de computer-weduwnaar...

Gisteren was het Vaderdag in Antwerpen en ik vond het zo ongelooflijk lief dat onze twee zonen tijd hebben uitgetrokken in hun drukke dagschema om hun vader even te komen knuffelen.

Vandaag hebben we dan weer de elementen getrotseerd en waren we aan zee bij schoonbroer en schoonzus na een rit door vervolgens zon, regen, hagel en rukwinden,  en toen we daarstraks terug thuiskwamen stond er een volle bak Duvel in de gang.
De zonen weten waar ze hun vaderke een groot plezier mee kunnen doen, liever een Duvel dan een bloemeke ....

Ik kreeg op de verjaardag van schoonma ook een prachtig boeket van schoondochter en toen ik vroeg waarom zei ze: "omdat je zoveel voor ons doet " op zo’n momenten krijg ik een krop in mijn keel van dankbaarheid dat ik zo’n lieve kinderen heb.

Zelf heb ik niets speciaal gekookt voor ventje...’t is tenslotte mijn vader niet en trouwens we konden geen van beide nog eten zien na al dat gefeest.
’t Was dan maar Cassoulet omdat ventje dat heel graag lust.
Ik krijg er alleen maar wind van, dus ik pass als er Cassoulet op tafel komt en ik at maar een boke.

Bovendien was mijn mond nog helemaal voos van mijn bezoek aan de tandarts.
Een verdwaalde olijf ‘met pit’ had me weer zitten gehad.
Ik koop ze altijd ontpit, maar ik denk dat ze er steeds opzettelijk eentje laten inzitten met een pit om de tandartsen werk te bezorgen.

De pit in kwestie deed een stukje van mijn wijsheidstand afbreken en een bezoek aan de tandarts was nodig vooraleer ik in een pijnlijke ‘Huismusje’ situatie kwam - (wekenlang vreselijke pijn heeft dat kind moeten doorstaan).

Mijn vertrouwde knappe tandarts was er niet meer en een nieuwe heer boog zich over mijn wijdopengesperde mond.

Hij hm’de en ha’de en zei dat hij de tand nog kon redden.
Hij wou eerst zonder verdoving trachten te vullen en als het te erg werd dan zou hij pas verdoven. Ik moest dan maar met mijn hand teken doen als het pijn deed.

Hahahahahaha..... mijn hand vloog de lucht in vooraleer hij een eerste folter instrument kon vastpakken.

"Is er iets madammeke?" vroeg hij.
"Jazeker meneer, ik zou graag hebben dat u een spuitje geeft vooraleer u begint" was mijn antwoord.
"Maar ik moet waarschijnlijk niet diep boren hoor" zei hij vriendelijk.
"’t kan me niet bommen" antwoordde ik op een even vriendelijke toon,  "ik heb mijn kinderen zonder verdoving gebaard en nu wil ik nooit meer iets aan mijn lichaam laten doen dat pijn kan veroorzaken, die twee bevallingen waren genoeg om een leven lang verder te kunnen, dankuwel als’t voor u hetzelfde is."

Ik zag hem denken dat hij weer een gestoorde, vreemde oude tante op zijn stoel had liggen en met een diepe zucht gaf hij me een spuit die een olifant kon verdoven. Ik voelde mijn rechterkaak gewoon per seconde verdwijnen.

Hij en zijn bevallige assistente bogen zich vervolgens over mijn open mond en de drilboor deed zijn werk.

Halverwege stak ik mijn hand omhoog.
De boor stopte onmiddellijk, de zuiger ging uit mijn mond en vanachter zijn masker vroeg hij : "doet het pijn?" waarop ik antwoordde: "nee ’t is maar om te zeggen dat ik helemaal niets voel, maar als ge nog veel water vanachter in mijn keel spuit ga ik stikken dankuwel" waarop ik weer braafjes achteruit ging liggen.

Een dik half uur later was de klus geklaard en mijn wijze tand was gered van de ondergang.

Met een half lam gezicht mompelde ik toen kwijlend : " bedankt hoor dokter, blij dat ge mijn tand hebt kunnen redden en wat betreft de verdoving ...." hij liet me niet uitspreken en zei : " ja nu vindt ge het vervelend dat ge niets voelt zeker ?" chagrijnig manneke hé? ...

Toch bleef ik zoals steeds mijn ongelooflijk lief en charmante zichzelve en ik kwijlde rustig verder: " maar neeje ... ik wou u net zeggen dat ik heel blij was met de verdoving en het altijd wil, zet het maar op mijn fiche!  Ge kunt héél goed spuitjes geven, ik heb helemaal niets gevoeld."
Een beetje flemen moet bij een tandarts, want dat is een persoon die, als hij het wil, u écht pijn kan doen.
Ver in mijn geheugen zie ik nog flarden van een film met Dustin Hoffman en een tandarts....ik ben de naam kwijt.

’s Avonds thuis druppelde de koffie nog kwijlend over mijn bloes omdat ik nog steeds geen gevoel had in mijn lippen maar ik was gelukkig, ongelooflijk gelukkig.

Ik vroeg me zelfs af of hij nog iets extra in het spuitje had gedaan, gewoon voor de lol.

’t Is gene gewone mijn nieuwe tandarts, maar dat vindt hij waarschijnlijk van mij ook!

Héhé...ik voel me net een vetgemest varkentje...ik zie er ook uit als een vetgemest varkentje.
Het kan ook niet anders want ik eet al dagen als een vet varkentje.

Vorige week,  tijdens het bakken van mijn cakes en biscuits,  kon ik het toch niet laten om af en toe deeg en slagroom van mijn vingers te likken en tijdens het voorbereiden van het buffet voor mijn verjaardag kon ik het ook niet laten om te proeven of alles wel à point was, alle goede koks zeggen dat je regelmatig moet proeven,  dus ik doe dat trouw zoals het hoort.

Dan volgt vanzelfsprekend het opeten van je verjaardagsmaal en natuurlijk een stuk van je verjaardagscake nadat je al die kaarsjes heb uitgeblazen.
Eén keer per jaar moet je jezelf toch eens laten gaan en dan hoort daar natuurlijk ook wat lekker wijn drinken bij.
Bovendien vieren we thuis,  dus er moet niet gereden worden en dan kan je eens wat meer drinken dan anders.
Een lekkere pousse-café nadien is een 'must' om te bekomen na een leuke, drukke dag.

De volgende dag moet je weeral eten,  je kan de overschot van je lekker buffet toch niet in de vuilbak kieperen, -waste not, want not- was een motto van moeder zaliger.
Krabsla en garnaalsla invriezen gaat trouwens niet en de kinderen hadden al een deel meegenomen.

Vervolgens was er de dienst ‘fourage’ tijdens de tuinwerkzaamheden.

Beide zonen kwamen hun vader helpen en schoondochter kwam ook even kijken naar de vorderingen in de tuin met de kleinzonen,  ze had genoeg koffiekoeken bij voor een klein legertje.
Zeg nu zelf,  verse koffiekoeken op een frisse lentedag kunnen toch zo lekker smaken bij een lekker tasje dampende koffie.

Twee dagen hebben mijn noeste werkers onze tuin omgeploeg met een vervaarlijk ogend machine.
Alle kleinkindjes stonden in de veranda met hun neus tegen het raam geplakt,  dat nét voor de verjaardag met zoveel zorg was proper gemaakt.

Tijdens de rustpauzes van de tuinwerkers moesten ze allemaal hun rubber laarsjes aan en hun papa’s en grootvader wat gaan helpen ploeteren in het slijk.
Reuzeplezant met de rollende pletwals en de mini voetjes de grond helpen platdrukken en platstampen.

Daarna kwamen ze terug binnen met vuurode wangen en hun slijkvoetjes lieten de nodige sporen na op de vloer die de dag ervoor ook netjes was gekuist met het oog op de verjaardag van hun nana.
Ach.... wat is een beetje slijk tussen vrienden? Vroeger werd er met zand gekuist, zo heb ik toch ooit ergens gelezen.

Net op mijn verjaardag besloot nichtje om haar zoontje ter wereld te brengen en dat moest natuurlijk gisteren ook gevierd worden, eindelijk een zoon na drie dochters, hun geluk kon niet op. 
De champagne vloeide rijkelijk in het moederhuis en omdat ik daarna totaal geen zin meer had in koken zijn ventje en ik maar uit eten gegaan.  Lekkerrrr.... maar o zo calorierijk.

Vandaag was het dan weer de beurt van schoonma.
Zij verjaart op 24 maart maar dan moeten we broer vieren die dit jaar zestig wordt, dus vandaag zijn we met schoonma en de ganse familie ook nog maar eens lekker gaan eten.

Nu ga ik proberen om een hele week te vasten om me voor te bereiden op het Ardens festijn dat volgend weekend voorzien wordt bij broer.

Begrijpen jullie nu waarom het voor sommige mensen zo moeilijk is om slank te blijven? Als je deel uitmaakt van een grote familie dat dolgraag samenkomt en feest,  dan is dàt een utopie – zeg dat ik het gezegd heb.

Ach ja...en dan vergeet ik nog bijna dat we morgen hier in Antwerpen Vaderdag vieren. We kunnen die arme hardwerkende schat toch niet vergeten! 

Bon, het dieet zal dus pas dinsdag beginnen, of nee, woensdag want dinsdag zijn we uitgenodigd bij schoonbroer en schoonzus aan zee.

Ik geef het op ... het gaat me niet lukken, ik voel het in mijn knoken.

Mensenlief wat doet dat eerste lentezonnetje toch deugd aan die oude knoken hé...op de middag ben ik toch even lekker buiten gaan zitten in de tuin en die eerste zalige zonnestralen op mijn gezicht voelden heerlijk aan.

Dat vind ik nu net het mooie aan ons klimaat, je begint na een tijdje altijd naar ander weer te snakken.

Na de winter kijk je uit naar het eerste lentezonnetje, daarna naar de hopelijk warme, zonnige zomer, wanneer het dan weer te warm wordt kijk je al verlangend uit naar de herfst en dan is het cirkeltje mooi rond.

Alhoewel, een échte winter hebben we dit jaar wel niet gehad. Ik geloof dat ik mijn dikke winterjas zelfs niet uit de kast heb moeten halen. De dikke handschoenen en de muts ook niet nu ik er goed over nadenk.

We hebben thuis centrale verwarming, maar mijn ventje houdt van gezelligheid en steekt regelmatig graag de kachel aan.

Waar we het meestal niet over eens zijn is de temperatuur in huis, ventje heeft een volledig andere thermostaat in zijn lichaam dan ik, ik val van mijne sus rond dertig graden en hij begint zich dan pas goed te voelen.

Het werd gisteren in de living steeds warmer en warmer. Ik stroopte het éne kledingstuk na het ander af. Toen ik bijna op ontploffen stond ging ik even naar de thermometer kijken en zag dat het 27°C was.
Ventje vond het zalig maar ik moest gewoon de kamer uit, ’t was veel te warm.   Ik zal maar denken dat het een voorbereiding is op een lange hete zomer ...

Ach, de temperatuur in- en buitenhuis zal bij ons altijd een discussiepunt blijven. Ik vind dat het best wat frisser mag zijn en ik zal een warme trui dragen, maar ventje zit liever in een warme omgevingstemperatuur in zijn T shirt.

Ik had dan ook wel een hele namiddag in een warme keuken biscuits en cakes gebakken want ik moet voorzien zijn tegen mijn verjaardag.
Als ik begin te bakken doe ik net hetzelfde als met koken. Ik maak het dubbele klaar en vries dan een deel in, altijd gemakkelijk als je onverwacht bezoek krijgt. (gouden raad van Tante Kaat)

Na de middag heb ik weer zitten ploeteren aan mijn computer, ik wou absoluut een website aanmaken. Niet dat ik een website nodig heb, maar stel dat onze jonge Patrick bij Sennet het ooit voor bekeken houdt en ik mijn blogje moet opgeven, waar ga ik dan mijn foto’s van de kleinkindjes plakken?

Nu kan ik aan mijn wijd verspreide familie zeggen dat ze af en toe te bewonderen zijn op mijn blog, maar het zou toch plezanter zijn op een website. Familiefoto’s zijn tenslotte enkel voor de naaste familie leuk.

Holàba....het belletje gaat in de keuken, mijn erwtensoep zal klaar zijn!

Mmmmm.......Lekker! .... bij warm weer krijg ik altijd zin in zo’n winterkost, hoe zou dat nu komen?

Ventje en ik hebben een heel andere smaak wat betreft televisie programma’s, maar één programma zien we beiden graag: op BBC - ‘Crufts’- een soort miss Universe verkiezing voor honden.

De honden zelf vinden we prachtig en wij proberen altijd te raden wie de grote prijs zal winnen want we vinden ze allemaal mooi.  
We kunnen ook eens goed lachen  met de wijze waarop de eigenaars de honden presenteren, hun manier van rondjes lopen met de hond netjes en strak aan de lijn.

Dikwijls zijn het al ietwat oudere en gezette dames en heren,  maar de grappigste vanavond was een dame in een rode smalle rok,  met split vanachter en van voor, platte stevige schoenen aan,  en met de elegantie van een baby olifant liep ze met grote verende stappen naast haar grote hond de ring rond.  Gelukkig voor haar deed de hond het goed.

Dit jaar genoten ventje en ik nog meer dan anders want de winnaar was een prachtige Tibetaanse Terriër met de naam ‘Fabulous Willy’. 

Onze onlangs overleden hond Flor leek op een Tibetaanse Terriër. 

Flor kwam van een franse boerderij en was pure inteelt ras, ik geloof dat hij de zoon van zijn moeder en zijn broer was.  Het was er ook een beetje aan te zien, niet uiterlijk, maar hij was heel nerveus en bang. 
Maar hij was mooi, heel mooi en heel lief.

We kenden het ras niet toen we hem kregen, maar iedereen sprak ons aan op straat en in het park en zei : “ooo....wat een mooie Tibetaanse Terriër”, men zei het zo dikwijls dat wij het op de lange duur bijna zelf geloofden.

Alhoewel we ons hebben voorgenomen om de eerstvolgende jaren geen hond meer te nemen (tot we uit de kleine baby’s zijn) kreeg ik daarstraks toch zin om weer op zoek te gaan naar zo’n lieve huisgenoot. 

Maar nee...we hebben het zo afgesproken ventje en ik, het zal nog wat moeten wachten.

Wat later op de avond keken we naar Canvas en hoorden we de Moslima’s voor de tweede keer aan het woord, deze uitzending ging over hun belevenis van sex in en rond het huwelijk, een onderwerp dat voor hen moeilijk bleek om over te praten.

Eén geëmancipeerde dame die een zaak uitbaat stal mijn hart door haar openhartigheid en humor, een ander, een islam lerares geloof ik,  deed me terugdenken aan de nonnetjes van de jaren vijftig en de meest ergerlijke uitspraken kwamen uit de mond van een ‘bekeerde’ vlaamse dame. 

Om de avond even af te ronden keken we naar het einde van Open en Bloot, we waren nu toch al op de sex toer.  Een mens is nooit te oud om bij te leren.

Daarna, heel laat,  kwam Joan Rivers nog op BBC, ze is  een vrouwelijke amerikaanse komiek die ik ontzettend leuk vind.  Ze is al vrij oud, vreselijk grof, niet meer te herkennen door de vele plastische ingrepen, maar haar zelfspot en humor is subliem.

Om af te sluiten hierna enkele quotes.

Om acht uur opgestaan. De badkamer even bezocht voor het hoognodige plasje en dan de tanden gepoetst.

In kamerjas naar beneden (een luxe na al die jaren haasten om te gaan werken) de koffie opgezet en terwijl het pruttelt de krant gelezen.

Stukje eruit geknipt over gevaar van GSM voor kleine kindjes, mag ik niet vergeten te vertellen aan kinderen.

Ventje komt eraan en ik krijg een dikke smakkerd. Da’s weer mooi meegenomen.

Kijk bewonderend naar ventje die ’t vuil buitenzet. What a man ! …

Ga naar boven om de computer aan te zetten, de mails te lezen, de kwis van Hotlips proberen op te lossen, enkele favoriete blogjes lezen en dan proberen om muziek op mijn powerpoint presentatie te krijgen.

Sakker de sakker... lukt niet.

Snel naar beneden, nog steeds in kamerjas maar nu met schort.

Moet voorbereidend koken voor straks, straks geen tijd want twee kleinkindjes komen. Mama van kleinkindjes moet naar de dokter.

Maak Shepherd’s pie voor zes personen dan hoef ik dit straks maar in de oven te steken.

Snel terug naar boven en nu eerst naar de badkamer om me toonbaar te maken voor de rest van de wereld. Heel moeilijk, lukt elke dag wat minder.

Terug naar de computer om te proberen muziek op pps te krijgen, hoera....het lukt!

Nu even zoeken hoe ik er bewegende tekst op kan krijgen.

Staar een half uur naar het hulp programma, probeer vanalles maar het lukt niet.

De bel gaat.... schoondochter en kleinkindjes zijn er.

Sluit programma af, vergeet te saven, sakker tussen mijn tanden en loop snel de trap af.

In de gang staat dubbele kinderbuggy met schoondochter en kindjes.

Kindjes gekust en geknuffeld. Baby in box, kleindochter wil Teletubbies zien.

Nana heeft een kast vol kinder video’s en DVD’s maar geen Teletubbies.

Turbo kleindochter gaat dan maar spelen met poppen en kinderwagen.

Ik babbel met haar mama en we trekken om de haverklap tijdig onze voeten omhoog om niet overreden te worden door een poppenwagen.

Mama vertrekt naar dokter, grootouders verschonen kleinkinderen, doen hun winterjassen aan, zetten kindjes in de dubbele buggy en zijn al moe en bezweet voor ze nog vertrekken voor de wandeling.

Wandelen snel, want straks moeten ze op tijd terug zijn want broer en schoonzus komen ook eten.

Tijdens wandeling dan toch snel snel een DVD gekocht van Teletubbies, koop lipgloss voor mezelf in Kruidvat met etiket “ min drie euro “. Juffrouwtje aan de kassa doet de drie euro er niet af.

Vraag waarom de drie euro er niet af zijn, juffrouw trekt schouders op, weet het niet.

Op de vraag “Bent u hier verantwoordelijk? “ roept ze een ietwat ouder meisje dat ook net van school komt. Krijg als antwoord dat die korting voor Nederland telt en niet voor België.

Wil van mijn oren maken maar zie ventje ongeduldig heen en weer lopen buiten met dubbele buggy.

Bijt mijn tanden bijna stuk maar betaal en loop terug naar buiten.

Buiten besef ik dat ik naar het Kruidvat ging om brilpoets doekjes te kopen, rats vergeten.

Stop nog bij de bakker voor taart.

Dan in sneltrein vaart naar huis want baby moest al lang fruitpap hebben.

Beide kindjes liggen gelukkig nog lekker te slapen.

Thuis wordt fruitpap baby wakker, krijgt dit onmiddellijk ondanks het feit dat ik dringend moet plassen, baby komt eerst.

Kleindochter slaapt verder in buggy.

De bel gaat....roep ventje om open te doen, ventje is vanachter in de tuin, schept luchtje... laat baby even alleen, worstel me voorbij de dubbele buggy met nog steeds slapende kleindochter, het is zoon 2, papa van de kindjes.

Ventje vertrekt naar garage – auto heeft nazicht nodig.

Zoon 2 moet vrouwtje even afhalen in’t ziekenhuis.

Kruis vingers en tenen dat kleindochter nog even blijft slapen. Twee kindjes nog wat moeilijk, want hand doet nog steeds pijn.

Gisteren venijnige cortisone prik gehad in palm van hand, zou nu toch stilaan moeten beginnen helpen.

Zoon en schoondochter komen terug, vertellen wat dokter gezegd heeft.

Andere schoondochter belt. Kleinzoon 2 is ziekjes van school gekomen, of ik eventueel morgen kan oppassen.

Natuurlijk...ge kunt een ziek knuffelbeertje toch niet naar school sturen.

Ventje komt terug thuis. Hij zal tafel dekken. Ik werk het eten verder af.

Kleindochter is nu wakker en krijgt fruitpap en wordt verschoond door haar mama.

Ventje en zoon zijn aan’t babbelen. Baby zit in box. Ik begin tafel te dekken.

Ventje protesteert – hij zal tafel dekken! Hij babbelt verder.

Broer belt dat hij en vrouw wat later zullen zijn, grote file van en naar Wommelgem.

Kinderen kunnen niet zo lang wachten, kindjes moeten straks op tijd in bad en bed.

Ik dek dan toch maar tafel...ventje is nog steeds aan’t babbelen.

Wij eten samen met de kinderen en als we aan de taart beginnen komen broer en schoonzus eraan.

Eten is gelukkig nog warm. Ovenschotel is heel praktisch.

Kinderen en kleinkinderen vertrekken.

Broer en schoonzus blijven nog wat praten. Vertrekken seffens nog naar huis in de Ardennen.

Kijk om negen uur naar nieuws van zeven uur op TV – praise the digibox!

Wil naar een programma kijken op BBC maar ventje wil Schwarzennegger zien.

Heb al drie keer Schwarzenegger gezien, ventje ook, maar die valt altijd in slaap dus hij herinnert het zich niet.

Ik ga terug naar boven aan de computer, nog wat blogjes lezen en eventueel nog proberen om mijn pps op punt te krijgen.

Een kwartier later komt ventje boven...gaat slapen, is moe.

Ik vraag hoe het zit met Schwarzennegger. Hij zal het op een andere keer wel zien, was weer in slaap gesukkeld!

Lap, dat wordt een vierde keer dat ik die film zal moeten opzetten.

Ik besluit mijn dagboek bij te schrijven.

Ventje snurkt luid .... ventje is gelukkig.

Vandaag was het ‘Vrouwendag’.
Ik wens mezelf proficiat.

Ventje is net vertrokken naar de supermarkt.

Bovenaan de boodschappenlijst staat in ’t groot ‘bollekes in tomatensaus’.

Zeker niet te vergeten met drie uitroeptekens. !!!

Woensdag op de middag is het hier altijd vollen bak.

Zoon 2 komt eten, neef meestal ook als hij in België is,  en regelmatig de twee oudste kleinkinderen wanneer hun mama late shift of nacht heeft gehad.

Woensdag moet er dan ook voor een stevige koffietafel gezorgd worden.

Zachte broodjes liefst voor de kindjes, zelf opgelegde zoetzure rode biet mag niet ontbreken voor zoon en neef, maar wat zeker niet mag ontbreken zijn : bollekes in tomatensaus voor de oudste kleinzoon.

Vorige woensdag zat iedereen netjes aan tafel en plots weerklonk de beteuterde vraag: “nana...waar zijn de bollekes in tomatensaus?”
euh.... ik keek naar ventje, ventje haalde zijn schouders op en zei: “oeps...vergeten”.

De teleurstelling in de ogen van kleinzoon was onmetelijk.
Hij kon bijna niet meer eten, wat moest er nu in zijn broodje?

Zoon 2, zijn oom,  begreep het heel goed want hij zei : “toen ik vroeger naar mijn grootouders ging wist ik ook dat ik daar altijd na het eten een Chocotof kreeg, ik zou het ook vreselijk gevonden hebben indien ze er geen in huis hadden gehad, ik rekende er gewoon op” .

Als troost voor de vergeten bollekes in tomatensaus beloofde ik kleinzoon dat hij onmiddellijk na het eten op de laptop mocht spelen en toen stemde hij moedig in, zijn tranen verbijtend, met een broodje kaas en eentje met choco.

Daarom .... vandaag mogen we zeker de bollekes in tomatensaus niet vergeten.

Twee keer na elkaar vergeten wordt ons niet vergeven denk ik.

Nu snel de tafel dekken want seffens staan ze hier allemaal....de koffie pruttelt al.

Ventje en ik zijn al sinds gisteren een verbeten strijd aan’t voeren met onze PC.

Jaja, mijn ventje eindelijk ook, hij kent er nog minder van dan ik maar hij doet zijn best.

Wat is nu het probleem? Ja vraag liever .... wat is geen probleem? ...ik heb een oude PC van Oxfam en aan die oude PC hangen zoveel andere draden en toestellen dat het niet om aan te zien is.

Een van die aanhangsels is een al even oude DVD writer, die gebruik ik om back-up’s te maken. De intentie was wel om prachtige foto reportages te maken en die op DVD te zetten maar daar heb ik te weinig tijd voor gehad en inmiddels zijn we al enkele jaren verder.

Een ander aanhangsel is een USB ding dat vol steekt met USB kabeltjes, ééntje voor de camera, eentje voor de printer die ook al twee weken niets meer doet, een leeg gatje om mijn USB stick in te steken en er hangt nog een vierde kabeltje voor ???? euh geen flauw idee...waarvoor.

Nu wou ik vandaag toch al mijn foto’s wegschrijven naar een DVD, branden heet dat geloof ik, zodat ik ze eindelijk dan toch op TV kon bekijken, niet enkel daarom, maar ook omdat er om de vijf botten een melding op mijn scherm komt dat “er onvoldoende virtueel geheugen beschikbaar is”.

Ventje had een tijdje terug een DVD recorder gekocht en aan de TV gekoppeld.

Ik was destijds zo in mijn gat gebeten dat Telenet ons eerst die digibox aangesmeerd had om dan twee maanden later met de recorder af te komen, dat ik weiger om nu via hen een recorder aan te kopen tot ik genoeg wear and tear uit mijn dure digibox heb gehad.

Ventje had de DVD recorder aangekoppeld en nu bleek dat ook een soort computer te zijn, hij sloeg bleek uit.

Gewoonlijk duwt hij deze zaken mijn richting uit, maar deze keer niet hoor, met alle chinezen maar niet met dedeze... ik zei hem dat hij dat ding maar aan de praat moest krijgen, wat tot zijn grote verbazing uiteindelijk lukte.

Hij kon iets opnemen van TV en zelfs terugspelen, hij kon zelfs oude video’s overzetten op DVD. Ik overlaadde hem met mijn bewondering.

Nu wou ik, om mijn overvolle PC een plezier te doen, eindelijk mijn foto’s op DVD zetten zodat we deze via de nieuwe DVD recorder kunnen bewonderen via de TV.

Gemakkelijk gezegd .....water en bloed hebben we al gezweet en het wil maar niet lukken.

Ik heb al DVD’s geformatteerd, ge-herformatteerd – ik krijg ze er via de oude DVD writer wel op want ik zie ze staan op mijn PC als ik naar drive E ga, maar wanneer we het dan beneden in de DVD recorder steken niks, nada, rien...PLEASE FORMAT DISK komt er op het scherm,..... neeje begot, ik wil niet terug formatteren, ik wil mijn foto’s op mijn TV zien en niet op mijn computer. Dat lukt bij iedereen waarom bij mij niet?

Ventje geeft niet snel op, deze namiddag vertrok hij richting computerwinkel, want mijn zus in Engeland had me na een telefoontje van meer dan een uur uitgelegd hoe ik het moest doen en zij gebruikte gewone CD’s – geen DVD’s. Ze schreef gewoon via Mijn afbeeldingen van Windows XP de foto’s naar een gewone CD en speelde deze af op haar TV.

Mijn zus is technisch een genie, enfin een all-round genie, had ik maar de helft van haar verstand dan was ik gelukkig.

Vanuit de winkel belde ventje me daarstraks op om te vragen welke nummers er op onze DVD writer stonden.

Even later was hij hier terug met het verdict: onze DVD writer is te oud, ze verkopen die maat van CD’s niet meer hadden ze hem in de winkel gezegd.

Maar ...de aanhouder wint denkt mijn witte ridder en nu is hij weg naar een andere winkel op zoek naar raad en bijstand.

Floep .... dat heb je die vervelende boodschap weer ....jaja ik weet het, ge hebt onvoldoende virtureel geheugen!!!!

Of dat hier ooit nog in orde komt weet ik niet, maar het zal zeker niet zijn omdat we niet geprobeerd hebben.

Twee computer dumbo’s samen moeten uiteindelijk de klus toch geklaard krijgen nietwaar?

Sinds mijnen halven trouwboek voltijds thuis blijft moet er altijd de broodnodige afleiding gevonden worden om zijn ongeremde energie kwijt te raken.

In de winter is het wreed moeilijk, zeg dat ik het u gezegd heb.

’s Zomers kan hij heel veel energie kwijt in de onderhoud van onze tuin, sinds het begin van de winter heeft hij al heel zijn kelder uitgemest, een rommelmarkt gedaan, hout gezaagd om de stoof twintig jaar lang te kunnen warm stoken en nu wordt het heel hoge tijd dat hij terug de tuin in kan. Hij weet geen blijf meer met zijn energie.

Ventje heeft zoals men het in Antwerpen zegt: geen zittend gat.

Hij moet altijd bezig zijn. Voor hem geen PC, amper TV, en het lezen beperkt zich tot de reklameblaadjes.

Nee...mijn ventje heeft geen dimmer, hij heeft slechts twee standen: aan – af.

Om al die energie in goede banen te leiden heb ik hem eindelijk zover gekregen dat hij nu de was doet, met lange tijd de nodige rampzalige kleurschakeringen tot gevolg.
Onze lakens hebben vervolgens de kleuren Saumon, Bois de Rose, grijs en grauw gehad, maar nu heeft hij via de reklame Vanish ontdekt en behoudt alles zo’n beetje zijn originele kleur.

Na de was heb ik hem leren strijken...de platte stukken.

A star was born, niemand buiten zijn bloedeigen moeder kan beter en netter platte stukken strijken dan mijn ventje.

Het was dus een beetje verschieten toen ik enkele dagen terug in de keuken kwam en hem daar zag staan aan zijn strijkplank, compleet van de kaart.

"Wat is er shoeke?" vroeg ik bezorgd.

"Mijn strijkijzer doet het niet meer" antwoordde hij verdrietig.

"Heddem al eens open gehad?" vroeg ik,  omdat ik weet dat ventje alles met het gemak van een ingenieur uit en terug in elkaar krijgt.

"Ja, ’t is helemaal verroest vanbinnen, verzekers door al dat water dat er ingaat zeker?" zei hij terwijl ik op mijn tong beet om niet te lachen.

"En wat nu?" vroeg hij terwijl hij me nog altijd triest aankeek.

Mijn vrouwelijk olifanten geheugen zette een heel grote stap terug in de tijd en ik zei: "Euh.....weet ge, in juni verjaart ge, dan krijgt ge er van mij eentje voor uw verjaardag, een superdeluxe, met een reuze waterreservoir, het beste is niet goed genoeg voor u".

Ventje heeft na veertig jaar nog altijd niet door of ik nu serieus ben of niet en hij keek me heel twijfelachtig aan. Vooral omdat in het begin van ons huwelijk dit zijn courante verjaardagsgeschenken waren voor mij.

Ik was goed op dreef en dus ging ik verder: " Positief is dan ook dat ge tegen dan een fameuze hoop strijk zult bijeengespaard hebben en dan helemaal uit de bol kunt gaan met uw nieuw strijkijzer!"

"Zijde gij nu aan’t zwanzen of watte?" vroeg hij.

"Maar nee ventje, in de kelder staan nog altijd die oude strijkijzers van ons bomma die ge op de stoof moet opwarmen en daar kunt ge toch mee verder tot in juni".

Ik begon hem toen in’t lang en in’t breed uit te leggen hoe hij met die oude strijkijzers moest werken. Ik stelde hem voor om een bakplat op het gasvuur te leggen, daarnaast een flink stuk bruin papier, want het strijkijzer moest eerst ingevet worden met een vetkaarsje om goed te glijden, en daarom was dat bruin papier nodig om het overtollig vet eraf te strijken zodat ge uw strijk niet vuilmaakt.

Hij was er bijna mee weg want hij vroeg toch: " maar tegen dan is dat ijzer toch niet meer warm". Ik legde hem uit dat dat net de reden was waarom ge minstens met drie van die oude strijkijzers moest werken. Ge moest ze een beetje op alle temperaturen hebben want die hadden geen thermostaat.

Nog steeds was hij niet helemaal zeker of ik nu serieus was of niet.
Ik denk dat ik een toneel carrière gemist heb.

Uiteindelijk zei ik, omdat hij zo beteuterd keek, "maak dat ge weg zijt en ga verdorie een goed nieuw strijkijzer kopen".

"Welke zijn de beste?" vroeg hij opgelucht en ik zei: "wel aangezien gij nu zo goed kunt strijken moogt ge dat vanaf nu altijd blijven doen, ge kunt het veel beter dan ik (deze zin heb ik van hem ooit geleerd) dus kies zelf maar eentje uit dat het best in uw hand ligt!".

Beneden hoor ik nu de stoom ontsnappen uit een splinternieuw strijkijzer. Ventje heeft gisterenavond nog speciaal een wasje opgezet om het vandaag te kunnen testen.

Toch schattig hé die mannen?

Het in Aruba pas getrouwd koppeltje gaf gisteren een feest hier in Antwerpen voor de andere familieleden, waaronder wij.

Bruid en bruidegom straalden van geluk. Hun ouders ook.

Tenslotte had mijn broer,  samen met de bruidegom, bijna een jaar in uiterste geheimhouding alles gepland om dit sprookjeshuwelijk tot een goed einde te brengen.

De door de bruidegom uitgekozen jurk was prachtig, de door hem gekozen ringen waren prachtig....nichtje leek op een sprookjesprinses.

In Curaçao had hij haar ten huwelijk gevraagd op Valentijnsdag.
Zij had natuurlijk ja gezegd en toen had hij zijn spel verder gespeeld en ze begonnen ‘zogezegd’ samen te plannen voor een huwelijk.

Zij wist natuurlijk niet wat haar te wachten stond.

Dolgelukkig waren ze in Aruba aangekomen, het hotel was prachtig, de zon, het strand,  de zee, een idyllische omgeving.

Op het einde van hun eerste vakantiedag in het hotel kwamen ze terug gewandeld van het strand en toen zag ze iemand op het terras van het hotel staan.

Tegen haar ‘verloofde’ zei nichtje: “ ik denk dat ik een zonneslag heb zoetje, want dat is precies mijn zus daar aan het hotel”.

Toen ze nog wat dichterbij kwamen zei ze : “verdorie die trekt nu écht als twee druppels water op mijn zus!” en toen zag ze pas haar ouders en de andere familieleden, die hen wat later met een ander vliegtuig naar Aruba waren gevolgd.

De verrassing was overweldigend. Zij was in de wolken en hij ook natuurlijk omdat zijn plan zo goed geslaagd was.

De trouw kreeg zelfs in Aruba de nodige belangstelling, een krant wijdde er bijna een hele pagina aan.

En gisteren was het dus weer feest.

Nu mochten ook wij hen bewonderen en mee delen in hun geluk.

Het mooiste vond ik de woorden van de zoon.
Ik zei hem bij het binnenkomen: “proficiat lieve schat met je nieuwe stiefmoeder” en hij antwoordde zonder een ogenblik na te denken : “neenee....da’s mijn stiefmoeder niet, da’s mijn moeder”.

Ik wens hen een heel lang en een heel gelukkig leven toe.

Shepherds' pie

Voor 4 personen

Nodig:

25g boter of margarine-Olijfolie
1 grote ui, fijngesnipperd of in fijne ringen
1 doos met stukjes tomaten
1 eetlepel gewone bloem
225ml bouillon kip of runds

450gr gehakt, lam, runds,

(half om half...wat je het liefst lust of wat je in huis hebt)

10m Worcestershire sauce
2 laurier bladjes
thijm
zout en peper en kruidnoot

voor de puree
700g aardappelen
50 ml melk
75g boter
1 eigeel

Werkwijze:

1. In een aantikleef bakpan laat je de helft van de vetstof smelten, daar bak je de ui in voor ongeveer 5 minuten tot goud/amberkleurig

2. Ondertussen in andere grote bakpan doe je wat olijfolie en wat boter en je bakt het gehakt tot het bruin is. Je moet het gehakt wel fijnmaken met een vork of lepel terwijl het bakt zodat je geen klonters krijgt.

3. Bestrooi de inmiddels goudgebakken uien in de pan met 1 eetlepel bloem, dit helpt om de saus aan te dikken. Meng alles goed, doe er de laurierbladjes bij en de thijm en roer.

4. Bij de uien doe je nu de gehakte tomaten, de bouillon en de Worcestershire saus (hou een klein beetje bouillon over om de pan van het gebakken gehakt te deglaceren)

5. Voeg nu het gebakken gehakt bij het ui/tomaten mengsel, deglaceer de pan van het vlees met het laatste beetje bouillon en voeg dit bij het mengsel.

6. Breng alles aan de kook, doe er naar believen zout en peper bij en laat alles ongeveer 30 minuten sudderen op een zacht vuurtje.

7. Kook ondertussen de aardappelen, doe ze door een zeef of plet ze met een stamper, doe er vervolgens de boter en het eigeel bij en ook naar smaak peper en zout en kruidnoot.

8. Doe de vlees/uit/tomaat mix in een ovenschaal, stort daarboven op de aardappel puree, maak de bovenkant mooi glad.

9. Zet de ovenschaal in de oven (gas nr 6) tot het vlees pruttelt en de puree een gouden kleur heeft.

Ook hier kan je alles een beetje aanpassen naar smaak.

Heb je bv. graag champignons, erwtjes of worteltjes of alles onder de vleesmix, doe die er dan bij. 

...experimenteer, wees creatief.
Je kan met dit gerecht alle kanten uit.

Voilà Affodilleke.....simple comme bonjour zoals men in Engeland zegt.

dit mooi prentje heb ik gepikt van het blog van Hotlips - ik ben zeker dat ze me dit niet kwalijk zal nemen, daar is ze gewoon te lief voor.


Ik denk dat het nu veilig is om mijn geheim Valentijn verhaal op mijn blog te zetten. 

Ik kon het met Valentijn nog niet op mijn blog zetten want ik had volledige geheimhouding moeten zweren op mijn eerste communiezieltje. 

Vorige week belde broer 2 me op en zei : “dag zusje, ’t is maar om u te verwittigen dat we een weekje niet bereikbaar zullen zijn”. 

Ik schrok me rot want de dag voordien had zijn vrouw mij net laten weten dat ze vrij dringend moet geopereerd worden.

“Toch niets met mijn beste vriendin hoop ik?” vroeg ik bezorgd.

Hij stelde me gerust en zei: “Neenee...we gaan voor een weekje op reis naar Aruba”.
 Nu ja, zo’n spectaculair nieuws is dat niet, broer en schoonzus gaan regelmatig op reis.

“N. (hun jongste dochter) en P. (waar ze al enkele jaren bij samenwoont) gaan ook naar Aruba”, vertelde broer verder.

“Ah...jullie gaan samen,  ge zoekt zeker iemand om op de honden te passen?” vroeg ik.

“Maar nee, zwijg nu toch efkes twee minuten en laat me uitspreken” sputterde broer.

Ik zweeg braaf... moeilijk, maar ik deed het.

“N. en P. gaan trouwen, maar N. weet het niet.”

Toen moest ik wel efkes gaan zitten.

Broer ging verder: “ P. is al een hele tijd dit huwelijk aan’t plannen.  

N. weet helemaal van niets.  Zover zij weet  vertrekken zij en P. morgen naar Aruba, het zoontje van P. gaat naar de andere grootouders, er komt iemand op de honden passen en wij vertrekken op reis naar Thailand.”

“Ik dacht dat jullie naar Aruba gingen!” zei ik verbaasd.

“Maar nee, dom kieken (een broer mag zich iets meer permitteren) wij hebben dat aan N. gezegd,  want ze mag niet weten dat wij naar de trouw in Aruba komen.   Iedereen komt, haar zus en echtgenoot, de zoon van P., haar biologische vader en zijn vrouw.  We gaan allemaal samen naar Aruba, maar later en in een ander vliegtuig.”

Hij ging verder:  “waarom ik u nu bel is lief zusje, jullie mogen niet telefoneren,  geen SMS, geen mailtje of eender wat zenden naar P. of N. , we hebben het nu al zo lang stil kunnen houden voor N., het zou erg zijn indien het ze het nu per ongeluk te weten zou komen.”

Ik had heel braaf gezwegen en vroeg: “en een trouwkleed en zo...hoe gaat dat dan?”

“P. heeft voor alles gezorgd, trouwkleed, ringen, alles....zij vertrekken eerst en wij vertrekken enkele dagen daarna met het trouwkleed, de ringen, hun kind etc....” antwoordde mijn broer.

Ik knikte en broer riep in mijn oor: “héla zijt ge er nog of watte?”

“Jaja, gewoon even aan’t bekomen broerke, ik vind het zo ongelooflijk romantisch!  Ik hoop alleen maar dat N. ‘ja’ zegt tegen P. of niet flauwvalt.”

Nadien dacht ik, verdorie...dit is een echt gebeurd ‘nog te gebeuren’ romantisch Valentijn verhaal, dat moet absoluut in mijn blogdagboek en nog liefst op Valentijn.

Maar... ik kon  het niet in mijn blog zetten,  want P. neemt overal zijn laptop mee.

Maar nu zijn ze getrouwd, denk ik toch, hoop ik toch, de 20^ste had mijn
broer gezegd. 
Zaterdag komen ze allen terug naar huis, ik ben razend benieuwd hoe het allemaal verlopen is.

Toch zalig dat er nog romantiek in deze wereld is nietwaar?