontje (de dokter) dacht niet dat mijn Pancreas de oorzaak was van het misselijk zijn en de maag- en darm krampen.

Hij vertelde me verder dat het soms gebeurt dat mensen na zo’n operatie een prikkelbare darm krijgen, de maag kan ook mee geprikkeld worden. 

Ik wees Toontje erop dat ik niet de hele dag op de pot zit, maar wel voortdurend buikkrampen heb, waarop hij antwoordde dat dit ook een vorm van prikkelbare darm is.

Een écht wetenschappelijk verantwoord medicijn voor dit euvel is er niet en ik moet me dus gewoon verder behelpen met de medicatie die ik momenteel neem voor maag en darmen.

Op mijn vraag of een eventueel dieet zou helpen antwoordde hij ook ontkennend.

 

Volgende week,  twee dagen voor ik naar het ziekenhuis ga voor de onderzoeken,  moet ik eerst nog mijn bieterke* (*tand)  laten trekken om daarna enkele nieuwe tanden en kronen te laten maken die ons een halve kleine auto zullen kosten.

 

 

Voilà tot zover het minder goede nieuws.

 

 

 

 

 

 

Onze kinderen hebben ons zoveel mogelijk gespaard tijdens de lange twee maandelijkse vakantie, maar soms zijn er dagen die ze zelf niet ingevuld krijgen en dan zijn wij er, de nood-opvang grootouders.
Gisteren en vandaag zijn het de twee oudste kleinzonen die komen.
Godzijdank is het eindelijk zomer en prachtweer en dankzij de uitvinders van medicamenten voel ik me weer een beetje beter.

Gisteren kwamen ze met hun zwemzakje aan, kleinzoon 2 wou meteen in ons zwembad duiken, maar zijn grootvader en ik hadden andere plannen.
In ons dorp/gemeente/district (kies zelf maar) was er kermis.   Zo'n dorpskermis van vroeger met een paar kraampjes voor de kleintjes en een paar voor de wat grotere kinderen en natuurlijk een kraam met smoutebollen en wafels.

Hoewel ze de dag ervoor met hun mama naar Bobbejaanland waren geweest, waren ze niet te houden en stonden ze op straat al te springen om te vertrekken om half twee.
Ik heb me zo snel mogelijk fatsoenbaar gemaakt en samen trokken we tevoet naar de kermis.   Mijn eerste vrij lange wandeling sinds de facetinfiltratie en facetblok, weliswaar nog ondersteund door pijnstillers.
Ik ben er geraakt en ook terug thuis geraakt, wat toch wijst op een lichte vooruitgang.

We waren te vroeg, de kermis was om twee uur nog niet open.   Pas om drie uur konden we onze centjes laten rollen.
Dan maar eerst naar een taverne om iets te drinken.  
Snikheet en kleinzoon 2 vroeg om een warme chocomelk.  
De ober en zijn grootvader keken hem geschrokken aan en zeiden beiden tegelijk..."ge bedoelt een koude zeker" waarop kleinzoon 2, die nogal verlegen is maar ja knikte,  maar nadien zei dat hij ook in de zomer graag warme soep at.
Ik keek naar zijn grootvader en zei hem dat ook hij in't putteke van de winter graag ijskoude Duvel dronk en dat we in't vervolg het kind bij zijn keuze moesten laten.
Enfin, van het drinken kregen ze beiden nog meer dorst, dat dan op mijn advies maar gelest werd met een plat waterke.

Toen was de kermis eindelijk open.   Twee minuten op de bots autookes, drie minuutjes bunji springen en grootvader kon al gaan bijtanken in de dichtsbijzijnde bank.  
Maar veel meer was er echt niet te zien, dus hebben we maar een grote zak smoutebollen gekocht en die op de terugweg opgegeten.

Terug thuis kwam het speelgoed boven :   op hun leeftijd is dat de I-Pad en de TV.   Ach ... even rusten moet kunnen nietwaar.   Zwemmen zat er niet meer in.

Ik maakte een fish pie (ovenschotel van gepocheerde vis met groenten in een bechamelsaus, puree erop en gemalen kaas erover voor een lekker korstje) dit voor ons:   en grootvader, die geen vis lust kreeg zijn traditionele doos Cassoulet.   Ik kook uit principe geen twee potten. 

Hun papa kwam mee-eten/meeëten (kies maar zelf, ik weet het niet meer)  en had zijn vakantiefoto's bij.   Mama moest werken ocharme.   We hebben maar de helft van de foto's kunnen zien,  want het was moeder bezoekdag voor Mr. Silver.

Seffens komen beide kleinzonen terug, maar het zal een volledig dagje niksen worden, tenzij ze willen zwemmen of wandelen met Molly en grootvader naar de hondenwei....

---

Vandaag vieren onze jongste zoon en zijn vrouwtje hun tiende huwelijksverjaardag.   Ze zijn op vakantie, maar langs deze weg zenden we ze een heel dikke proficiat. 

           

Na een hele week ziekenhuisbehandelingen, de ene al pijnlijker dan de ander, heb ik nu enkele dagen rust.   
Nog één behandeling maandag en dan is het wachten op de uitslag van al de testen.

Ik had vorige keer de ‘ademtest’ vernoemd omdat ik een man dat al had zien doen en ik mijn ogen niet kon geloven.   
Wel, gisteren was het mijn beurt. 
Een volledige dagopname om na het eten van een boke met ‘speciale’ choco vervolgens elk half uur via een rietje in een buisje te blazen en daar snel een stopje op te zetten en zo heb ik vijftien buisjes gevuld met mijn choco adem.

Geef nu toe…ik kan toch niet de enige zijn die zich bij zo’n onderzoek vragen stelt ….wanneer ik via dat rietje in het buisje blaas, dan vliegt mijn adem er langs opzij toch terug uit.   OK, er blijft misschien een restje hangen, maar wanneer de laborant dat buisje opendoet,  dan is de rest van mijn adem toch ribbedebie of niet soms?

Enfin, hoewel de meest bizarre was dat toch de minst pijnlijke test van de vorige week.
  

Maar ik heb me niet verveeld, want tot mijn grote verwondering is het tegenwoordig ‘gemengd publiek’ in de dagopname zalen van het UZA.

In het bed tegenover dat van mij werd een knappe jonge man verzocht om plaats te nemen nadat hij een ziekenhuis schortje had aangedaan. (de gordijnen bleven open)

Via zijn vriend werd om een tolk gevraagd, want de man zou geen woord nederlands spreken of begrijpen.

Iedereen die me kent weet ondertussen dat ik zelfs spreek tegen een hond met een hoed op, dus ik lachtte en wuifde vriendelijk naar mijn overbuurman en hij wuifde (of is het woof) terug met een brede smile.

“Ikke spreek nie goe nederlands, ikke Turk” zei de jonge man, waarop ik natuurlijk onmiddellijk antwoorde : “maar neeje, ge spreekt fantastisch nederlands, hoe lang ben je in België?” - ge moet de mensen die moeite doen toch wat aanmoedigen nietwaar?

“Euh … ene jaar en tien maanden en ik lere nederlands tweede keer per week in nachtschool bij goede lerares” … en hup, we waren vertrokken.

Toen ze hem kwamen halen voor zijn onderzoek wist ik dat hij in een klein dorpje geboren was, dat hij in feite een Koerd was en geen Turk, dat hij de laatste vijftien jaar in Istamboel heeft gewoond, dat er in Istamboel stad vijftien miljoen mensen wonen, dat er een bloeiende textiel nijverheid is, dat hij achtendertig jaar oud was, dat hij gescheiden was en een zoontje van drie jaar had, dat hij België een heel tof land vond en de Belgen ook, dat hij binnen vijf jaar Belg kon worden, dat hij werkte aan de kassa in een Turkse winkel  in Borgerokko etc. etc… en dat voor een man die volgens zijn vriend geen woord nederlands kon.

Ik ben natuurlijk wel getraind in het verstaan van moeilijk nederlands.  
Mijn vader sprak tot aan zijn dood met een zwaar Engels accent en mijn nog in leven zijnde schoonmoeder spreekt na al die jaren in België nog steeds met een zwaar Duits/Oekraïens/Antwaarps accent.

Toen ze hem (den Turk) wegreden brachtten ze een andere dame binnen die op het eerste blik al serieus wat had meegemaakt in haar nog tamelijk jong leven. 

Ik hoorde haar vertellen aan de verpleegster dat ze zwaar diabete was en regelmatig dialyse nodig had en dat ze nu op de lijst stond voor een nier transplantatie.  Er was al één been afgezet en het ander zag er niet rooskleurig uit en ze mistte ook één oog.

Maar ik spitste mijn oren toen ik haar hoorde zeggen : “ik ben niet kleinzerig, zoals u ziet heb ik al een en ander meegemaakt, maar indien ik nog een gastroscopie hier moet laten uitvoeren dan moeten ze mij in slaap doen, dat was zo pijnlijk dat ik flauw gevallen ben.”

De verpleegster was de deur van de kamer nog niet uit of ik teende naar de dame toe en vroeg of het ook een vrouwelijke arts was die bij haar de gastroscopie had gedaan, wat ze beaamde.

Bij mij had dinsdag de verdoving ook niet gewerkt en het was een van de ergste onderzoeken die ik ooit heb doorstaan, ik dacht ook dat ik van mijne sus ging.    Ik heb trouwens nog steeds last van een pijnlijke keel en mijne slikker (adam-eva's-sappel) is ook nog heel gevoelig.

Ik heb ook aan Mr. Silver gezegd dat indien dit onderzoek nog eens moet overgedaan worden, het dan ook onder complete verdoving zal moeten zijn.

Maar soit … ik leef nog en er is nog meer nodig om me het zwijgen op te leggen!

En nu is ons Molly’ke ziek ocharme … haar neuske is warm, haar buik rommelt dat het niet meer mooi is en ze heeft al wat overgegeven.    Ik heb daarnet voor haar een afspraak gemaakt bij de dierenarts. 

’t Is waarschijnlijk ook wel haar eigen schuld vrees ik, want ze eet alles wat ze tegenkomt in de tuin.   Ik heb haar al slakken met huis en al zien opeten.   Ik stelde me wel wat vragen bij het huisje, maar mensen eten ook escargots, dus dat vond ik niet zo verontrustend.

Gisteren ben ik eindelijk in ons zwembad geweest.   ’t Stond al sinds eind mei op mij te wachten.

Ik kwam bezweet thuis van het ziekenhuis en ik kon niet snel genoeg erin duiken.   Heerlijk was het.

Ik ben hier aan de computer nu ook ferm aan’t zweten,  dus ik denk dat ik er seffens eens terug in duik, de weersvoorspellingen waren niet zo schitterend voor het weekend, dus ik moet er van profiteren terwijl ik kan nietwaar?

 

Zij die gaat plonzen groet u! 

Langs deze weg wil ik mijn oprechte deelneming betuigen aan mijn lieve blogvriend Fons Nicolay van blog Keukenweetjes bij het overlijden van zijn lieve echtgenote.

Het zijn dagen van rouw, want ook de moeder van mijn lieve vriendin R. is overleden.  Ook aan R. en haar familie onze oprechte deelneming.

Hier het speldenkussen : moi, me, je etc. etc.
Ik ga vandaag een blogje schrijven à la facebook.   Kort en bondig. 
hahahaha
alsof ik dat kan!
maandag moest ik onder de CT scan en een lieve man prikte de enige ader die hij vond op m'n arm om de contraststof in te spuiten.
Resultaat : een ferme blauw plek.
Ik moet het van de dokter bij u snel inspuiten zei hij vriendelijk.   't zou kunnen dat ge het ineens wreed warm krijgt. 
Amaai m'n voeten ... van een serieuze opvlieger gesproken, ik dacht dat ik ging ontploffen.
Gisteren tweede onderzoek van de week : suiker opname
Nuchter binnen - heel vervelend, want ik mocht mijn maag en darm pillen niet nemen. 
Bij aankomst een bakje mierzoet spul moeten opdrinken op die nuchtere pijnlijke maag.   De verpleegster nam elfendertig buisjes bloed en vervolgens zette ze mij in een stoel in een wachtzaal met een wekker:   elk half uur werden er nog een paar extra buisjes afgetapt. 
Ik heb maar één groot probleem : mijn aders waren nog steeds  onvindbaar.
Na lang zoeken en dan nog met een vlindernaaldje lukte het.  
Ze keek met argusogen naar de fameuze blauwe plek van de vorige dag!
's Middags om twaalf uur was het gedaan met bloed tappen ... ik mocht beschikken.
Ik was flink geweest;   geen kik gelaten!
Naast mij lag een flauw poppemie madammeke te zuchten alsof ze dood ging.   Ze kon er niet tegen zei ze platliggend in de stoel tegen hare chérie.   Ze moest eerst een pilleke hebben of ze ging flauw vallen ....huh....die had klaarblijkelijk geen ouders gehad zoals ik.
Flink zijn en op je tanden bijten was haar nooit aangeleerd.
Ik ben er nu vanaf tot volgende week, dan nog een gastroscopie en een ademtest:   da's een verhaal voor de volgende keer, ik kan het zelf nog altijd niet geloven, die ademtest bedoel ik:  een man was die aan het doen in diezelfde wachtkamer....

wordt vervolgd ....

Like          Comment      Share      (spijtig dat het hier niet opstaat hé FB'ers)

Voilà, vorige week heb ik de eerste facet infiltraties moedig doorstaan en dit ondanks mijn nieuw ziekenhuisfobie…soms sta ik gewoon versteld van mezelf.

Vandaag beginnen dan weer de onderzoeken voor de restproblemen van de Pancreas operatie met een CT –scan, dus ik zal weer eens mijn moed uit mijn schoenen ofte rubber laarzen moeten trekken met een vishaak.

Vervolgens morgenvroeg 'nuchter' weer naar ’t ziekenhuis voor een suikeronderzoek en zo blijven we bezig niewaar?

Tijdens de voorbije week hebben we genoten van bezoeken van de kleinkinderen èn van Bobby het hondje waar Molly al goede maatjes mee wordt.

Tussen de plensbuien van deze ‘normale’ (mijn voeten Zjérard) Belgische zomer door,  zijn we met paraplu en rubberlaarzen toch veel gaan wandelen, soms leek het meer op zwemmen, maar kom … we durven niet klagen, want ik meen vanmorgen tien minuten lang Laura gezien te hebben.

’t Kan natuurlijk een mirage geweest zijn … maar Mr. Silver zei dat hij ze ook gezien heeft.

Omdat het even droog is,  is hij daarnet snel op z’n fiets gesprongen en hij is nu naar 'den Hof' om te zien of er nog enige groente zijn die niet volledig verzopen zijn.   Het onkruid groeit welig heeft hij me verzekerd.

Zaterdag hebben we mogen genieten van een echte rit om Tram 6 ter gelegenheid van een jarige vriend van Mr. Silver.   Heel plezant en voor herhaling vatbaar.

De oude tram reed de stad rond en stopte dan voor een tijdje aan het nieuw gerechtshof waar we in een nabijgelegen taverne genoten van een aperitief en een hapje.

Vervolgens reden we terug door de vreselijke plensbuien naar het eindstation.   Het regende zo hard dat het zelfs op de tram en in het museum binnenregende door het dak.

Waar blijft in hemelsnaam al dat water vandaan komen?

 

Ik vraag me soms af – jaja …op sommige momenten gebruik ik mijn grijze massa nog :

 

Wel …de Arabieren hebben geen water maar veel olie en verkopen dit aan ons tegen woekerprijzen…
Kan iemand me vertellen waarom wij al dit hemelwater niet terug aan de Arabieren verkopen, dan groeit er ooit misschien terug gras op al hun zand en zo komt er terug wat geld in de steeds leger wordende lade van onze regering.

Gisteren hoorde ik op het nieuws dat er in Limburg nu zoveel water in de lege mijngangen is,  dat de grond met een halve meter omhoog is gestegen.   Stel je voor...je wordt wakker en je huis is plots een halve meter hoger dan de rijweg! 
Verschietachtig...en dan druk ik het nog zacht uit!

 

Voilà … dat moet het zijn voor vandaag, want ik moet me nog een beetje presentabel maken voor mijn nieuwe foto onder de scan. 
't kan me niet meer schelen wat ze daar vinden, in mijn lijf wordt niet meer gesneden, 't zal daar dan moeten blijven zitten! Nèh !

Soit, ik hou jullie op de hoogte, maar de uitslag kan nog even op zich laten wachten, er moeten nog andere testen gedaan worden, maar die zijn voorzien voor volgende week, kwestie van het spannend te houden.

 

Toedeloekes !

 

‘t Is vandaag zondag, zwoel en overtrokken.   Heel de nacht heeft het geregend en ik kan het weten, want ik heb heel de nacht wakker gelegen.

Weer last van mijn ingewanden, maar geen nood, deze maand gaan ze in het UZA op zoek naar een oplossing voor dit blijvend probleem.

 

Omdat ik het ’s nachts zo warm heb en blijkbaar ook terug lijd aan menopauzale opvliegers sinds mijn operatie, heeft Mr. Silver de airco opgezet die we twee jaar geleden gekocht hebben maar tot nu nog niet nodig gehad hebben.

De airco maakte na een tijdje een hels lawaai, precies een wasmachine dat op hol geslagen was.   Ik ben onmiddellijk uit mijn bed gesprongen en heb het ding afgezet voor het ontplofte.

Mr. Silver heeft het vanmorgen terug aangezet en er was niets aan de hand … vreemd….

 

Vorige week was het -zoals iedereen weet- soldenweek en dan is Mr. Silver ook niet te houden.  Hij is nu de trotse eigenaar van twee paar nieuwe schoenen en ik heb nieuwe Crocs gekocht omdat  Molly tijdens haar baby periode mijn andere Crocs volledig geperforeerd heeft met haar spitse melktandjes.  Ach … een gaatje meer of minder in een Croc kan geen kwaad, maar ’t is geen zicht hé.

 

Verder hebben we geïnvesteerd in een nieuwe wekker omdat onze oude het begeven had.   Ik zocht eentje met reuzegrote cijfers, want ’s nachts zonder bril ben ik zo blind als een mol. 

Nu heb ik écht de max!   Een wekker met grote cijfers, maar ook eentje dat de tijd projecteert op ons plafond.    Ik heb vannacht elke minuut en uur zien voorbij trekken. 

 

Vorige vrijdag was het blogmeeting en we hebben Paz en onze Ludovicus en Lea spijtig genoeg moeten missen.   Die zitten nu lekker te zonnen aan ’t zeetje.   Ondanks de leegte die ze lieten was het toch zoals altijd reuze plezant.  Ongelooflijk hoeveel we elkaar altijd te vertellen hebben.

Die dag was ook de babysit dag van Bobby – de Jack Russel puppy van zoon 2.   Een echt dotje!    Het ging heel goed met hem en Molly,  ze bracht zelfs één van haar speeltjes en legde het voor de puppy neer.     

Er was maar één klein nadeel.    Bobby had het vliegend sch…t ofte de Spaanse Spetter.   We wisten niet dat er uit zo’n mini hondje zoveel str…t   kon komen.  

Zoon 2 is er gisteren mee naar de dierenarts geweest en Bobby staat nu op een streng dieet.   Hopelijk komt het snel goed, want ik heb nu mijn hart al aan hem verloren.

’t Is echt grappig om zien, zo’n mini hondje dat dominant staat te doen tegen een grote hond zoals Molly en ik ben ervan overtuigd dat hij in de toekomst ook wel de baas zal worden!

 

 

 

 

 

Even snel wat  Blog-time inlassen.  Sinds we terug thuis zijn heb ik nog geen tijd gehad.

We zijn een dag vroeger terug naar huis gekomen, want zaterdag was het lentefeest van onze oudste kleinzoon.

Gelukkig was het prachtig weer en konden we ook buiten in de tuin zitten.

Toen we ’s avonds te voet naar huis trokken kregen we wel een ferme bui over ons heen en ik was ervan overtuigd dat ik een paraplu meegenomen had.

Ik vroeg aan mijn ‘licht aangeschoten’ Mr. Silver of hij niet toevallig mijn mini-paraplu genomen had, maar hij zei van niet.

Wijle dus snel snel door de gietende regen naar huis en wat zag ik daar aan de voordeur.  Mijn paraplu stak uit zijn rechterzak.  

Op zo’n momenten krijg ik wrede wurgneigingen, maar omdat ik dan toch kletsnat was kon ik er nog mee lachen.   Ook om de beteuterde look op zijn gezicht natuurlijk.

Het was een prachtfeest en ik ben zeker dat onze kleinzoon het zich zeker nog lang zal herinneren.  Schoondochter en zoon hebben ondanks hun vele werk toch nog tijd gevonden om alles in orde te krijgen.

We hebben zelfs niet gemerkt dat schoondochter tussenin snel snel de rugzak van kleinzoon 2 was gaan wegdoen naar de scouts.   De vrachtwagen moest die dag geladen worden en de volgende dag hebben ze kleinzoon 2 met de auto naar zijn kampplaats in de Limburg gedaan.

Kleinzoon 1 bleef liever bij ons en wij zijn samen gaan wandelen met Molly, die verheugd was om haar vele vrienden terug te zien op de hondenwei.

De uitbaters van de Golf waren dan weer verheugd om ons terug te zien op hun terras.

 

Schwiegermutti,  die dankzij de goede zorgen van schoonbroer en schoonzus zee thuis en op het feest geraakt was,  belde ons op tijdens onze wandeling gisteren.

Haar TV deed het niet!

Mijne gouden zilveren ging er natuurlijk onmiddellijk naartoe om te kijken wat er aan de hand was en ja hoor …. de stekker stak nog niet in!   ’t Zijn zo die kleine dingen die het leven zo plezant maken nietwaar?!

 

Zoon 2 en zijn vrouwtje hebben als beloning voor de goede rapporten van hun kinderen nu ook een hondje gekocht…. Een ongelooflijk schattig mini Jack Russeltje dat ze – hoe kan het anders – Bobby gaan noemen

Bobby en Molly hebben nog geen kennis gemaakt, we zullen het beestje even tijd geven om te wennen aan de drukte en het geknuffel van onze drie jongste kleinkinderen.

 

Mr. Silver is zich nu een weg aan’t banen door onze jungle … het gras stond kniehoog dankzij de vele regenbuien van de maand juni.

Ik ben zo blij dat Ludovicus en Lea beter weer hebben aan zee dan wij.  

Een slechter vakantie dan wij gehad hebben dit jaar kan gewoon niet.    

Maar ik ben gelukkig … ik ben terug thuis!

Ik kijk vandaag naar buiten en zie een vrij kalme zee, zwarte wolken, donkergrijze wolken, lichtgrijze wolken....geen mensen, of ja toch...eentje met een paraplu...misschien iets beter deze namiddag. Het onweer gisteren was toch indrukwekkend, zelden donkergroene wolken gezien en ook nog nooit plassen op het strand!

 

Dit wordt een van de meest memorabele vakanties in mijn geheugen, in de slechte zin dan wel natuurlijk.

 

Volgend jaar heel veel geld sparen door gewoon thuis te blijven en daar te verzuipen, wat denken jullie daarvan?

 

Ga nu nog wat kijken naar de natte optimisten op de dijk


toedeloekes.....

 

 

Vorige zaterdag scheen er een prachtige zon, maar koud mannekes ....en windkracht 10.    Wijle toch vol goeie moed naar ons kabientje om aldaar gezandstraald te worden.  'k heb nog altijd een korrel zand in mijn rechter oog zitten verdomme.
Mr. Silver heeft een ongelooflijk moedig gevecht geleverd om het zeil op te zetten, maar de wind heeft gewonnen.   't Zeil is naar de Kloosterstraat.
Schoonma kwam kort erna even goeiedag zeggen in de cabine met nichtje, man van nichtje en hun twee kindjes.  
We zaten met z'n allen opeengepakt op die vierkante meter, een mens zou het op video moeten kunnen zetten.
Al goed dat mijn gevoel voor humor me niet in de steek laat.
De wind won uiteindelijk en we dropen allemaal af naar een terrasje waar het al niet veel beter was.   Uiteindelijk zijn we maar binnen gaan zitten.
Gisteren was het DE DAG voor Mr. Silver ... de reuze rommelmarkt van Koksijde.   Een kinderhand is gauw gevuld.
De weergoden waren ons (en de rommelanten) weeral goed gezind.    Dreigende regenwolken, maar toch geen regen.   Geen wind, enfin ...ideaal weer om een rommelmarkt te doen.
Kapot en een beetje rommel rijker - een boek, enkele DVD's, een plooistoeltje voor 't strand om mijn voeten op te leggen en breipriemen, dan kan ik eens afwisselen ... 'k had enkel mijn haaknaald mee.
De afspraken met schoonma lijken mee te vallen tot hiertoe.   Ze komt alleen wanneer ze gevraagd wordt, wat zo ongeveer om de andere dag is.
We zijn al plannen aan 't maken voor een vakantie volgend jaar.
Het zal zeker naar 't zuiden zijn en misschien huren we een camper, eentje waar enkel twee volwassenen en een hond in kunnen.
'k Was nog vergeten te vertellen dat sinds we hier zijn in 't appartement hierboven een nieuwe keuken en badkamer gestoken worden.    Dàt gebonk, geklop en gezaag mankeerden we nog.