Berichten van 1 juni 2011 tot 30 juni 2011

   “KAV wil af van die ‘K’ van Kristelijk”, aldus Gazet van Antwerpen van 24.6. Het artikel verwijst echter ook naar de seniorenvereniging OKRA (Open, Kristelijk, Respectvol, Actief), die de ‘K’ van de vroegere “KBG” juist nadrukkelijk heeft behouden.
   Als OKRA-lid en taalliefhebber vroeg ik aan de toenmalige nationale voorzitter waarom men de bestaande taalfout in KBG (Christelijk is met een C!) niet tegelijk had verbeterd. Tot mijn verbazing schreef hij mij (ik citeer): “Kristelijk is geen zaak van taalregeltjes (… ); wij wilden de K van KBG bewaren omdat de bloem okra met K is geschreven (…)”. Vrij vertaald: Je mag taalregels overtreden als het om de C van ‘Christelijk’ gaat, maar niet als het de naam van een bloem (okra) betreft (N.B. Ik dacht dat okra geen bloem maar een groente is, maar dat terzijde) 
   Tegelijk met die naamverandering voerde men van hogerhand om onduidelijke redenen nog andere wijzigingen in. Het centrale beleidsorgaan in Brussel, vroeger “nationaal”, heet nu “algemeen”; regionaal waren er een of meer “verbonden”, elk bestaande uit lokale “afdelingen”; de term “verbond” bestaat niet meer, het is nu “regio“, en “afdelingen” zijn nu “trefpunten”. Leg maar eens uit aan een buitenstaander dat in zijn regio misschien twee of meer (OKRA-)regio’s bestaan…). En dat hij niet kan aansluiten bij een OKRA-afdeling, want die zijn er niet… Ik geef toe: ik maak er een karikatuur van, maar bij Okra-nationaal – pardon, “Algemeen” – zijn ze begonnen!
   O ja, in het “OKRA-Huisstijlboek” wordt gepleit voor een correct taalgebruik….

“Mensen graag zien”: een mooi ideaal, maar ik zou huichelen als ik zei dat ik ALLE mensen graag zie. Er zijn er zelfs die mij – op zijn zachtst gezegd – absoluut niet liggen. Alleen probeer ik altijd om dat tegenover de betrokkene(n) niet te laten blijken. Mijn motief: mijn eigen gemoedsrust maar ook een zeker eigen belang: “misschien heb ik hem of haar ooit eens nodig, dus kan ik beter vriendelijk en hulpvaardig zijn dan nodeloos ruzie maken”. Niet gemakkelijk, en soms lukt het me niet helemaal en dan voel ik me rot…

Een van mijn 13 kleinkinderen wordt 5 juLi a.s. 20 jaar. Op 5 juNi (!) – per vergissing een maand te vroeg dus – stuurde ik hem een feestelijke verjaardagswens uit het E-card-gamma van Seniorennet.be. Vandaag schreef ik hem volgende e-mail:

””Dag kleinzoon,
   Mocht het je nog niet opgevallen zijn (?!): ik heb je op 5 juni, een maand te vroeg dus, gefeliciteerd met je 20ste verjaardag. Dat komt zo (ja, voor alles heb ik een uitleg hoor!): tijdens mijn gebruikelijke dagelijkse sanitaire activiteiten in “het kleine kamertje” overloop ik regelmatig de namen op de ter plekke hangende verjaardagskalender. Op het einde van elke maand sla ik een blad om, zodat we direct zien wie we de volgende maand moeten feliciteren. Bij dat omslaan loopt er soms iets mis zoals bv. in één keer twee bladen tegelijk omslaan.
   Maar geef toe, juNi of juLi, als het niet opmerken van één lettertje verschil de enige blunder is die je hoogbejaarde opa kan begaan (helaas bega ik er wel meer, vraag maar aan oma) …..  Wat er ook van zij, toen ik de laatste keer niet één maar onbewust twee maandvelletjes omkeerde, zag ik jouw naam prijken op de 5de dag en nam dus de nodige voorzorgen voor het op de “juiste” datum versturen van onze felicitatie.
   Pas later wekten enkele andere namen op de kalender mijn twijfel; ik zag toen dat niet de maand juni maar wel juli uithing! Gelukkig ben jij de enige bij wie mijn vergissing effectief een (ongewenst) gevolg had. In elk geval, om in ambtelijk jargon te besluiten: Wij bieden U onze oprechte verontschuldigingen aan voor het voortijdig verzenden van onze overigens oprecht gemeende verjaardagswens en verzoeken U deze laatste te aanzien als pas geldig op 5 juli a.s.
   Met de meeste hoogachting,

Opa (mede namens Oma, al heeft zij – uiteraard – geen schuld aan mijn blunder) “”

TOE(kom)MAATJE. Spelen met taal (bron onbekend):
- Amerikaanse buffels hebben iets bisonders 

- Kwaliteitslingerie is bijzondergoed 
- Roken is en blijft een teer onderwerp

- Doodgaan is stoppen met sterven

   Misschien is het iets van alle tijden en is het me nooit eerder opgevallen, maar tegenwoordig hoor ik allerlei mensen van de meest uiteenlopende leeftijden en sociale status regelmatig en totaal overbodig het woord “eigenlijk” gebruiken. Ik betrap mezelf er op dat ik ze begin te tellen: soms kom ik wel tot zo’n 5 à 10 in een minuut. Wie me niet gelooft moet maar eens een paar interviews op radio of tv beluisteren, al is dat euh… eigenlijk niet zo’n goeie raad: ik heb al ondervonden dat ik soms meer gefixeerd ben op dat aantal “eigenlijks” dan op de inhoud van de betrokken interviews en dat is natuurlijk niet de bedoeling…

TOE(kom)MAATJE. Toen onze artistieke duizendpoot Jan Fabre een eredoctoraat van de Universiteit Antwerpen kreeg, zei hij: "vanaf nu ben ik een doctor en kan ik tegen een vrouw met hoofdpijn zeggen: kleed u maar uit!".