Zaterdag 31 oktober 2009
Muzikale hoogdagen
1) Vorige zondag vierde het Koninklijk Gemengd Koor Sint-Gregoriusgild te Sint-Niklaas, opgericht in … 1889!, zijn 120-jarig bestaan met een schitterend jubileumconcert. Een jaar geleden had ik, na zo’n 40 jaar meegezongen te hebben, na lang nadenken en met pijn in het hart besloten afscheid te nemen; ik vond gewoon dat mijn tijd gekomen was en wilde niet wachten tot mijn stem versleten zou zijn en de anderen onder mekaar misschien zouden fezelen “het werd tijd dat hij stopte”…
Ik ben nu sinds een jaar een enthousiaste fan van mijn vroegere “club” en hoopte dat het concert van zondag een knaller zou worden, en inderdaad: ondanks mijn kritisch (kommaneuker-)karakter vond ik het een verrassende hartverwarmende ervaring. Een prachtig programma, schitterende gast-solisten, een flink begeleidend orkest en een uitstekend fris kinderkoor als gast; het totaalniveau lag dan ook mijlen hoger dan dat van ons eeuwfeestconcert 20 jaar geleden, dat we toen vierden met uitsluitend “eigen volk”, weliswaar erg gemotiveerd maar onvoldoende beantwoordend aan de normale verwachtingen…)
Ik verheug me nu al op het volgende grote concert…
2) ’s Anderendaags mochten oma en ik genieten van een heel ander genre, nl. optreden van een BigBand. Normaal is Jazz niet direct euh… “mijn ding” (ik schrik zelf even van dit afschuwelijk taal-modernisme, maar het kwam op als kk…), maar voor evergreens van Glenn Miller, Duke Ellington c.s. (In the mood, American patrol, Tuxedo Junction enz…) maken we een uitzondering en we wisten dat “Big Band Enter” (waarin een van onze kleinzoons saxofoon speelt) onder meer die “goeie ouwe bekenden” op het repertoire heeft. Bovendien zou Sandrine als gastsoliste optreden en dus wilden we ook die B.V. “van bij ons” wel eens (voor de eerste keer) aan het werk zien en horen. Het werd een mooi concert met veel swingende nummers. Wat Sandrine betreft: zij zong een aantal moderne nummers (I feel the same way, Story of us, Me & Mr Jones, …) en deed dat jazz-technisch formidabel goed, uitstekend gesteund door de ruim 20-koppige Big Band, maar het was me een raadsel waarom ze al haar nummers “riep” terwijl haar stem krachtig genoeg is om gewoon te “zingen”… (maar wie ben ik om te oordelen…)
3) En last but not least: op 7 en 8 november, vlak voordat ze vertrekt voor een aantal optredens in Zuid-Afrika, speelt ons oudste kleinkind Barbara (27), beroepspianiste, in Beveren (C.C. Ter Vesten) met begeleiding van een harmonieorkest de beroemde Rhapsody in Blue van Georges Gershwin, plus nog enkele andere werken van dezelfde componist. Uiteraard zullen opa en oma van de partij zijn; we zijn benieuwd hoe zij deze werken, die qua stijl toch erg verschillen van het “klassieke” genre waarmee ze vertrouwd is, zal vertolken. Ze vertelde ons zojuist dat ze volgende vrijdagmorgen 6.11 geïnterviewd wordt tijdens het KLARA-ochtendprogramma “Brede opklaringen” (na het nieuws van 9 uur).
TOE(kom)MAATJEs. 1) Heel wat van onze (klein)kinderen zijn actieve musici, sommige ook beroepshalve. Oma en ik zijn verstokte muziekliefhebbers, vandaar dat we vaak horen zeggen “het zit in de genen”. Ik geloof daar niks van: noch mijn ouders noch mijn schoonouders hadden iets met muziek; de enige link die ik kan leggen is het feit dat ze mij op 8-jarige leeftijd een pianoleraar opdrongen (toen stond dat chic…). Pas na een jaar of twee (herinner ik me) begon ik het leuk te vinden. En toen is “het” begonnen en nooit meer gestopt. Ik ben mijn ouders (ze zouden nu een stuk over de honderd zijn…) nog steeds dankbaar. 2) Nog geen idee waarover mijn volgende BLOG zal gaan, maar beslist NIET over muziek!
En nu nog enkele foto's, verwijzend naar de "muzikale hoogdagen" van dit blog.
Het Gregoriusgild tijdens een repetitie voor een kerkconcert:
Ons kleinkind Barbara als baby, gefascineerd door het vioolspel van papa Nico:
Barbara (27) tijdens een recent recital:
Jascha (broer van Barbara), half verscholen achter zijn pupiter van Big Band Enter
Ik ben nu sinds een jaar een enthousiaste fan van mijn vroegere “club” en hoopte dat het concert van zondag een knaller zou worden, en inderdaad: ondanks mijn kritisch (kommaneuker-)karakter vond ik het een verrassende hartverwarmende ervaring. Een prachtig programma, schitterende gast-solisten, een flink begeleidend orkest en een uitstekend fris kinderkoor als gast; het totaalniveau lag dan ook mijlen hoger dan dat van ons eeuwfeestconcert 20 jaar geleden, dat we toen vierden met uitsluitend “eigen volk”, weliswaar erg gemotiveerd maar onvoldoende beantwoordend aan de normale verwachtingen…)
Ik verheug me nu al op het volgende grote concert…
2) ’s Anderendaags mochten oma en ik genieten van een heel ander genre, nl. optreden van een BigBand. Normaal is Jazz niet direct euh… “mijn ding” (ik schrik zelf even van dit afschuwelijk taal-modernisme, maar het kwam op als kk…), maar voor evergreens van Glenn Miller, Duke Ellington c.s. (In the mood, American patrol, Tuxedo Junction enz…) maken we een uitzondering en we wisten dat “Big Band Enter” (waarin een van onze kleinzoons saxofoon speelt) onder meer die “goeie ouwe bekenden” op het repertoire heeft. Bovendien zou Sandrine als gastsoliste optreden en dus wilden we ook die B.V. “van bij ons” wel eens (voor de eerste keer) aan het werk zien en horen. Het werd een mooi concert met veel swingende nummers. Wat Sandrine betreft: zij zong een aantal moderne nummers (I feel the same way, Story of us, Me & Mr Jones, …) en deed dat jazz-technisch formidabel goed, uitstekend gesteund door de ruim 20-koppige Big Band, maar het was me een raadsel waarom ze al haar nummers “riep” terwijl haar stem krachtig genoeg is om gewoon te “zingen”… (maar wie ben ik om te oordelen…)
3) En last but not least: op 7 en 8 november, vlak voordat ze vertrekt voor een aantal optredens in Zuid-Afrika, speelt ons oudste kleinkind Barbara (27), beroepspianiste, in Beveren (C.C. Ter Vesten) met begeleiding van een harmonieorkest de beroemde Rhapsody in Blue van Georges Gershwin, plus nog enkele andere werken van dezelfde componist. Uiteraard zullen opa en oma van de partij zijn; we zijn benieuwd hoe zij deze werken, die qua stijl toch erg verschillen van het “klassieke” genre waarmee ze vertrouwd is, zal vertolken. Ze vertelde ons zojuist dat ze volgende vrijdagmorgen 6.11 geïnterviewd wordt tijdens het KLARA-ochtendprogramma “Brede opklaringen” (na het nieuws van 9 uur).
TOE(kom)MAATJEs. 1) Heel wat van onze (klein)kinderen zijn actieve musici, sommige ook beroepshalve. Oma en ik zijn verstokte muziekliefhebbers, vandaar dat we vaak horen zeggen “het zit in de genen”. Ik geloof daar niks van: noch mijn ouders noch mijn schoonouders hadden iets met muziek; de enige link die ik kan leggen is het feit dat ze mij op 8-jarige leeftijd een pianoleraar opdrongen (toen stond dat chic…). Pas na een jaar of twee (herinner ik me) begon ik het leuk te vinden. En toen is “het” begonnen en nooit meer gestopt. Ik ben mijn ouders (ze zouden nu een stuk over de honderd zijn…) nog steeds dankbaar. 2) Nog geen idee waarover mijn volgende BLOG zal gaan, maar beslist NIET over muziek!
En nu nog enkele foto's, verwijzend naar de "muzikale hoogdagen" van dit blog.
Het Gregoriusgild tijdens een repetitie voor een kerkconcert:
Ons kleinkind Barbara als baby, gefascineerd door het vioolspel van papa Nico:
Barbara (27) tijdens een recent recital:
Jascha (broer van Barbara), half verscholen achter zijn pupiter van Big Band Enter
Geschreven door kommaneuker om 11:40
Reageer op dit bericht
