Ik had het bijna opgegeven om nog eens wat komma's te neuken op mijn blog. Geen inspiratie? Of juist omgekeerd: l'embarras du choix, niet weten waar of hoe ik moest beginnen?... Intussen zijn er bijna vier maanden verlopen sinds mijn vorig blabla'tje. Ik geloof dat er intussen zo veel gewijzigd is in de modaliteiten om iets te bloggen dat ik vandaag eerste eens ga proberen om gewoon dit onnozel tekstje gepubliceerd te krijgen. Bon, daar gaat-ie! (Of niet?...)

Afval sorteren: waarom makkelijk als 't ook moeilijk kan?!

   Na elke ophaalronde van de blauwe PMD-afvalzak in mijn gemeente zie ik op tal van plaatsen "geweigerde zakken" staan, voorzien van een grote sticker met (aan de achterkant!) meer informatie over de vastgestelde fout(en). (zie foto's)

    Maar... oeps, klein probleempje: de klant moet zelf raden welke concrete fout(en) de ophalers hebben vastgesteld. Zo moet hij bijvoorbeeld onder meer kiezen uit een hele reeks afbeeldingen, die stuk voor stuk bijna volledig verborgen zitten onder een dik rood kruis!

   Een jaar geleden heb ik het verantwoordelijke afvalbedrijf al eens per e-mail gesuggereerd om de stickers lichtjes aan te passen zodat de ophalers bijvoorbeeld een cirkeltje kunnen zetten rond de fout(en) die ze hebben vastgesteld.
Antwoord van de maatschappij: "wij dringen er bij de inzamelaars op aan dit aan te duiden op de zak voor zover mogelijk". Een jaar later is er - zoals ik na deze flauwe reactie al vreesde - nog helemaal niks veranderd; zowel de ophalers als de milieubewuste burger worden dus gewoon genegeerd en ontmoedigd vanuit de meest onverwachte hoek! Anders gezegd, het huidig systeem bereikt precies het tegenovergestelde van wat het beweert te bevorderen!

Foto 1 links toont alleen de voorkant van de sticker, die de klant eerst moet verwijderen om meer details te "ont-dekken" (letterlijk!) op de andere 2 afbeeldingen achter de sticker    

   In mijn krant (GVA 18.4) las ik het verhaal van een in de Franse Alpen verongelukte snowboarder, die uitgerekend op zijn 18de verjaardag begraven werd. Dat pijnlijk samenvallen van prettige en droevige data deed mij terugdenken aan het plotse en onverwachte overlijden van mijn vader (66) op 24 april 1972, exact de dag waarop mijn moeder 67 jaar werd.
   Papa zat aan tafel te schrijven toen hij plotseling bewusteloos voorover viel, hij werd nog met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht maar daar overleed hij rond de middag, in het bijzijn van mama, mij en mijn zussen. We gingen naar de ouderlijke woning, om er enkele telefoontjes te plegen. En te ontvangen!, want uiteraard was nog bijna niemand op de hoogte van Pa's overlijden en dus hoorden we zoals verwacht vriendelijke verjaardagswensen voor mijn jarige Mama. Uiteraard een bijzonder gênante situatie, niet alleen voor ons, die telkens moesten antwoorden met het dramatische nieuws over papa, maar ook voor de lieve bellers aan de andere kant van de lijn: ik herinner me dat hun vrolijke begingroet soms in amper een seconde omsloeg in bittere tranen.
    Mijn moeder overleed in 1990, ze was 85. 

    In weekblad KERK & leven las ik een interessante bijdrage van redactrice Jozefien Van Huffel over onze "dubbelzinnige sorrycultuur". Ze vindt - terecht - dat we ons vaak onnodig "verontschuldigen" met een "sorry", bv. als we iemand gewoon om informatie willen vragen of als we een beetje opzij gaan om iemand niet te hinderen; Van Huffel noemt zo'n "sorry" een "leeg sociaal ritueel".
    Omgekeerd: als we echt in de fout gaan, vinden we het vaak moeilijk om ons te verontschuldigen. Nochtans, als er gekwetste gevoelens in het spel zijn, zijn excuses geen inhoudsloze formaliteit maar een cruciale stap in het helen van persoonlijke relaties. Een vernietigend spoor van wrok kan vaak voorkómen worden door een simpele maar oprechte verontschuldiging. Mensen zien in zo'n verontschuldiging vaak een teken van zwakheid, terwijl het in werkelijkheid een signaal is dat je meer waarde hecht aan je relatie dan aan je ego. Juist daarom betekent zo'n verontschuldiging niet altijd per se dat jij verkeerd was en de ander juist.
    Het artikel van Van Huffel deed me weer denken aan een persoonlijke ervaring tijdens mijn professionele loopbaan, toen ik een collega via de "binnenpost" (e-mail bestond nog niet...) een interne nota bezorgde, met kopieën aan zijn medewerkers, waarin ik hem een vrij belangrijke fout verweet. Amper enkele uren later besefte ik echter tot mijn schrik en schaamte dat het eigenlijk om een vrij banaal feit ging; ik belde de man onmiddellijk op, bood mijn oprechte verontschuldiging aan en vroeg hem om mijn "sorry" ook aan zijn medewerkers over te maken. Hij nam de zaak sportief relativerend op en beschouwde het "incident" als gesloten.
    Voor mij ontbrak er echter nog een echt slot voordat ik me weer happy kon voelen. Mijn principe was - en ik probeer me daar nog steeds aan te houden - om een onterechte beschuldiging jegens iemand via eenzelfde "procedure" recht te zetten. Ik bevestigde dus via een interne nota (met kopieën aan enz.) mijn excuses. Prompt kreeg ik 's anderendaags een sympathieke reactie van mijn collega (mede namens enz.) waarin hij mijn "sorry" probleemloos aanvaardde en bovendien zijn "volste vertrouwen" uitsprak in mijn beleid. Ik voelde me weer gelukkig.

   Op een rotonde in mijn gemeente werd het wegdek onlangs verdeeld in twee rijvakken. Op 28.11 j.l. schreef ik daarover de volgende mail aan de plaatselijke verkeerspolitie: 

""In Gazet van Antwerpen van 27.11 j.l. las ik uw advies – of is het een verplichting?... – om bij het oprijden van een rotonde met twee rijvakken het binnenste (dus linker-) vak te kiezen als men niet de eerste maar een latere afrit wil nemen en dààr weer naar het rechter-vak in te voegen. Misschien vergis ik me (gebeurt wel vaker...) maar volgens mij is zo’n dubbele “slalom” over een afstand van normaliter enkele tientallen meter slechts in uitzonderlijke situaties aan te raden (b.v. bij ernstige filevorming in die buitenste rijstrook?). Kortom: beter in dat rechtervak blijven tot de gewenste afrit.
   Met oprechte dank voor uw aandacht (en eventuele reactie) ,...""

   Inmiddels heb ik aan den lijve ondervonden dat het ook voor fietsers op de bewuste rotonde een echte doolhof is...
   Ik ben benieuwd wanneer men eens echte (ik bedoel: bekwame) deskundigen zal inschakelen om de problemen ter plaatse te bestuderen en adequaat op te lossen.

Overstroming...
Zo'n twee maanden geleden zag ik naast een putdeksel op een straathoek in mijn wijk water over het voetpad stromen; geen "vloedgolf" maar toch een duidelijke constante stroom. Toen ik zo'n maand later zag dat het water nog steeds over de stoep stroomde, stuurde ik aan "De Watergroep" de volgende mail:

   "Een tijd geleden zag ik op het voetpad hoek (.....) water lekken, vlakbij een putdeksel. Ik ging ervan uit dat de bevoegde diensten het gepaste nazicht + herstelwerken zouden uitvoeren, maar vandaag stelde ik vast dat het water nog steeds via het voetpad weg loopt. Ik vraag me af of nog niemand dit gebrek heeft gesignaleerd. Ik denk hier bv. aan de wijkagent, (...).

    Met dank voor uw aandacht,
met beleefde groeten, enz. "

   Twee dagen na mijn mailbericht passeerde ik de bewuste plaats en stelde vast dat de plaats van de "ramp" was opengebroken en het lek gerepareerd: er stroomde geen water meer uit....

TOE(KOM)MAATJE. Volgende keer: "Mag (moet) slalommen op een rotonde?..."

Voetganger is GEEN zwakke weggebruiker!!
   Ik heb nooit begrepen waarom men fietsers en voetgangers steeds samen in één adem "zwakke weggebruikers" noemt; de twee categorieën zijn immers, qua veiligheid, totaal verschillend, om niet te zeggen elkaars uitersten!!
   Eerst nog dit. Uiteraard ga ik met mijn redenering uit van situaties waar fietsers én voetgangers de wettelijke of andere evidente voorzichtigheidregels respecteren: wie die regels aan zijn laars lapt, "kiest" zelf voor een positie als zwakke weggebruiker.
Zelf verplaats ik me naargelang de omstandigheden met de auto, per fiets of te voet. Stel dat ik als fietser de rijbaan moet delen met het snelverkeer (bv. wanneer een fietspad ontbreekt) en dat 99 van de 100 automobilisten die mij passeren zich houden aan de wettelijke verkeersregels, dan ben ik toch nog "overgeleverd" aan die honderdste chauffeur die te snel rijdt en/of mij rakelings passeert! En zo zijn er iedere dag veel van die "100sten", die kleine of grote ongelukken veroorzaken; lees de kranten maar. Anders gezegd: zelfs een supervoorzichtige fietser heeft zijn veiligheid niet volledig in eigen hand (in tegenstelling tot de voetganger: zie volgende paragraaf)

   Als het dus even kan, laat ik mijn fiets thuis en neem ik de benen (letterlijk!). De kans, dat ik op een voetpad omvergereden word, is bijna onbestaande, laten we zeggen NUL komma zoveel.... Is er geen voetpad, dan ga ik links van de weg zodat het verkeer mij tegemoet komt en ik zo nodig opzij kan springen. Is er een "oversteekplaats voor voetgangers", dan stap ik niet NAAST maar OP dat "zebrapad", zodat ik mijn voorrang niet verlies. Maar voorrang of niet, ik zal toch pas oversteken als ik zeker ben (bv. na "oogcontact") dat auto's (of fietsers!) mij niet zullen aanrijden.
   Conclusie: in zijn algemeenheid past de term "zwakke" weggebruiker zeker voor de fietser maar beslist niet voor de voetganger, die zijn veiligheid immers in eigen hand heeft.

TOE(KOM)MAATJE: Mensen die bang zijn voor lange woorden, lijden aan hippopotomonstrosesquippedaliofobie (bron: Taalpost)

De laatste wandeling?...

   Naast een tafeltennisclub (we spelen 2 à 3 keer per week) zijn "Oma" en ik ook al sinds jaren lid van "de Wase Steinbockvrienden", een van de talrijke wandelclubs in ons land die ressorteren onder de nationale koepel "Aktivia". Vandaag zondag 27.9 trokken we naar Stekene (Oost-Vlaanderen), waar de "Wandelclub De Smokkelaars" een 5-tal bosrijke wandelparcours had uitgetekend via bosdreven, paden en graslanden richting Hulst, het Stropersbos, het Nederlandse waterwingebied....
   Gelet op onze leeftijd (83 en 84) kozen we voor de kortste afstand: 6,9 km. Na +/- 3,5 km werd oma duizelig en kon zich nog net aan een flinke boom half-recht houden; de boom overleefde de omhelzing maar we bereikten slechts met moeite de eerstvolgende rustplaats op 4,2 km. (Tussen haakjes:we hadden het speciale noodnummer van de organiserende club mogen bellen, om ons ter plekke op te pikken). Op die rustplaats werden we onmiddellijk door de aanwezige clubvertegenwoordigers met de nodige zorgen omringd en amper een goed kwartier later arriveerde een ander clublid, dat ons met zijn wagen naar de startplaats terugbracht, waar ik mijn eigen vierwieler geparkeerd had.
   Na rijp beraad hebben we besloten om Samen alleen nog bescheiden stads- en vergelijkbare wandelingen te maken. Bij Aktivia-wandelingen treed ikzelf voorlopig dus nog wel op, maar dan als "solist"! Het doet me denken aan een tegenovergestelde situatie, vele tientallen jaren geleden, toen Oma (toen nog mama!) avontuurlijke trekkings deed in Nepal (Himalayagebied), Atlasgebergte, Egypte (Nijl), Mongolië (Gobiwoestijn), terwijl Papa (ik dus) thuis bleef om op onze kindjes te passen!.

               Oma passeert de boom, die ze seconden later zou "omhelzen"

                        niet alle uitzichten zijn even mooi...

Lekkere stoelgang? Het kàn!    Mijn zoon Peter bezocht onlangs met zijn kinderen het Duitse Soest, waar hij lang geleden zijn legerdienst volbracht. Tijdens een wandeling door de stad werd zijn aandacht getrokken door een winkel met allerlei soorten boterhambeleg. Het zag er allemaal lekker uit maar de benamingen waren op zijn minst nogal bizar. Zo droeg een van de potjes een etiket met de woorden "stoelgang met noot en noga aroma" (maar dan in het Duits: zie foto 1!). Peter weet dat ik hou van grappige woordspelingen (EN van zoetigheden!) en kocht een potje om bij zijn thuiskomst Pa (en Ma!) te verrassen. De inhoud van de pot was echt lekker en na enkele dagen op; de lege pot zou normaliter in de afvalglas-container beland zijn, maar we bewaren hem op een veilige plaats als een leuk souvenir!

Toe(kom)maatje. Ik ben maar een bescheiden amateur-kiekjesmaker, maar toen ik tijdens de jongste Vredefeesten in Sint-Niklaas dit viertal (zie foto 2) zag genieten, was ik blij dat ik mijn toestel bij de hand had en op een goed moment kon afdrukken.

Frans is geen Frans...
   In mijn blog van 4 januari j.l. noemde ik een aantal van mijn favoriete stokpaardjes en hobby's. Een tafeltennis-clubgenoot vroeg mij toen dat ik iets humoristisch zou schrijven rond tafeltennis en taal. Ik waag een poging. 
   Soms probeer ik Nederlandse zinnen zó letterlijk te "vertalen" in bestaande Franse woorden dat een Fransman zelf er beslist geen touw aan vast kan knopen maar dat voor een Nederlandssprekende een beetje kennis van Frans en een kleine mentale inspanning volstaan om de zin te begrijpen. Toen ik tijdens een toernooi van mijn club iemand het volgende hoorde zeggen: "Hij moet vanavond nog tegen mij spelen", bekroop mij spontaan een voorgevoel dat er met die woorden "iets" te doen viel. Na wat denkwerk "vertaalde" ik de zin als volgt: Bruyère courage de soir ni vers mai jeux (hei. moed. van. avond. noch. tegen mei. spelen.)
   Ik hoop hiermee het verband (nouja...) tussen tafeltennis en taal te hebben gelegd; of het ook humoristisch is, laat ik aan het oordeel van mijn clubgenoot en andere lezers over.