Maandag :  Mr. Silver moest met schoonma terug naar het ziekenhuis om de uitslag van haar  onderzoek. ’t Was goed.  Schoonma wordt gemakkelijk honderd jaar, ze is zo gezond als een hoentje.

Hij zette haar thuis af en we besloten om na de middag in onze winkelstraat even naar de soldens te gaan kijken.  Hoewel de straat meer weg heeft van een souk,  zijn er zoals overal ter wereld nog altijd een Blokker, een Kruidvat en een Hema.

Amper op weg belde zoon 1, hij had vreselijke hoofdpijn door sinusitis en of we na school een paar uurtjes op de kleinzonen konden passen zodat hij naar de dokter kon,  want zijn vrouwtje werkte een late shift.

We winkelden dus maar wat sneller en waren op tijd bij hem.

Seppe zou na de kerstvakantie de grote stap zetten van kribbe naar het eerste kleuterklasje.

Hij was er ‘bijna’ klaar voor.   Af en toe nog een kaka-ongelukje in de broek, maar hij was  al volledig pipi-droog.  

Zijn mama werkt in de kleuterschool waar hij naartoe gaat en zijn zusje is er ook,  dat zou een makkie worden.

maar ...het liep toch anders af dan verwacht.  

Seppe gilde moord en brand, al zijn sluitspieren begaven het van pure ellende : enfin … de rest laat zich raden.

’s Avonds telefoon : “euh .. mama… (heel ’t verhaal werd verteld) … ziet ge het misschien zitten om Seppe in de voormiddag bij te houden,  want we zouden hem om te beginnen toch liever  halve dagen naar school doen zodat hij even kan wennen en hij kan niet meer terug naar de kribbe.

Wat zegt een ouder in zo’n geval ?
“Maar natuurlijk ventje, brengt hem maar!” en nana zette braaf haar wekkertje op half acht.

Dinsdag ochtend – héél vroeg, buiten ijzig koud, binnen heerlijk warm:   nana zit aan tafel, drinkt rustig een paar kopjes koffie en leest de krant terwijl ze wacht op zoon 2, die belt vanuit de auto dat hij nog steeds stilstaat in de file.  (Ik had een uurtje langer kunnen slapen)

Eindelijk arriveerden ze en alles moest snel snel gaan, want zoon 2  was flink te laat voor zijn werk, maar Seppe klampte zich snottebellen huilend,  muurvast aan zijn papaake en wou zijn papaake niet loslaten – één dag kleuterschool en al verlatingsangst! 

Toen hij eindelijk door zijn traantjes heen merkte dat hij bij nana was en niet bij die onbekende juf ging het plots beter.  
Papa kwam hem tijdens zijn middagpauze halen en naar school doen. 
Kaka op het potje ging vrij vlotjes bij nana, hij werd er onmiddellijk opgezet toen het haviksoog van nana hem een kleine hurk/druk/beweging zag maken.

Broekje naar beneden, Seppe op het potje,  nana ernaast met een boekje van Bob de Bouwer en tijdens het lezen werd er een prachtig worstje in het potje gedrukt! 

Iedereen keek verrukt naar de kaka-worst alsof het een gouden was en nana deed toen haar versie van de Maori haka-kaka dans.  (zie hierboven in het kadertje)λ

Ze verving de Maori kreten door  “Hoera Hoera” …  en de teksten werden aangepast aan Seppe en zijn kaka, de dans bleef hetzelfde.   

Seppe vond het zo grappig dat we hem bijna van het potje hebben moeten trekken, hij wou terug kaka doen.

Woensdag hadden we een vrije dag,  Seppe ging naar moeke en bompa.
Na de middag trokken we op soldenjacht en ik kocht drie paar schoenen en een handtas :  ‘Imelda Marcos eat your heart out’!. 

Vervolgens deden we onze wekelijkse boodschappen en net toen we even gingen uitrusten in een taverne zagen we schoonma voorbij strompelen met een loodzware caddy en een even zware zak.  

Om haar de trip met de bus naar huis te besparen,  spurtte ventje haar achterna en ze kwam nog even mee een koffietje drinken.

Mr. Silver zette me daarna af bij de huisarts.
Ik was flink op tijd,  er waren slechts negen wachtenden voor me. 

Mijn moed zakte in mijn schoenen, ik had enkel een voorschrift nodig. 
Je gaat in zo’n wachtkamer gezond binnen en je komt er ziek buiten.     Maar onze huisarts staat er op dat er ook voor een voorschrift een onderzoek plaatsvindt.  

Om zijn ‘steeds stijgende’ wedde te verantwoorden luistert hij dan even naar mijn gezaag en gezever en mijn longen en mijnen tikker.   Vervolgens weegt hij mij en krijg ik een héél afkeurende blik.  
Dan nam hij mijn bloeddruk, keek me aan en mompelde : ‘dat kan niet’ en nam ze terug en zei toen : “amaai amaai, wa’s datte?” 

Ik verschoot van zoveel emotie en vroeg : “waddist - ga ik dood?” waarop hij zei : “zeventien / tien, maar dat is niet goed hoor, da’s véél te hoog!”.

Normaal heb ik altijd twaalf/acht, maar ik word een dagje ouder en een kilooke zwaarder.    Enfin, weer een pilleke  erbij.   Nog enkele pillen en dan begeven mijn lever en mijn nieren het!  
Ik zal toch misschien eens best een andere dokter consulteren hé Natoken!

Donderdag ochtend kwam Seppe, maar nu moesten wij hem wel zelf met de auto om half twee naar ’t schooltje doen, zoon 2 had geen tijd. 
Gelukkig stond zijn mama er nog en konden we het huil- en krijs gedeelte aan haar overlaten.

Vrijdag was al lang een pedagogische studiedag gepland en wisten we dat de twee kleinkindjes de hele dag kwamen.  

’t Vroor buiten nog altijd dat het kraakte,  zoon was de buggy vergeten mee te brengen, dus een wandeling ging niet. 

Kouwelijke Bompa zag een partijtje voetbal in de tuin helemaal niet zitten, dus onze living, keuken en eetplaats toverden zich stilletjesaan om in een winkel, een school, een kribbe en een garage.

Seppe deed weer braaf pipi èn kaka op zijn potje en nana deed weer haar versie van de Maori haka-kaka dans.  

Kleindochtertje keek met open mond toe en zei :”ik ga nu ook kaka doen nana en dan moet ge dat voor mij ook doen hé.”  
En zo gebeurde! 

Mr. Silver had me al de hele week gezegd dat hij erop stond dat ik toch naar mijn maandelijkse blogvrienden afspraak zou gaan, maar ik denk dat hij nadien blij was dat ik hem niet alleen heb gelaten.

Tussen de soep en de patatten probeerde ik mijn afspraak met de handchirurg af te bellen. 
Ik kreeg een uurlang Bach en eindelijk een telefoniste van het UZA aan de telefoon. 
“Sorry mevrouw, de centrale computer werkt niet, ik kan geen afspraken vastleggen.”
Ik zei haar dat ik er geen wou, maar eentje wou afzeggen.
“Maar mevrouw, de centrale computer werkt niet!” zei ze, waarop ik antwoordde :   “Juffrouw, het is hier zo druk de volgende dagen, ik ga vast vergeten af te bellen en dat zal de chirurg niet leuk vinden, kunt u het misschien op de ouderwetse manier doen?” 

Aan de andere kant van de lijn werd het even stil en vervolgens zei ze :  “Heu ? wat bedoelt u?”   waarop  ik zei : “Met pen en papier juffrouw, ik zeg wie ik ben en u noteert het en geeft daarna het papiertje door aan de computer wanneer het terug werkt.” 
Weer heerste er een doodse stilte en toen viel hare eurocent : “zeg uw naam en geboortedatum maar mevrouw, ik zal het noteren”.  

Mais enfin toch allez zeg dis donc …

De kindjes werden vrij vroeg door hun papa afgehaald en iedereen ruimde snel alles mee op.

Ik kroop gisteren om acht uur in mijn bed want ik was pompaf.  
Ik kon zelfs de moeite niet doen om de TV op te zetten en viel als een blok in’t slaap.  

Heerlijk uitgerust werd ik wakker hoewel het buiten nog pikkedonker was. 

Mijn klok met de reuzecijfers gaf 23.30 uur aan.  Lachend viel ik terug op mijn hoofdkussen, ik had nog maar een goei drie uur geslapen, de nacht moest nog beginnen.  

Vandaag is’t zaterdag,  ik heb al een uurtje zitten telefoneren met zus Engeland en straks om drie uur heeft schoonma ons en onze kinderen en onze kleinkinderen allemaal uitgenodigd op de koffie voor nieuwjaar. 

Dit is een héél nieuwe evolutie en ik maak me wat zorgen.  

Toen ze vijftig was zag ze zo iets helemaal niet meer zitten en nu plots op de gezegende leeftijd van bijna zesentachtig vraagt ze zes volwassenen en vier kleine kindjes op de koffie.  

Het zijn zo van die kleine gedragsveranderingen die soms alarmbelletjes doen afgaan. 

Enfin, we zullen wel zien hoe het verloopt.   Iedereen  kan vertrekken indien het te druk of teveel voor haar wordt.

Vanavond is het dan nieuwjaarsreceptie in het Dion Theater waar Mr. Silver als hobby meewerkt achter de schermen, en ik heb al vernomen dat Pazke en Herman er ook zullen zijn.

Morgen is het nieuwjaarsdiner bij schoonbroer en schoonzus zee, aan zee natuurlijk en mèt schoonma.  
Hopelijk blijft het weer zoals vandaag : ijskoud maar droog – deze morgen was het in de tuin  - 14° want als het mist is of ijzel, dan stel ik het toch liever uit.

Nadien stop ik met feesten en ga ik NIET MEER ETEN OF DRINKEN want meneer doktoor heeft het gezegd dat ik moet afvallen!  

Dedju dedju dedju … dan ga ik natuurlijk rimpels krijgen hé.

sorry dat er enkel Engelse ondertitels zijn, 't is anders wel de moeite !

Ba de rijkswacht
Dor wierde gij nen echte vent
Ba de rijkswacht
Dor worde in oew element
Ba de rijkswacht
Dor worde langen taaid  content
Ba de rijkswacht... ba de rijkswacht

Ba de rijkswacht
Dor wierde gij direct aanveerd
Ba de rijkswacht
 op ne motto of e peerd
Ba de rijkswacht
Zatte altijd tussen ’t kwaad en ‘t goe

Ba de rijkswacht…ba de rijkswacht

Ba de rijkswacht

 de joengste sproit van ons lieve moe

Ba de rijkswacht

Dor wierde gij iniens polis

Heu ???

Ba de polis…euh ba de rijkswacht

Ba de rijkswacht

euh … polis

(na klopt mijn lieke nie mier)
Dor is na een groet gemis

Ba de rijkswacht, polis euh…

Allez …. Ge wet wel ….Ba de gendaarme

Want da loept hier goe mis !

enfin ...  

ne gendaarm... ne gendaarm
De pakkeman me de langen arm

Go naa mor in de zon liggen zoeteke

Met aa vrouwke

Lakker warm…..

from jor loving sis wiz a little elp from 'de streengers! '

Sennet doet vanavond een beetje moeilijk, maar kom…ik ben nog steeds helemaal vervuld van peis ende vrede maar ook ....veel te moe om te schrijven! - als het er niet goed uitziet ligt het niet aan mij hoor, ik ben al lang aan het proberen...

voor de lol enkele Hints …. 

Wat heeft de Kerstman voor Bo’ke dit jaar onder de kerstboom gelegd? 

Raden maar !

Norz en Souz

Een blauwe tand

September 2009

Italiaans snijmachien

Pazke wordt werkloos

Toch maar snel iets op mijn blogje zetten vooraleer we vertrekken naar het ons eerste kerstfeest dit jaar en die is bij zoon 2 en schoondochter in hun nieuwe woning.  
Seffens eerst schoonma ophalen, dan de ouders van schoondochter en vroem … weg zijn wijle.

Voor mijn lieve bezorgde blogvrienden : de handchirurg die me onderzocht kan je qua stijl of beter nog qua bedside manner vergelijken met Dr. Gregory House  MD ( prachtige TV serie – wordt vanaf vanavond herhaald. )

De ziekte intrigeert hem (mijn arts) wel, maar ’t is spijtig dat er een mens aan vast hangt

Hij zei me dat het best mogelijk was dat de cortisone spuit na twee weken nog niet werkte, maar dat het te vroeg was om een andere spuit te zetten.  Ik heb dus een nieuwe afspraak binnen een maand. 

Helpt die spuit niet dan zou er – dik tegen zijn zin – moeten geopereerd worden.

Dag mevrouw … en weg was hij !  Alsof ik met plezier mijn rechterhand laat opereren.

Ik neem braaf mijn drie anti jeuk pillen per dag en als ik spring rammel ik nu.  De jeuk is iets minder, maar het zou onwaarschijnlijk zijn indien ik met deze kwantiteit van medicatie nog jeuk zou hebben.    Nochtans moet ik nog ‘de BH test doen’… ik wacht nog even om de pillen tijd te geven.

Verder zit ik me suf te piekeren over mijn Kerstmenu.   Een deel van de boodschappen zijn al gedaan, de rest is voor dinsdag.

Bovendien zat ik de voorbije dagen aan de TV vastgekluisterd.  
Ik begrijp nu helemaal niets meer van Belgische politiek maar doe mijn best om dat wel te doen.

Het enige dat me nu op dit ogenblik binnen willen schieten is volgend citaat:

‘ In een democratie krijgt het volk de regering die ze verdient’ - Alexis de Tocqueville

Om toch met een glimlach te eindigen hierna een mopje dat ik net ontving van broer 2.

 

Een hond is werkelijk de beste vriend van een man. 
Om dit te bewijzen, doe gewoon het volgend eenvoudig experiment.
Steek je hond én je echtgeno(o)t(e) een uurtje in de koffer van je wagen, 
Open dan de koffer en kijk wie écht gelukkig is je terug te zien ... !!!

Er zijn zo van die momenten in een mensenleven dat alles bijeenkomt.  

Deze keer kreeg ik bovenop mijn joeksel (jeuk Thea) en mijn pijnlijke hand ook nog de gevreesde ‘Bomma ziekte’.

“Wat is dat???” hoor ik u tot hier zeggen?

Elke Bomma weet wat ik bedoel.  
Je past op zieke kindjes en voilà – boemsakee… een week later word je zelf aangevallen door al die vreselijke beestjes.

Bovendien deed Mr. Silver ook nog zijn duit in mijn al overvol zakje, hij gaf me er nog een flinke hoest bij.  
De buren zullen denken dat we nu een zeehond in huis hebben.

Vanmorgen fluisterde hij in mijn ontwakend oor, met een hese, gekwelde, van pijn doordrongen stem, een stem die enkel en alleen zieke mannen hebben:  “Shoeke….amaai, amaai, amaai …. oeioeioei....mijn keel doet pijn, VRESELIJK pijn…. !”

Tussen mijn blafhoest buien door antwoordde ik : “Dan moet ge BLAF BLAF terug naar de dokter hé shoeke, de pillen die hij u  BLAF BLAF vorige week gegeven heeft BLAF BLAF zullen waarschijnlijk niet genoeg helpen”.

Kreunend en dubbelgevouwen van de keelpijn kroop hij uit ons echtelijk bed, met droeve hondenogen keek hij me aan en fluisterde hees : “En ons ma dan?   Ik moet die bloeddrukmeter die ze 24 uur heeft gedragen nu terug van haar arm doen en terugbrengen naar ’t ziekenhuis, zou ik dat niet eerst doen?!”

Ik antwoordde – nu klaarwakker- : “ Ga eerst BLAF BLAF naar meneer doktoor, laat naar uw keel kijken, BLAF BLAF rijdt (gebiedende wijs is toch -dt- hé Kommaneuker )  vervolgens naar uw ma en doe BLAF BLAF de bloeddrukmeter dan naar ’t ziekenhuis, BLAF BLAF.  De telefoon heeft nog niet gerinkeld,  dus ze zal vast en zeker nog slapen BLAF BLAF.”

Even later, gewassen, geschoren en aangekleed,  maar nog steeds even ziek en zielig kwam hij afscheid nemen en hij boog zich voorover om me een kus op mijn blaffende lippen te geven.

“BLIJF VAN MIJN LIJF - BLAF BLAF - GE HEBT ME AL UW HOEST DOORGEGEVEN - BLAF BLAF - MAAR DE KEELPIJN MOOGT GE HOUDEN BLAF BLAF” zei ik zacht en heel liefdevol.

Ik voegde er nog aan toe : “En zoeteke…, ik wil u BLAF BLAF niet afjagen, maar ge weet toch nog dat ik vanmiddag terug naar de handchirug moet hé BLAF BLAF, dus op tijd terug zijn want ik heb de auto nodig BLAF BLAF”.

Gisteren heb ik mijn joeksel  verdict gekregen.  

Ik mankeer niets, enkel joeksel en uitslag, maar dat wist ik zelf ook al.

Mijn bloed uitslagen zijn even gezond als die van een achttienjarige deerne.

De jonge allergologe (?) keek me deemoedig aan en zei met haar ogen : “er staat geschreven en gedrukt, ge zult moeten blijven krabben waar het jeukt”, maar met haar mond zei ze me dat er weinig aan te doen is en zoals het een goede arts betaamt,  schreef ze me 'drie' soorten pillen en een jeukzalf voor.

Ik zei : “ euh, oei… BLAF BLAF …. zoveel pillen mevrouw,  kan dat geen kwaad voor mijne lever BLAF BLAF…?”  en in de volle ernst van haar jeugdigheid zei ze dat het helemaal geen kwaad kon.

Ik moest meteen terug denken aan een documentaire die vorige week op Canvas werd uitgezonden : “The medicated Child” – wie het gemist heeft zou moeten aandringen bij Canvas om het terug uit te zenden!  
Klik hier om de korte inhoud te lezen!

Wel lieve blogvrienden, héél héél hartelijk dank voor al uw medelevende reacties bij de vorige postings, ik hoop dat de handchirurg me vanmiddag niet weer een even pijnlijk spuitje geeft zoals de vorige, want typen met één hand is verdraaid moeilijk.

Gelukkig is er nog altijd mijne zilveren surfer om mijn blogje in stand te houden.

(indien zijn pijnlijke keel het toelaat tenminste).

I loved you so deeply

I loved you so much
I loved the sound of your voice

And the way that we touched 
I loved your warm smile
and your kind thoughtful way 
I loved the joy that you brought

Into my life

I still love you today

As I have from the start

And I’ll love you forever

With all my heart

Net wanneer je denkt : « oef … eindelijk een rustige periode voor de boeg » valt je vierkante eurocent met een luide PLOINK en besef je tot je verbazing dat de feestdagen met de snelheid van de TGV op je afkomen.

Dit jaar is zo snel voorbijgevlogen dat ik mijn bril nog eens goed rechtzette toen ik gisteren naar de kalender keek en daar tot mijn verbazing:   1 december 2008  zag staan.

Ik zei tegen mijne zilveren die stond af te wassen  -ik mag hem toch niet in een zwart gat laten vallen hé?  - : “ Maar allee zeg, dat kan toch niet waar zijn hé shoeke, ’t is al december, oeioeioei - ik moet héél dringend kerstkaarten schrijven, adres etiketten afdrukken, geschenkenlijsten vragen aan de kinderen en kleinkinderen, geschenken kopen en ook bij de van Keukenweetjes eens gaan lezen of hij een gemakkelijk maar lekker kerstmenu dit jaar op zijn blog heeft gezet.”

Met zijn pollekes nog steeds diep in de  Dreftschuim  vroeg Mr. Silver lief : “ èn schat van een ander, licht van mijn ogen, hebt ge  zelf al een lijstje opgemaakt?”

Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar het hele jaar door krijg ik  ideeën zat en dan denk ik :  ik mag dit niet vergeten, dit is goed om op een verlanglijstje te zetten voor oftewel mijn verjaardag, ofwel voor mijn kerst lijstje.

Maar.... ik vergeet wel om het op te schrijven en nu kan ik me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren wat ik nog wou.   Ik heb trouwens al alles wat ik wens.

Vanmorgen lag ik om negen uur nog in bed met één oog naar een aflevering van “Norz en Souz’ te kijken.  
Wie zendt er nu in hemelsnaam zo’n goede programma’s uit zo vroeg 's morgens? (voor de kritikasters : ik vind het geen slecht programma, het zet je toch even aan het nadenken over de nadelen van de splitsing van een unie en het verfrist je geheugen ivm de burgeroorlog in Amerika. )

Enfin, het was puur toeval dat ik het ontdekt heb.  
Ik had een tijdje terug ook geen zin om vroeg op te staan, zette de TV aan om naar het ochtendnieuws op BBC te kijken en terwijl ik zapte kwam ik Patrick Swayze tegen en sindsdien ben ik beginnen kijken.

Ventje en ik noemen het lachend ‘Norz en Souz’ omdat vele jaren geleden, toen het voor de eerste keer op TV uitgezonden werd, de omroepster het altijd zo uitsprak.  

De ‘th’ van North and South goed uitspreken is wel niet zo gemakkelijk als het lijkt.  

Zelfs in Engeland is het correct uitspreken van ‘th’ het eerste wat je als kind leert op school.

Ik dwaal nu wel even af,  maar voor diegenen die willen weten hoe men in Engeland de ‘th’ leert uitspreken zal ik het eventjes verklappen.

-Je steekt je tong een flink eindje uit je mond –platte tong !.  

-Je zet je bovenste tanden neer op je tong, je tong hangt toch al tegen je onderste tanden.

-Nu trek je héél zachtjes en geleidelijk aan je tong terug naar binnen terwijl je de hele tijd ‘ththththththth’ slist… enfin zo werd het mij destijds in Engeland toch aangeleerd op school.

Voilà, zo simpel als bonjour en indien je dat een uurtje of zo oefent dan kan je North en South zeggen in plaats van Norz en Souz. 

Maar oei, nu ben ik mijn draad wel helemaal kwijt.

Ah ja, ik weet het weer!  

Omdat ik niet elke aflevering heb kunnen zien, (ik moet af en toe ook vroeg opstaan) weet ik al één ding om op mijn lijstje te zetten : de DVD reeks van dit programma, dan kan ik alle afleveringen zien die ik weer gemist heb.

Nu heb ik verklapt dat ik soms al van ’s morgens vroeg TV kijk, maar het gebeurt ook dat ik ’s avonds nog even zap voor ik inslaap en dan kom ik een heel ander soort programma tegen.  
Neenee…. ik heb het nu niet over Sexetera, daar kijk ik niet naar  maar ik wil jullie de uitspraken van de jonge man op de video hierboven in het kadertje echt niet onthouden.

Na het horen van zijn mening over vrouwen  dacht ik : “ach wat …geef mij dan toch maar liever het blogje van Opapat, de meisjes daar zijn wel aan de heel jonge kant, maar hij houdt tenminste van vrouwen.”

Het is zo ver.

Er wordt dit weekend ‘eindelijk’ verhuisd !

Het huis van zoon 2 en schoondochter is op enkele details na af. 

Natuurlijk moet er nog het een en ander afgewerkt worden,  maar met slechts drie maanden vertraging verhuizen ze naar hun tweede verbouwde woning in zes jaar tijd.

Dit is het tweede huis dat de twee bompa’s bijna helemaal mee hebben verbouwd en aan zoonlief werd gezegd (door Mrs. Silver ) dat dit de laatste verbouwing zal zijn waaraan Mr. Silver zal meewerken gezien zijn gezegende senioren leeftijd.

Mr. Silver zag het zelf nog best zitten!  

Indien ze nog eens willen veranderen van woning,  dan zullen ze een aannemer moeten zoeken vrees ik.

Mr. Silver heeft nog geen tijd gehad om
bouw-ontwenningsverschijnselen te vertonen vermits de twee kleinkinderen hier zijn tot morgen avond.  

Hij ondervindt dat op kleutertjes passen even hard werken is dan een huis verbouwen!

Morgen avond worden ze bij mama en papa afgezet in het nieuwe huis, die zijn dit weekend aan de laatste grote opkuis bezig.

Beide kleinkindjes liggen nu allebei vredig te ronken en beide grootouders zullen hen snel volgen na deze hectische dag. 

Ze liggen er vroeg in,  want ze waren allebei uitgeteld, maar ze zullen morgen dan ook vroeg wakker worden.

Kleindochtertje kloeg daarnet weer van hevige oorpijn en had gelukkig medicatie bij in haar valiesje.  Op 23 december worden haar neus poliepen verwijderd en worden er diabolo's in haar oortjes gestoken.

Ik heb veiligheidshalve het kotsbakje maar al naast mijn bed gezet.

Grootvader slaapt in de kamer bij Seppe. 

De twee snurkers samen zoals het hoort!

Der staat geschreven en gedrukt

Dagge moet krabben waar het jukt !

(Antwerps gezegde)

Maandag heb ik de hele namiddag doorgebracht in het ziekenhuis, naarstig op zoek naar de oorzaak van mijn ellendige uitslag en joeksel. (jeuk Thea)

De huisdokter had me doorverwezen om een allergie test te laten doen.  
Bloedtesten hadden tot dusver geen allergie aangetoond,  er moest dus verder gezocht worden.

Geef toe dat het geen zicht is als een dame voortdurend zit te krabben, de mensen zouden op de lange duur nog denken dat je vlooien hebt.

Na een half uur vruchteloos op de parking van het UZA te hebben rondgereden en nog steeds geen parkeerplaats gevonden te hebben,  heb ik mijn auto dan maar ergens gezet waar het niet mocht.  

Vervolgens liep ik op een drafke naar de info balie om te vragen waar ik moest zijn, ’t is daar precies een luchthaven.

Een vriendelijke dame zond me naar de dienst Dermatologie op het eerste verdiep en daar schreef een andere lieve dame mijn gegevens in de computer.

Oef….zwetend (nog meer jeuk ) en puffend zette ik me neer, nèt op tijd voor mijn afspraak.

Vijf minuten later zei de dame plots : “ Oei mevrouw, sorry ik zie nu dat u hier niet moet zijn maar op de tweede verdieping op de dienst Allergologie ! (spreek dat maar eens uit zonder doddelen).

Ik klapte mijn boek toe, nam mijn tas op de schouder en met mijn jas onder de arm liep ik weer op een draf naar het tweede verdiep waar ik een kilometerlange gang moest doorlopen om  nog erger puffend en zwetend voor de tweede keer te worden ingeschreven, maar nu aan het juiste loket.

Wil je onderzocht worden door de Prof. dan moet je héél lang wachten, dus uiteindelijk kies je voor een afspraak bij een assistent omdat je heel goed weet dat de Prof. er toch bijgeroepen wordt indien er echt is mis is.

De assistente was een jonge dame.

Ervaring heeft me al veel geleerd, ik had me goed voorbereid, want meestal ben je de helft vergeten van wat je wou zeggen wanneer je bij de dokter zit.  

Ik had dus alles netjes op papier staan:  welke medicatie ik nam,  de geschiedenis van mij en mijn godganse familie, ik had mijn laatste bloeduitslagen bij en zelfs een prachtige recente close up foto van mijn vuurrode,  jeukende vlekken,  want zoals ik verwacht had, waren die natuurlijk nèt op dat moment niet dik of rood.

Het gesprek verliep vlotjes omdat het goed voorbereid was en zoals verwacht had de arts ook geen flauw idee wat die jeuk en vlekken veroorzaakte.  

Ze nam me vervolgens mee naar een andere wachtzaal waar een verpleegster me zou komen halen om nogmaals bloed af te nemen en allergie testen te doen.

Ik stikte van de dorst (veel gelopen  ) en kon nergens mijn heel dikke warme winterjas kwijt (’t voor en ’t sneeuwde buiten ) – een kapstokje in de wachtruimte zou wel handig geweest zijn.  
Een lieve Florence Nightingale  gaf me een bekertje water om mijn dorst te stillen.

Wat later, in een zeer druk bezette kamer,  gooide ik mijn jas over de stoel waarop ik moest plaatsnemen, mijn handtas geklemd tussen mijn benen op de grond, mijn dikke trui moest uit om bloed af te nemen en de allergieprikjes moesten op de binnenkant van  beide voorarmen gezet worden.

Bloed afnemen is bij mij geen simpele taak.

Mijn aders zitten ergens heel diep verborgen, waarschijnlijk omdat ze net zoals ik een naaldfobie hebben.
Ik heb al menige zeer ervaren verpleegster gefrustreerd zien worden omdat ze zo dikwijls moesten prikken om een ader te vinden.

Veiligheidshalve verwittig ik ze nu al op voorhand,  want dat prikken is voor mij ook geen lolleke.

Omdat ze niet aan hun eigen deskundigheid zouden twijfelen, stel ik ze gerust door te zeggen dat ze me als donor in Gasthuisberg Leuven op de dienst Hematologie zelfs geweigerd hebben.

Die laatste woorden waren amper uitgesproken toen de verpleegster plots tot mijn verbazing riep :  “Niet bewegen mevrouw!  Ik zag daarnet een adertje en ik zal een vlindernaaldje gebruiken!”   

Inwendig gejuich ....voor de allereerste keer in mijn leven werd er bij poging numero uno juist geprikt en hoewel het wat langer duurde dan gewoonlijk,  tapte ze via het baby naaldje toch een paar liters bloed af. (als ge overdrijft liegt ge niet hé).

Vervolgens schreef ze twee mooie rijen met nummertjes op de binnenzijde van mijn armen,  naast elk nummertje druppelde ze een minuscuul beetje vocht uit tientallen verschillende flesjes.
Vervolgens doorprikte ze elk druppeltje met steeds een ander naaldje.
(Een naaldfabriek doet daar gouden zaken, die aandelen gaan nooit zakken!).  

“Voilà, nu mag u terug naar de wachtruimte voor een kwartiertje en dan zien we wel, maar zeker niet krabben hé!” zei de verpleegster.

De onderkant van mijn twee armen leken nu op het buikje van een biggetje met mini tepeltjes.

Hoe ik het gedaan heb weet ik niet, maar het lukte me om mijn handtas op te pakken met één vinger, mijn dikke zware winterjas met een andere vinger en mijn trui met nog een andere.
Dit alles voor me uit balancerend om mijn doorprikte armen te beschermen,  schuifelde ik terug naar de wachtruimte.

Geboeid keek ik naar al de prikjes, stilletjes hopend dat er minstens ééntje zou uitwijzen waar ik allergisch aan was.

Noppes, nougat bollen!  
Geen jeuk, geen zwelling.   Doemme doemme toch!

De verpleegster die nadien de niet gezwollen of jeukende prikjes bekeek zei me dat ze misschien toch nog iets zouden kunnen vinden in het bloed.   
Ik kreeg een nieuwe afspraak voor 15 december.

De assistente gaf me de raad om tot dan elke dag een antihistamine pilletje te slikken.

Toen ik voorzichtig  informeerde of een extra dosis vitamine A misschien niet raadzaam zou zijn,  keek ze me aan alsof ze het in Keulen hoorde donderen. 
“Vitamine A goed voor de huid?!  Dat heb ik nog nooit gehoord!” zei ze.

Nu ben ik maar een leek, maar ik was ervan overtuigd dat vitamine A net heel goed was voor de huid, maar dat je het nooit zelf op eigen houtje mag innemen omdat je er een overdosis van kan opstapelen.

Ik twijfel nu of de assistente misschien een cursus gemist heeft en begin tot mijn spijt haar deskundigheid een beetje in twijfel te trekken nu ze dat gezegd heeft.

Thuisgekomen stond ventje bezorgd te wachten, we hadden geen van beiden gedacht dat het zo lang zou duren.

“De volgende keer gaat ge mee hoor” zei ik tegen Mr. Silver, “Al was het maar om een parkeerplaats te vinden en om als kapstok te dienen!”

Toen kwam de jeuk weer in alle hevigheid opzetten, dat zult ge altijd zien hé !  

Maar nu ik thuis veilig privé tussen mijn vier muren was,  kon ik me overgeven aan een heerlijke lange  krabpartij.