(derwish danser)




Het uur van de waarheid is aangebroken. De kogel is door de kerk.
Het spelletje tussen ventje en mij is gedaan, afgelopen, finito, geen komedie meer, we doen niet meer alsof.
Het wordt nu héél ernstig, want we vertrekken bijna op onze caravan vakantie op zoek naar de zon.
Mijn lijst met - to do or not to do – ligt open en bloot op de keukentafel.
Menslievendeugd, er komt nogal wat bij kijken bij een kampeervakantie, vier bladzijden A4 om precies te zijn.
Eén bladzijde kan ik al wegdoen, wat dat betrof onze lieve hond zaliger.

Naast mijn A4’tjes liggen nu ook lieflijk zij-aan-zij alle paperassen van ventje : uitprintjes over campings in Frankrijk, routebeschrijvingen, gidsen, wegenkaarten, camping checks – teveel om op te noemen.
Stiekem is hij al maandenlang deze reis aan ’t voorbereiden, ieder zijn plezierke !
Het voorbereiden van een reis is in feite het leukste deel van de reis voor hem.

Hij straalt vandaag, hij glundert, hij draait op volle toeren en dan nog houdt hij zich in omdat hij weet dat ik zijn sprankelend enthousiasme helemaal niet deel.
Ik heb alles wat met deze nakende vakantie te maken had gewoon uit mijn hoofd verbannen tot nu.

Maar vandaag is het D-day.

Gisteren hadden we onze twee kleinste kapoentjes van drie en één hier, en dan kan je met de beste wil van de wereld niets doen.
Stik kapot waren we gisterenavond.
Seppe, die nu vrij goed kan lopen, wil nu rennen, hij heeft nu ook leren draaien en hij draait als een kleine Derwish met zijn armpjes gestrekt, rondeke na rondeke tot hij zo zat wordt als een kanon en dan tegen de vlakte slaat, met de nodige traantjes als gevolg natuurlijk.

Kleindochter gaat maandag naar de eerste kleuterklas en is nu DROOG ! Maar... ze heeft de voordelen van het potje ook meteen ontdekt, een echt vrouwtje.
Wil ze aandacht, en dat is dikwijls, dan zegt ze : “pipi doen nana” en ja hoor, je neemt in die periode helemaal geen risico, want ze draagt geen pamper, dus om de haverklap ren je met haar naar de WC en mevrouwtje presteert het dan ook nog om er elke keer met een grote smile op haar gezicht, een paar druppels uit te persen.

Morgen is er ook geen tijd om in te pakken, want dan trouwt de zoon van één van mijn beste vriendinnen.
Die lieve vriendin heb ik voor het eerst ontmoet tijdens de prenatale kiné. Onze zonen zijn enkele dagen na elkaar geboren in hetzelfde moederhuis waar we die kiné volgden en sindsdien ontmoeten we elkaar zeker één keer per maand, dit nu al tweeëndertig jaar lang.

Overmorgen moet schwiegermutti naar haar vakantiebestemming aan zee vervoerd worden.
Terloops passeren we even voor een bezoekje + etentje bij schoonbroer : haar jongste zoon en schoondochter, en maandag wil mijn Heer en Meester dan “eindelijk” vertrekken naar de caravan.

Mijn valies ligt nu open op het echtelijk bed maagdelijk leeg naar mij te gapen.

Ik heb me deze keer voorgenomen om zo weinig mogelijk mee te nemen.
Ik neem altijd veel te veel kleding mee op reis.
We gaan tenslotte op zoek naar de ‘zon’: dat mysterieus geel, schitterend ding dat je af en toe ziet schijnen in de lucht.

Uitstel is niet langer mogelijk.
Geen gratie meer, vandaag moet alles gebeuren.

Maandag vertrekken we dan met gevulde auto naar onze caravan en dan vertrekken we naar ??.... bestemming voorlopig nog onbekend want er moet zon zijn.
Hopelijk hoeven we niet tot Gibraltar te rijden.

Toemaatje à la Kommaneuker :

Gisteren in de krant las ik :

- dat men nu lessen wil geven in het Arabisch ! – diepe zucht !

- dan men in Lokeren wil dat men nu ook hondenplasjes opkuist op straat? (Emmer water en vod meenemen op de wandeling misschien???)

- nog in Lokeren : verboden om iemand te laten schrikken ! – Ogen toe beste Lokenaars: “Boe ! “

My first time

It was my first time ever,
And I'll never forget.
I'd do it again
Without a single regret.

The sky was dark,
The moon was high,
We were all alone:
Just she and I.

Her hair was soft,
Her eyes were blue,
I knew just what
She wanted to do.

Her skin so soft,
Her legs so fine,
I ran my fingers
Down her spine.

I didn't know how
But I tried my best,
I started by placing
My hands on her breast.

I remember my fear,
My fast beating heart,
But slowly she spread
Her legs apart.

And when I did it,
I felt no shame;
All at once
The white stuff came.

At last it's finished,
It's all over now.
My first time ever
At milking a cow...

NOW ALL U DIRTY MINDS SAY 3 HAIL MARY'S…

Puf puf....al mijnen elastiek spant nu en staat op springen, en dat wil al wat zeggen hé ladies?!
Ik moet super dringend op een dieet van afgekookte aardappelen en groenten en water...bjeuch!
Eergisteren vierden we nog de verjaardag van mijn lieve vriendin, die een Cordon Bleu is, en gisteren werden wij, de moeders, met een klein beetje vertraging in de bloemetjes gezet bij zoon 2 en schoondochter.

De zon scheen en we konden eindelijk buiten zitten in de tuin voor een heel lekkere BBQ met bijpassende drank.
We wonen niet ver van zoon 2, maar toch iets verder dan wandelafstand.
De lieve schat komt ons, en zijn schoonouders,  ophalen en terug brengen zodat we ook een lekker glaasje kunnen drinken zonder ons zorgen te maken.

Kleindochtertje babbelt nu honderduit, ze heeft waarschijnlijk een aartje naar haar nana ( ik zal het zelf maar zeggen zeker? )
‘Seppe de roekeloze’ donderde al vrij snel van de drie kleine trapjes naar de tuin met zijn loopfietsje en ik hoorde zoon vanuit de keuken à la Sam Gooris roepen: “ ajai...ajai....ajai...” terwijl hij in vliegende vaart naar zijn gillende zoon suizde.
Schoondochter bleef heel kalm en suste dan weer haar ventje terwijl ze beiden de schade opnamen.
De brug van zijn neusje bloedde als gevolg van zijn salto en ik denk dat hij vandaag wel een blauw ket zal hebben, straks zal ik even telefoneren om wat meer info.
Heel erg was het niet, want vijf minuten later klom hij lachend de glijbaan weer op.

De zon scheen wel, maar warm was het niet, vrij vroeg moest ik op zoek naar een truitje en het dessert hebben we dan maar binnen opgegeten omdat onze tanden begonnen te klapperen.

Ventje is nog steeds stiekem bezig met de voorbereiding van ons nakende caravan vakantie.
Maar eerst moeten we nog naar een trouwfeest en dan de volgende dag schoonma wegbrengen naar haar vakantiebestemming.

Toch kwam hij gisteren weer op zijn sokken af : “ euh ... shoeke .. die handdoeken en washandjes die op de kast liggen, niet wegleggen hé, want die zijn voor de caravan! “ en vervolgens “euh... dat blauw vouwtafeltje, wilt ge dat meenemen op reis of niet?”

Nu heb ik een stil vermoeden dat hij ook op zoek is naar zo’n TV stick voor de laptop.
Hij vroeg me eergisteren om het stukje van Ludovicus uit te printen over die TV - stick en daarnet is hij vertrokken om “een boodschap” te doen.
Ik ben benieuwd of mijn vermoedens weer juist zijn.
Ik hou jullie op de hoogte!
Zelf ben ik inmiddels tegen wil en dank al een ervaren reiziger:
Tussen al mijn andere lijsten in de computer staat mijn lijst : ‘benodigdheden caravan’ – ik moet dit maar afdrukken, alles in de juiste zakken steken en dan zijn we vertrokken.

'Avontuurlijke' Bojako (sic) is zich al met heel veel moeite mentaal aan’t voorbereiden op de reis.
Ik heb nog dringend behoefte aan pep-talk, dus lieve vrienden.... overtuig me nog eens wat er zo leuk is aan kamperen, want ik heb het er toch moeilijk mee!

Ik heb me vandaag voorgenomen om eens de hele dag te niksen.

Niksen is heel plezant maar toch voel ik me altijd vreselijk schuldig wanneer ik niks.

Ventje nikst namelijk nooit, ik ben de enige nikser in huis en dan valt het erg op als je zit te niksen.

Schrijven en spelen met de foto’s op de computer is niksen voor iemand die altijd lichamelijk aktief bezig is.

Het gras staat kniehoog na al die regen, dus ik zou het niksen kunnen laten en iets nuttig doen.

Ik heb geen zin om iets nuttig te doen.

Ik heb zin om te niksen.

Is niksen eigenlijk een werkwoord, ik ga het even opzoeken, wacht eventjes :

Aha ziet ge, het bestaat :

Webster’s online dictionary zegt :

Niksen

English Translation: niksen

Toch gemakkelijk dat internet hé.  Ge moet nog niet van uw stoel komen om een woord op te zoeken.

Ik ga dus om het mooier te zeggen vandaag eens lekker ‘lounge abouten’ – klinkt ook goed, zo lang er maar  niemand me vraagt om iets te doen.

Ventje, naarstig aan’t werk in de tuin zei daarnet: ‘ik heb uw knuffelstoel opengezet in de tuin shoeke’.

Bedoelt hij nu : kom maar naar mij,  de hardwerkende echtgenoot,  zitten kijken en nikst wat bij mij om mij wat gezelschap te houden met uw vermakelijk gezaag.

Of bedoelt hij : als ge mij daar hard aan het werk ziet, dan gaat ge geen zin meer hebben in niksen en gaat ge me wel komen helpen. ?!

Ondertussen  heeft ons Laura, de zon die gisteren even kwam piepen, zich weer eens verscholen.

Die gaat ook terug niksen.

Huh... de jaloerse trien! 

Ik was net van plan om in de knuffelstoel, gekoesterd door haar warme stralen lekker te gaan loungen/niksen en te genieten van de aanblik van mijn hardwerkende wederhelft.

Niksen is eens zo leuk wanneer ge een ander ziet werken en zweten!

Van een hoogte kunt ge niet genieten als er geen laagte is....

Of iets in die aard ...
Ik heb geen zin meer om dat op te zoeken, ik ga nu niksen!

Ik zit hier in huis met zoveel mogelijk lichten aan, dit tot grote ergernis van mijn gemaal, die overal achter mij lichten dooft en deuren sluit.
Mijn lichaam heeft momenteel dringend behoefte aan zon, licht en warmte. Ik begrijp nu hoe de mensen zich voelen tijdens die heel lange winters in het hoge Noorden. 
Ze voelen zich net zoals ik : vreselijk depressief!

Nog niet zo lang geleden had ik mijn oude zonnebank weggedaan (net nieuwe lampen gekocht !? ).
Ik lag er enkel onder in’t putteke van de winter op een ijskoude dag en droomde dan van een tropisch eiland.
In de zomer vond ik het veel te warm om er onder te liggen en sinds mijn broer 1 een melanoom had moeten laten verwijderen was ik er bang van geworden.
Ik had het verdorie toch beter bijgehouden, al was het maar voor dagen zoals nu.
Zelfs ik begin met dit weer af te tellen naar enkele weken zon in ’t zuiden, jaja....zelfs in een caravan met al zijn ongemakken.
Al goed dat ventje het niet weet of hij begon al te vragen waar ik naartoe wil.
Ik wil nergens naartoe.
Als morgen hier de zon schijnt, dan lig ik met evenveel plezier te zonnen in mijn tuin, maar aangezien de weermannen niet veel goeds voorspellen wil ik enkel rijden tot ik de zon tegenkom en daar terplekke stoppen en blijven tot ze weer verdwijnt.
Indien we wat geluk hebben zullen we niet ver hoeven te rijden.
Ventje hoopt toch minstens stiekem voorbij Lyon te geraken.
Voor hem moeten er tussen thuis en vakantie op z’n minst duizend kilometers liggen of hij vindt het maar niets.
Maar ... ik ben nog steeds niet vergeten dat we ooit meer dan tweeduizend kilometers gereden hebben naar Spanje in de maand september en daar niet alleen ongelooflijk veel regen hebben gehad,  maar dat we ook nog uiteindelijk overstroomd werden en meer gepoetst hebben dan getafeld. Het water stond een meter hoog in ons appartement en veel auto’s stonden tot aan het stuur onder water.
De zon hebben we toen ook een hele vakantie niet gezien!
Het is erg als je hier op een dag zoals vandaag naar buiten kijkt, maar nog veel erger wanneer je zo ver gereden hebt.

Buiten op straat zie ik iedereen rondlopen met het gezicht van een begrafenisondernemer en ge wordt er op de lange duur zelf depressief van.

Vriendin Paz kwam deze week op bezoek en, altijd de eeuwige optimist, had ze zelfs haar zwempak bij.
Ik hoef jullie niet vertellen dat we niet gezwommen hebben zeker?
Toch bleef het even droog en hebben we wat buiten kunnen zitten. Een parasol was wel niet nodig.

Gisteren kwam een andere vriendin op bezoek. Ook zij zat in de put en zij en haar man hebben ook besloten om begin september toch maar op zoek te gaan naar wat zon.

Vandaag komen zoon 2, zijn vrouwtje en de kleinkindjes op bezoek.
We hebben ze nog niet gezien sinds ze terug zijn uit Frankrijk.
Zij hebben wel een goede reis gehad met mooi weer. Toch één gelukkig koppel.

Vrijdag zijn we dan weer uitgenodigd bij een ander lieve vriendin die verjaart. 
Ook zij hebben besloten omwille van het slechte weer hier, om nog enkele weken naar zuid-Frankrijk te vertrekken.

Voor mijn slanke, ranke lijn zijn het weer moeilijke dagen.
Vrijdag feest bij mijn vriendin,  zondag gaan we een uitgesteld Moederdag vieren bij zoon 2.
 Op 1 september is er het huwelijksfeest van de zoon van nog een lieve vriendin.
 Op 2 september gaan we schoonma wegbrengen voor haar tweede maand vakantie aan zee en op de heenweg zijn we eerst uitgenodigd bij schoonbroer en schoonzus,  die aan zee wonen.

Als daarop nog een vakantie volgt,  dan moet ik een hele winter weer op een dieet van water en brood om terug wat normale afmetingen te krijgen. Ik barst nu al uit mijn voegen.
Wordt er nu in alle families zo veel gefeest of is dat enkel bij ons vraag ik me soms af?
Ach het moest maar zo plezant niet zijn hé?

Over eten gesproken, nu moet ik seffens snel naar de supermarkt om inkopen te doen voor het eten vanavond.  De kindjes mogen niets tekort komen hé ?

Hèhè, we zijn weer thuis.
Het verlengd weekendje is achter de rug en ik heb weer gevoeld hoe het is om met vier mensen op enkele vierkante caravan meters te leven.
Voor diegenen onder u die het niet weten : ’t is héél krapkes, zeker met z’n vieren in één bed.

De eerste nacht hadden we de twee kindjes in één bed gelegd en ventje en ik sliepen in het ander.
Halverwege de nacht kwam de oudste bij ons liggen en iets later volgde natuurlijk ook de jongste.
Ventje besloot toen, met een heel diepe zucht, om maar op te staan en alleen in het andere, nu lege bed te gaan liggen en hij liet me achter met de twee kindjes.
Uit deze eerste nachtelijke beddendans trokken we al een wijze les voor de volgende nachten.

Een bed in een caravan is géén Kingsize, ’t is meer een super klein Twijfelaarke en vermits ik niet zo klein ben was’t wel een beetje wringen, maar we lagen toch lekker knus en warm met ons driekes naar Harry Potter I en Harry Potter II te kijken met de nodige show erbij natuurlijk.
Gillend mijn hoofd onder de lakens, om dan vervolgens getroost te worden door de lachende kleinkindjes : “ ge moet niet bang zijn nana, ’t is niet écht hoor, ’t is maar een film, monsters en spoken bestaan niet!” .
Grootvader lag zalig op z’n eentje alleen in het ander bed te snurken.

We hebben een prachtig Ardens dorpsfeest meegemaakt.
Het was net alsof de tijd vijftig jaar terug gedraaid werd.
Het dorpje was volledig afgezet voor alle verkeer en de kindjes konden vrij rondlopen op de brocanten-rommelmarkt.
Muziek van vroeger weerklonk de hele dag uit het ene café dat het dorp rijk is.
Ik voelde me alsof ik op het pleintje zat bij Rrrrrrené en Edith uit Allo Allo.

Voor vijftig cent mochten de kindjes een lange toer door het dorp maken op de rug van een heel groot paard waarvan het veulentje nog meeliep.

Toen de mis uit was, werd aan het monument voor de gesneuvelden een minuut stilte gehouden en vervolgens begon de lokale fanfare de Brabanconne te spelen.
Ik moest toen wel even verbeten op mijn onderlip bijten om het niet uit te proesten, want ik kon het echt niet laten om in gedachten ‘de Marseillaise’ à la mode de Yves Leterme te neuriën.

Broer en schoonzus hadden me verwittigd van het ‘bijzonder hoog niveau’ van de dorpsfanfare en de bijbehorende majoretten.
Ik twijfel nog steeds of al de leden van de fanfare geen genetisch gevolg zijn van inteelt in een zeer kleine gemeenschap.

De weergoden waren niet al te slecht geluimd. Af en toe een bui en af en toe wat zon. Typisch Belgisch.
De grond was wel nat en drassig en ik ging even onderuit met een flinke smak toen we het huis in aanbouw van de buren even gingen bekijken.
Ik ben nu de trotse bezitster van één witte bil en een multi color bil.

’s Avonds werd ons, buiten onder een heel grote party tent, een lekkere BBQ aangeboden door broer en schoonzus, samen met de ganse uitgebreide familie.

Voor de kinderen was het ook een fantastisch weekend.
Op de rommelmarkt heb ik voor meer geld speelgoed voor hen gekocht dan ventje verdiend heeft aan zijn stand. 

Moe maar heel tevreden zijn we gisteren thuisgekomen.
Onze twee jongste kampeerders waren uitgeteld, te moe om nog te bewegen.

Nana ook!

Cool Slideshows!