Berichten van 1 februari 2007 tot 28 februari 2007

(Dit blogje schrijf ik alleen voor mezelf om het op mijn ouwe dag, pardon: ZEER ouwe dag, nog eens terug te lezen. Maar ik kan u natuurlijk niet verbieden om het ook te lezen, al kan ik me niet voorstellen dat u er ook maar iets aan hebt)

  “””Zondag 4 februari 2007. Mijn Chrisje en ik hadden gepland om vandaag deel te nemen aan een wandeling in onze streek, uitgestippeld door een van onze plaatselijke wandelclubs. Het toeval, of beter: het ongeluk, wou dat Chris donderdagavond na onze tafeltennistraining struikelde over een betonnen “borduur” en daarbij haar rib(ben) bezeerde. Wel pijnlijk maar een breuk leek niet waarschijnlijk. Vrijdag leek de pijn trouwens al wat verminderd maar gisteren was er geen verdere verbetering en vanmorgen besloten we tot een tijdelijke scheiding, enfin dat wil zeggen: Chris wilde per se niet dat ik mijn wandeling zou laten schieten (wat een schat toch!) maar zelf durfde ze het niet aan en bleef dus thuis (in afwachting van een bezoek van de dokter van wacht, die we voor alle zekerheid hadden opgeroepen)

   Dus trok ik er alleen op uit. Individueel inschrijven kon tussen 8 en 17 uur en er was zoals gebruikelijk bij dit soort wandelingen keuze tussen een zes- of zevental verschillende afstanden van 3,5 tot 30 km. Ik koos voor 16 km, betaalde 1,10 euro voor de verzekering en vertrok om 10.10 uur voor een mooie wandeling door het Zoete Waasland, uitstekend bewegwijzerd – zelfs een superverstrooide klungel als ik kan niet verloren lopen – passeerde onderweg twee “controleposten” waar ik resp. een koffietje en een soepke nuttigde, en was om 14 uur weer thuis.

   Inmiddels was de dokter geweest; Chris heeft niks gebroken, alleen een rib wat gekneusd, maar ze zal het vier weken toch wat rustiger aan moeten doen. Het huishouden doen mag ze godzijdank wel (oef!, ik moet er niet aan denken dat ik dat zou moeten overnemen: het zou voor ons beiden een ramp worden). En ook het schilderen (op doek, papier, computer) is natuurlijk geen probleem.”””

   U vond mijn verhaal niet interessant? Ik had u gewaarschuwd! En als u er wel “iets” in zag, laat me dan eens weten wat u er in vredesnaam zo leuk aan vond! Ik ben benieuwd.

TOE(kom)MAATJE Woordenboekuitgever Van Dale wou een speciale 'christelijke' editie van zijn schoolwoordenboek op de markt brengen; streng protestantse gelovigen uit het Nederlandse Staphorst hadden daarom gevraagd: vloeken en andere “onchristelijke” woorden zouden er niet in mogen voorkomen. Ik begrijp niet dat Van Dale er zelfs maar aan dacht om aan die druk toe te geven: een woordenboek registreert veelgebruikte woorden, of we die woorden nu ‘christelijk’ vinden of niet. Daarom vind ik het goed dat de uitgever op zijn besluit is teruggekomen: er kom geen speciale 'christelijke' editie. Wie meer details wil: surf naar http://nieuwsbrief.taalpost.nl/r/tp.plx?1761-625

Voor mijn VOLGENDE KOMMA zal ik waarschijnlijk een keuze maken tussen mijn persoonlijke commentaar op de documentaire over de bekroonde film De Magdalena Sisters, mijn pittige e-mail-“ruzie” met de taalraadsman van de VRT of mijn mening over hoe “zinloos geweld” (na het voorbije weekend weeral actueel) NIET moet bestreden moet worden.

Geen inspiratie, dus… grijp ik maar eens terug naar een van mijn allereerste columns. Die luidde ongeveer als volgt (ik actualiseer enkele achterhaalde details):

   Mijn bloeddruk is oké, mijn cholesterol ook, mijn hartslag prima, da’s allemaal dankzij een hele batterij pillen die ik elke dag slik… Kortom, ik VOEL me kerngezond. Alleen dat geheugen hé. Het is denk ik de ziekte van Dinges, kom hoe heet hij ook alweer, zijn naam begint met een A. Ik weet het alweer: het is de ziekte van Oldtimer. Of wacht eens, nee het is Alzheimer, ik had dus toch gelijk: zijn naam begint met een O. Jaja, eigenlijk ben ik nog goed bij de pinten, sorry, pinken. (U ziet het: op mijn blog wordt niet geneukt, maar wel geluld…)  

   P.S. Nu even serieus. Dat van die pillen is waar, maar dat andere is natuurlijk bij het haar getrokken, al is mijn geheugen wel degelijk vaak een zeef, zoals bij veel van mijn leeftijdsgenoten. Als ik naar de miserie rond mij kijk, voel ik me zelfs bevoorrecht dat ik voorlopig nog gespaard blijf van ernstige ziekten of ongemakken. Ik mag er niet aan denken dat ik dement zou worden, en daardoor wellicht een zware last zou betekenen voor mijn verwanten.

TOE(kom)MAATJE. Toen ik vorige week las dat een leguaan in de Antwerpse Zoo over twee penissen beschikte, was mijn eerste reactie: ‘Wow!”; bovendien bleek een van de twee organen constant in erectie te verkeren (“Wow wow!!”), maar dat laatste was eigenlijk niet de bedoeling, integendeel: het beest zag er vleselijk, pardon vreselijk, van af. Het betreffende lid werd geamputeerd en na een korte revalidatie huppelde  Mozart (zo heette het dier) weer vrolijk rond, blijkbaar opgelucht dat hij nog steeds over één euh… ‘Toverfluit’ beschikte