Zaterdag 29 november 2008
'œVerhuizen' en toch thuis blijven?
“Komma, ik ga verhuizen!” Dat was even schrikken: na ettelijke decennia echtelijke verliefdheid, met een achterban van vier kinderen en dertien kleinkinderen, vroeg ik me in paniek af waarom computeroma onze relatie plotseling zo kotsbeu zou zijn dat ze het echtelijk dak wilde verlaten. Maar gelukkig had de opmerking een meer positieve reden. Oma haar schildersatelier beantwoordde qua ruimte al lang niet meer aan haar gestaag groeiende behoeften: ze was/is vaak tegelijk bezig aan wel vijf of zes verschillende schilder- en/of tekenwerken, die dan her en der op de grond of de (te kleine) tafel verspreid liggen te wachten op verdere voltooiing. En dus besloot deze productieve oma om haar kunstatelier met alles-drop-en-dran-en-drin te verhuizen naar een ruimere (zolder)kamer en de daar opgestelde naai-, triploc- en stapelbedtoestanden over te brengen naar het ex-atelier. Een ruiloperatie dus.
Het verhuisplan zorgde een week lang wel voor wat nevenwerkingen. We trokken naar IKEA om daar wat rekken en planken te kopen voor de (her)inrichting van het “nieuwe” atelier. Door een stommiteit van opa Komma kwamen we wel thuis met spullen met verkeerde afmetingen, dedju toch. Om de pijn toch nog zo kort mogelijk te houden (dachten we) reden we ’s middags onmiddellijk terug naar Wilrijk maar kwamen bijna vast te zitten in een file op de E17 (ongeval in Kennedytunnel), dedju dedju (bis); bij de eerste afrit maakten we rechtsomkeert en besloten om het ’s anderendaags opnieuw te proberen. Die tweede poging (eigenlijk de derde dus!) verliep vlekkeloos, evenals de omruil van het gekochte materiaal (bravo voor de klantvriendelijke IKEA-aanpak!).
Dan volgde de ontruiming van het overvolle atelier. Na de demontage van rekken, planken en kasten besloot oma om haar “andere” schilderstalent aan te wenden en de muren van de nu lege kamer een nieuwe frisse laag verf te geven. En op het vaste grondtapijt, dat talrijke sporen vertoonde van een wild om zich heen kliederende kunstenares, legden we een mooi karpet dat we in de kringloopwinkel hadden gevonden.
Intussen was de reïncarnatie van de vroegere zolderkamer tot oma’s nieuwe atelier een feit, al zorgde een onhandige opa Komma er wel voor dat een van de IKEA-rekken eerst gevaarlijk stond te wiebelen… (maar gelukkig kwam dat nog net op tijd weer goed)
De laatste fase in het hele verhuisproject was dan de herinrichting van de vroegere atelier-ruimte tot nieuwe naai- en logeerkamer.
OEF! Het was een moeizame klus maar met verkrachte eenden zijn we toch geraakt tot een resultaat dat er mag wezen.
De nieuwe locatie voor oma's triploc en naaimachine. In de spiegel het eveneens verhuisde stapelbed:
Het "nieuwe" atelier: eindelijk heeft oma ruimte om te kliederen
En aan de overkant enkele van de (niet meer wiebelende!) IKEA-opbergkasten
TOE(kom)MAATJE: Oma heeft mij toelating gegeven om voortaan naar eigen goeddunken (amai, wat een vertrouwen!) af en toe een of meer van haar computertekeningen op mijn blog te zetten. Ze is namelijk wat verrast door het gering aantal bezoekers op haar eigen blog ("computeroma" ....). Hedendaagse kunst spreekt nu eenmaal niet zo veel mensen aan, maar ze wil beslist niet toegeven aan een meer populaire "postkaarten"-stijl. Ik steun haar volop in die houding, maar verwacht niet direct een groot enthousiasme door de verhuizing naar MIJN blablablog... Geeft niks, beeldende kunst is haar grote hobby, of het nu gaat om computertekeningen dan wel andere schildertechnieken.
