Maandag 22 april 2013
Vallen en “meevallen”…
“Les extrêmes se touchent”, zeggen de Fransen. Dat moeten zij weten, wij zeggen gewoon “De uitersten raken elkaar”. Dit gezegde is zeker toepasselijk op mij en mijn wederhelft. Wij delen nu al 56 jaar samen niet alleen lief en leed (neem dat gerust letterlijk) maar ook enkele plezierige hobby’s (kijk maar in de linkerkolom hiernaast: “Wie zijn wij?”). Op andere gebieden lopen onze smaken en gaven dan weer enorm uiteen (les extrêmes!) maar da’s voer voor een andere keer.
“Sporten en bewegen is gezond”. Klopt, maar naarmate de jaren vorderen, komen de fysieke grenzen onvermijdelijk dichterbij. Tot voor kort gingen wij nog 1 à 2 keer per week tafeltennissen en sommige “jongere” clubleden zijn wel wat jaloers op onze fysieke conditie (al verliezen we meestal maar dat vinden we minder belangrijk dan het plezier van het spelen zelf).
Verder zijn we regelmatige wandelaars en proberen toch elke week zo’n 7 à 10 km te stappen (lang geleden was dat een pak hoger). De laatste maanden hadden we echter beiden af te rekenen met valpartijen, weliswaar door verschillende oorzaken. Met enig sarcasme zou ik kunnen zeggen dat we solidair zijn in het vallen: als de ene valt, dan euh… valt de andere mee, een echte “mee”valler dus...
Vorige week kreeg oma Komma van de dokter de uitdrukkelijke raad om pingpongen en wandelen voortaan drastisch te beperken. Voor mij geldt er voorlopig nog geen “verbod”, al ben ik momenteel nog herstellend van zo’n “solidariteitsmeevaller”…
N.B. Mochten sommige blogbezoekers de neiging voelen opkomen om hun medelijden te betuigen met onze sportieve beperkingen: NIET DOEN lieve mensen! Die twee “zielige” oudjes van 81 hebben nog zoveel boeiende hobby’s en interesses (om van de deugddoende familiale en sociale contacten nog te zwijgen) dat een beetje inlevering op pingpong en kilometers geen bedreiging vormt voor hun geluk!
TOE(kom)MAATJE: enkele taalblunders, opgevist uit de media:
- uit een ‘in memoriam’: “Een hersentumor trof hem in hart en nieren” (GVA)
- 'Pensioenfondsen stoppen beleggingen in landmijnen' (Utrechts Nieuwsblad)
“Sporten en bewegen is gezond”. Klopt, maar naarmate de jaren vorderen, komen de fysieke grenzen onvermijdelijk dichterbij. Tot voor kort gingen wij nog 1 à 2 keer per week tafeltennissen en sommige “jongere” clubleden zijn wel wat jaloers op onze fysieke conditie (al verliezen we meestal maar dat vinden we minder belangrijk dan het plezier van het spelen zelf).
Verder zijn we regelmatige wandelaars en proberen toch elke week zo’n 7 à 10 km te stappen (lang geleden was dat een pak hoger). De laatste maanden hadden we echter beiden af te rekenen met valpartijen, weliswaar door verschillende oorzaken. Met enig sarcasme zou ik kunnen zeggen dat we solidair zijn in het vallen: als de ene valt, dan euh… valt de andere mee, een echte “mee”valler dus...
Vorige week kreeg oma Komma van de dokter de uitdrukkelijke raad om pingpongen en wandelen voortaan drastisch te beperken. Voor mij geldt er voorlopig nog geen “verbod”, al ben ik momenteel nog herstellend van zo’n “solidariteitsmeevaller”…
N.B. Mochten sommige blogbezoekers de neiging voelen opkomen om hun medelijden te betuigen met onze sportieve beperkingen: NIET DOEN lieve mensen! Die twee “zielige” oudjes van 81 hebben nog zoveel boeiende hobby’s en interesses (om van de deugddoende familiale en sociale contacten nog te zwijgen) dat een beetje inlevering op pingpong en kilometers geen bedreiging vormt voor hun geluk!
TOE(kom)MAATJE: enkele taalblunders, opgevist uit de media:
- uit een ‘in memoriam’: “Een hersentumor trof hem in hart en nieren” (GVA)
- 'Pensioenfondsen stoppen beleggingen in landmijnen' (Utrechts Nieuwsblad)
Geschreven door kommaneuker om 20:18
Reageer op dit bericht