de zevende dag...

Baby Tibo kon niet naar mijn verjaardagsfeestje komen omdat hij die dag zo ziek was, hij had heel hoge koorts, moest veel overgeven en had diaree.

Maandag kon hij niet naar de kribbe en kwam hij een hele dag naar zijn nana'ke.

De kleine, zieke, brave jongen heeft bijna de hele dag geslapen en wanneer hij niet sliep was het voldoende om eens flink geknuffeld te worden, wat ik natuurlijk graag gedaan heb.

Dinsdag en woensdag is hij bij zijn andere grootmoeder en donderdag en vrijdag komt hij terug naar ons.  Hopelijk is hij dan weer voldoende genezen om volgende week terug naar de kribbe te gaan.

Ik ben benieuwd welke bacterie of virus hij dan weer gaat opdoen?

Ik hoop dat het mooie lenteweer nog even blijft duren, dan kunnen we morgen met hem een lange wandeling doen.

Maandag namiddag had de papa van Tibo vrij en hebben vader en zoon verder gewerkt aan onze bijkeuken.   Nog even doorbijten en het is af.

Hieronder zie je de beginfase en daarna hoe het er nu 'gedeeltelijk' uitziet.   Hoewel ik bang was van 'trop is teveel' met al het wit,  stoort het me nu helemaal niet dat alles wit is, de ruimte is precies twee keer zo groot.

Dinsdag had ik dan een dagje vrij om even te bekomen van de vorige drukken dagen - de zilveren surfer gaat dan op stap met zijn ex-collega's - en daarom was het de geschikte dag om vriendin Paz uit te nodigen voor een babbeltje.

Hieronder zien jullie het prachtig geschenk dat ze voor mijn verjaardag heeft gemaakt .  

Ze heeft (zonder dat ik er iets van wist) een foto van mij en de kleinkinderen gekopieerd, deze vervolgens aangepast en verkleind en dan heeft ze er een stempel van laten maken, zodat ik nu mijn persoonlijke boekenstempel heb.  

Ik ben er ongelooflijk blij mee en ik vind dat ze de gelijkenis van mezelf en twee kleinkinderen ongelooflijk heeft weten te vatten,  voor alle blogvrienden en familie en vrienden die haar kennen - ze is toch een veelzijdige artiest nietwaar?  

Niet enkel kan ze fantastisch goed acteren, maar bovendien kan ze uitstekend tekenen en schilderen.

Zondag hebben we één dagje te vroeg met Schwiegermutti, kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden mijn tweeënzestigste verjaardag gevierd.

Het was een heerlijke namiddag, enkel de regen was een domper,  want dan konden de kleinkinderen niet in de tuin spelen.

Tweeënzestig...ik ben er nog altijd niet goed van.  Ik word een echt oud madammeke.

In mijn hoofd zit nog steeds diezelfde twintigjarige, maar mijn body is zoals de carrosserie van onze oude auto, serieus aan't verslijten!

Maar kom, ik wil gelukkig zijn voor al het goede in mijn leven en niet stilstaan bij de kleine en grotere mankementjes.

Daarom ook voor al mijn lieve familie en vrienden die me verjaardagswensen toezonden, hierboven een welgemeende gezongen : Dank U - Thank You.

Nu snel terug naar beneden,  want Tibo is vorige week welgeteld drie halve dagen naar de kribbe geweest en heeft nu weer flink "de Spaanse Spetter" ...

Gelukkig is Mr. Silver met de opruim van ons feestje bezig.  

Hij heeft ook zijn uiterste best gedaan als sous-chef bij de voorbereidingen van het eten. 

Ge ziet ... de wonderen zijn de wereld nog niet uit hé  

Ik kreeg de mail die je hierna kan lezen pas toegezonden.   Meestal lees ik mails en gaan ze de prullemand in,  maar toevallig zag ik onlangs op TV iets gelijkaardig in een medische uitzending.

Misschien hebben jullie deze mail ook ontvangen, goed,  dan moet ge niet verder lezen hé

Wij senioren komen nu allemaal op een respectabele leeftijd en de richtlijn hieronder vermeld is zo gemakkelijk te onthouden dat ik het zelfs kan.

Nu is het maar hopen dat mijne zilveren het ook kan onthouden,  wat ik betwijfel. 

Hij is er zo eentje zoals die oude in DADS ARMY ( Brits feuilleton op TV ).  Die stond ook altijd stokstijf midden in de kamer te roepen : "don't panic don't panic" maar ondertussen gebeurde er niets.

Enfin, ik ga mijn best doen om het hem nog eens goed uit te leggen, maar ik weet zijn antwoord nu al : "gij doet altijd onnozel, ik ga toch niet weten of het nu echt is of niet"

Maar nu serieus, hier wat je moet doen indien iemand zonder reden struikelt, valt of raar doet :

G.A.S.

Het moeilijkste deel is het herkennen van een beroerte, de correcte diagnose stellen en de patiënt binnen de drie uur medisch behandelen, wat niet gemakkelijk is. 


Herkennen van een beroerte:

Je hoeft slechts "3" stappen te onthouden. 


Soms zijn symptomen van een beroerte moeilijk te identificeren. Spijtig want het gemis aan opmerkzaamheid loopt bijna altijd uit op een ramp.
Het slachtoffer van een beroerte kan ernstige letsels overhouden indien de mensen bij wie hij is, de symptomen niet tijdig herkennen.

Dokters zeggen dat een omstaander een aanval kan herkennen door het stellen van drie simpele vragen:  

G  * Vraag de persoon om te GLIMLACHEN (de mondhoeken moeten beiden simultaan omhoog gaan).

A * Vraag hem de ARMEN ALLEBEI OP TE STEKEN  (de armen moeten beide gelijktijdig en met dezelfde moeite omhoog te tillen zijn).  
S * Vraag de persoon om te SPREKEN, om een SIMPEL ZINNETJE TE ZEGGEN (Coherent, bv: "Het is zonnig vandaag" er mag geen gebrabbel tussen zijn)   

  
 
Nota: een ander teken van een beroerte is dit: Vraag de persoon om zijn tong uit te steken. Als de tong scheef trekt, als deze naar de ene of andere kant trekt, is dat ook een teken van een beroerte.


Als hij of zij moeite heeft met eender welke van deze taken,  bel dan onmiddellijk 100 of 112 en beschrijf de symptomen aan de dispatcher.

Benadruk dat er haast is geboden !  

Een cardioloog zei, dat als iedereen minstens tien andere mensen kan verwittigen, er zeker één leven gered kan worden.    

Je kan ook FAST proberen onthouden: BEDANKT SIEKE

F = FACE of gelaat ( mond staat scheef of mondhoeken hangen naar beneden, vragen om te lachen of tanden te laten zien)

A = ARMEN (kijk of een arm of been verlamd is, vraag aan het slachtoffer om ogen te sluiten en beiden armen voor zich uit te strekken met de handpalmen naar boven)

S = SPRAAK ( ga na of het slachtoffer moeite heeft om te spreken, laat desnoods een zin herhalen)

T = TIJD (probeer te weten te komen hoelang deze klachten al duren)

Comments and Graphics - Winter Layouts - Photobucket

IK BEN DiE IJZIGE KOU ZO BEU ALS KOUWE PAP

IK SNAK NAAR WARMTE

JULLIE OOK ZEKER ????

aftellen dan maar ....

Hier zit ik weer met ijskoude, bibberende teentjes tengevolge van een -hopelijk laatste- winterprik! 

'k heb wel dikke sokken aan, maar mijn voeten en mijn rug blijven koud aanvoelen.   Geloof me ...  er is nog sneeuw op komst en ik ben Frank Deboosere niet

Vorige week begon slecht met een heel zieke Tibo.  

Nog erger was het dat hij nog zieker werd en er zelfs een ziekenhuis opname nodig was, gelukkig maar voor één nacht.

Het laatste nieuws : de koorts is weg, de longen zijn

terug proper, hij houdt zijn eten in langs onder en boven....maar hij staat nu wel vol rode uitslag. 

Pfffft.... nu maar vingers en koude tenen gekruist houden dat hij niet dezelfde weg opgaat zoals Seppe ocharme, die om de haverklap elke bacterie en virus overneemt.  

Zijn mama en papa hadden vandaag gepland om een standje te zetten op onze plaatselijke parochiale rommelmarkt.  

De nu te kleine meisjes kleding van onze kleindochter mag weg, nu hun derde kindje een jongen bleek te zijn.

Mr. Silver is gisteren even gaan meehelpen om hun standje op te zetten terwijl ik ging lampetteren met mijn blogmaatjes.

Ik hoef jullie niet te vertellen dat het weer supergezellig was en dat we 's avonds ijsblokjes op onze moe-gebabbelde tongen moesten leggen. 

Ik hoor jullie al denken : 'niet moeilijk zo'n kwetterende stel kippen', maar wees gerust, onze geliefde haan Ludovicus moet voor de dames niet onderdoen hoor!

Door de ziekte van Tibo staan de werken in onze bij-keuken momenteel op hold.

Zoon 2 ging vorige week de electriciteit aansluiten, maar door alle hierboven vermelde omstandigheden is het er natuurlijk niet van gekomen. 

Mr. zilveren Handige Harry heeft wel het overige werk zo goed mogelijk alleen gedaan, zelfs de klinken hangen aan de nieuwe kast.

Onze machines werken allemaal mits verlengdraden her en der verspreid door de keuken, maar ach, dat vinden we allemaal veel minder erg dan de gezondheid van Tibo.

Gisterenavond zijn wij na de blogmeeting nog een hapje gaan eten.

Donderdag en vrijdag zijn zo'n beetje de 'kookdagen' van Mr. Silver geworden.  

Hij is wel een heel handige Harry maar hij kan ocharme nog geen ei koken, maar al goed,  want anders was hij bijna perfect en van een perfecte man wordt ge snel misselijk nietwaar?

Donderdag moet alles snel snel, want dan gaat hij Schwiegermutti bezoeken en dan eten we pizza of fritjes van de frituur en 's vrijdags gaan we soms een hapje eten.

Plezant... zo eens niet hoeven te koken, want soms heb ik echt geen inspiratie meer.

Ik zag (dankzij info van vriendin Paz) gisteren mijn fluitende oor specialist op TV in de laatste show.

Tot nu heeft hij me niet kunnen helpen en mijn oren zullen héél héél hard moeten fluiten vooraleer ik hem iets in mijn hersenen laat implanteren.

De magnetische schokken heb ik al gehad en ook die hebben niet geholpen, bijster gezellig waren ze niet bepaald te noemen.

Ik heb zo'n beetje het gevoel dat ik voor de Prof. een proefkonijn ben. 

Ik heb nu drie weken lang weer een bepaalde medicatie moeten nemen (heeft ook niet geholpen) en ik moet nu terug contact opnemen met het UZA om te starten met een andere soort medicatie waar ik een beetje huiverig tegenover sta.

De nieuwe medicatie die ik zou moeten nemen is een lichte

vorm van dezelfde medicatie die ze geven aan mensen die afkicken van drugs omdat die soms zaken zien die er niet zijn.

Volgens de Prof. hoor ik zaken (dat gefluit) dat er niet is en daarom zou deze medicatie mij 'misschien' ook kunnen helpen.

Verder kreeg ik een berg papieren mee om in te vullen voor een wetenschappelijke studie van de Prof. 

Snappen jullie wat mijn sex leven te maken kan hebben met tinnitus ??? 

Ikke niet, maar de vragen staan er !

Enfin ik besluit zelf of ik ze invul of niet hé.  

Misschien is de Prof. tegelijk aan een ander onderzoek bezig en slaat hij zo twee vliegen met één klap.

Ik keek net naar buiten en merkte dat de donker grijze lucht precies plaats maakt voor een iets lichter grijze lucht... joepie de poepie, ik ben met héél weinig tevreden.

Roll on springtime....

Bon, blogje bijgewerkt, nu blogjes lezen en vanmiddag gaan we eens kijken of zoon en schoondochter al wat verkocht hebben op de rommelmarkt.

Ondertussen komen we daar bijna iedereen tegen die we kennen en ik ben er zeker van dat Mr. Silver na de rommelmarkt met heel veel goesting een Parochiaal Duveltje zal willen drinken.

Toedeloekes.

@ Natoken : gisteren je lieve bericht ontvangen, we hebben allemaal aan u gedacht en u heel hard gemist hoor.

Zondag hebben we geluk gehad hé, we zijn ontsnapt aan het ergste van een hevige storm, vergeleken met de landen in onze omgeving toch.

Door regen en wind zijn we bij schoondochter 1 geraakt en hebben we samen haar verjaardag gevierd.  Kleinzoon en zoon 1 (zijne papa dus)  hadden gezorgd voor lekkere hapjes en de moeder van schoondochter voor lekkere taart.

Maandag, het begin van een nieuwe week. 

Onze kleine schat Tibo was nog altijd flink ziek.  De antibiotica slaat precies niet aan en heel de dag had het bazeke nog hoge koorts en wou enkel geknuffeld en gesust worden, wat we natuurlijk met veel plezier een hele dag gedaan hebben..

Vandaag neemt zijn mama een dag sociaal verlof en gaan ze nog maar eens naar de pediater.

Ze zouden daar korting bonnetjes moeten uitdelen, want als ze er niet met Seppe zitten is het met zijn zusje en nu weerTibo.

Ach, wij hebben vroeger net hetzelfde meegemaakt met hun papa en spijtig genoeg lijkt het alsof ze zijn genen geërfd hebben.

Wij hebben ook de ondergrondse garage van onze pediater afbetaald.

Wat onze bijkeuken betreft:  het was te verwachten, onze keuken is amper drie jaar oud maar een blauwe kast was niet meer te vinden.

Helemaal in de put slenterden we door de Ikea tot ik bij de slaapkamers plots eentje zag "volledig in 't wit."  Alles ton sur ton, tot zelfs de kaarsen toe.

Ik remde zo bruusk dat ik remsporen achterliet, Mr. Silver botste tegen me aan en ik zei : " maar zie nu eens shoeke, da's helemaal niet lelijk hé, alles zo in't wit..." 

Mr. Silver doet al het werk maar heeft eigenlijk qua keuze niet veel in de pap te brokken,  dus hij koos voor het wijze antwoord : " euh ja, euh dat ziet er niet slecht uit hé."

waarop we meteen terug stevenden naar de afdeling keukens en prompt een witte kast bestelden.

Die kast hangt nu tegen de witte tegels, boven de witte afwasmachine, de witte droogkast, de witte microgolf oven en de witte frigo.   Enkel mijn zwarte Kenwood stoofpot stoort het geheel.  Nu heb ik spijt dat ik geen witte gekocht heb.

Ach...vandaag kan al niet meer kapot, er schijnt er een heerlijk lentezonnetje door het glas van de veranda en alles schittert en blinkt.  

Mijn zonnebril ligt klaar voor de zomer

@ Petra et al: ik denk toch niet dat ik de deuren ga overschilderen, het ziet er veel te proper uit.

@ Lipske : die avatar kon ik maken via een nieuwsbrief van mijn provider Scarlet.  Je kon het maar één keer maken en de nieuwsbrief heb ik al uit mijn mailbox gewist, sorry hoor zoeteke.

@ Natoken : gisteren niet aan de computer geraakt wegens onze zieke baby, maar toch nog een heel gelukkige verjaardag gewenst.

Baai de wee : ik meen dat ik al groene scheutjes zie doorkomen bij de planten die we van u gekregen hebben.  Je laat me op tijd toch weten wanneer ik de Dahlia's moet planten hé?

...zaterdag, rustdag...

enfin tot seffens, want Mr. Silver wil van deze rustdag genieten door me mee te nemen naar Ikea.

't ja ieder heeft zo zijn eigen idee van rusten nietwaar?   Mijn idee is een pyamadag, maw. de hele dag rondhangen in je pyama en NIKS doen, maar ge moet al eens iets doen voor uwen Handige Harry.

Van Handige Harry gesproken, samen met zoon 2 hebben ze heel hard gewerkt in de bijkeuken en het is nu net voor die bijkeuken dat we naar Ikea moeten om een nieuwe kast te kopen.  Mijn keuken is blauw/wit en vermits de nieuwe tegels in de bijkeuken wit zijn was het natuurlijk mijn idee om daar een blauwe kast te hangen.  Kwestie van in de zomer geen zonnebril in de keuken te moeten dragen door een overdaad aan wit.

Om mijn dag goed te maken zijn mijne zilveren : "goh shoeke, dat blauw van onze keuken zullen ze zeker niet meer hebben, maar de witte kasten nog wel, daar ben ik zeker van".  Lap ... wat nu?   Enfin dat zullen we straks bij Ikea beslissen, wit op wit kan gewoon niet, desnoods maar een ander blauw, de twee ruimtes zijn toch gescheiden door een deur.

Vandaag is hij voor de eerste keer na de strenge winter naar zijn co-tuin getrokken met vriend/schoonvader van zoon 2.  Ze gaan proberen groenten te kweken remember ??? Benieuwd of het zal lukken, maar kom, zo blijven ze toch van't straat.  Het zal plezant zijn in deze regen.  

Hij lag vannacht al te niezen en te proesten!

Maar dat zal zeker niet van het werken in de tuin zijn, neeje, we hebben deze week nogal dikwijls ons jongste kleinzoon opgepast, want dat baazeke was flink ziek.

Zes maanden oud, de immuniteit verkregen van de lekkere melk van mama, is nu foetsjie, weg....

Nu moet hij zijn eigen weerstand en immuniteit beginnen opbouwen en dat gaat natuurlijk gepaard met het overnemen van alle microben, bacteriën en virussen die de ronde doen in de kribbe en bij zus en broertje.

Maar 't is een lieve zieke hoor, zelfs helemaal ondergesch...t..n lacht hij met een grote tandeloze grijns waar je niet aan kunt weerstaan.

Bon, als ik een beetje deftig wil voorkomen in de winkel zal ik daar nu best werk van maken, want ik zit nog in mijn pyama mode.

Toemaatje à la Kommaneuker :

In de klas van kleinzoon 1 (9 jaar) vroeg de leerkracht : "wie heeft er grootouders die spelletjes spelen op de computer?"

waarop onze kleinzoon zijn vinger omhoog stak.

Toen zei hij me met ogen waar de trots uitstraalde : " zeg nana, ik was de enige die mijn vinger omhoog stak, goed hé? " en ikke, de nana, ook zo fier als een gieter natuurlijk.  

Zou ik nog even tijd hebben voor een spelletje Mahjong en Bejeweled?  Nee ... ik denk het niet. 

Spijtig hé

een ardens houtvuurtje

Hier zie daar zie ...we zijn terug van weggeweest.

"Uit het oog, uit het hart": zegt men hier, maar in Engeland zegt men : "absence makes the heart grow fonder" en ik sluit me bij het tweede aan.

Ik heb jullie allemaal gemist en ik hoop omgekeerd hetzelfde.

Voor we vertrokken was Seppe ziek en het bleek weer een longonsteking te zijn. Dat ventje heeft nu echt geen geluk hé? Maar ge ziet er nooit aan. Zelfs zo ziek is hij springlevend. Gelukkig vertrouwt schoondochter het nooit en laat ze hem tijdig nakijken door de kinderarts en weer bleek straffe medicatie nodig.

Net voor we vertrokken werd zijn zusje ziek uit sympathie en bij haar werd een keel en oorontsteking vastgesteld.

Maar kom, er is meer nodig om de familie Bojako thuis te houden.

Ziek of niet ziek... weg waren we.

drie neefjes

De kleinkinderen hebben hun microobkes doorgegeven aan hun grootmoeder en die zit momenteel met een krakende, hese stem, maar waarschijnlijk door de sterke medicatie voor Herniaretta heeft ze er bitter weinig hinder van.

Mr. Silver en ik zijn na het verblijf met onze kinderen nog broer Ardennen gaan bezoeken, hij woont trouwens maar vijftien minuten van het dorpje waar we verbleven.

Maar wat een rit? !!!!

Ons tommeke stuurde ons via de kortste weg naar hun dorp maar hield geen rekening met een spekgladde steile weg.

Boven aan de top besliste onze auto dat het welletjes was en gleden we zachtjes achterwaarts de steile helling terug af naar beneden.

Peentjes heb ik gezweet en ik heb Mr. Silver nog nooit zo bleek gezien.

Wreed slecht voor onzen tikker.

Voorzichtig hebben we daarna, op aanraden van broer Ardennen de route van de bus gevolgd, op die weg wordt altijd gestrooid, tank ze lord. (gotzeidank)

Enfin, nu zijn we weer thuis en omdat het krokusvakantie is heeft onze zoon 2 afgesproken met zijn padre dat deze week onze machinekamer (bij keuken) helemaal opnieuw afgekapt, beplaatsterd en betegeld wordt.

Die Handige Harry's besparen me een fortuin.

Ons huis ziet er momenteel wel uit alsof er een bom gevallen is, maar dat zal iedereen wel begrijpen die ooit verbouwd heeft terwijl men er woont.

Ik ga deze tekst en wat foto's nu op mijn blogje zetten, want ik sta ook een week achter met het lezen van mijn favoriete blogjes.

Sie joe leeter alligeetors....

Kleinzoon 2 Ardennen 2009

Vandaag een kleinkindloze dag, ge kunt niet geloven hoe rustig het nu in huis is.

Mr. Silver had al drie weken zijn 'dinsdag drankje met zijn ex-collega's' afgezegd, maar stond erop om vandaag te gaan, wat zijn volste recht is natuurlijk.

Ik vind het moeilijk (door Herniaretta) om alleen twee kindjes bij te houden, vandaar dus ook voor mij die kleinkindvrije dag.

Kleinzoon 4 moet stilletjesaan ook beginnen wennen aan een volle dag in de kribbe, hoewel ik nog zoveel mogelijk probeer om hem halve dagen bij te houden.

Hij is een dan ook een droom van een baby, die enkel eventjes knort wanneer hij honger, dorst of een vuile pamper heeft.   Lossen we deze probleempjes op, dan worden we beloond met een stralende, tandeloze glimlach.

Gisteren had Seppe echter ook een hoestje en we werden gevraagd of we ook op hem konden passen.

Op Seppe passen is een ander paar mouwen. Hoestje of geen hoestje, zijn Duracell batterijtjes draaien al hoestend nog altijd op volle toeren.  's avonds waren Mr. Silver en ik stikkapot, waarop zoon 2 zei : "ja dat hebben wij alle dagen hé." maar ik vraag me af of hij nog zo zal spreken wanneer hij zo oud is als wij?   

Mr. Silver, aangestoken door Natoken en haar echtgenoot, heeft er nu een hobby bij.    

Samen met de schoonvader van zoon 2 hebben ze besloten om een groententuintje aan te leggen en er ook een kippenkot op te zetten met twee kippen,  die zullen zorgen voor verse eitjes. Twee kippen bezorgen ons per dag één ei de man,  als alles goed gaat tenminste.

Ik vind het leuk dat twee gepensioneerde bompa's een hobby erbij nemen, maar deze hobby is een pieteklein beetje bedenkelijk.

De grond is in bruikleen, zo meen ik toch begrepen te hebben, van een stokoude dame.  Het ligt er zo maar te liggen en zij vindt het niet erg dat iemand er nuttig gebruik van maakt.

Nog een bedenkelijk feit vind ik dat de grond héél dicht bij het crematorium ligt.

Onze erwtjes en peekes en andere eventuele groenten en tikkeneikes zullen vruchtbaar (of bezoedeld) worden door de uitlaatgassen van iemand zijn nonkel Jef of tante Germaine die net het heden voor het hiernamaals heeft geruild.

Stel bovendien dat na al de moeite van het planten 'dezer gewasschen' de stokoude madam, eigenares van de grond, ter plekke doodvalt en het stuk grond opgeëist wordt door de erfgenamen, dan is al de moeite van de twee plantende, schuppende bompa's 'vruchteloos' geweest.

Toen ik dit zijdelings even opmerkte aan mijne zilveren, wuifde hij het zoals altijd achteloos weg met de woorden : "gij zijt toch altijd nen doemdenker zenne".

Deze woorden heb ik al meermaals gehoord, maar één van ons twee moet toch met beide voeten op de grond blijven.

Enfin, stel dat we nooit een eerste oogst mogen oogsten, dan zullen de twee bompa's er waarschijnlijk toch wat plezier aan beleefd hebben.

Ten eerste biedt het hen een ontsnappingsroute aan - even weg van vrouw en kinderen-  en in de serre zal wel op regelmatige tijdstippen gerust worden,  en er zal vast en zeker een tuinstoel en een bak Duvel staan om eens uit te blazen en hun dorst te lessen.

In mijn verbeelding zie ik hen al staan, rustend op hun schup,  en het doet me denken aan een tafereel uit één van mijn lievelingsboeken: Boerenpsalm van Felix Timmermans.

Mr. Silver wordt mijnen boer Wortel... schoon hé?

Het wordt trouwens een druk weekend, er zal van tuinieren de eerste dagen niet veel meer in huis komen. 

Vrijdag vertrekken we voor een lang weekend naar de Ardennen, de krokusvakantie begint. (zie video hierboven van vorig jaar)

Zoals elk jaar huren we daar een huis met ontzettend veel slaapkamers samen met onze kinderen en kleinkinderen.

Heerlijk om elk jaar zo eens allemaal samen te zijn.  De kinderen doen lange wandelingen en ik blijf thuis, luister naar het stromen van de Ourthe, lees een boek of rust in de zetel.

't Zal nog veel te koud zijn om in de tuin te liggen - nog slechts één maandje en 't is lente.

Kijken jullie er ook zo naar uit?

Baai de wee :

Genieten jullie ook zo van het TV programma : 'In Godsnaam' met Annemie Struyf op TV één.

Ik vind het een heerlijk programma en ik vind haar onschuldige, lieve manier van interviewen ongelooflijk verfrissend en boeiend.

dadaaaaa

Ik ben kleinzoon vier van mijn nanake

Mijn nana is verliefd of mij en ik op haar

Zij speelt met mij, knuffelt mij, geeft mij pap

en soms ook vieze groenten en dat vind ik niet zo lekker

als tutteren aan mijn papfles

en dan doe ik kaka in mijne pamper en dan moet

zij mijn poepke proper maken, maar zelfs dan

blijft ze altijd lachen

't is ook daarom dat ze weinig tijd heeft om op haar blog te

schrijven ziet ge want

ik heb liever dat ze met mij speelt

en dat ze mij knuffelt

ze heeft wel een zere rug en kan mij niet goed

oppakken, maar dat doet mijn doeshka dan wel

voor haar zere rug pakt ze nu zwaardere pijnstillers

en ik hoorde haar zeggen tegen mijne doeshka

dat zij nu haar pampers niet meer kan vullen en

dat leek ze helemaal niet leuk te vinden

ik moet nu oppassen dat ze mijn fruitpap niet pikt

want ze eet nu heel veel gedroogde pruimen en nog vieze dingen

ik ga nu soms halve dagen naar de kribbe

maar dan missen wij elkaar heel erg

maar ik moet een grote jongen worden

ge hoort in de video dat ik al leer praten

goed hé?

Natte Flodderkuskes en knuffeltjes

van

Tibo

(en ik moest ook zeggen : van nana)

Even tijd voor een bedenkelijke bedenking, 't is al lang geleden nietwaar?

Ik heb maandagavond laat gekeken naar het eerste deel van een programma op  BBC1:   "Britain's Really Disgusting food"  met Alex Riley, BBC's 'connoisseur of rubbish food'.

Na het bekijken van dit programma word je misschien niet op slag vegetariër, maar er zullen toch vleessoorten zijn die je nooit meer met plezier door je strot zal krijgen, zoals bv. hotdogs, chickenburgers, hamburgers etc.

Neem je tijd en bekijk de video's hierna.   Ze zijn spijtig genoeg niet in het Nederlands, maar ze spreken voor zichzelf.

Wanneer je weet dat je goedkope hotdog, hamburger, kippeburger of chicken Kiev voornamelijk bestaat uit de geperste resten vlees én het karkas van een koe of kip, ondermeer  ogen, neus, teelballen, beenderen, huid, ofte  ... “Ears, eyes, eyelids, noses, brains, lips, nipples, bum-holes, testicles, penises, bones, ball-bags...”, dan ben ik ervan overtuigd dat  je hotdog beslist minder goed zal smaken.

In Engeland worden sommige vleesproducten door de FAS goedgekeurd met slechts 10% vlees en de rest is vleesafval en andere toebehoren.   Op het etiket wordt dan vermeld : 'Economy' et ça suffit!

Een ander soort vlees dat geldt als 'vlees' op de ingrediënten lijst is MRM vlees ofte Mechanically Recovered Meat. (mechanisch bekomen vlees) - hoe dit gebeurt zie je in de onderste video.

Dit gebeurt niet enkel met kippen, maar ook uit de restanten van hele koe karkassen wordt een 'substantie' geperst dat in de Joekee ook geldt als : vlees.

Godzijdank kent mijn broer I een biologische boer in de Ardennen en kan ik misschien toch nog genieten van mijn volgende biefstuk.

Schmeklik... vons geleklich ....

(oooo.... gulle zijd ook van Aantwaarpe)

Kleinzoontje IV heeft nog steeds wat men in de volksmond:  ' Het Snot' noemt en dit neusslijmvocht en het hoestje, gepaard met koorts is meer dan voldoende voor een duidelijke 'Njet - no entrance - quarantaine' bij de Kribbe.

Begrijpelijk natuurlijk, want anders worden alle andere boelekes ook ziek hé.

Met als gevolg natuurlijk dat Mr. Silver en ik de voorbije week ons jongste schatje nog maar eens lekker vertroeteld hebben.

Dinsdag was er echter een quarantaine dag bij nana, moi dus, omdat ik 's morgens werd ingespoten met een radioactief spul.

Mij werd gezegd dat ik 24 uur uit de buurt van baby's en zwangere vrouwen moest blijven.

Groen-gloeiend (van al dat radioactief spul) zijn Mr. Silver en ikzelf een hapje gaan eten vooraleer ik enkele uren later terug naar het ziekenhuis toog (mooi woord hé?) om aldaar Herniaretta voor de elfendertigste keer te laten scannen.

De uitslag van mijn botscan dwarrelt nog ergens rond in cyberland. Volgende week zal het - bij leven en welzijn - in de PC van mijn huisarts gearriveerd zijn.

Woensdag hebben we kleinzoontjes I en II opgevangen, want op school was het een pedagogische studiedag.

De dag vloog voorbij.  Tegenwoordig moet je niet meer buiten om een kinder video te huren, je bestelt het gewoon via de kabel. Lang leve de technologie!

Kleinzoon II wou vervolgens graag tekenen en zijn voorkeur gaat uit naar Dino's zoals je kan zien op de foto. Elke dinosaurus die ooit heeft bestaan kent hij bij naam en hij kan ze allemaal tekenen.

Kleinzoon I daarentegen speelde liever op de computer en samen hebben we,  later op de dag,  verder gelezen in het spannend boek dat hij bij had.

Gisteren avond zijn we met bijna al onze blogmaatjes gaan kijken naar blogvriendin Paz, die meespeelde in het stuk:  "Yerma vraagt een toefeling" bij het Dion Theater, alwaar mijne zilveren  -als hobby- elke week meewerkt met de technische ploeg.   Zij zorgen ondermeer voor het decor.

Yerma is een stuk voor + 16 jaar omwille van het euh ... liederlijk taalgebruik en de inhoud van het stuk.

Ik denk dat ik niet enkel voor mezelf spreek wanneer ik schrijf dat het ontzettend goed gespeeld werd. Een heel dikke proficiat aan de hele cast.

Mijn woordenschat van Vlaamse scheldwoorden en andere expliciete taal is er serieus op vooruit gegaan.

Hoewel Mr. Silver mee het decor heeft helpen bouwen, moet ik tot mijn spijt zeggen dat ik vond dat het er heel belabberd uit zag.   Zo kan ik ook decors bouwen.   Ik vermoed dat ze (de technische ploeg) daar op woensdag avond veel plezanter zaken te doen hebben dan decors bouwen

Mr. Silver protesteerde nadien fel,  dat het minimalistisch decor een keuze van de regisseur was en dat er bijzonder hard en lang was gewerkt aan het ineen timmeren van een ramp ( euh...oprit ) dat een acteur-echtgenoot toeliet om full speed,  per fiets het podium op en af te rijden.

Allez, we zullen dat dan maar geloven hé?!

Morgen gaan we nog maar eens nieuwjaar vieren, deze keer met Schwiegermutti en twee van onze goede vrienden, die mee voor haar gezorgd hebben toen wij in Australië waren.

Vandaag had ik een rustdag ingelast - af en toe moet er zo eentje tussen zitten nietwaar?

Ik besloot om er een echte wellness dag van te maken, maar dan een goedkope, maw. thuis en gratis.

Ik liet mijn bad vol lopen en kieperde er een zakje oranje bollen in - een kerst cadeautje.

Vermits ik normaal nooit 'bollen' in mijn badwater doe, was ik in de veronderstelling dat ze gevuld waren met badschuim.

Ik vleide vervolgens mijn Rubensiaans lijf zachtjes neder in het dampende, warme water waarin de oranje bollen ronddreven en ik kneep er eentje open.

Tot mijn verbazing kwam er olie uit.

Tot mijn nog grotere verbazing waren alle bollen aan het oplossen en even later dreef ik - bij manier van spreken - rond in een oliebad.

Gelukkig was Mr. Silver naar de Reno beurs, want had hij me dan vastgepakt, dan was ik uit zijn armen gefloept van vettigheid.

Ik voelde aan als een paling in een emmer snot. (het liederlijk taalgebruik van gisteren zit blijkbaar nog steeds in mijn hoofd).

Bij nader inzien had ik misschien maar één oranje bol 'per bad' mogen gebruiken, maar ja, al doende leert men.

Ik heb daarna dan maar een douche genomen en me duchtig gewassen met ordinaire Sunlight zeep om het vet te verwijderen, ik vreesde al dat er CIF aan te pas zou komen.

Maar nu ga ik mijn wellness dag verder zetten en me neervleien in de zetel met een glaasje bijzonder lekkere Australische wijn en het laatste nieuwe boek van Ben Elton verder lezen.

Er is niet veel nodig om gelukkig te zijn, zeg dat ik het gezegd heb! ;-)

Een paar dagen geleden was zoon 2 alleen thuis met zijn drie kindjes en wat kan je dan beter doen dan bij je ouders langs gaan?    Alle hulp is dan welkom.

Kleindochter had haar lievelingspop 'Robbie' meegebracht en Robbie mocht van haar een tijdje komen logeren bij nana en doeshka* (*Mr.Silver).

's Avonds toen de rust in huis weer was nedergedaald en doeshka al in zijnen beddenbak lag te snurken,  vond nana dat het tijd was dat Robbie moest slapen.

Ze wikkelde hem lekker warm in, gaf hem een teder nachtzoentje op zijn neus en legde hem te slapen in de box.

De volgende ochtend :

Nana was al uren op en zat rustig de krant te lezen toen doeshka eindelijk ook opstond en 'de blaffeturen*' (*rolluiken) omhoog trok.

Hij draaide zich om, liep voorbij de box en riep toen luid:

"GODVERDOEMME ZE ZIJN DE KLEINE GISTEREN VERGETEN MEE TE NEMEN".

Met een lijkbleek gezicht stond hij aan de box met zijn hand op zijn hart te hijgen van 't verschieten.

Ik lag in een deuk van't lachen.

Het zijn die kleine dingen die het leven toch soms zo plezant maken nietwaar?

  ROBBIE CLOSE-UP