shame .....

Ik kom daarjust boven om aan ons madam te vragen of ze astemblief de goedheid wil hebben om eens te komen zien naar mijn nieuw kunstwerk.  Madam wou een deurtelefoon/parlefoon/videocamera...jawatte, hoe ouder hoe zotter.  

Sinds we die jonge vent in’t midden van de nacht aan de deur gehad hebben heeft ze ne schrik gepakt. 

Of ik nu zei “ge moet geen schrik hebben, ik ben wel oud maar nog niet versleten en een gastje van twintig krijgt mij nog altijd niet plat” of niet, het hielp geen fluit. 
Dat ding moest en zou er komen. Goed, het kwam, het hangt en het werkt.  Hopelijk is ze nu voor een tijdje content.

Nu zoudt ge toch denken dat madam bij mijn mededeling zou rechtspringen, rond mijne nek vliegen, op zijn minst dankuwel zeggen en naar de voordeur vliegen om mijn kunstwerk te gaan bewonderen, maar neeje ...madam is aan het ‘bloggen’.

Mensenlief toch, wat is dat met al die vrouwen en dat ‘bloggen’.  

Af en toe als ze weg is kom ik stiekem lezen wat ze zoal schrijft en ik zie al dat ze schrijft zoals ze tettert.

Godlievenhier, kan ons madam tetteren en dan nog in drie talen en dan spreek ik nog niet van de pogingen om andere talen te spreken zoals gisteren spaans, allé spaans met haar op,  want ze had al een paar glaskes wijn binnen.

Ja spaans, we waren geïnviteerd bij een goei vriendin van haar en die werd zestig!  

Nog zo iets:  een vrouw die zestig wordt!  Mannekes, da’s geen feest da’s een begrafenis waar ge naartoe gaat.

Inplaats van te lachen is’t allemaal gebleit, vergelijken wie de grootste borsten heeft gekregen en hoever ze al gezakt zijn en of  ze nu toch zullen overwegen om ze te laten verkleinen of niet, als ze samen gaan krijgen ze misschien groepskorting.

De één vindt heur achterwerk te dik, de ander heur bovenstuk, de ander vindt dat ze te veel rimpels heeft omdat ze zo mager is.

Enfin, op den duur zijn wij mannen maar apart gaan zitten, want we werden er gewoon mottig van. 

Ons Madam zei later dat het kwam van te mengen, eerst den apero, dan de veel flessen wijn en dan de Duvels, maar da’s dikke zever, ik weet niks van een Duveltje min of meer, enfin ik herinner me zelfs niet dat ik Duvels gedronken heb.

 

Dus om verder te vertellen: ik kom boven in “haar kamer” jaja ons madam heeft een eigen territorium opgeëist,   zij zat lustig te tokkelen zoals gewoonlijk aan hare PC – (degene die dat machine heeft uitgevonden zouden ze moeten tegen de muur zetten, want ge krijgt die vrouwen er niet meer van weg, als ik tegenwoordig op tijd eten wil moet ik al een uur op voorhand roepen!) - enfin ik kom achter madam staan en wat ziet mijn lodderig oog - (l’oeuil de moscou, want ik ben een halve rus) – op het scherm? 
Een foto van een man met enorme kl...sorry ballen tot op de grond.  WABLIEF?  Ik zet mijne leesbril op, kom wat dichter naar het scherm en vraag: “zijde gij nu helemaal niet verlegen,  zit ge nu al op porno sites, en dat op uwe leeftijd, grootmoeder van vier kleinkinderen! ge moest u schamen, foei, als ge absoluut ballen wilt zien zal ik mijn broek wel laten zakken!”  (die van mij kunnen wel niet tippen aan die van de man op die foto maar ik mag toch nog gezien worden al zeg ik het zelf) .

Als antwoord kreeg ik : “ zaagt nu eens niet, da’s een reaktie op een reaktie van de Milo bij poes”.

“Milo, Milo....wat is dat voor iets ne Milo bij een poes?   Ik dacht dat ge vandaag eens goed ging kuisen” zeg ik zo terloops langs mijne neus weg, wel op een héél voorzichtige toon,  want met die van ons moet ge goed oppassen hoe ge iets aanbrengt.   Sinds ze gestopt is met werken is ze nogal straf de emancipatorische toer opgegaan en wil ze dat ik ook een serieuze bijdrage lever in ’t huishouden.   Ons vader moest het weten, de mens draaide zijn eigen om in zijn graf.

Enfin,  ik heb ze dan toch eindelijk met veel moeite van de computer kunnen aftrekken en naar beneden gestuurd om naar de video-bel-dinges te gaan kijken  en ik heb ze nog geen klachten horen roepen, ’t zal naar haar goesting zijn denk ik.   Plezant belleke trouwens, ze is al zeker vijf minuten aan’t bellen, oei..verdorie misschien best toch eens gaan zien, haar kennende heeft ze heur eigen buitengesloten!

Jaja, ’t was dus zo...ze is nu emmers en dweilen aan’t pakken, ze schijnt het dan toch te menen dat ze gaat kuisen.   Sinds dat programma ‘Schoon en Medogenloos’ heeft ze schrik dat die twee hier eens onverwacht aan de deur gaan staan.  
Misschien is dat ook één van de redenen waarom dat ze die video/bel/dinges wou, van de grote schrik.

 

Ondertussen profiteer ik er even van om hier ook eens te zitten en te niksen.  Eens zien wat zij daar van vindt. 

Ik ben eens gaan zien op die favoriete sites van haar en ik ben al veel raar typkes tegengekomen.  
Pffft....  ik heb nog niet veel concurrentie gezien.

Op die blog waar ze dat foto’ke van dieje gast met zijn grote ballen aan’t plakken was stond er een foto van nen dikke vent met ne kletskop, ik denk dat hij de beruchte Milo is waarover ze sprak. 

Haha... daar moet ik al geen schrik van hebben, da's geen concurrentie, ik heb al mijn haar nog en ik weeg nog ’t zelfde als de dag dat we getrouwd zijn.  En voor zover ik het goed verstaan heb,  heeft hij nog iets mis met zijn ballen.   Ja op zijne leeftijd beginnen die problemen waarschijnlijk, hij ziet er toch een flink pak ouder uit dan ik.

 

Van de week is ze met ne groep op trot geweest van de blogs.  

Kan ik zo iets verbieden?   Mijn vader zou het niet  toegelaten hebben maar een geëmancipeerde man moet dat den dag van vandaag toelaten.  Met of zonder goesting.

Trouwens dan kan ze niets zeggen als ik zelf wegga, want ik heb in september afgesproken met mijn ex-secretaresse en dat is een poepke om jaloers op te worden.  Een schatje, een dotje.... ’t is het enigste dat ik mis aan werken, da’s mijn Charlotje.  
1.50 meter groot en 40 kg en een poppesmoeleke om in te bijten.   

Oei....ik hoor ons madam den trap terug opkomen, ze had daarjust al geroepen dat ze de lijst had gemaakt voor de GB.  Dat is één van mijn taken: boodschappen doen. 

Morgen komen er weer vriendinnen op roddelbezoek en vliegt den deze weeral buiten,  want ik mag niet horen over wat of wie ze roddelen.  Zij noemen dat niet roddelen, zij noemen dat 'drie psychiaters uitsparen' laat me niet lachen. 

Een congres psychiaters zou met mijn madam een jaartje zoet zijn.
Ik zal morgen dan maar een Duveltje gaan drinken zeker,  want eerlijk gezegd,  zo als enige man tussen een hoop tetterende vrouwkes zitten, ‘k heb het hierboven al gezegd, dat grenst aan pure foltering.

Enne...meneer, grote,  kale Milo met uwe scheve grijns....'t is maar een verwittiging maar ik hou hier regelmatig een oogske in’t zeil zenne, platonisch of niet platonisch, ik kèn dat, ik ben ook ne vent, dat zeggen ze allemaal in’t begin, zo ben ik zelf al een paar keer met mijne zotte kop al bijna in de miserie geraakt. Ge moet nen ouwe zot geen smoelen leren trekken! 

 

Ons madam denkt dat ik niet veel van computers ken, da’s juist, maar wel genoeg om te weten wat er aan de gang is.  Ik hou hier een voorzichtig oogske open en als ik iets wil weten bel ik toch maar gewoon ons Charlotje op, die legt me dan wel uit op welke knoppen ik moet drukken...ik ben niet van gisteren!
 

Moest ge dit lezen Lotje...want ik weet dat ge af en toe eens komt zien op ons madam heuren blog....tot binnenkort  zenne schatje!.....ik ben al kruiskes op de kalender aan’t zetten.

 

Heel af en toe ontmoet je iemand die een enorme indruk op je achterlaat.
Gisteren heb ik zo iemand ontmoet.

Ik kende haar al van haar twee blogjes. Al meer dan een jaar lees ik met afgrijzen over haar verschrikkelijke jeugd op haar blog Huismusje en met plezier haar uitgesproken mening op haar blog Troubadoerke.

Als je een blog leest zonder de persoon echt te kennen, dan vorm je in je gedachten een beeld van die persoon zoals je dat met een personage in een boek doet.

Soms valt het mee als je daarna een acteur die rol ziet spelen in een film over het boek, dan denk je:  ja, zo had ik me dat personage voorgesteld of, neeje...zo had ik me hem/haar toch niet voorgesteld.

Maar Huismusje was nu nèt helemaal zoals ik me haar had voorgesteld.

Een imposante, indrukwekkende vrouw. Vrij groot en slank en mooi en wat me vooral opviel waren haar ongelooflijk mooie handen.

Lange, fijne, elegante vingers. Ik stel me nu voor hoe ze dartel over haar PC toetsen springen tijdens het typen en ik zie nu ook de lach op haar gezicht komen als ze dit leest, want ze lacht ook graag en veel.

Zij vindt zichzelf stuurs. Ik vond ze helemaal niet stuurs, maar dat was niet uit haar hoofd te praten.

Sommige mensen met een naar verleden zijn gebroken, en dat zie je eraan, die lopen bijna gebukt onder al het leed dat hen werd aangedaan.

Huismusje niet. Die loopt kaarsrecht, kin vooruit, schouders achteruit en een blik in haar wijze ogen van: “kom maar op als je durft, mij zal je niet klein krijgen, ik heb al teveel meegemaakt!"

Huismusje is een vrouw waarvan je nadien denkt, verdorie zo’n vriendin wil ik er nog gerust bij als ze mij wil toelaten in haar vriendenkring.

Nu hoop ik niet dat jullie denken dat ik de andere personen die ik gisteren ontmoet heb niet als vriend of vriendin wil.  Jazeker, en dat weten zij trouwens ook wel, maar hen had ik al ontmoet en wij zijn inmiddels al vrienden geworden. Myette die er twintig jaar jonger uitziet dan ze is, Caerwyn.... een twee meter lange man die elk vrouwenhart zou kunnen laten smelten.  Paz... daar zijn gewoon geen woorden voor, al bijna dertig jaar mijn lieve vriendin die al het lief en leed in mijn leven deelt en de juiste plaats weet te geven.

We hebben omdat het al zo laat werd echt met moeite een einde moeten maken aan ons babbelmiddag. Paz en Musje liepen richting Rooseveltplaats en zoals je bij Troubadoerke kan lezen, in de gietende regen!

Ik moest afdalen in de catacomben van de Antwerpse metro. Een hele onderneming voor iemand die zwaar geteisterd wordt door claustrofobische aanvallen.

Als je de metro ingaat in het Centraal Station dan is het net of je afdaalt naar het middelpunt van de aarde.

Ik had natuurlijk ook geen tramkaart ...vergeten...net zoals mijn paraplu.

Omdat ik niet veel met de tram rijd wist ik niet goed waar de verkoopautomaten stonden, maar net aan de tramhalte stond er een. Ik stak mijn protonkaart in de daartoe bestemde gleuf, duwde op de juiste knopjes, hoorde achter me de tram stoppen, keek achterom: het was natuurlijk mijn tram. Ik keek in alle mogelijke uitganggleufjes: geen kaart.

De trambestuurder keek in mijn richting, hij wachtte geduldig. Ik wat minder geduldig, ik kreeg al zin om tegen de automaat te stampen en hardop te gillen.

Tussen mijn tanden vloekend stapte ik dan maar de tram op, acht euro lichter en vroeg aan de bestuurder om een ticket en zei hem dat ik van de automaat geen tramkaart had gekregen.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Die lieve schat zei : “’t marcheert precies nie eh madammeke, da gebeurt nog zenne, ‘k zal is efkes gon zien” en stapte tot mijn grote verbazing uit de tram en ging zelf alle toetsen nog eens bewerken maar met hetzelfde resultaat: geen ticket.

We liepen samen terug naar de tram en terwijl babbelde hij lustig verder: “ ja madammeke da’s spijtig, maar da gebeurt hier nog zenne, ’t is nie bij u alleen, ‘k moet nu een briefke schrijven welke automaat het was en dan belde morgen mor nor de lijn en die zulle u dan een nieuw ticket sture en dan zijt ge uw acht euro niet kwijt”.

Met een brede, vriendelijke glimlach overhandigde hij mij het geschreven ticketje en reed toen lustig fluitend verder.

Zeg nu tegen mij nooit meer iets kwaad van de mannen van De Lijn!

Op de Belgiëlei kwam toen de eerste donderslag en de eerste bliksemschicht, en toen gingen de hemelsluizen open en viel de regen met bakken uit de lucht.

Daar zat ik, sandalen, blote voeten, geen jas, geen paraplu...dan maar ventje opgebeld vanop de tram.

De lieve schat stond aan de tramhalte op me te wachten met een grote paraplu en andere schoenen.

Huismusje en Paz, ik neem alles terug wat ik over ventje gezegd heb. Hij is gewoon perfect!

Om te bewijzen dat het niet allemaal tuttefrut is tussen mijn oren probeer ik af en toe nog iets bij te leren; ondermeer door naar interessante programma’s op TV te kijken.

Van dit volgend programma ben ik wel even flink geschrokken en daarom vertel ik jullie er nu wat over.

Indien Canvas het ooit zou uitzenden dan moet je zeker kijken, je zou van minder schrik krijgen als computer analfabeet. We zijn tenslotte senioren nietwaar?  Slecht voor onzen tikker.

Goed, deze week op 14 augustus om 20.30 uur keek ik dus naar BBC1 - Real Story – van Fiona Bruce.

Het programma liet zien wat er met je oude, afgedankte computer gebeurde nadat je er een mooie, nieuwe gekocht had, toen je vond dat een upgrade nodig was.

Velen geven of gooien hun oude PC weg of verkopen ze verder aan een zacht prijsje.

We staan er echter niet bij stil dat er nog altijd heel veel persoonlijke informatie op de harde schijf staat, zelfs na het wissen.

Als we de kapotte PC naar het recyclagepark doen, dan zijn we er van overtuigd dat het zal vernietigd worden nietwaar?

De reportage liet echter het tegendeel zien. Vanuit het recyclagepark ( in Engeland) vertrokken de meeste PC’s per schip naar Nigeria.

Schrik niet,  maar uw bankrekening of die van duizenden andere personen wordt misschien momenteel verkocht in West Africa aan minder dan 20 pond per stuk.

Deze informatie,  met nog zeer veel ander vertrouwelijk materiaal,  staat namelijk nog altijd op de harde schijven van de afgedankte PC’s die naar Nigeria worden geëxporteerd. Deze harde schijven zijn daar heel gemakkelijk te bekomen op tweedehands computer markten.

Per jaar wordt ongeveer 23.000 ton electronische afval, dit zijn ongeveer 750.000 computers, geëxporteerd vanuit Groot Brittannië naar de derde wereldlanden.

Ze belanden daar op computer markten in steden zoals Lagos, Nigeria, waar je tweedehands materiaal uit PC’s vindt uit Engeland en de rest van de wereld.

Het probleem begint natuurlijk pas wanneer een crimineel toegang krijgt tot de informatie die nog op de harde schijf staat.

Eens je computer weg is, is je ‘personal’ computer helemaal niet zo ‘personal’ meer, maar wel toegangeklijk voor een heel ander publiek en dat publiek kan serieuze criminele neigingen hebben. Op één enkele harde schijf kunnen zich duizenden pagina’s heel persoonlijke informatie bevinden.

Om het te bewijzen gingen de reporters van het programma Real Story naar Nigeria en kochten daar op een tweedehands computer markt zeventien hard drives tegen de schappelijke prijs van 15 pond per stuk. Toen schakelden ze een computer deskundige in om de eerste eigenaars van de computers te traceren.

De deskundige vond op de harde schijven adressen, bankrekening nummers, codes, passwoorden, brieven en e-mails die soms heel vertrouwelijk waren en in één geval zelfs veel confidentiële informatie dat betrekking had op het bedrijf van de persoon in kwestie.

Je kan je dan wel voorstellen  dat; indien deze gegevens in de handen van een crimineel vallen, je heel wat narigheid kan krijgen. Bij een geïnterviewde waren er duizenden ponden van zijn bankrekening verdwenen.

Verder traceerde men via de in Nigeria aangekochte oude harde schijf, ene zekere Ted Roberts uit Essex. Hij vertelde aan de reporters dat hij zijn oude PC naar het recyclage park in zijn buurt had gedaan.

Hij was héél ontzet toen hij hoorde welke informatie de computerdeskundige nog van zijn harde schijf had kunnen plukken: ondermeer details over zijn hele familie, zijn auto en zelfs zijn bankrekening nummer en passwoord.
Vriend Ted was heel erg geschrokken toen hij hoorde dat de harddisk door de ploeg in Nigeria was aangekocht.
Ted had namelijk gedacht dat het via het recyclagepark vernietigd zou worden.
Met de teruggevonden gegevens kon de deskundige hem allerlei zaken vertellen over zijn privé leven. Dit stond allemaal op zijn harde schijf.

De gemeente Essex wenste om één of andere reden niet deel te nemen aan het programma via een interview, maar liet wel weten dat hen niets ten laste kon gelegd worden. Zij adviseerden in hun brief iedereen om alle data van hun harde schijf te verwijderen vooraleer ze hun PC weggaven of naar een recyclagepark deden.

Het is dus heel belangrijk dat je ofwel alles heel goed wist van je harde schijf, of hem uit je PC haalt vooraleer je naar het recyclageparkt trekt,  of je PC doorverkoopt of weggeeft.

Wat er hier in België met de afgedankte PC’s op het recyclage park gebeurt weet ik niet, want het programma handelde wel over recyclageparken in Engeland.

Maar toch: een verwittigd mens is er twee waard, dus men raadt aan om alles goed te verwijderen met goede software programma's  zoals ondermeer: McAfee QuickClean, Acronis Drive Cleanser of ISafeguard Freeware.
Je houdt het niet voor mogelijk; maar zelfs dàn is het nog mogelijk om de originele data terug te vinden, maar dan wel enkel door computer experts die werken met heel speciale recovery software programma’s.

Een andere manier om je hard drive leeg te maken is door je PC te her-formatteren en te her-installeren. Dit is al heel technisch en men raadt aan om het slechts te doen indien je echt weet wat je doet!

Maar holà Polà, zelfs indien je dàt doet en je hard drive her-formatteert via het ‘Format’ command, dan nog heb je niet alle data gewist. Neeje!

Enfin, indien je meer wil weten over het her-formatteren van je harde schijf dan vind je handige tips bij Cyberwalker. http://www.cyberwalker.net/faqs/how-tos/reinstall-faq.html

Als je dan nog ongerust bent dat de info op je PC in de verkeerde handen kan vallen, dan kan je nog altijd je hard drive helemaal vernietigen. Je maakt het helemaal Kaput! Je neemt het ding (als je het weet zitten toch ) uit je PC en ofwel verbrand je het snode ding ofwel boor je er zoveel mogelijk gaatjes in zodat het onbruikbaar wordt.

Dit is natuurlijk wel een extreme oplossing en het zou spijtig zijn om je hard drive volledig te vernietigen indien je iemand graag je tweedehands PC zou geven of verkopen.

Je kan nog meer informatie hierover vinden op de hieronder vermelde websites, maar het is wel allemaal in’t Engels.

BBC Webwise: deleting hard drives
http://www.bbc.co.uk/webwise/askbruce/articles/security/cleandrive_3.shtml

Oef....dat was zwaren toebak, maar het kan niet alle dagen feest zijn,  en mijn harde schijf gaat na het zien van dat programma hier niet buiten zonder flink toegetakeld te worden: dat kan ik jullie alvast verzekeren.

Life and Death
Gustav Klimt

Vol spanning zat hij op de dorpel op uitkijk, waar bleef die nana toch....kleinzoon 1 zag me niet aankomen van de andere kant van de straat.
Toen hij omkeek en me zag staan sprong hij met schitterende oogjes en een grote lach op zijn gezichtje recht, vloog op me af en trok me het huis binnen

“Kom nana, rap, ge moet komen kijken naar uw geschenk, het is héééél mooi en we gaan mosselen eten en er zijn lekkere hapjes met zwarte visseneitjes en nog veel andere en dan hebben we nog een hééééél lekker dessert maar dat ga ik niet verklappen maar lust ge koekjes die kattetongen heten en lust ge koffie en alcohol, maar ik ga niet verklappen wat het is...”

Hij ratelde aan één stuk door. Ik kreeg amper de tijd om schoondochter in de vlucht een kus en een bloemeke te geven, kleinzoon 2 op te pakken en op mijn heup mee binnen te dragen terwijl ik van hem ook een wurgende knuffel en een prachtige slobberkus in mijn nek kreeg.

Zoon 1 stond in de keuken te kokerellen, de tafel stond prachtig gedekt voor het feest dat ze me gaven voor moederdag.

Kleinzoon 1 wist niet wat hij eerst wou doen, me zijn geschenk geven of me zijn computerkunsten tonen.
Hij opteerde voor het geschenk.
Dansend van het ene beentje op het andere keek hij toe terwijl ik de zelfgemaakte doos opendeed.
Een prachtige gouden doos, stijl pralinedoos, artistiek her en der beplakt met glitterende stickers. Kleinzoon 1 houdt van goud en glitter en alles wat blinkt.
“Allez nana, doe open en kijk!”
Ik kon het niet snel genoeg openmaken. In de doos zaten, in goud en zilverpapier verpakte, zelfgemaakte chocolaatjes.
Ik denk dat mijn “ooohhhhs en aaaahhhs en wowwws” voldoende waren om hen allebei gelukkig te maken, want beide kleinzoontjes keken elkaar met voldoening aan.

“Emme zelluf gemaakt” zijn kleinzoon 2 terwijl hij zijn tongetje al verleidelijk liet glijden over één van de chocolade teddybeertjes.
“nana ook ééntje emme?” vroeg hij, maar ik zei dat ik ze voor later zou houden want er stonden nog veel andere lekkere dingetjes te wachten.
“Kom nana, kom kijken naar de computer want ik kan al tot 4 op Blokken!” zei kleinzoon 1 terwijl hij me richting computer trok.
Toen bedacht hij zich en drukte eerst op Google Earth en keek toen de aardbol op het scherm verscheen achterom, om te zien of ik wel voldoende geïmponeerd was.
Blokken zou ook nog even moeten wachten tot ik een filmpje had bekeken met dat vreselijk kikkertje met een helm op,  dat een tijdje geleden overal te horen was.
Bij de kleinzoontjes was de kikker dé grote hit van de dag.
Ze lagen allebei in een deuk van ’t lachen en speelden het filmpje keer op keer terug.

Zoon 1 riep vanuit de keuken dat hij nog gek ging worden van dat vreselijk muziekje, waarop ik antwoordde dat ik zijn punk periode met bijhorende muziek nog helemaal niet vergeten ben.

’t Was een prachtige dag, zo eentje dat je weer doet beseffen hoe gelukkig je bent als je zo’n schatten van kinderen en schoonkinderen hebt. Soms vraag ik me af waar ik het verdiend heb.

Zoon 2 en familie was aan zee en had getelefoneerd.
Hun moederdag was minder goed verlopen.
Vanuit het rusthuis hadden ze die ochtend bericht gekregen dat moeke, 93 jaar oud,  na het ontbijt gewoon plots, zachtjes uit het leven was geglipt....niet ziek....zonder pijn...

Voor moeke zelf een zoete dood, maar moederdag zal voor mijn schoondochter en haar mama vanaf nu wel spijtig genoeg bitterzoet zijn.

Tegen wil en dank word ik hier vastgehouden in een caravan aan zee. Ik ben al dermate claustrofobisch dat ik er uitslag van krijg.

De afspraak was nochtans dat we terug naar huis zouden gaan bij slecht weer.

Ik zal bij Wikepedia eens de definitie van ‘slecht weer’ moeten opzoeken. Wat voor mij blijkbaar slecht is, geldt niet voor mijn ventje.

Toch verbaast het me, want meestal krijgt hij pas een gelukkige blik op zijn gezicht vanaf een temperatuur van om en bij de dertig graden celcius.

Ik vermoed dat zijn zuinige aard hier meespeelt. We tellen hier per jaar een aanzienlijk bedrag neer om onze caravan op dit kleine lapje aarde neer te poten en ventje vindt dat we dit bedrag tenvolle moeten benutten.

Vorig jaar was het zo’n slechte zomer dat we er dik onze broek aan gescheurd hebben. Dit jaar daarentegen was juli zo goed dat iedereen gelukkig was. Augustus doet nu flink haar best om al het goede van juli teniet te doen. Regen, stormwind, vannacht zelfs onweer. Het kan niet op.

Deze morgen stond ik op en dacht: foert, gedaan, seffens inpakken en wegwezen, met of zonder ventje. Toen trok ik de blaffetuurkes in de caravan omhoog en ons Laura (de zon) scheen in al haar glorie met enkel hier en daar een mooi wit wolkje dat voorbij dreef in de hemelsblauwe lucht.

Elk argument om ventje voor zijn voeten te gooien om huiswaarts te keren viel letterlijk naast het water. Ik had me vannacht anders goed voorbereid bij elke donderslag en de kletterende regen op het dak.

Het nadeel van slecht weer op een camping is ook dat iedereen in zijn slakkenhuisje kruipt en je haast niemand ziet. Ik heb volk nodig. Zet me niet in het midden van een bos want ik word gek. Een weekend in de ardennen gaat nog, maar een week en ze kunnen me afvoeren in een geel wagentje. Gisteren zijn we van pure verveling in Brugge gaan wandelen.

Ik heb er nooit om gelogen dat ik niet graag wegga. Zie maar boven links bij de beschrijving van mijn persoontje: ‘ik ga niet graag op reis maar….’ Enz.

Ik had het eigenlijk van in het begin moeten weten. Ventje was al naar Canada geëmigreerd toen hij vooraan in de twintig was. Ik heb hem ontmoet toen hij even terug in België zijn ouders bezocht. Toen al wou hij dat ik samen met hem naar Canada zou trekken.

De meeste mensen zijn ook tevreden met af en toe een tiental dagen vakantie, maar mijn ventje niet…..al sinds we getrouwd zijn wil hij minstens een maand aan een stuk weg. Hij beweert dat het een week duurt om het gevoel te krijgen dat je op vakantie bent, de rest is dan vakantie, min de periode die je nodig hebt om terug naar huis te gaan.

Wij passen op dat gebied totaal niet bij elkaar. Tien dagen en dan nog liefst in een luxe hotel lekker verwend worden, dat is voor mij pas vakantie.

Maanden rondtrekken met een rugzak en een tent of caravan daarentegen grenst aan foltering.

Ventje en ik zitten dus al van in het begin met een Catch 22 situatie, in feite zijn noch hij, noch ik, ooit volledig tevreden van een vakantie teruggekomen.

Dit jaar had het kunnen lukken na de prachtige julimaand, maar nu zijn we weer een brug te ver gegaan met augustus.

Trop is teveel zei Van den Boeynants en hij had groot gelijk.

Nu sta ik natuurlijk voor de keuze: ofwel zeg ik aan ventje: “genoeg, ik wil naar huis of ik ga gillen” en dan valt hij voor de volgende twee weken over zijn onderlip.

Ofwel zwijg ik en blijven we hier tot ik echt ontplof en loop ik de hele tijd op mijn tenen van de zenuwen.

Meestal gebeurt het laatste omdat ik een vreselijke hekel aan ruzie heb en altijd iedereen tevreden wil stellen.

Dit laatste begin ik hoe langer hoe meer een vreselijk hinderlijke eigenschap te vinden. Het heeft lang geduurd maar ik ben er nu van overtuigd dat ge nooit iedereen tevreden kunt stellen en dat iedereen gelukkiger is al je zelf gelukkig en tevreden bent.

Jullie weten dat ik mijn moeder ontzettend liefhad maar ze heeft me wel die verschrikkelijke eigenschap aangeleerd: het martelaarschap. Volgens haar hoorde dat nu éénmaal bij het vrouw zijn. Bullshit. (sorry mam).

Bon, ik bijt nog even door omdat ik blauwe lucht en zon zie. We zullen zien wat morgen brengt. Ik weet het natuurlijk: ventje zal zeggen: “maar shoeke ’t is de moeite niet dat we overhuis gaan, zondag moeten we naar mijn broer in Oostende, dan blijven we toch beter hier.” Hij bedoelt natuurlijk dat we van hieruit sneller in Oostende zijn, maar voor de GPS periode was ik altijd de navigator in de auto. Van Antwerpen naar Oostende of van hier naar Oostende duurt ongeveer even lang.

Gelukkig moeten we woensdag thuis zijn, dat staat vast. Als ik mijn schoondochter en zoon 1 zie ga ik hun een extra dikke kus geven omdat ze ons uitgenodigd hebben voor moederdag.

Een prachtig excuus om meteen een einde te maken aan deze eindeloze vakantie (sic)…..

Groetjes van Bojako met een zware aanval van heimwee en claustrofobie.

Ik begin me stilaan meer en meer een zigeuner te voelen. Na een weekje thuis en een –bijna mislukt – weekendje Amsterdam, zijn we terug in de caravan aan de Hollandse Rivièra…alhoewel….van Rivièra is er momenteel niets te bespeuren. Een echt Hollandse zomer hebben we nu.

We kwamen vooral omdat de twee kleinzoontjes moesten opgevangen worden en omdat ze al heel lang vroegen om naar de zee en de caravan te komen.

De eerste dag was het koud en winderig maar we moesten en zouden naar de zee en het strand, leg maar even uit aan een drie en vijfjarige dat het geen ideaal strandweer is. Hun logica zegt: we zijn aan zee, daar is water, daar is zand, daar moeten we naartoe.

Warmpjes aangekleed trokken we de duinen over, regen en wind trotserend, allemaal voor die klein mannen. Kleinzoon van drie proberen we nog aan te leren dat hij niet mag weglopen en bij ons moet blijven en het lukte hem tot aan de eerste duin en toe schoot hij weg als een raket.

Wij de twee krakende oudjes er zo snel mogelijk achteraan, maar niet snel genoeg want daar zat hij, op het zand, helemaal uitgekleed tot op zijn onderbroek en dat bij regen en windkracht 6. Zijn gezichtje betrok helemaal toen we al zijn spulletjes terug aantrokken en hij besefte dat in zee zwemmen er voor vandaag niet inzat.

Verderop was een van de zeldzame strandcafé’s en we gingen daar naartoe. Daar konden ventje en ik nog tamelijk droog onder een grote parasol zitten en iets drinken en konden de kinderen zich een beetje vermaken op het strand.

De uitbater van dat bewust strandcafé is ons niet bekend om zijn vriendelijke, vrolijke gastvrijheid, maar om zijn excentrieke manier van handel drijven. We herinnerden ons nog vorig jaar toen hij ruzie had met iemand van zijn personeel en briesend en woedend iedereen buiten zette, ook de stamgasten.

Dit jaar hadden we meer geluk. We kregen iets te drinken, de kinderen hebben toch een tijdje kunnen spelen op het omliggend strand en een ijsje eten en toen was het voor de uitbater weer wel geweest. Zijn portie vriendelijkheid voor die dag was weer opgebruikt. Andere strandwandelaars wilden zich ook op het terras neerzetten om iets te bestellen maar voor hun achterwerk de stoel raakte stond hij daar en zei stuurs: “sorry, ik sluit de boel. Veel te rot weer en dat kost me meer aan personeel dan aan inkomen, ik sluit nu, jullie moeten weg…” het was ongeveer drie à vier uur ’s middags. Tegen ons was hij nog vrij vriendelijk, want hij stond ons nog even toe om ons drankje uit te drinken maar begon toch overal de parasols en de stoelen weg te nemen. Ook de parasol van onze tafel. Een duidelijker hint hadden we niet nodig.

“En ze voorspellen voor morgen en overmorgen nog veel slechter pokkenweer” mompelde hij kwaad, terwijl hij weer met een stoel smeet.

Ik vroeg me al ongerust af wat ik dan de volgende dag met twee kleine, avontuurlijke, levendige jongentjes zou moeten doen in de beperkte omgeving van een caravan. Het zijn geen rustige spelers. Ze willen buiten en ze willen bewegen.

Ik was mijn engelbewaarder vergeten: de volgende dag scheen de zon flink tussen de wolken door, de temperatuur was redelijk, we konden buiten, we konden zelfs naar het strand. Het was in feite een doorsnee Belgisch/Hollandse zomerdag. Normaal gezien sleur je dan zo’n enorm windzeil mee naar het strand en een paar dekens en je kan er een hele middag blijven zitten. Het nadeel is echter dat zo’n klein gastjes niet uit de wind blijven zitten om te spelen. Dus we beperkten ons tot het minimum om mee te zeulen en ze hebben toch in T shirt een fort kunnen bouwen, de zee in hun fort zien stromen, een beetje tegen de kleine aankomende golfjes kunnen springen, schelpen geraapt…..meer hadden ze niet nodig om gelukkig te zijn.

Bomma en Bompa zaten verkleumd maar gelukkig toe te kijken. Bomma zat te knikkebollen want kleinzoon van drie had die nacht bij haar geslapen. Hij sliep als een roosje, maar ’t is een wroeterke. Wroeterke is nog zacht uitgedrukt, hij gaat rond en rond als een kleine windmolen en…hij moet je in zijn nabijheid voelen. Zijn handje tast voortdurend naar mijn hand en dan eens hij die vindt en een vinger kan vasthouden, slaat hij weer een diepe, voldane zucht, sabbert nog eens flink aan zijn tutterke die hij nu enkel nog krijgt om te gaan slapen.

Kleinzoon van vijf sliep in het andere bed bij Bompa. Veiligheidshalve nog een pamperbroekje aan want hij heeft soms nog een nachtelijk ongelukje. Heel verontwaardigd want : “ik begrijp niet waarom ik die stomme pamper nog aan moet Bompa, ik ben al lang droog hoor, ik ben al vijf jaar.” De volgende ochtend was hij zo fier als een gieter toen hij heel macho zijn droge pamperbroekje uitdeed en onder onze neus duwde en zei: “zie je wel, helemaal droog, ik had toch gezegd dat ik het niet moest aandoen.”

Ik zei dat ik het aan zijn mama zou vertellen en dat het zeker honderd goei punten zou opleveren. Dat troostte hem toch een beetje.

Rond zes uur kwamen mama en papa hen halen. We hebben allemaal nog lekker samen buiten kunnen picknicken voor ze vertrokken. Pyjama’s aangedaan en klaargemaakt voor de nacht zodat mama en papa ze nog enkel moesten in bed leggen bij thuiskomt.

Vanmorgen werden we wakker en we hoorden de regen hevig tokkelen op de caravan, het ziet er naar uit dat het voor een hele dag zal zijn.

Gelukkig dat het gisteren goed was. Bedankt lieve Engelbewaarder.

Vandaag ga ik dan terug naar de hotspot pla ats met mijn laptopje om te zien of mijn abonnement nog loopt en dan kan ik eens lezen hoe het bij mijn blogvrienden is.

Dat zijn dan weer de leuke kanten van een regendag, je voelt je niet schuldig als je een paar uur achter je PC zit.

Het is lang geleden maar hier schrijft weer ventje. Sorry mensen maar af en toe moet ik ook iets kwijt.  Zij schrijft altijd over mij en mijn gebreken, maar nu is het efkes mijnen toer.

Ons madam heeft nog last van haar experiment met een Amsterdamse speeskeek.

Nu ben ik al meer dan veertig jaar bij dat vrouwmens en elke keer slaagt ze erin om  weer met iets nieuws op de proppen te komen.

Speeskeek nondedju,  en dat op haar leeftijd, alsof ze nog niet zot genoeg doet  !?

Ik zei nog, ‘blijft eraf, ge hebt al zo lelijk gedaan toen ge moest stoppen met sigaretten, wat gaat dat zijn als ge moet afkicken van drugs?’ maar denkt ge dat ze naar mij luisterde?
Dag Jan.... ik kon evengoed tegen mezelf praten.

En dit alles gewoon omdat haar nicht in Hongkong vast zat door een cyloon.

De nicht zat nog in Hongkong en wij op hotel in Amsterdam.

Wat doet een mens in Amsterdam als er geen nicht komt opdagen? Een normaal mens gaat bootje varen op de grachten. Een normaal mens gaat zien als het gay-parade is in Amsterdam op de grachten. Een normaal mens gaat kijken naar musea.
Maar nee....ons madam wou weer iets nieuws doen.
Water had ze al genoeg gezien deze zomer zei ze, veel zee, veel zwembad, nu wou ze eens wat anders. Koffieshops en speeskeeks.
Allemaal omdat ze dat in haar jongen tijd niet heeft mogen of kunnen doen.

Ik kreeg haar niet aan haar verstand dat deftige, serieuze vrouwen zo’n dingen niet deden en nu ook nog altijd niet doen.
Ze is nu tenslotte op een leeftijd gekomen dat ze moet koken en breien en rusten en den hof doen en nog van die vrouwendinges waar een man geen verstand van heeft.

Maar nee....mijn madam wil speeskeek:  en waarom? 
Omdat ze nog nooit van haar leven zwaarder drugs heeft genomen dan aspirine, alcohol, een sigaret en een sigaar,  en af en toe een valium als mijn moeder op bezoek komt wou ze nu eens weten wat echte drugs waren, dan kon ze meeklappen met de jeugd zei ze. Ha! en nog eens Ha!

Echte drugs, precies of al de rest geen drugs zijn. Ik zei haar nog:
“mens er gaat niets boven een goei Duvel of drie, vier...” maar wou ze luisteren naar mijn goede raad?
Nee, ons madam had van koffieshops gehoord in Amsterdam en van speeskeeks. 't Was precies een plaat dat zot draaide.

En zeggen dat ze indertijd zo hard tegen onze twee zonen gezaagd heeft toen die begonnen uit te gaan. Ik hoor ze nog altijd klagen:
“shoeke, shoeke toch.... ze zullen toch geen drugs gebruiken zeker!”
 en ikke ze maar troosten.

Nu zal ik er mijn hand niet voor in’t vuur steken dat die twee gasten van ons eens niet met een en ander geëxperimenteerd hebben, maar experimenteren moet ge doen als ge jong zijt, toch niet als ge bomma van vier kleinkinderen zijt, ik vraag u...wat volgt er nog?

Ze beweert dat ze alles wat ze nog niet gedaan heeft nog wil doen voor ze doodvalt.

Als ze nog veel van die speeskeeks eet zal het niet lang meer duren, er komt nog altijd geen zinnig woord uit en het is al van eergisteren geleden. 
Ge hadt ze gisteren moeten bezig zien in ons hotel, vreselijk, ik wist niet waar kruipen toen de dat juffrouwke van achter de receptie trok en begon op dat kind haar computer te tokkelen:  ze wou per sé de blogs lezen, zo stond ze daar de hele tijd te jengelen!
Twee garçons waren er nodig om me te helpen haar in de lift te krijgen.  In de lift stond een arabische mevrouw in vol ornaat en toen begon ze een buikendans te dansen en terwijl was ze aan't zingen:
"in de Sahara, in nen grote bak met zand, zat ne Maradjah met ne lolly in zijn hand ... en maar zuiiiiigggeeeennnn....."  beschaamd dat ik was, al goed dat die Arabische mevrouw er niets van verstond.


Ik heb ze daarstraks nog giechelend in ons bed gesmeten toen we thuiskwamen, want ik zou niet willen dat ons jongens ze zo te zien kregen. Hun bloedeigen moeder in zo'n toestand.

Zo’n vrouw in brandweerhouding over mijn schouder de trap op dragen, ik ben er dedju nog altijd kapot van. Wacht tot ik haar morgen mijn hoge bloeddruk resultaat van daarstraks laat zien als ze uit haar roes komt, ze zal nogal verschieten.
’t Is goed om een attack te krijgen. Wat ga ik nog allemaal meemaken?

Nu spreekt ze al van volgend jaar naar een naturistenkamp op vakantie te gaan. Maar enfin toch, en dat op onze leeftijd.
Bij mij zit en hangt alles nog een beetje respectabel op de juiste plaats, maar ik zie haar graag, dat is het niet, maar als ik eerlijk moet zijn:
ons madam is een beetje hier en daar uit haar voegen gegroeid.

Dertig jaar geleden, voor de kinderen, stond alles bij haar ook nog ongeveer op de juiste plaats, maar de zwaartekracht heeft hier en daar zijn tol geëist en alles zo’n beetje naar beneden getrokken, een beetje veel zelfs.

Zij kan er natuurlijk niets aan doen en ik ga mijn leven niet riskeren door haar te zeggen dat ze dan beter een volledig vleeskleurig korset zou moeten aantrekken.

Wat een man toch allemaal moet verbijten voor wat peis en vree in zijn huis.
Nu denkt ge toch dat die vrouwen tegen de zestig eindelijk een beetje normaal zullen beginnen doen, maar nu begint die van ons nog erger te flippen. Zou dat nu met al de vrouwen van die leeftijd zijn?  Ik zie ze altijd wel zitten konkelfoezen met haar vriendinnen en als ik eraan kom dan valt de conversatie altijd stil, da's toch verdacht hé?   Ik denk dat ze elkaar opsteken.

’t Is hetzelfde met deze computer. Ik kan nu eindelijk weer eens schrijven omdat zij uitgeteld ligt bellekes te blazen op bed, afgewisseld met piepsnurkskes.

Ik vraag me af wat ze hier altijd op die blogs van seniorennet zit te doen.
Moet ik nu ongerust worden of niet.

Ik hoorde een tijdje terug van een maat van mij op café vertellen dat zijn vrouw na 32 jaar huwelijk het was afgebold met ene van de chat. Ik weet nog niet wat de chat is, als ik het vind moet ik misschien daar eens gaan kijken wat ze aanvangt en met wie. 
Maar mijne maat zei: "pas op jongen....die chat da's voor niks goed!"
en die heeft me natuurlijk nu ongerust gemaakt.

Af en toe zoals nu kom ik eens op haar blog lezen en ik zie daar bij de reakties altijd dezelfde namen terugkomen....veel vrouwennamen, dat is o.k, maar ik zie ook veel mannen namen erop staan en altijd dezelfde! Miljaarde, miljaarde....

Speeskeeks....blog, chatten, en binnenkort wil ze gaan swingen.
Ze sprak vandaag al giechelen over swingen, ik hoop dat ze er dansen mee bedoelt en niet dat ander soort swingen.

De eerbare moeder van mijn zonen krijgt het oud zot!
Ik hoop dat er pillekes voor zijn.
Volgende week moet ik naar onzen doktoor voor een prostaat onderzoek, ik zal hem eens vragen of er iets is dat ik in haar koffie kan doen zodat ze terug gewoon, normaal zot doet, dat was al erg genoeg.

En nu ga ik ook slapen, tenminste als het mogelijk is want ze is nu al slapend aan’t zingen!

Vrouwen!....

geschreven door ventje van Bojako

Ventje wou vanmiddag absoluut naar de braderij in onze winkelstraat en ik...wie ben ik om hem tegen te spreken...ik ging dus maar mee. Ik heb er een prachtig paar schoenen aan overgehouden.

In feite had ik geen tijd om te gaan winkelen, want ik moest mij valieske nog pakken voor twee dagen verblijf in Amsterdam.

Mijn nicht uit Australië passeert daar even op doortocht van een Scandinavische reis.

Om haar nog even te zien besloten we om ook in hetzelfde hotel te boeken waar zij twee dagen logeerde, dan hadden we tenminste één ontbijt en één dagje tijd om bijgepraat te geraken.

Op de braderij plots telefoon: broer 1 die meeging naar Amsterdam – neef van diezelfde nicht natuurlijk! “ Zusterlief, ’t is naar de kloosterstraat, ik heb net een telefoontje gehad van nicht en ze zit vast in Hong Kong want er is een cycloon en ze kunnen niet vertrekken!”.

Akkerdjie... akkerdjie... , het leven loopt toch nooit zoals gepland.

Ik had net alles in orde gebracht met zoon 1 voor de verzorging van onze 16 jaar oude hond.

“t is betaald, dus we gaan, nicht of geen nicht” zei ventje kordaat, een man van weinig woorden maar heel doortastend als het er op aan komt.

“OK” , antwoordde ik, een heel volgzame, brave vrouw met nog minder woorden. "Dan gaan we in Amsterdam maar eens een ‘spacecake’ proeven, nog nooit gedaan en een mens moet alles één keer gedaan hebben in zijn leven nietwaar?!"

Zoon 1, die in de buurt was,  bekeek ons met een rare blik, hij weet nooit of ik iets meen of niet, en we kregen een korte maar duidelijke info over de schadelijke nadelen van druggebruik. Van een omgekeerde wereld gesproken!

Alsof ik, la mama, het ooit zou durven...hahaha....één drankje teveel en ik ben al tot alles in staat, laat staan met drugs, wie weet wat ik dan ooit zou aanvangen? Bloednuchter sta ik al op een tafel te zingen.

Enfin, twee Gordon’s, (we waren schoonma en haar vriendin tegengekomen in de parochiezaal) - een nieuw paar schoenen en een Tapa’s maaltijd later,  kregen we terug telefoon van broer 1.

“’t is OK, ze is met Virgin kunnen vertrekken en ze zal op tijd in Amsterdam zijn” zei hij en ik dacht – ‘verdorie, daar gaat mijn allereerste drugsexperiment....’

Nee hoor, grapje, ik ben heel blij dat ik nicht uit Australië nog eens ga ontmoeten, het is weer een paar jaartjes geleden en we hebben heel wat bij te praten alhoewel we elkaar regelmatig op de chat zien en spreken.

Mijn Tapa’s en Rioja en Caragillio – of hoe je het ook schrijft – beginnen zich nu wel zo’n beetje te wreken.

't is tijd om in mijn relax te gaan hangen/liggen en kijken of er iets op TV is dat me kan wakker houden.

Mijn valiesje inpakken zal voor morgenvroeg zijn want dat zie ik nu echt niet meer zitten hoor.

‘k zie jullie allen terug na Amsterdamned......bij leven en welzijn en spacecake.....

toedeloekes ..... hic....

De zon is even weg, de temperatuur is wat gedaald, mijn hersenen werken terug op hun normaal vrij laag pitje.

Na een overdosis zon en hitte wordt het terug tijd om te beseffen dat het hier de categorie dagboek en bedenkingen is.

Na de frivole vorige stukjes hiervoor moet er nu even terug iets serieus geschreven worden zodat ik mezelf terug recht in de ogen kan kijken ’s morgens in de spiegel.

Als ik ’s nachts in mijn bed lig en niet kan slapen dan zet ik steeds mijn groot wit cinema scherm aan, nestel me in gedachten in een comfortabele relax stoel en zet mijn verstand op nul.

Verbazend wat je dan allemaal terug voor je ziet flitsen op je geheugenscherm.

Vannacht was het een heel klein jongentje, tweede kleuterklas in de parochiale school.

Ik bracht mijn zoontje tussen de middag terug naar school en zag het kind daar beteuterd staan,  zijn handje gekneld in die van een vrouw. De vrouw was aan het praten met juffrouw Maria, kleuterjuf van het tweede kleuterklasje, kindjes van drie, vier jaar oud, mijn zoontje zat ook in haar klas.

Waarom viel hij me onmiddellijk op tussen de massa andere spelende, joelende kindjes?

Omdat hij heel droevig naar de grond keek, de traantjes druppelden op zijn wangen en vooral omdat om zijn schouders, over zijn jasje heen een wit lakentje was gebonden.

Eerst dacht ik dat hij Zorro speelde of Batman en het lakentje daarom als een cape om zijn nekje had gebonden, mijn zoontjes deden dat ook.

Maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een wat oudere dame was die zijn handje vastklemde in de hare.

Ik wou ook iets vragen aan de juffrouw maar wachtte netjes mijn beurt af vanop een korte afstand daardoor hoorde ik hen duidelijk spreken.

“Hier juffra, hier is de stoute jongen, op zijn leeftijd nog in zijn bed pissen, foei....hij moet van mij als straf de rest van de dag dit lakentje om zijn rug houden!”.

Toen pas merkte ik de grote, ronde, inmiddels opgedroogde, urinevlek op het lakentje.

Mijn mond viel open van verbazing, we waren toen toch eind jaren zeventig, niet meer in de middeleeuwen.

De vrouw die het kindje bij de hand hield was duidelijk te oud om de moeder te zijn, ik veronderstel dus dat ze de grootmoeder was of een oudere familielid, wat voor mij de hele zaak nog erger maakte indien zo iets nog erger te maken is.

Ik wachtte gespannen af hoe juffrouw Maria zou reageren. Ik was ervan overtuigd dat zij als goed opgeleide kleuterjuf nu aan die boze heks zou uitleggen dat zo iets helemaal niet kon in een beschaafde wereld en dat dit het kind voor de rest van zijn leven een trauma zou opleveren.

Zelfs ik als leek wist dit en ik heb geen psychologie gestudeerd.

Maar nee, juffrouw Maria was niet bestand tegen de verbale bittere galspuwende grootmoeder en knikte enkel maar braafjes en mompelde tot mijn grote verbazing: “ goed mevrouw, ik zal ervoor zorgen dat hij het aanhoudt! “ en tegen het jongetje zei ze toen: “ flinke, grote jongens (tweede kleuterklas) doen niet meer in hun bed hé, vanaf nu zult ge het wel niet meer doen!”

Ik begreep op dat moment pas de uitdrukking : aan de grond genageld staan.... daar stond ik, gewoon aan de grond vastgenageld, mijn zoontje zat bij deze feeks in de klas. Ik voelde razernij en frustratie in me opwellen.

Maar weten jullie op wie ik nu na al die jaren nog het meest boos op ben?

Op mezelf !

Ik ben zonder in te grijpen gewoon volkomen over mijn toeren razend weggelopen, me ondertussen afvragend hoe iemand een kind zo iets kon aandoen. Hoe een kleuterjuf zo iets kon laten betijen.

Had ik toen maar de durf en het zelfvertrouwen gehad dat ik nu heb, elke keer ik eraan terugdenk overlaad ik mezelf met verwijten dat ik toen niet gereageerd en ingegrepen heb.

Met mijn levenswijsheid en zelfvertrouwen van nu en met ‘hindsight’ zou ik dat lakentje van de rug van het kind getrokken hebben.

Indien de grootmoeder zou getracht hebben om me tegen te houden, dan zou ik dreigen dat ik haar ging aangeven voor kindermishandeling, dreigen? Ik zou het doen, dat weet ik nu zeker.

Maar ik heb het niet gedaan en voor de rest van mijn leven zal ik mijn schuldig verzuim moeten meedragen.

Zoals je ziet, als ik me ’s nachts installeer voor mijn cinema scherm dan zijn het die zaken die weer voor mijn netvlies verschijnen.

De schaamte komt dan ook steeds weer terug opzetten. Elke keer weer vraag ik me af hoe het nu met dat jongentje is. Had ik maar iets gedaan, éénder wat.....

Juffrouw Maria heb ik daarna nooit meer recht in de ogen kunnen kijken.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ook zij nog regelmatig nachtmerries krijgt van haar nalatig gedrag, net zoals ik. Voor zo iets verdienen we een straf al is het maar een steeds weerkerende nachtmerrie en een levenslang schuldgevoel.

Soms vraag ik me af wat ik zou veranderen indien ik mijn leven zou kunnen overdoen:

Dit zou dan toch één ding zijn dat ik zeker zou rechtzetten.

Bij deze bied ik dat jongentje – hij moet nu een dertiger zijn – mijn oprechte excuses aan.

Ik had moeten ingrijpen ventje! Sorry.........duizendmaal sorry......

Mijn hersenen zijn nu bijna gekookt denk ik, nu moet ik oppassen wat ik hier zeg,  want ik lees dat Kamiel graag hersenen eet, bjeuch...  maar het zullen niet enkel mijn hersenen zijn die momenteel koken met dit weer vermoed ik.

Om even  verder een organische afdaling in mijn lichaam te maken; 
ik snap niet dat ik nog last kan hebben van water retentie, gezien de emmers transpiratie die ik al geproduceerd heb deze week. Toch zijn mijn vingers tegen de middag net gezwollen worstjes.
Ik drink in de loop van de voormiddag op zijn minst een volledige koffiepot op mijn eentje leeg, verder drink ik braafjes mijn twee liter water zoals aangemoedigd door iedere weerman/vrouw op TV, daarenboven nog af en toe een ander drankje extra, zoals jullie al konden lezen. en toch moet ik maar heel weinig plassen.
De gedachte dat ik mijn urine eruit ‘zweet’ vind ik vrij vies, maar er is geen andere verklaring.

Nu bijna alle algen verdwenen zijn uit mijn zwembadje via de filter en het water weer een azuurblauwe kleur gekregen heeft (het blauw is natuurlijk de plastic bekleding maar het oogt heel mooi) zijn er al veel meer amateurs geweest om te zwemmen de laatste dagen.
Enkel op de bodem lag nog een hardnekkig laagje algen maar ventje heeft neef 1 toen die gisterenmorgend even langs kwam, in het zwembad gezet, hem een soortement stofzuiger in de hand gedrukt en gezegd dat hij zich héél traag maar zuigend (de stofzuiger natuurlijk) door het zwembad moest voortbewegen.
Neef 1 is bijna twee meter lang, dus die zag het wel zitten.
Hij moest eerst wel voor zijn peter de stofzuiger aan de praat krijgen – neef 1 kan zo wat alles op electronisch gebied.
Ventje weigert nog steeds pertinent om zelfs met zijn grote teen in het water te komen. Indien neef 1 niet was komen opdagen had hij mij waarschijnlijk weer met de stofzuiger in het water gekieperd en langs de wal bevelen staan roepen in welke richting ik de zuiger moest bewegen.
Ik zou met mijn weelderig lichaam en korte beentjes natuurlijk wel flink wat meer baren veroorzaakt hebben dan lange, smalle neef 1, en de algen zouden dan niet langer netjes braaf op de bodem blijven liggen hebben.

Enfin, om een lang verhaal weer heel kort te maken.
Tegen de middag waren de meeste resterende bodem algen opgezogen en verwijderd en kon ik eindelijk, nadat ventje schoonma was gaan halen om bij ons in de tuin de zitten, met kleinzoon 1 en 2 het water in.

Schoonma vond het wel niet zo beleefd dat wij alle drie daar paraat stonden te wachten in onze zwemkledij tot ze aankwam en dan onmiddellijk na de beleefdheidskus het water ingingen.
Mijn humeur is zo’n beetje zoals een barometer, hoe warmer het wordt hoe nijdiger ik word.
Normaal gezien ben ik heel braaf, lief, meegaand en flegmatiek, maar eens de zweetdruppels op mijn neus staan word ik een vrij chagrijnig pokkewijf, al zeg ik het zelf.
Het chagrijn verdwijnt bijna onmiddellijk bij de daling van mijn lichaamstemperatuur.
Dus....ik stapte gisteren vrij chagrijnig het zwembad in, gaf ventje chagrijnig naar zijn voeten toen hij  kleinzoon 2 aangaf en dit slechts met één beentje in de zwemband, het kind was bijna gecastreerd.

Schoonma stond erop toe te zien en zei onmiddellijk in verdediging van haar baby (ventje dus): “du must nie kwoad saain oep die Bobby (zij geeft mijn ventje altijd een hondennaam) du must die klaaine koed oanpakke!”
Nu wordt van ventje enkel verwacht dat hij me bij de kindjes helpt met zwembandjes aandoen en helpen aanpakken wanneer ze in of uit het water willen.
Gelukkig was ik ondertussen al een klein beetje afgekoeld en mijn chagrijn gehalte was al een paar graden gedaald,  dus ik siste naar ventje tussen mijn opeengeklemde tanden in ’t engels omdat schoonma dat niet begrijpt - heel onbeleefd, ik geef het volmondig toe - :
“ give that woman a chair, plonk her on it, give her something to drink, shove a sigaret in her cakehole and get her as far away from me as you can and also as quick as you can before I murder you both!”. (vertaling te verkrijgen op aanvraag)
Ik zei het al, mijn chagrijn level was al vrij normaal.

Ventje weet dat hij op zo’n momenten best niets zegt,  want dat hij anders het zwembad met pure, onbeheerste force ingetrokken wordt en dan hoogstwaarschijnlijk een verdrinkingsdood kan verwachten.

Hij haaste zich om schoonma vrij ver van ons vandaan te installeren zoals bevolen.
“Is schoën... du vrogst maai oep bezuk en got dan zwemme met die kinderen” riep ze nog van ver.
Ik riep terug : “’k heb nog een zwempak ma, moet ge het hebben? Kom er gerust mee in,  dan koelt ge wat af!”
Ze keek me aan met een dodende blik – denk ik toch – wat ze droeg nog heel donkere brilleglazen vanwege de onlangs uitgevoerde staar operaties.
Op klaagtoon zei ze tegen ventje: “Bobby, maaine fusse zaain ielemol gezwolle”.

Terwijl ik ondertussen fungeerde als trekkende speedboot voor kleinzoon 2 riep ik inmiddels al vrij goed gehumeurd: “pakt een voetbaddeke shoeke, doet er goed fris water in, en zet uw ma haar voeten erin” wat dan ook prompt gebeurde, ik riep hem nog achterna: “en brengt voor mij een goe fris glas witte wijn,  want ik voel dat ik het ga nodig hebben vandaag!”...

Schoonma zat even later in de schaduw van de appelboom naast de afrijs en de zandbak op een stoel met haar voeten in een badje met fris water, lekker aan een stinkstokje te trekken en naar ons te kijken.
 
Omdat ik een goede gastvrouw wou zijn probeerde ik tussen speedboot, walvis en krokodil spelen met de kleinzonen in, af en toe over de kant van het zwembad een gesprek met schoonma te voeren.
 
“Ich vershto oe nie me al da lawaai van die klaain manne!” riep ze terug.
Ventje die zoals altijd heel snel verdwijnt als zijn moeder geïnstalleerd is,  om zich met veel belangrijker zaken bezig te houden, werd onmiddellijk door mij teruggefloten. “Shoeoeoeoeoeoeoeoeoe......kom eens terug !!!!!” riep ik met mijn beste Gestapo gil.
Schoorvoetend kwam hij aangesleft want hij wist natuurlijk al wat er hem boven het hoofd hing.
Ik zei: “ ge kunt kiezen, of ge komt hier de clown uithangen in dit zwembad met uw twee kleinzonen, of ge neemt een stoel, gaat daar naast de vrouw zitten die u gebaard heeft, en voert er een conversatie mee, het is tenslotte uw moeder en ze is hier op bezoek!”.
“Jawohl mein fuhrer” zag ik in zijn ogen, maar hij wou niet in het water en koos dus voor het aangenaam gezelschap van muttie.

“Nana.....gij moet terug de speedboot zijn en ikke aan uw nek hangen en nanna héééééél rap gaan nu hé?” riep kleinzoon 2.
“Nee nana, ge hebt al de hele tijd speedboot geweest voor broer, nu moet ge met mij waterpolo spelen, ’t is mijn toer!” zei kleinzoon 1.
 
Toen ging de bel. Neef 1,  die ’s morgens het zwembad gestofzuigd had kwam aan mijn zijn zoontje van zes.
“Joehoe, mogen we komen zwemmen?”
"Oef....."dacht ik, "gered";  “kom er gerust in man, maar ik ga eruit, ik moet efkes bekomen!”.

Ik ben toen in mijn heel mooie knuffelstoel gaan liggen en dacht: “foert....gedaan....trekt vanaf nu allemaal uw plan, ik doe niks meer” en weet ge: ik heb ook niets meer gedaan.
Iedereen die aanwezig was, want inmiddels was er nog wat volk bijgekomen, zal gedacht hebben, amaai wat een lui moe, en weet ge: het kon me geen fluit meer schelen!

Vandaag rust ik uit....enfin toch tot half acht,  want dan komt Turbo kleindochter slapen, benieuwd of die morgen ook wil gaan zwemmen?

Ik had me altijd voorgenomen om nooit te beginnen klagen en zagen over ziekte en ongemak als ik wat ouder werd, maar ik kan het dus niet meer laten.

Veel mensen zullen veel ergere dingen hebben, maar dit is mijn blogdagboek en ik moet het toch kwijt.

Ik heb dus weer op een mooie namiddag binnengezeten, weer in het ziekenhuis voor een onderzoek.

Al een hele tijd lang werd ik geplaagd door vreselijke rugpijn. Trouwe bloglezers zullen hier al meer over gelezen hebben. De verklaring van de dokter was een tijdje terug: “gewone sleet voor uw leeftijd”.

Enkele dagen nadien kroop ik bijna van de pijn naar de huisdokter en zei dat ik het niet meer kon uithouden – gewone sleet of niet. Ik kon zelfs mijn nek amper bewegen. De huisdokter begon hier en daar te duwen en te porren en zei: ‘maar dat heeft niets met uw ruggewervels te maken, dat is een spieronsteking en ge moet ontstekingsremmers nemen!’. Ok, ik was met alles akkoord als de pijn maar wegging.

Toen hij bijna klaar was met het voorschrift schrijven vroeg ik terloops om een extra briefje te schrijven voor mijn Cholesterol pillen die bijna op waren.

‘Hm....’ zei hij over zijn bril kijkend....’hoe lang neemt ge die al?’ Ik dacht bij mezelf: ‘manneke dat zou jij beter moeten weten dan ik, je hebt tenslotte mijn dossier’ maar zoals alle moedige vrouwen zweeg ik en zei...’al een heel tijdje’... Toen zei hij: ‘’t ja die cholesterol pillen kunnen als nevenwerking wel spierontstekingen veroorzaken.’. Ik viel bijna van mijn stoel. Toen ik ’s avonds begon na te denken realiseerde ik me dat de rugpijnen en alle andere pijnen waarschijnlijk rond de tijd begonnen waren dat ik cholesterol remmers begon te nemen. Ik nam de bijsluiter en daar stond het zwart op wit.

De volgende ochtend belde ik de dokter terug om te vragen of ik er onmiddellijk mee mocht stoppen. Hij bevestigde dit en zei dat ik dan na een tijdje vrij van pijn de pillen terug moest nemen en indien ik dan terug pijn kreeg, dan wisten we waar de oorzaak lag.

Jahaaa....dag Jan...geen haar aan mijn hoofd dat er aan denkt om ze terug te nemen. Mijn rug doet geen pijn meer.

Maar nu het onderzoek van vandaag. Al een tijdje heb ik een pijnlijk knobbeltje in de palm van mijn hand. Storend soms en pijnlijk af en toe, bv. gisteren toen ik met de kinderwagen een lange wandeling maakte. Ik had dus een afspraak gemaakt bij een handchirurg in ’t ziekenhuis want als vrouw weet ge dat ge met knobbeltjes hier en daar voorzichtig moet zijn!

Nu even een tussendoortje..-jullie weten dat ik af en toe afdwaal - onlangs had een medeblogster https://blog.seniorennet.be/elkedagtelt/ en ik het erover hoe je bij specialisten slechts een ‘lichaamsonderdeel’ bent en indien je als ‘mens’ gezien wilt worden ben je verplicht om daarna met je grieven terug bij de huisdokter te gaan om wat meer algemene uitleg en troost.

Onlangs was ‘mijn rug’ dus een bij de specialist en vandaag ging ‘mijn hand’ dan naar de specialist. Nadien ga ik dan maar naar de huisdokter voor troost en bijstand.

Heel vriendelijk was ze wel die specialist, ze bekeek mijn hand, hm’de en ha’de wat en zei toen doodleuk : je hebt de ‘ziekte van Dupuytren’. Wablief ???? ‘ uwe vinger zal op de duur helemaal krom gaan staan – hebt ge ook knobbels op uw voeten?’. Van de ene verbazing in de andere vallend zei ik dat ik de onderkant van mijn voeten nooit goed bekeken had vermits ik niet erg lenig ben. Ik probeer dan bij zo’n mensen nog wat de clown uit te hangen.

Ik heb het zelf nog niet durven doen, maar straks moet ventje de onderkant van mijn voeten eens grondig bestuderen. Wat er zou gebeuren indien daar knobbeltjes waren ben ik gewoon vergeten te vragen, daar is de huisdokter dan weer voor.

Ik vroeg toen of ze dat knobbeltje op mijn hand misschien nu weg kon doen voor mijn vingers begonnen te krommen, maar ze zei dat ik moest wachten op een kromming van minstens 30 graden.

Ik ben thuis gekomen en heb natuurlijk onmiddellijk op Google naar de ziekte van Dupuytren gezocht. Oeioei, beter niet gedaan. Ik ben er nog niet goed van.

Nu ga ik seffens naar een vriendin bellen van wie de man al twee of drie keer geopereerd is aan die ziekte om me de beste dokter aan te bevelen.

Maar het ergste moet nog komen: hou u vast. Vanachter in mijn hoofd begint er een belletje te rinkelen. Cholesterol pillen oorzaak van spierziekten....jaha....en bij nader inzien ook ziektes aan het bindweefsel. Potverblomme ’t zal nog efkes duren eer ik meer dan een aspirine durf in te nemen hoor.

Ik zeg nu niet dat die pillen de oorzaak zijn, dat zal nog moeten bewezen worden, op de site van Dupuytren staat mijn afstamming blijkbaar ook in voor het hebben van deze ziekte:

De ziekte komt vooral voor in Scandinavië, Nederland, Schotland, Engeland en Ierland. In het zuiden van Europa is de aandoening nagenoeg onbestaande.
De verklaring voor deze noord-west Europese dominantie ligt bij de Kelten, die een genetische aanleg zouden hebben voor de ziekte van Dupuytren. Waarschijnlijk hebben de Noormannen de genetische aanleg voor de ziekte doorgegeven tijdens hun veroveringstochten tussen de 8ste en de 11 de eeuw. De ziekte wordt daarom soms ook wel eens 'de ziekte van de Vikingen' genoemd.

’t ja en mijn vader heeft altijd gezegd dat onze naam een ‘Viking’ naam is en we zijn inderdaad van het noord – oosten van Engeland waar de Noormannen veel veroverd hebben.

Alhoewel....mijn vader was donker en heel fel – en ik heb dus altijd gedacht dat de Romeinen daar meer schuld hadden, maar ge ziet, het waren waarschijnlijk de Vikings.

Tenzij.....het natuurlijk die verdomde cholesterol pillen zijn.

Mijn zwembad is het beste geschenk dat ik ooit heb gehad.

Toen we thuiskwamen na drie weken vakantie was het water echter wel donkergroen geworden.

Ventje bukte zich over het bad en zei de wijze woorden:
’tch tch tch....’ ( zijn woordenschat is soms beperkt )
“shoeke, daar kunt ge niet in, dat moet eerst gezuiverd en gefilterd worden.”

“Potvolkoffiemetheelveelklontjes....” dacht ik bij mijn eigen zichzelve, en dat bij zo’n temperatuur! Ik wil erin maar ik krijg verbod. Onderdanig zoals altijd blijf ik er uit. Gisteren dan toch.

Ventje zet de pomp aan en doet al wat nodig is om het donkergroene water terug hemelsblauw te krijgen.

’s Nachts moet de pomp af van ventje;  waarom weet ik niet, zulke vragen stel je niet als onwetende, onnozele vrouw aan een praktische handige Harry.
Ik zou die pomp natuurlijk lekker de hele nacht hebben laten doordraaien...

Ventje vertrok gisterenavond naar Oostende, hij moest de volgende dag – vandaag dus - met zijn broer een verhuis doen in Gent van nicht 2 (langs zijne kant).

Biebieke (ventjeloos) springt deze morgend heel vroeg gezwind uit haar beddeke, zet de pomp onmiddellijk terug aan want nog een dag zonder zwembad kan gewoon niet bij deze tropische temperatuur.

Schoonzus 1 komt op bezoek kort na de middag.
De temperatuur loopt heel hoog op. Bibieke heeft een goei fles lekkere witte wijn koel staan in de ijskast. De witte wijn wordt geproefd.....hmmmm....lekker....smaakt naar nog.

Bibieke kijkt vervolgens naar het appelblauwzeegroene water van het zwembad en het wordt met de seconde lichtgroener, waarschijnlijk een bizar neveneffect van de goei wijn.

Bibieke kan niet meer wachten, algen of geen algen, erin gaat ze. Zàààààààlig.....

Schoonzus 1 perst zich in een zwempak van mij en wil ook het groene water trotseren maar kan omwille van haar dropfoot de wankele ladder niet op!
Ocharme, ze druipt terug af en ik zwem lekker verder rondjes. Heerlijk!

Vriendin en echtgenoot komen ook langs.... ’t is vreselijk heet op hun appartement.
“Spring erin roep ik vrolijk vanuit mijn groen waterbad!” maar ze bedanken er feestelijk voor, ze hebben waarschijnlijk onlangs gelezen dat ze grote kans hebben om dood te gaan aan de blauwe algen plaag die momenteel heerst in stilstaand water.

Mijn water is niet blauw – het is groen, nu zelfs al mooi appelblauwzeegroen!

Super, ik zwem nog wat rondjes en hijs me eruit om met vriendin de lekkere fles witte wijn verder te ledigen.

De wereld wordt met de minuut mooier. Vriendin zweet zich een ongeluk in onze tuin. “Kom toch mee in’t water” nodig ik vriendelijk uit. Haar echtgenoot doet verontrust teken van : “nee...niet doen....niet veilig....groen water....algen.....” zelfs door mijn witte wijn waas lees ik zijn ogen.

Ik plons er terug lekker in, algen of geen algen, doodgaan moet iedereen....

Ventje komt terug thuis van de verhuis in Gent en groet iedereen aanwezig.

Hij komt naar het zwembad en vraagt de vraag die alle mannen stellen als ze hun vrouw na een nacht alleen en een zware dagtaak terugzien: “wa gaan w’éten?”.

Hij weet niet dat Biebieke een driekwart fles goei witte wijn binnen heeft en zich een tikkeltje anders dan anders voelt.

Biebieke antwoordt zingend terwijl ze rondjes zwemt: “blub, blub, blubber de blub... ik ben de motor van een wasmachien....blub, blub, blubberdeblub.....ik kuis mijn zwembad met mijn poepmachien....blub, blub,blubberdeblub.....”

Ventje kan er niet om lachen, ventje heeft honger en is moe....ocharme dat schatje toch.

“Als ge me zegt wat we gaan eten zet ik het klaar” zegt hij, ik antwoord al zwemmend: “blub, blub, blubber de blub......”

Hij geeft het op. Hij komt naar mij met een stok met een schapenvacht-achtige dweil eraan en een spons.

“Hier...terwijl ge zwemt, kuis dan de bodem en de kantjes maar” zegt de lieve, lieve schat.

Ik neem het kuisgerief zonder morren aan en zwem lustig met mijn nieuwe attributen verder rondjes: “blub, blub, blubber de blub....al zwemmend kuis ik mijn zwembad up.....met een sponske doe ik de randjes uk....blub...blub...blubber de blub....”.

Tiens....waar is ventje, hij is verdwenen.
Raar hé, mannen kunnen er niet goed tegen als hun vrouw gedronken heeft, beseffen ze niet hoe lief ze zelf zijn met een Duveltje op????

Zo helemaal alleen zou ik nog kunnen verzuipen op mijn eentje want ik merk dat het ander gezelschap inmiddels ook verdwenen is.
Ik klauter vrij onelegant uit mijn nu lichtgroene zwembad vol met algjes en druip af naar de douche.
Misschien toch niet zo gezond al die algjes....best afspoelen ....alhoewel....’De Witte’ van Ernest Claes ging toch ook zwemmen in een beek. Maken we ons niet teveel zorgen tegenwoordig? Time will tell.

Ik kijk in de ijskast of er een nieuwe fles witte, koele wijn klaar staat .... ooohhhh....allemaal op....en iedereen is weg.
Ik vind nog een fles lekkere rode wijn in de kelder, oké, rode dan maar, maar pas na mijn douche.

Blub....blub....blubber de blub....heerlijk ......Ik denk dat ik vannacht goe ga slapen, ben benieuwd wat ventje zal meebrengen van de GB om te eten... hic ....goei rode wijn! Cheers lieve vrienden....

Ik zit hier terug rustig in mijn computer kamerke thuis, dat ben ik niet meer gewoon, mijn toetsenbord ook niet,  want mijn vingers staan nu gezet naar mijn laptop en ik maak de ene tikfout na de andere.

Geen joelende kindjes om me heen, maar mijn hotspot maatjes ga ik wel missen.

Langs de ene kant zag ik er tegenop om te vertrekken want het is daar aan zee veel koeler dan hier in de koekenstad en mijn dagelijks zeebad zal ik ook wel missen.
Ik werd al een echte zeerot. Ik vraag me af hoe dikwijls ik dat nog zal kunnen meemaken, elke dag zwemmen in de Noordzee tijdens je vakantie en dan bedoel ik niet alleen erin tot aan je knoeseltjes maar tot aan je nek en dan nog met plezier!  Geen windzeilen, maar net zoals in het zuiden lekker met je stoeltje vlak aan’t water zitten opdrogen met je nat zwempak nog aan, lekker in het zonnetje... heerlijk.

Er is zelfs één dag geweest dat je net zoals in het zuiden je voetzolen verbrandde op het hete, mulle zand. Je zag iedereen de grootste gekke sprongen maken om zo snel mogelijk erover te geraken. In het zuiden leggen ze daarvoor houten loopplanken, maar normaal gezien heb je die hier nooit nodig.

Mijn Hollandse overburen zal ik ook missen met hun kindjes, want die zullen weg zijn als wij teruggaan in Augustus (als het niet regent natuurlijk ).

Je leert elkaar ook veel beter kennen met zo’n goed weer, iedereen zit, ligt of hangt buiten voor zijn caravan en alhoewel er dezelfde beleefdheidsnormen heersen als in de grotten van het boek ‘The clan of the Cavebear’ van Jean Auel,  wordt er heel veel gegroet en met elkaar gepraat.
Als je assosciaal bent moet je dus zeker niet kamperen.

Maar langs de andere kant moet ik toch ook de negatieve kanten opsommen.
Ons wreed klein bed bv. Ventje is vannacht bijna twee keer uit ons normaal bed thuis gevallen omdat hij het zo gewoon was om tegen een muur aan te liggen.

Gelukkig hebben we ook een mini badkamertje met wc in de caravan want ik kan met de beste wil van de wereld niet naar de wc op een camping. Allemaal netjes op een rij naast mekaar ’s morgens....nee, sorry ... dat lukt me dus nooit. Een eigen wc was een absolute voorwaarde.
Ventje had de keuze, ofwel af en toe een jerrycan ledigen, ofwel een vijfsterren hotel voor bibieke.
Er zijn limieten aan mijn toegeeflijkheid.

Ik ben natuurlijk niet zoals hij bij de scouts geweest en heb dan ook nooit geleerd om gezellig samen keuvelend over een UDO te hangen en je ding te doen. Ik denk toch dat hij het een UDO noemde. Enfin, het is een gat in de grond en er wordt een boomstronk erover gemonteeerd waar je je aan moet vasthouden zodat je niet in de ....put valt.

Het enig sanitair gedeelte waar ik gebruik van maak op een camping is de douche. De douches (we zijn in Holland nietwaar) moet je apart betalen.
Het hele systeem zit wel niet zo goed in mekaar vind ik.
Je moet eerst buiten de douche je vijftig cent in een gleuf stoppen en dan ren je naar de douche in kwestie en je krijgt dan een toegemeten tijd om je te wassen vooraleer het water stopt.
Je weet op voorhand ook niet wanneer het water zal stoppen met lopen!  Je zal daar maar staan in je flikkie,  helemaal ingezeept en dan terug uit de douche moeten lopen om vijftig cent bij te steken.

Toen ik uitleg vroeg aan de eigenaar van de camping kreeg ik als antwoord dat je best een kledingstuk aantrekt dat heel gemakkelijk aan en uit kan, en dat je dan ruimschoots de tijd had om te douchen. Bij mij lukte het nèt, zelfs met een beetje overschot, maar ik heb me dan ook ongelooflijk gehaast uit grote schrik en ik had inderdaad zijn advies gevolgd en enkel een badstof jasje aangedaan en plastic sloefjes, en die houd ik dan ook weer aan omdat ik bang ben om een schimmelinfectie op te doen. Jaja....ik weet het, ik ben een oude, bange zeur, maar ik vind mezelf vrij moedig.

Ik moet trouwens vertellen dat ik ernorm genoten heb van een boek dat mijn schoondochter me meegegeven heeft op reis en dat ook grotendeels mijn schaamte van hiervoor verklaart.
‘De schaamte en de schrik, goesting en genot’ geschreven door Diane De Keyzer.
Ik had ooit met schoondochter zitten praten hoe het er vroeger aan toe ging bij ons en bij mijn moeder,  en mijn grootmoeder op gebied van seks en voorlichting.
Er was geen voorlichting punt, uit, gedaan!
Mijn vader zei toen ik voor de eerste keer mijn regels kreeg:
“vanaf nu je portemonneeke toehouden hoor schat” en daar moest ik het mee doen. Ik begreep er niets van.

Wel in dat boek lees ik dat ik niet alleen ben, het is zo herkenbaar. Misschien zijn de Hollandse lezeressen van mijn blogje ooit beter voorgelicht geweest dan wij Vlamingen. Het boek is een echte aanrader!

Nu ga ik kijken hoever ventje staat met het filteren van het water van mijn zwembadje, want met deze hitte zal ik er nog dikwijls in zitten.
Toen we gisteren thuis kwamen zag het water groen en vies en hij is nu vanalles aan het doen om het weer zwembaar te maken.

Ik ga ook nog snel even bijlezen op mijn favoriete blogs en dan beginnen we aan de opruim....alhoewel....op TV raden ze aan om alles rustig te doen bij deze temperatuur en wie ben ik om Frank Deboosere tegen te spreken?