• Ik zou zeker verder studeren;
• Ik zou kinderpyscholoog of kinderpsychiater worden;
• Ik zou niet jong trouwen;
• Ik zou zeker eerst een tijdje samenwonen;
• Ik zou zeker blijven werken;
• Ik zou een full-time huishoudster nemen;
• Ik zou meer kinderen hebben;
• Ik zou assertiever zijn;
• Ik zou heel dik, donkerbruin, lichtgolvend haar hebben. (da’s gewoon een wensgedacht)
• Ik had blijven dansen;
• Ik had muziek geleerd, liefst piano en zang;
• Ik was toch naar de tekenacademie gegaan;
• Ik zou na de rijschool blijven rijden hebben in mijn eigen auto;

als ge dit blauw manneke ziet dan weet ge dat IK weer van corvee ben - ventje van madam dus.

Ons madam is weer druk bezig.

Ze zei: “zeg uw vorig stukje had vrij veel belangstelling, schrijf vandaag nog maar iets, want anders denken ze dat ik weer van mijne sus gevallen ben”.

’t Ja wat doet een man die al 38 jaar met dezelfde getrouwd is? Die sleft met een gepijnigd gezicht de trap op en gaat achter de PC zitten. Ze drijft altijd hare wil door alhoewel ze dat nooit zal willen toegeven.

Sloefen zijn wij, de mannen van vandaag.

Ze is beneden haren biscuit aan’t garnieren voor onze kleinzoon die 3 wordt. Ze probeert om de biscuit van mijn moeder te evenaren maar daar zal ze het nog moeilijk mee hebben.

Ons moeder haren biscuit is met niets te vergelijken. Die zweeft bijna en lekker – mannekes toch.

Toen ik bij den troep was bracht ze er eens ene mee voor mij en ik heb die dezelfde avond helemaal alleen opgesmikkeld.

Maar ons madam geeft niet rap op. Nu haar moeder zaliger (god zegen haar katoenen sokskes) dood is en niet langer bakt voor de verjaardagen en nu ons moeder te oud/lui geworden is om het nog te doen, heeft ons madam besloten om die taak over te nemen.

’t Verschil zit hem hierin: ons moeder is een perfectioniste en ons madam is dat niet.

Ik heb het efkes moeilijk gehad in’t begin om dat gewoon te worden, maar ik heb me er nu bij neergelegd. Ik heb jaren geprobeerd om er verandering in te brengen maar het lukt niet.

Er zijn zo drie soorten vrouwen heb ik tot nu opgemerkt.

Ik vergelijk hoe ze een appel eten.

De eerste pelt het en eet het op en gooit het klokhuis weg.

De tweede pelt het, verdeelt het netjes in partjes, eet dan partje per partje op en dept haar mond met een servetje.

De derde pakt de appel, bijt er in zonder te schillen, ’t sap vliegt in ’t rond en ’t klokhuis moet er mee aan geloven.

Ons madam past in de derde categorie. Alleen de pitten speekt ze uit, soms toch, ’t hangt er van af of ze grote honger heeft of niet.

Eigenlijk mag ik niet klagen want ze is op alle gebied zo fel.

Amaai, ik ga nu stoppen want mijn twee tipvingers krijgen al blaren.

Ze zal wel content zijn zeker. Ik zal het haar maar op haar blog laten zetten want dat stuk heb ik nog niet door.

Ik zal eens gaan zien hoe ver ze staat met de versiering van haar biscuit, de crème fraiche hing daarjuist al overal.

Zucht....en voor wie is de opkuis denkt ge? Just!

Ik durf het bijna niet schrijven, maar vanavond gaan we weer feesten. Een vriend van ventje wordt 65 jaar.

Dan is er één dag geen feest en zondag verjaart dan kleinzoon 2. Hij wordt drie jaar de lieve schattebol.

Ik mag de verjaardagstaart bakken. Sinds het bakken gelukt is voor mijn verjaardag, popelde (raar woord hé?) ik om een gelegenheid te hebben om weer een biscuit te bakken.

Dankzij de raad van Paz gebruik ik nu de juiste bloem en heeft ze me een handige tip geleerd om de biscuit in lagen te snijden, waar vriendinnen toch goed voor zijn hé.

Ventje is in de tuin aan’t zagen, letterlijk natuurlijk.

Handige Harry is een dakje aan’t maken zodat we niet nat worden als we van de keuken naar ons ‘kot’ gaan waar de diepvries staat.

Ik stond versteld van zijn blogstukje van gisteren. De man heeft echt verborgen talenten. Hij neemt bijna mijn schrijfstijl over zoals Chia opmerkte.

’t Ja we zijn al sinds 1964 samen en volgens sommige deskundigen begin je dan zelfs uiterlijk op elkaar te lijken.

Ik zie nog steeds geen gelijkenis maar die professoren zullen het wel beter weten zeker?

Ze zeggen zelfs dat ge op uw hond begint te gelijken. Awel, ik vind dat hij daar meer op trekt.

Ook vind ik dat hij meer en meer op zijn moeder begint te lijken, maar hij heeft niet graag dat ik dat zeg. Vooral omdat ik onlangs opmerkte dat haar neus blijkbaar met het ouder worden precies groter geworden is en op het einde wat ronder, met een ondiep gleufje erin, zo’n beetje zoals de neus van Gérard Depardieu, en die zijn neus heeft echt veel weg van een penis.

Enfin, waar was ik gebleven: ah ja, ventje aan de computer.

Hij kan het nu dus al aan en af zetten. Als ik ‘word’ open en alle instellingen juist zet dan kan hij een stukje schrijven zoals jullie gezien hebben gisteren. ‘k heb nog efkes moeten helpen om het op het blog te krijgen want dat vond hij een beetje te complex, maar ik denk dat het gewoon moedwilligheid is. Hij doet het niet graag en werkt een beetje tegen.

Maar allez geef toe, als onze kleinzonen van vijf en drie het kunnen dan moet Bompa het toch ook kunnen. Wat gaat hij doen als ik morgen doodval?

Trouwens de avond ervoor dacht ik dat het zover was, het doodvallen bedoel ik.

Het nieuws was gedaan en ik zat in de zetel terwijl ventje de keuken opruimde (‘k heb gezien dat hij daar ook over zaagde) en toen begon de kamer plots als een draaimolen rond te tollen.

Ik werd zo bleek als een platte kaas en ventje werd echt bezorgd, hij duwde me de trap op richting bed en legde er me met mijn kleren nog aan in.

“Gaat het shoeke?” vroeg hij bezorgd.

“Bweeeeuuuhhhhhh” was het enige dat ik nog kon zeggen. Alles draaide nog rond en ik had niets gedronken!

Ik denk dat ik toen bewusteloos ben geworden want ik herinner me niet dat ik in’t slaap viel, ’t was precies een licht dat uitging en ’t was nog maar acht uur. De telefoon staat op mijn nachtkastje en ik ben een hele lichte slaper. Blijkbaar hebben er drie mensen nog getelefoneerd en zijn er nog twee die aan de deur gebeld hebben en ik heb niets gehoord. Ik heb jullie al verteld dat ons huis meer traffic kent dan het Centraal Station.

Enfin, ik ben rond een uur of drie ’s nachts wakker geworden, nog volledig gekleed, met een snurkend ventje naast me.

Nu ben ik echt ongerust. Florence Nightingale is hij niet, dat wist ik al. Maar ik vraag me af of hij wel is komen kijken of ik nog leefde!

Ik betwijfel het sterk, zeker omdat hij verteld heeft dat er nog vrij lang bezoek is geweest.

Maar ik ben nogal nuchter: ik werd de volgende morgend springlevend wakker, er draaide niets meer rond, ik doe blijkbaar nog altijd even raar als altijd, niet minder, niet meer. Het zal dan wel niets erg geweest zijn.

Onkruid vergaat niet zeggen ze in Antwerpen!

Hallo, even kennismaken;  ik ben ventje. Ons madam heeft het nogal druk de laatste tijd en zei: “zeg schrijft gij nu vandaag iets op mijn blogske, dan leren ze u ook beter kennen.”

Haar wens is mijn bevel dus hier zit ik. Het ventje van ons madam. Ik mag haar co-auteur zijn.

Ik zal wel heel voorzichtig zijn met wat ik schrijf want ze is nogal snel op haar tenen getrapt.

Ik mag al niet schrijven over haar lijn want dat is een heel gevoelig punt. Zij zegt tegen mij: “nu is er meer van mij om graag te zien” en ik knik dan heel braafkes ja maar denk er het mijne van.

Ik mag niet schrijven dat ze kan zagen, da’s nog zo’n gevoelig punt.

Ge ziet, ze maakt het me niet gemakkelijk. Trouwens ze beseft niet dat ik met mijn twee vingers ook veel trager tik dan zij met haar tien, dus dat stukje hier duurt al twee uur.

Schrijven is nooit mijn sterkste kant geweest, ik heb ooit naar mijn voeten gekregen omdat ik een liefdesbrief naar haar geschreven had op een rol WC papier. Madam vond dat niet romantisch. Vrouwen! Moeilijk om er goed voor te doen hoor.

Ze kan wel goed koken. Voilà daar ga ik al een goed punt voor krijgen. Maar ’t is een smospot, jongens toch. Mijn job is nadien de keuken (het slagveld) opruimen en daar ben ik bijna een uur mee bezig terwijl ons madam naar TV kijkt. Ons vader heeft dat nooit moeten doen, ik ben een generatie te laat geboren.

Ik moest gisteren zelfs een pamper verschonen van onze kleindochter en stinken man! Vies! en nu ik dat één keer gedaan heb voel ik al aankomen dat ik dat meer ga moeten doen.

Ons madam vindt ook dat ik moet leren met de computer werken. Zelfs op mijn werk weigerde ik om achter dat ding te kruipen. Ik heb 45 jaar gewerkt met pen en papier en dat ging heel goed.

Maar nu wil ze absoluut dat ik geen computeranalfabeet word in mijnen oude dag. Het woord alleen al geeft me de kriebels. Ik vond het al moeilijk genoeg om gewoon alfabeet te worden. Ik was linkshandig en ze hebben zodanig op mijn kneukels geslagen om me rechtshandig te maken dat ik zelfs van schrijven een degout gekregen heb.

Eerst maakte ons madam me wijs dat ik me goed zou amuzeren op het internet, maar dan zegt ze dat ze de porno sites heeft geblokkeerd. Vrouwen, ’t is toch een ander ras hoor.

Ik ga nu mijn nota’s nemen waar ik van haar heb moeten opschrijven hoe ik per computer moet bankieren.

Mijn takenpakket breidt zich elke dag uit, het begint met afwassen, dan kuisen en nu nog bankieren.

Seffens moet ik hier alles nog doen!

Nu ik toch van ons madam hier zit ga ik van de gelegenheid gebruik maken om de groetjes te doen aan Charlotje. Charlotje was jaren lang mijn secretaresse en ik weet dat ze soms dit blogje leest. Ze is thuis ziek en ik zend haar van hier uit een dikke kus!  
Charlotje, langs deze weg wil ik u ook bedanken voor de mooie foto's die ge mij gezonden hebt.  Op zo'n momenten denk ik met weemoed terug aan vroeger.  Ik mis u nu Charlot,  zeker nu ik zelf moet typen!

Waar gaat de wereld naar toe?

Vandaag een vrij drukke dag gehad, veel kindjes en veel bezoek.  Spijtig genoeg te weinig tijd om aan mijn computerke te zitten, maar ik heb wel lekker in mijn grote knuffelstoel in de tuin kunnen zitten en de kindjes hebben weer eens echt goed  kunnen ravotten.
  

Ik moest lachen bij het blogje van Ludovicus en zijn ‘pelouse’, als die mijn gras zou zien kreeg hij een appelflauwte.

Wij zijn blij dat er nog wat mos wil groeien dan is er nog wat groen in de tuin met hier en daar een plukje gras. 

Een hond die overal plast en alle katten van de buren die onze tuin als verblijfplaats gekozen hebben,  een hoop rondrennende, shottende klein mannen..... gras wat is dat eigenlijk?

Dus geen tijd om zelf te schrijven, dan maar een leuke limerick.  Ik moest er zelf om lachen.  

The once was a young girl from Norway
Who hung by her feet from the doorway;
which worked out quite well,
'Cause when you rang her bell,
it actually turned out to be foreplay!

Scott Straub

Het artikel dat momenteel alle voorpagina’s haalt is het schrijnend verhaal over de jongen die doodgestoken werd om een mp3 speler. Gewoon onvoorstelbaar! Onvoorstelbaar was ook het feit dat niemand zich in het geschil heeft gemengd vooraleer het uit de hand liep.

Laat me nu even een paar maanden teruggaan in mijn blogje:

In’t midden van de nacht werd aan de deur gebeld door ‘een vreselijk panikerende jonge vader’ die met tranen in zijn ogen smeekte om twintig euro voor de dokter voor zijn ziek kindje. Hij beweerde dat hij wat verder in onze buurt woonde en de volgende ochtend het geld zou terugbrengen.

Ik was natuurlijk zo dom om dit te geven, tegen het advies van ventje in. Maar toen geloofde ik nog steeds in de oprechtheid en eerlijkheid van mijn medemens en vond ik dat ik een mens in nood moest helpen.

Nu moet ik tot mijn grote spijt toegeven dat zelfs indien er een bloedende jonge man op mijn drempel ligt in het midden van de nacht en smeekt om hem binnen te laten, ik de deur hoogstwaarschijnlijk zal sluiten, hem laten liggen en onmiddellijk de 100 bellen, maar ik zou hem niet durven binnen laten, het zou ‘ketchup’ kunnen zijn en er kunnen tussen het struikgewas in onze voortuin nog personen zitten.

Wat versterkt mijn wantrouwen nog meer?

Wel, verleden week hebben we weer eens mogen kennismaken met de ‘kleine criminaliteit’ – ge weet wel, diegene die ze niet meer willen straffen.

Ventje rijdt met de auto door de winkelstraat om me wat verder te komen ophalen.

Hij stopt om voorrang van rechts te geven aan een andere auto, wordt langs achter aangereden door een andere auto – niet erg, maar toch wat schade – hij stapt uit en de andere persoon ook, spijtig genoeg moet ik weeral zeggen: een allochtoon.

Bijna onmiddellijk komt er een andere allochtoon afgelopen die zegt: “ik heb gezien dat gij achteruit gereden zijt”. Ventje blijft kalm, de man die tegen onze auto gereden is vraagt of hij contant mag regelen en offreert 5 euro (!) – dit zou hij natuurlijk niet offreren indien ventje achteruit was gereden. Ventje weigert natuurlijk en stelt voor om de auto’s even opzij te zetten om de verzekeringspapieren in te vullen om verder het verkeer niet te hinderen. Vooraleer hij de auto verzet schrijft hij in de auto op een klein papiertje de nummerplaat van de andere wagen op en legt dit op de passagierszetel.

Wanneer de beide auto’s geparkeerd staan, de andere in een zijstraat en ventje in de winkelstraat, stapt ventje uit met zijn verzekeringspapieren, de andere man komt met zijn mede-passagier naar hem en ventje vraagt om even te wachten want hij moet mij telefoneren om te zeggen dat hij wat later zal zijn.

Hij staat tijdens dit telefoontje aan de achterkant van onze auto. Wanneer hij zich omdraait ziet hij de twee anderen weggaan, in hun auto stappen en wegrijden. Terwijl hij telefoneerde hebben ze het papiertje met de telefoonnummer uit onze auto genomen.

Op dat moment weet ik nog van niets, maar ik zie van ver dat het gezicht van ventje op donderwolken staat. Hij vertelt het hele verhaal en ik zeg dat – alhoewel de schade miniem is – dit toch vluchtmisdrijf is.

Hij kent het merk van de auto : een zilvergrijze Mercedes en hij herinnert zich nog de eerste en derde letter N..M van de nummerplaat, maar niet het nummer.

We bellen broer 2 die bij de politie is om raad. “’t ja ge moet het toch gaan aangeven hoor want stel je voor dat die andere mannen – die meer schade aan hun auto hadden – zich op die valse getuige beroepen en het toch gaan aangeven, dan zijn ze nog in staat om jullie van vluchtmisdrijf te beschuldigen.”.

Goei raad, dus wij op zoek naar een politiekantoor. Wegens de omleidingen doen we er een kwartier over om bij het politiekantoor van de negende wijk te geraken.

Daar hangt een nota: wend u tot het politiekantoor op de Kleine steenweg in Wilrijk.

Wij naar Wilrijk.

Daar zien we weer een bord: Politiekantoor sluit om 19 uur, wend u dan naar Politiekantoor Hoboken – Berkenrodelei. ’t Is nog maar kwart voor zeven dus ik spring uit de auto, loop naar binnen en zeg puffend: “ik ben toch nog op tijd om hier iets aan te geven zeker?”. De politieman kijkt me verwonderd aan en zegt, “maar madammeke, voor aangiftes moet ge in Hoboken zijn!”. Ik vertel hem dat kantoor Kiel doorverwijst naar Wilrijk en niet naar Hoboken.

Op zo’n momenten krijg ik altijd de slappe lach. Gelukkig kan de politieman meelachen. “Allez man, zeg dat het niet waar is” zeg ik, “stel je voor dat ik geen auto had” hoe lang zou ik nu al onderweg zijn?”, de arme man kan er niets aan doen, laat me zelfs het lege kantoor zien waar hij zelfs al zou hij het willen niets zou kunnen noteren omdat er geen meubels of computer staat, en zegt dat we spijtig genoeg toch naar Hoboken moeten.

En wijle terug op weg...

Hoera, politiekantoor Hoboken is open en er is beweging en licht. We zeggen aan het loket dat we een vluchtmisdrijf komen aangeven en moeten even wachten.

Ventje vertelt in’t kort aan de politieman wat er gebeurd is. Hij zegt dat de kans om die mannen te vatten bijzonder klein is en vraagt of het de moeite is om daar een PV voor op te stellen.

Ik vertel hem dat we dit enkel doet op aanraden van ‘broer Politie’ en bij dat magisch woord begint hij in de computer te tokkelen.

Wat later staan we met onze ‘nutteloze PV’ terug buiten. We weten dat we de daders nooit zullen vinden. We weten dat dit niets is vergeleken met messteken voor een mp3 speler, maar waar is het begin van criminaliteit?

En nu wordt er overwogen om deze kleine criminaliteit gewoon te seponeren. Moeten wij burgers dit nu aanvaarden. De politie zou teveel tijd verliezen met al het schrijfwerk. Laat ze dan voor het schrijfwerk werkloze secretaresses aannemen!

Enfin zeg, waar gaan we naartoe ? Kan iemand het me uitleggen?

Vandaag zijn we naar Oostende geweest want schoonbroer verjaarde. Schoonma (zijn moeder) gaat mee, dus eerst telefoon: “ma, om kwart na tien staan we er, kom je naar beneden?”

“Ies goe, ikke kom”. Ze staat inderdaad gepakt en geladen te wachten als we aankomen.

’t Is bewolkt weer, maar ach...we gaan toch lekker binnenzitten, dus dat trekken we ons vandaag niet aan.

We installeren schoonma in de auto en vertrekken richting kust.

Ik bel onderweg zoon 1 om te horen hoe hij en zijn familie het gisteren gehad hebben in onze caravan: “wow, goe zenne mama. ’t Heeft wel de hele nacht gegoten, maar de kindjes hebben geslapen als roosjes en we hebben gisteren toch de hele dag buiten kunnen zitten en we zijn zelfs aan’t strand geweest, ’t is voor herhaling vatbaar!”.

Oef, gelukkig ze zijn niet uitgeregend geweest, dat had voor de kindjes zo’n desillusie geweest, ze waren er zo op uit om eens in de caravan van bomma en bompa te slapen. Vandaag moesten ze spijtig genoeg al terugkomen want schoondochter 1 had een vroege shift.

In de auto slaapt schoonma al tegen dat we aan de Kennedytunnel zijn. Ik heb nog nooit iemand gekend die zo goed sliep in een auto.

Het verkeer naar zee verloopt vlotjes, maar ik vraag me af hoe het straks zal zijn als we terugkomen: einde van de paasvakantie, uittocht van de Belgische kust!

Maar eerst onze dag: we arriveren netjes op tijd bij schoonbroer en schoonzus voor de aperitief. Schoonma ligt nog steeds te snurken op de achterbank.

De deugniet in ons allemaal doet ons even twijfelen of we ze daar nog lekker wat in de auto zullen laten slapen, maar we besluiten om haar toch wakker te maken.

Wederzijdse geschenkjes worden uitgewisseld, wij paaseikes aan schoonma, cadeau aan schoonbroer, bloemen aan schoonzus. Schoonma idem, dito en aan ons ook een wederzijds doosje pralines voor Pasen ( MIJN DIEET, aaaargghhhhh). Bij de weight watchers hebben ze me ooit geleerd dat je pralines best onmiddellijk de diepvries inkiepert, dan blijf je eraf. Haha, die hebben nog nooit gehoord van ijspralines zeker.

Bij schoonbroer en schoonzus weer lekker gegeten en wat later kwamen de twee nichtjes voor de koffie met gebak. (Seffens toch dat water dieet van Chia terug zoeken!)

Nichtje 1 is onlangs gehuwd en haar ventje kennen we intussen al goed, maar de nieuwe vriend van nichtje 2 ontmoeten we nu voor de eerste keer.

Een knappe gast van een dubbele meter, hij bekijkt nichtje 2 met ogen waar de liefde gewoon uitdruipt en zij bekijkt hem wederzijds alsof de zon uit zijn poep schijnt (uitdrukking van mijn gelieve vader). Dat wordt vast en zeker een stelletje.

“Hoe ies naam vraaier?” vraagt schoonma. Nu weten we dat ze met de uitspraak van namen het vrij moeilijk heeft, onze hond Flor wordt al vijftien jaar Fleur genoemd. We houden ons hart dus vast en zeggen : “Stijn”. “Joah....ich snap: Stien!”, “nee Bobonne: Stijn!” en nichtje schrijft de naam op een papierke. “Ach joa: ich zie Stiiiiieeeeeennnnn!”. We rollen allemaal bijna onder tafel (de nodige wijn zat al in de man/vrouw).

Ik zeg: “ zeg eens Einstein, zweistein en dreistein en laat het eerste eraf en zeg dan Stein, dan ben je er bijna!.” “Stein! Ich weit et ! Stein, is goed, dag Stein”. Stijn is een lieve gast en knikt vriendelijk terug naar schoonma. Ziet er een goei aanwinst uit voor onze familie.

De zon schijnt de hele dag, prachtig weer, iedereen ‘fleur’t er gewoon van op.

Gelukkig had ik me in lagen gekleed, met dit klimaat kan je dan aan- en afstropen naarmate het weer verandert.

Om vijf uur is het weer tijd om te vertrekken. Vijf minuten verder staan we al aan te schuiven in de file maar het valt mee, de file beweegt stilletjes tot in Gent en schoonma slaapt de hele weg terug de slaap van onschuldige mensen tot aan haar voordeur. Daar maken we ze weer wakker, geven de nodige kusjes en bye bye’s en dan kan ze lekker thuis gaan verder slapen want ze is dat niet gewoon zo vroeg opstaan!

Morgen ga ik zeker op dieet neem ik me voor maar dan bedenk ik net dat morgen zoon 1 en de kindjes blijven eten, het zal dus voor overmorgen zijn.

en nu rap rap naar beneden want sebiet is\'t Lost met \"Sayid\" zucht....aaaahhhh....

We zijn gisteren uitgeregend teruggekomen van onze caravan in Cadzand.

We gingen eens zien of we de voortent al konden rechtzetten en inrichten. Al goed dat we de voortent thuis vergeten waren. (kleine vergetelheid – we worden allebei een dagje ouder).

Zoon 1 belde op mijn GSM toen we op weg naar ’t zeetje waren om te vragen of ze mochten afkomen en er eventueel een nachtje slapen met de kindjes vermits wij toch niet gingen blijven.

Of course, wij kwamen toch terug naar de koekenstad omdat we vandaag uitgenodigd zijn om te komen eten en Pasen te vieren bij zoon 2.

Ze arriveerden in de gietende regen en mijn hart bloeide omdat ik ze echt een mooi dagje aan zee wenste met de kindjes.

Tijdens de nacht werd ik wakker en hoorde op ons dak d’ouw wijven naar beneden vallen en ik dacht altijd maar: ocharme die schaapjes en die liggen nu in de caravan. ’t Is er wel droog en er is verwarming maar we hebben de TV en zo nog niet terug gezet.

Een moederhart bloedt gemakkelijk.

Als het vandaag zo blijft gieten zullen ze ofwel kennismaken met binnenzitten in een vrij krappe ruimte met kinderen, zonder TV, ofwel – en dat is natuurlijk het meest evident – gewoon terug naar huis komen. Zou ik ook doen.

Ventje is nu bloemekes gaan kopen voor schoondochter 2, voor schoonma en voor schoonzus aan zee.

Morgen verjaart de broer van ventje en is het familiefeest in Oostende.

Feest vandaag, feest morgen, ik krijg de indruk dat we heel veel feesten. Misschien daarom dat alles weer serieus begint te spannen.

Ik zal nog eens het ‘waterdieet van Chia’ moeten doen.

Bij de nonnekes hadden we wel geleerd dat Paastijd een periode van bezinning en boete en vasten is.

Ik bezin me op een ander manier. De korte tijd die we hier nog op deze aardbol zijn maak ik ‘naastenliefde’ mijn prioriteit en ik begin thuis bij mijn familie.

Ik heb ze allemaal ontzettend lief en veel samenkomen, samen aan tafel lekker eten en samen praten en lachen....als er een God bestaat dan denk ik dat hij dit wel zou goedkeuren.


PS: bericht aan \'Cybele\' - ik vind je blogje niet meer terug, zeg me eens waar het staat aub.

Feestelijke opening Den Tir

 


(dank aan Bomma voor de foto van den Tir)


Voilà – hier gingen ventje en ik gisteren even kijken.  Ik wou er een mooie foto boven zetten van de Tir en de luifel aan de sint Bernardsesteenweg maar vond er geen op ’t net. 

Dan maar eentje van ons nieuw justitiepaleis.  Die staat op de plaats op het zuid waar ik als kind ging zwemmen in een openluchtzwembad.

Ik ben er nog niet uit of ik het nieuw paleis mooi vind of niet.  ’t Is zo’n beetje zoals het centre Pompidou in Parijs.  Je vindt het mooi of lelijk, er is geen tussenweg.

Opvallend is het zeker met zijn piekjes.  Ik hoor dat het ‘het vlinderpaleis’ genoemd wordt maar ik ben ervan overtuigd dat binnenkort de Antwerpenaars er wel een sappiger naam aan zullen geven.  ’t Piekenpaleis of zo iets.

Maar ik was eigenlijk aan’t vertellen over de opening van shopping centrum  ‘Den Tir’ op de Sint Bernardsesteenweg.   Ik wou het absoluut zien,  want ik kon me met de beste wil van de wereld niet indenken hoe ze dit gingen combineren met de winkelstraat er tegenover: de Abdijstraat. 

Ik beschik namelijk niet over genoeg ruimtelijk voorstellingsvermogen, dat ligt aan de vrouwelijke hormonen, - herinner u de korte ringvinger ?! -.   

Maar tot mijn verbazing bleek het heel simpel.  Ze hebben gewoon boven de steenweg waar de trams en de auto’s rijden een soort metalen dak (luifel)  gezet.

Aha, geniaal!  In uw verbeelding moet ge dan gewoon al die auto’s en trams wegdenken en dan loopt ge gewoon de winkelstraat door en ge steekt over naar het shopping center en ge hoopt ondertussen dat ge daar op die drukke rijbaan niet terplekke doodgereden wordt.

In het shopping center is het de bedoeling (denk ik) dat we de ‘betere’ winkels gaan vinden want die zijn bijna allemaal uit de Abdijstraat verdwenen en die straat heeft nu een bepaalde Noord-Afrikaanse sfeer gekregen.  Ge kunt het vergelijken met de Chinese sfeer die ge vindt in de Van Wezembeekstraat  in’t stad, of de antieksfeer in de Kloosterstraat en omgeving.

Maar ja, kleindochter 1 was de hele dag bij ons en inplaats van haar in bed te leggen voor haar middagdutje staken we haar dan maar in haar poussette en  trokken we de lustig naar Den Tir,  met in ons achterhoofd toch het idee om halfweg iets te gaan drinken. Ik moet nog steeds rekening houden met mijn ‘wonky’ rug. – ( Probably alteration of dialectal wanky, alteration of wankle, from Middle English wankel, from Old English wancol, unsteady.)- wankele rug dus.   Ik kon er niet onmiddellijk opkomen, maar ik leer weer bij : uiteindelijk zijn vlaams en engels verwant: ’t is ‘wankel’ in beide talen.

Kleindochter werd echter na een goed half uurke slaap op slag klaarwakker van het enorm lawaai dat geproduceerd werd door de muziekboxen van een nieuwe zaak in het winkelcentrum.  Zucht....geen halte of pintje dan maar  stante pede terug naar huis want ik moest nog koken,  beide zonen met familie kwamen eten. 

Ik probeer dit familiaal samenkomen te blijven volhouden omdat ik weet uit ondervinding hoe plezant het was als wij allemaal bijeen waren bij ons moeder en vader.  Sinds ze overleden zijn komen we zelden of nooit meer samen.

Ik zal wel in de toekomst moeten overwegen om er een ‘frikadellendag’ van te maken als de familie blijft uitbreiden.  De schoonmoeder van mijn ex-bazin deed dit ook en ik vond dit een toen al een heel goed idee.  Er zijn heel veel recepten voor frikadellen,  dus dat zal wel lukken. 

Gisteren kregen ze voor de gelegenheid toch nog eens een lekkere biefstuk voorgeschoteld – net gehaald bij de biologische boer in de Ardennen. Toen ze voldaan en gelukkig allemaal naar huis gingen om hun kroost te slapen te leggen zakte ik ook onderuit.   Ik kon nog net met moeite even de blogjes bekijken en dat was het.

Mijn pijp was uit.

Uitgeteld, maar toch wens ik jullie al een zalig Pasen, klik maar op de eend.

Kuisen: bjeuch!... ’t is echt omdat het moet en omdat ik niet wil dat er nog andere beesten buiten mijn hond in huis rondlopen, maar kuisen vind ik echt één van de meest afstompende jobs die er zijn.

Vandaag was het weer zo ver. Er moest dringend gekuist worden anders konden we patatten planten in de living.
Onze zwarte langharige, oude hond loopt voortdurend over en weer en na een paar dagen ligt er meer tuin in de living dan buiten.

Ventje draagt nu ook sinds hij op pensioen is zijn steentje bij.
Hij doet de volledige beneden en ik doe boven de kamers, de trap, de badkamer en den entresol.

Hij kuist veel beter en grondiger dan ik alhoewel hij het vroeger nooit heeft gedaan.
Bij mij moet het snel gaan en bij ventje moet het goed gaan. Hij ligt zelfs plat op zijn buik om met de stofzuiger in alle hoekjes te geraken. Dat heeft hij zeker van zijn moeder.

Ik herinner me nog dat mijn vriendin en ik haar ooit geholpen hebben om hun appartementje op te kuisen na een overstroming in Spanje veel jaren geleden.

Na twee dagen modder kuisen lieten wij een zucht van voldoening en dachten we dat het gedaan was, en toen stopte schoonma ons elk een stekje (lucifer for ze dutch) in onze handen en zei: “ies nok nie kedaan, noe in de hoekjes met stekje, is nok veul modder da gots doe zien und dornaa nok ies koisen mè nat”. Gezellige vakantie! Eerst overstroming en dan drie dagen kuisen.
Nu weet ge waarom ik niet graag op reis ga.

De appel valt dus niet ver van de moederlijke boom, maar toch ben ik blij dat hij zelf ook zo grondig kuist.
Hij durft aan mij geen opmerkingen maken over mijn heel snelle en efficiënte, maar veel minder grondiger manier van kuisen,  want hij weet dat de opneemvod dan onmiddellijk in zijn richting wordt gegooid met erbij de commentaar: “als ge het beter kunt dan moet ge het zelf maar doen!”.

Maar als alles dan eindelijk gedaan is en er fris en netjes bij staat, dan ben ik wel blij en snuif ik diep de lucht van Ajax, Pledge en Cif op.

Tegen morgenavond zal er wel niet veel meer van te merken zijn want de kleinkindjes komen. Kleindochter 1 komt de hele dag want haar mama en papa gaan alles in orde brengen voor  ‘Joske’ die verwacht wordt rond 11 juni. Geboortekaartjes kiezen, suikerbonen, de geboortelijst....er komt wat zien bij zo’n nieuwe baby.

In de late namiddag kon ik dan eindelijk even terug op de computer want ik probeer al een hele tijd mijn fotobewerkingsprogramma onder de knie te krijgen. Ik vind mijn eerste probeerseltje hierboven niet slecht. ’t Is zoon 2 en kleindochter 1.
‘k heb ook efkes geprobeerd om dia’s in te scannen, maar da’s niet gelukt. Dat zal voor een andere keer zijn.

Toen was het hoog tijd om te koken want ventje moest naar een vergadering – voorbereiding van de Vlaamse Kermis in de parochie.

Nu nog even snel mijn blogje bijwerken en dan do-do....

En hier dan de uitslag van ‘het schaamhaar poll’

32%     knipt het hier en daar wat bij

16%     onderhoudt zijn geschoren gazon

11%     scheert het nooit

8%       is kaal omdat de partner het graag heeft

8%       is kaal omdat ze het zelf graag zo hebben

8%       laat het verwijderen tot aan de bikinilijn

8%       is al jaren kaal ( uitgevallen of geschoren? Die vraag  had ik wat beter moeten formuleren.)

8%       is niet kaal – maar de partner zou het wel liever hebben.

5%       laat alles staan omdat partner een weelderig gewas verkiest.

5%       verkiest een dun Braziliaans streepje

3%       laat het verwijderen met was

3%       verwijdert  nooit omdat de nagroei pikt en jeukt.

Besluit:

De meeste vrouwen knippen hun schaamhaar ‘hier en daar wat bij’.

Terwijl ik dit schrijf zit ik me nu weer af te vragen hoe dit gebeurt. 

Doe je dat gewoon op de tast,  met af en toe eens een venijnig knipje in je schaamlippen?

Hurk je over een spiegel en doe je het netjes in model?

Sta je voor een grote spiegel en probeer je er een kunstwerkje van te maken?

Vraag je het aan je partner?

Ge ziet, soms ben ik echt bezig met serieuze ‘bedenkingen’ wat toch moet af en toe in deze categorie hé?

de Altavista vertaalsite: http://babelfish.altavista.com/tr

Ik  zette de taal op ‘Engels naar Russisch’.

Goh...wat een fantastische uitvinding.   Ge zet uw zinnekes er gewoon in en ‘plop’ druk op de knop en erboven verschijnt de zin in de gewenste taal, in dit geval Russisch.

Nu is Russisch voor mij net hetzelfde als Chinees, ik snap er de ballen van.  Maar ik kan altijd rekenen op de hulp van Ludovicus als er iets niet klopt.

Met uw schoonmoeder moet ge wat voorzichtiger zijn als ge communiceert en zeker als ze geen al te groot gevoel voor humor heeft zoals de mijn.

Voor alle veiligheid vertaalde ik wat ik geschreven had  terug naar Engels om te zien of er wel degelijk stond wat ik geschreven had.  Amaai,  al goed dat ik het deed,  hierna ziet ge de drie brieven.   

Mijn origineel engels test briefje:

Dear Mother,

It will be a shock to receive this letter in your own language.

We hope your flight was without problems and that your arrived safe and sound in GranCanaria.

Do you like the hotel you are staying at?

I hope the weather is fine and that you and your friend are enjoying the sunshine.

All the children and grandchildren are fine and in good health.

This is a  real good idea someone had,  to put a translation program on internet for us isn't it?

But before I send you this letter I’m going to check and see if it really is Russian, I’ll do this by translating it in reverse and then I will know if  you can understand what I am saying.

De russische vertaling volgens Altavista babelfish

 (Ludovicus zet u maar al schrap)

Дорогая Мать,

 Будет ударом для того чтобы получить это письмо в вашем собственном языке

Мы надеемся ваш полет был без проблем и что ваши приезжанная безопасная и ядрово в Gran Canaria.

Сделайте вы полюбите гостиница, котор вы остаетесь на?

Я надеюсь погода отлично и тому вы и ваш друг наслаждаетесь солнечностью.

Все дети и внучата находятся отлично и в богатырскя здоровье

это реальная хорошая идея, котор кто-то должно одеть в программу перевода интернет для нас не будет им?

Но прежде чем я пошлю вами это письмо, котор я иду проверить и увидеть если он реально русск, то я сделаю это путем переводить его в обратном и после этого я знаю если вы можете понять, то я говорю

 (mooi hé? )

en nu uit veiligheidsoverweging de hervertaling van het Russisch hierboven naar Engels:

 Dear mother,

It will the impact in order obtain this letter in your own language

We hope your flight was without the problems and which your the priyezzhannaya safe and is sound in Gran Canaria

Make you you will fall in love hotel, is which you you do remain on?

I hope weather excellently and to that you and your friend delight in by sunshine.

All children and grandchildren be situated excellently and into bogatyrskya the health

this is real good idea, is which someone must dress into the program of transfer the Internet for us not will be it?

But before I will send by you this letter, it is which 4 to ides to verify and to see if it is actually Russian, then I I will make this way to transfer it in the reverse and after this I I know if you can understand, then I I speak

 da's de moeite hé?....

Stel je voor dat ik die brief verzonden had, ik zou het de rest van mijn leven moeten aanhoren.
Wat een babylonische spraakverwarring. Ik snap nu wel waarom Altavista de woorden: ‘babel fish’ gebruikt heeft.

Ik denk dat ik zoals steeds maar beter telefoneer met schoonma, da’s ook niet gemakkelijk maar we hoeven het gesprek niet te lang te maken hé?

I have read that Alfred Hitchcock did not have a belly button. How is this possible?

Alfred Hitchcock\'s navel was removed during surgery.

Is it true that babies are born without knee caps? If so, why?

Newborns do have kneecaps. Kneecaps form about the fourth month of fetal life. However, they don’t show up on x-ray very well because they’re not ossified, or bony. At this point in life, the kneecaps are made of a cartilaginous material. The growth centers surrounding the kneecap form late in developmental life in utero and may not appear until just before or just after the infant is born.

Remember, infants are a work in progress. The potential for linear bone growth may continue until the late teens or early twenties. Although all the precursor tissues for the major bones are present at or immediately after birth, centers of ossification (where bone is laid down) continue to develop throughout childhood and beyond. For instance, the head of the femur appears at four months, the patella, or kneecap, starts showing signs of ossification at about 3 years in females and 4-5 years of age in males. Parts of the pelvic girdle (hips) don’t appear ossified until adolescence with the tubercle of the pubis not appearing until 18-20 years of age.

Who invented the toothbrush and when was it invented?

The toothbrush as we know it today was not invented until 1938. However, early forms of the toothbrush have been in existence since 3000 BC. Ancient civilizations used a \"chew stick,\" which was a thin twig with a frayed end. These \'chew sticks\' were rubbed against the teeth.

The bristle toothbrush, similar to the type used today, was not invented until 1498 in China. The bristles were actually the stiff, coarse hairs taken from the back of a hog\'s neck and attached to handles made of bone or bamboo.

Waar of niet waar?

1. appels, en niet caffeine,  zijn het meest efficiënt om ’s morgens wakker te worden.

2.     Alfred Hitchcock had geen navel.

3.     Iemand die per dag één pakje rookt zal ongeveer 2 tanden verliezen elke tien jaar.

4.     Men wordt niet ziek van koud weer, je wordt sneller ziek als je altijd binnen blijft.

5.     Wanneer je niest,  stoppen eventjes al je lichaams functies, zelfs je hart.

6.     slechts 7 per cent van de populatie is linkshandig.

7.     Elke minuut wordt er iemand in een ziekenhuis behandeld voor hondenbeten.

8.     Baby’s worden geboren zonder knieschijf.   Die komen er pas tussen de leeftijd van 2 tot 6.

9.     de gemiddelde persoon zal vijf jaar van zijn leven in een lijn aangeschoven en gewacht hebben.

10.  de tandenborstel werd uitgevonden in 1948.

11.  de gemiddelde huisvlieg leeft ongeveer één maand.

12.  de gemiddelde computer pinkt 7 keer per minuut.

13.  Na de middag zijn je voeten groter dan eender welk ander moment van de dag.

14.  De meesten van ons hebben een spin ingeslikt terwijl we sliepen.

15.  de echte reden waarom struisvogels hun hoofd in’t water steken is omdat ze water zoeken.

16.  er zijn maar twee dieren die achter zich kunnen zien zonder hun hoofd om te draaien, het konijn en de papegaai.

    17. John Travolta weigerde de hoofdrollen in de film;\"An Officer and a Gentleman\" en\"Tootsie.\"

    18. Prince Charles and Prince William zullen NOOIT samen reizen met hetzelfde vliegtuig omdat het vliegtuig zou kunnen neerstorten.

   19. De eerste Harley Davidson motor gebouwd in 1903 had een leeg tomaten blik als carburator.

  20. De meeste ziekenhuizen verdienen extra door de navelstrengen van pasgeborenen te verkopen. Ze worden gebruikt bij adertransplantaties.

  21. Humphrey Bogart was familie van Prinses Diana. Zij waren neef en nicht in de zevende graad.

 22. Zonder kleurstof is  Coca-Cola groen.

Wat denk je,  juist of fout?

Volgens mijn bron ( voor eventuele fouten of misverstanden ben ik niet verantwoordelijk ) is alles juist, maar nu moet je even terug lezen en stilstaan bij

.......punt 14.....bwaaaahhhhh......

Héhé, even snel een blogstukje schrijven want ventje heeft al laten weten dat hij weer een rommelmarktje wil doen. 

Wat die man heeft met rommel zal altijd een vraag blijven. 

Ik kijk soms in de spiegel en vraag me af of ik ook tot die categorie behoor.   Volgens schoonma had hij veel beter kunnen doen, hij had de dochter van de burgermeester van Brasschaat veel jaren terug kunnen krijgen zei ze, later bleek dat het de dochter van de concièrge van de burgermeester van Brasschaat was, maar ja, ik wist het weeral.

Gisteren dacht ik ook dat ik een lekker middagje aan mijn PC zou mogen zitten want hij had besloten om takken te vermorzelen. 

Plezant dat er zoveel machines uitgevonden zijn om mannen op pensioen bezig te houden.

Maar de takken waren spijtig genoeg te rap op en hij had niet veel zin om iets anders te doen dus kwam hij mij weer ambeteren.

‘Gaan we eens weg?’ vroeg hij met een zielig gezicht. 

‘’k dacht dat we vandaag eens thuisbleven’ antwoordde ik en ik wist al dat  mijn middagje PC’en  naar de knoppen was.   Hoe moet ik nu ooit goed leren werken met mijn foto programma?   Ventje verwacht wel dat ik alles kan en nog wel liefst onmiddellijk op de computer, maar hij beseft niet dat er in zelfstudie veel tijd kruipt. (ik zwijg natuurlijk als een graf over mijn tijd in blogland).

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ik gaf weeral toe en wijle weg.

Shopping center Wijnegem.   Als mijn ventje een vrouw was geweest had hij een rijke vent moeten treffen.

Ik dacht zo bij mijn eigen zichzelve, als ik dan toch moet rondlopen in een shopping center dan shoppen we maar.  Een mooie T-shirt, enfin twee T-shirts om juist te zijn.  Een video, het laatste boek van Ben Elton en ik was op dreef.

Ventje kreeg het in de mot dat ik op dreef was en begon me richting uitgang te trekken. 

Ik heb ook mijn truukjes!

Als we dan toch bezig zijn dacht ik, dan ineens volle bak: “kom we gaan eten shoeke, ‘k heb geen zin om te koken”.  – In for a penny – in for a pound –

Ik heb ooit eens een auto gezien met een sticker erop: ‘I’m spending my children’s inheritance’.  Ik vond dat bijlange nog niet zo slecht gezien.  Niet dat er zo’n fameuze inheritance is, maar als we dood zijn is’t gedaan nietwaar?

Toen we eindelijk, veel later,  verzadigd thuiskwamen  kreeg ik echter een koude douche.  Ik keek naar mijn kalender en daar stond een groot, rood kruis op de zevende april : KIJK NAAR TV 1 – THUIS – PAZ KOMT ERIN. 

Oeioei, te laat.  Sorry hoor Pazke.   Ik hoop dat je het me vergeeft.  Ik kom zeker naar je optreden kijken in het Dion theater hoor (als het nog niet te laat is J ).

En nu snel me klaarmaken want ventje staat weeral te trappelen om te vertrekken. 

Iets in me zegt dat hij graag naar deze rommelmarkt gaat omdat hij er altijd zijn eerste lief tegenkomt.

Ach....als hij maar gelukkig is hé?

't is echt de moeite om even te klikken op de kip hierboven en dan ook nog even te wachten tot ze haar striptease doet.

’t Ja met die paasvakantie en de kleinkinderen had ik weinig tijd om aan mijn PC te zitten, dus die poll op aanraden van Chia over het scheren van schaamhaar kwam net op tijd.

Haar stukje over schaam-scheren wekte toch ook mijn nieuwsgierigheid op en ik ging op zoek op ’t net naar schaamhaar en scheren.

De meest interessante stukken waren in’t engels en ik heb deze week spijtig genoeg echt geen tijd om het te vertalen. ’t Zal voor een andere keer zijn.

Maar omdat het vorig stukje toch zeer kort was zet ik hier vandaag nog een beetje meer uitleg.

Trouwens : ik hoop dat er ook mannen deelnemen aan de poll.

Wat mannen van dat scheren/niet scheren vinden is voor ons dames ook belangrijk, niet dat we er ons een fluit van aantrekken maar we weten wel het graag.

Bon, here goes, het beetje dat ik op het net vond in het nederlands over schaamhaar;

-Schaamhaar of pubarche (allez wie heeft dat woord ooit gehoord?) is beharing in de schaamstreek dat gewoonlijk vanaf de puberteit groeit. (wanneer valt het uit? Dat stond er niet bij - toch een vrij belangrijk detail nietwaar ? ).

Bij de jongens groeit schaamhaar ruitvormig boven, onder en op de penis en balzak. Bij de meisjes is de haargroei eerder driehoekig en bevindt zich vooral boven maar ook rond de vagina.
(voilà weer iets bijgeleerd! – straks even die ruitvorm bestuderen om te zien of dat wel echt waar is.)

Als we de nederlandse woorden even opzoeken dan zien we dat Nederlanders/Vlamingen zich wel erg schamen als het over dit onderwerp gaat. Men schaamt zich blijkbaar voor alles onder de gordel.

Letterlijk vertaald naar het engels:

Schaambeen = shame bone = pubis

Schaamhaar = shame hair = pubic hair

Schaam streek = shame area = pubes

Schaamlippen = shame lips = labia

Ik was ook heel verwonderd te lezen dat een onderdeel van de reinheid bij islamitische vrouwen ook betekende dat die zich regelmatig moesten ontharen. .M.a.w. als je je schaam- en okselhaar laat staan ben je onrein?!

Vandaar die brede, lange jurken, dan kan je eens lekker krabben als er weer een scheerbeurt nodig is.

“Islam en schaamhaar. Elke moslim vrouw heeft volgens haar geloof de verplichting haar lichaam rein te houden. Onderdeel van deze reinheid is het verwijderen van oksel- en schaamhaar. Scheren zou minimaal eens in de 40 dagen moeten gebeuren.
Het okselhaar zou 'geplukt' - (auw! – ik heb ooit eens mijn okselhaar proberen te waxen en dat deed verdomd pijn hoor )- uitgetrokken moeten worden terwijl het schaamhaar ook geschoren mag worden. (oef, zullen die blij zijn!) Voor het scheren zelf bestaan duidelijke voorschriften.

Persoonlijke hygiene. Cfr. http://www.maghrebonline.nl
Er zijn ook zaken van alledaagse persoonlijke hygiene waar een moslimvrouw zich bewust van moet zijn. Deze zijn:
1) Het reinigen van je geslachtsdelen na toiletgebruik. Het gebruik van wc-papier is niet voldoende; deze lichaamsdelen moeten worden gewassen met water.
2) Het verwijderen van lichaamshaar: schaamhaar- en okselhaar moet regelmatig worden verwijderd.
Epileren van okselaren is aanbevolen, maar het mag ook worden geschoren.
Voor het schaamhaar is scheren aanbevolen. Haar van de benen verwijderen is toegestaan, evenals het verwijderen van te veel haar op het gezicht maar het epileren van de wenkbrauwen om ze in vorm te krijgen en uit te dunnen is niet toegestaan.
3) Het knippen van de nagels: nagels moeten kort en schoon worden gehouden.
De westerse mode van lange vingernagels is niet acceptabel voor een moslimvrouw.
 
Oef, ben ik blij dat ik geen moslimvrouw ben. Ik mag ontharen als ik er zelf zin in heb.

Ik las ook op het net dat er nu ook ‘vaginale kappers bestaan’, ze worden ‘Kutkappers’ genoemd. Men is dus in Nederland/België afgestapt van het woord schaam: anders zouden het ‘schaamkappers’ zijn.

Bon, aan het niveau van bovenstaande tekst zie je dat ik deze week bijzonder weinig tijd heb gehad om na te denken.

(Chia doe nu even je ogen toe) Gisteren zijn we met de twee kleinzonen in de Ardennen bij een biologische boer twintig kilo vlees gaan afhalen.

Natuurlijk zijn we dan ook op bezoek geweest bij broer 1 en schoonzus want zij kennen die boer en die hadden ook hun twee kleindochters op bezoek – paasvakantie en werkende ouders, remember?

Toevallig kwam toch nét die dag de paashaas eieren leggen in de tuin van broer 1! 

Kleinzoon 2 heeft de hele weg naar huis in zijn kinderzitje uitbundig zitten zingen van geluk, hij had wel een middagdutje gedaan. Kleinzoon 1 daarentegen lag uitgeteld te ronken tot thuis en is al slapend uit de auto zijn bedje ingegaan.

Vanmorgen was het even binnen spelen – buiten was het een ietsie pietsie aan de frisse kant.

Eerst wat spelletjes op de computer en daarna schilderen en knutselen tot mama hen kwam halen.

En nu......zàààààààlige rust!

Seffens mijn voetjes omhoog en wat TV kijken, maar eerst moet ventje eten krijgen want voor hem is het seffens nog  ‘moederdag’ – zijn vaste bezoekdag aan zijn moeder.

Ik geef forfait.

Elke schoolvakantie is een steeds weerkerend probleem voor werkende ouders.

Als ex-werkende moeder kan ik er zelf van meespreken.

Op ATV pikte ik zondag nog een stukje mee van een programma over het doorstoten van werkende vrouwen door ‘het glazen plafond’. De grote struikelblok is nog steeds de verdeling werk/gezin. Dat is het voor ons altijd geweest.

Ik heb altijd graag gewerkt, was ambitieus en kom uit een geslacht waar de vrouwen – mijn grootmoeder, tantes, moeder- altijd heel hard gewerkt hebben en daarbovenop nog heel het huishouden deden, tot en met het maken van kleding tot ’s avonds tien, elf uur.
Toen was er helemaal geen sprake van ‘de nieuwe man’.
Die lag uitgestrekt in zijn zetel te bekomen van zijn harde werktaak.

Toen ik trouwde en het vanzelfsprekend vond dat ik ook bleef meewerken stapte ik nog steeds in die leefwereld: de vrouw doet alles. Was me dat even schrikken.
Maar ik was jong, had veel energie en ben erin geslaagd om het allemaal te doen met zelfs nog veel vrijwilligerswerk ’s avonds erbij.
Hoe langer hoe meer ondervond ik hoe hard vrouwen moesten werken en ik vroeg  aan mijn moeder waarom ze ons vroeger thuis niet meer had ingeschakeld in het huishoudelijk werk.
We hadden toch nog veel meer kunnen doen om haar te helpen als ze een beetje aangedrongen had. Als tiener zagen wij zelf het vele werk niet.
We moesten toen wel – de meisjes toch – elke dag ons steentje bijdragen met de afwas, kuis en patatten schillen, maar daar bleef het zo wat bij.
Maar moeder antwoordde: “och kindje, ik heb niet meer van jullie verlangd omdat ik wist hoe moeilijk je het later nog ging hebben”.

Ventje kwam uit een gezin met moeder aan de haard en had nog nooit vanzeleven zelfs een sok moeten oprapen.

Maar wij zijn de meisjes van 1968 en we begonnen meer en meer inbreng te verlangen van onze echtgenoot.
Ik herinner me nog steeds de ontzetting op het gezicht van mijn vader en mijn schoonmoeder die me allebei een vreselijke ‘dolle mina’ vonden omdat ik probeerde om ventje mee in te schakelen in het huishouden.
Bij mij heeft het op z’n minst vijfentwintig jaar geduurd.
Nu draait de lieve schat op volle toeren, maar toen ik werkte en kleine kindjes had was het nul komma nul.

Daarom heb ik nu zo’n begrip voor mijn werkende schoondochters. Eén ervan staat gelukkig in het onderwijs en haar man zoon 2 ook, die hebben gelukkig geen problemen met opvang tijdens schoolvakanties.
Schoondochter 1 en zoon 1 daarentegen moeten opvang zoeken tijdens de vakantieperiodes.
Schoondochter 1 kan als verpleegster nog een beetje schuifelen met haar uren, en haar opgespaarde overuren kan ze dan gebruiken om de tweede week vakantie als verlof op te nemen.
De eerste week proberen wij ze zoveel mogelijk uit de nood te helpen en dan nog vragen ze enkel het hoogstnodige.

Even terug naar het TV programma.
Er werd gesproken van werk-flexibiliteit samen met je werkgever.
Ik kreeg toch nog steeds de indruk dat het vooral van vrouwen verwacht werd dat ze flexibel zouden zijn.
Er nam maar één man deel aan het debat.
Ik ben nog niet zo heel lang gestopt met werken en ik kan me niet herinneren dat er veel mannelijke werknemers vrijaf vroegen omdat de kindjes niet naar school konden.
Ik geloof ook niet dat veel werkgevers deze flexibele vorm van werken door mannen zouden aanvaarden.
In een privé bedrijf wordt het ook maar met moeite en zuchtend toegestaan aan vrouwen, en dan worden de dagen ook nog eens afgetrokken van je jaarlijkse vakantiedagen.
Sociale verlofdagen of tijdskrediet is in de privé sector onbestaand.

Mannen hebben tegenwoordig ook recht op vier maanden ouderschapsverlof.
Deze vier maanden kunnen zelfs gespreid worden over enkele jaren indien nodig.
Maar indien mannen bij elke schoolvakantie een weekje onbetaald verlof zouden vragen om op hun kinderen te passen, dan ben ik van mening dat er ook heel veel mannen onder het ‘glazen plafond’ zouden blijven hangen, net zoals de vrouwen.
Werken en kinderen hebben is volgens mij nog steeds een even groot probleem als vroeger.

Maar laten we even de positieve kant bekijken: zo krijgen we als grootouders ook nog eens de kans om te genieten van die kleine, lieve schatjes.
Het grote voordeel is dat het maar af en toe is en dat je ze ’s avonds terug meegeeft met mama of papa en ’s nachts goed kan slapen. Slapeloze nachten zou ik niet goed meer aankunnen.

Als kleinzoon 2 – nu bijna drie jaar oud – gisteren op mijn schoot klom, zich als een aapje aan me vastklampte en me bijna kapot knuffelde met kusjes dan smelt mijn hart.
Het regende gisteren, dus buiten spelen zat er niet in.
Kleinzoon 1 werd geïnstalleerd aan mijn laptop om spelletjes te spelen: “want ik ben al groot hé nana?”.
Met kleinzoon 2 leer ik dan de wondere wereld van Pingu, Telebullies (zo noemt hij ze), en Bumba en Dora kennen.
Er wordt heel lang nagedacht en besproken welke video of DVD we gaan opzetten.
“Nee nana, nie Pingu met Walrus. Ik ben bang van walrus, walrus heeft heel grote tanden, maar die bijt nie hé nana, die doet alleen maar HAHAHAHAHAHAHA, maar ik wil nie walrus zien want ik ben bang.”
Een Disney tekenfilm stel ik dan voor. “nee nana nie de boze wolf, dan ben ik bang”.
Na lang beraad en gezeten tussen al onze kindervideo’s en DVD’s wordt de goede oude, vertrouwde Barbapapa gekozen.
Ik nestel me met kleinzoon 2 in de zetel, krijg nog een paar heerlijke natte kussen in mijn nek, hij neemt mijn hand vast met zijn zacht kleuterpolleke en voor de elfendertigste keer kijk ik weer mee naar de avonturen van Barbapapa.
’s Avonds blijven ze dan eten met hun papa want schoondochter heeft een late shift.

Vermoeid maar gelukkig zak ik dan later lekker onderuit in mijn zetel om te kijken naar Sayid (zie mijn rechter kolom van mmmmmmmm....mannen) in ‘Lost’.

Ik hoefde deze ochtend mijn ogen nog niet open te doen en ik hoorde het al, ’t regende weeral pijpestelen. Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat het nu eindelijk mag gedaan zijn! Ik ben het slecht weer kotsmisselijk beu en snak naar wat zon.

Bon, genoeg gezaagd, dat wou ik gewoon even kwijt.

Oef...’k voel me al onmiddellijk beter. Waar zo’n blogje al niet goed voor is.

Wij zijn vandaag gaan brunchen in de Bourla schouwburg met vrienden van ons. Het was weer een internationaal gezelschap. De vrouw was dertig jaar lang de collega van mijn ventje en is Poolse, haar man die we ongeveer even lang kennen is Zweeds en wij....dat weten jullie inmiddels – een mengeling van Brits/Russisch/Belgen.

Alhoewel ventje en zijn vrouwelijke collega nu al een paar jaar met brugpensioen zijn, blijven we nog regelmatig contact houden met elkaar.

Haar Zweedse echtgenoot sprak engels toen ik hem leerde kennen. Drie maanden later – na een intensieve taalcursus sprak hij vloeiend ABN met een schattig licht zweeds accent. Niet zo erg als de kok in de Muppet show, maar het heeft iets aparts.

Hij was ook de man die me terug leerde auto rijden. Ik had mijn rijbewijs met grote onderscheiding gehaald toen ik twintig was via de rijschool, maar toen hadden we maar één auto en ventje wou absoluut de monopolie van het voertuig behouden, met als resultaat dat ik veel jaren niet gereden heb. ’t Ja ik ben niet zo geëmancipeerd als ik eruit zie, enfin toen toch niet.

Op een dag werd ik het echt beu – ik werkte te ver om met de fiets te gaan werken en met de bus (twee bussen want ik moest overstappen halfweg) was ik op z’n minst anderhalf uur onderweg en dan moest er nog iemand me komen afhalen aan het bushokje. ’s Avonds na het werk was het dan hetzelfde en dan tien minuten lopen op een drafje om de kinderen op tijd van school te halen. Ik was toen wel heel fit.

Ik besloot dus om terug te leren autorijden, zeer tegen de zin van ventje die niet graag afstand deed van zijn groot stuk speelgoed, alhoewel de auto de hele dag gewoon op straat bij zijn firma geparkeerd stond.

Eén keer heb ik nog geprobeerd om te rijden met ventje zelf en ik had al moeten weten dat dit op een regelrechte fiasco ging uitdraaien gezien het voorgaande.

De tweede keuze om me terug op de baan te krijgen was broer 1, maar in een vorig stuk heb ik al uitgelegd dat hij denkt dat je met auto’s altijd op een racebaan bent, dus ook niet de geschikte leraar. Hij kende maar één zin: “gas geven, gas geven!” en dat durfde ik nu net niet.

De derde keuze was onze Zweedse vriend. Een schot in de roos! Hij was de kalmte in persoon. Altijd rustig, nooit kwaad en hij zei alles met een vleugje humor.

Stond ik wat te lang aan een licht dat groen werd dan zei hij in zijn mooi zweeds ABN: “ ’t gaat niet groener worden met te wachten hoor!”. Wanneer ik teveel links reed: “rechts op de baan is nog een klein beetje plaats voor u ”; aan een kruispunt met een tegenligger die pinkte om af te draaien, verviel hij soms in’t engels/zweeds: “never trust a pinker! Maybe it’s a woman and she’ll change her mind at the last moment”.

Na een paar weken les vond ik mijn courage terug en durfde ik alleen weer achter het stuur.

Ik had me wel voorgenomen om NOOIT in de auto te stappen met ventje naast me tot ik zelfzeker genoeg was op de baan. Zijn afkeurend geroep en getrek aan het stuurwiel van de vorige keer lag nog vers in mijn geheugen.

Als je alleen rijdt en je knarst eens lekker met de vitessen, of als je start met kangeroenaft dan is er niemand die daar opmerkingen over maakt.

Soms werd door de kinderen wel eens verklapt dat mama iets fout had gedaan: “papa, ons mama zegt dat bumpers dienen om te bumpen, is da waar?”....

Zelfs nu rijd ik alleen maar met ventje naast me als passagier wanneer hij een Duvel teveel op heeft.

Na een paar minuten dronken gemompel met rij-instructies zakt hij onderuit in de passagierstoel en hoor ik hem niet meer tot aan onze voordeur – enkel gesnurk.

Ik kan het dan wel niet laten om regelmatig eens bruusk te stoppen aan de hoek van een straat om hem gewoon slapend wat over-en-weer te zien snokken in zijn gordel. Dan knort hij even als een slapend varkentje en slaapt rustig door tot het volgend kruispunt.

Ik heb nooit gezegd dat ik een engel was hé? Binnenin me zit er soms een kwelduiveltje.

En ja....na de middag kwam het zonnetje er toch door en ben ik eindelijk voor de eerste keer in mijn nieuwe knuffelstoel in de tuin kunnen gaan liggen........zààààààààlig!

Spring is in the air......lalalalalalal laaaaaa......

A woman coming towards me,
Swerved over into my lane.
What kind of driver was she?
Had she gone a bit insane?

That she crossed into my lane,
Sure didn't seem to faze her.
She made me spill my coffee
And drop my 'lectric razor!

My cell phone squashed my donut
And my cigarette is gone.
The stupid woman driver,
She was putting makeup on!