Berichten van 1 juli 2006 tot 31 juli 2006

   Stel nu eens dat Landis uiteindelijk geen bedrieger blijkt maar eerder slachtoffer: zou GVA zich dan bij haar lezers (en bij Landis) verontschuldigen? Ik geloof er niks van. Begrijp me goed: de Tour interesseert me al jaren geen reet meer, precies omdat ik me steeds afvraag of ik niet belazerd word. Maar mijn gevoel voor rechtvaardigheid komt in opstand als ik zie hoe de media om puur commercieel eigenbelang mensen de grond in boren vóórdat daarvoor keiharde overtuigende redenen zijn gebleken.

   TOE(kom)MAATJE. Vanmorgen aan het ontbijt had mijn vrouw haar appel in één trek geschild; resultaat: een mooie sliert van zo’n 30 cm. Ze zei: ‘Da’s een voorteken; het betekent dat ik dit jaar nog zal trouwen’ – Ik zei: ‘ik ben benieuwd wie de gelukkige zal zijn!’ – Zij weer: ‘Ah, IKKE natuurlijk!!’

   Maar ik dwaal af. Waar ik het over wou hebben, is het volgende. Bij de eretitels, lidmaatschappen e.d. van de afgestorvenen stond/staat soms vermeld “lid van KBG” of voluit “lid van de Kristelijke Beweging van Gepensioneerden”. De nationale leiding van deze grootste seniorenclub van ons land vond echter in april dat de naam KBG te ‘oubollig’ klonk (?), en herdoopte de vereniging daarom officieel in OKRA. Het pessimisme van sommigen ten spijt, drong die nieuwe naam vrij vlot door in de media en – iets moeizamer – ook in de doodsberichten: af en toe sterft er nog wel een “KBG’er” maar onder de doden duikt er – sorry voor de uitdrukking – steeds vaker een ‘lid van OKRA’ op.

   Hoewel ik, zelf OKRA-lid zijnde, persoonlijk geen enkel probleem had met de vertrouwde, 50 jaar oude naam KBG, en dus ook geen behoefte had aan een nieuwe naam, juich ik het toenemend gebruik van ‘OKRA’ toch met volle overtuiging toe, niet omdat het zo’n gelukkige vondst zou zijn maar om de simpele reden dat het kind voortaan nu eenmaal zo heet. Ik acht de kans echter zeer klein (gelukkig maar) dat iemand ooit op het onzalige idee komt om in een overlijdensbericht de officiële volledige nieuwe naam van de vereniging te vermelden; ziet ge ’t al vóór u: “lid van Open Kristelijk Respectvol Actief” (want zo luidt de naam volledig)?! En om het nog ingewikkelder te maken kwam de OKRA-regio Land van Waas in haar tijdschrift “OKRA-ACADEMIE” met de volgende fantasierijke maar verwarrende variant: “Ontmoeting Kristelijk Respect Actie”. Mijn conclusie: het letterwoord OKRA prima, maar a.u.b. niet een of andere voluit-versie, dan nog liever de afgeschafte naam “Kristelijke Beweging van Gepensioneerden”

   TOE(kom)MAATJE.  Het nieuws van 24.7 gaf weer eens een uitgebreid platform aan een (voorlopig onbekende) man die een vals bomalarm verspreidde, met alle veiligheidsmaatregelen van dien; die grappenmaker zal ongetwijfeld voor zijn TV hebben zitten glunderen om de (onnodige) veiligheidsmaatregelen waartoe zijn geweldige daad heeft geleid. Weeral een aansporing voor andere labiele geesten om ook eens anoniem in het nieuws te komen. Mijn standpunt: dat de media er verdomme toch over zwijgen totdat de politie de man gevonden heeft en zo bewijst dat dergelijke lolbroeken wel degelijk risico’s lopen van ontdekt (en gestraft!) te worden …

   TOE(kom)MAATJE Ik kan mateloos genieten van ‘knettergekke humor’ à la Monty Python maar Chris begrijpt niet wat ik er aan vind. Ook over de grappen van Kamagurka c.s. lopen onze smaken uiteen (onlangs in Humo: “Zwijgt u Frans?”; en deze ‘wijsheid’: “Wat deze wereld nodig heeft, is een andere wereld!”).

   Nog even dit: de beschreven feiten in mijn dagboeken zijn uiteraard juist, maar voor bijkomstige details durf ik mijn fantasie wel eens de vrije loop laten. Stel dat ik b.v. zou schrijven dat ik tijdens een wandeling zegmaar de profeet Mohamed  ben tegengekomen dan is dat laatste natuurlijk fantasie (alhoewel, je weet maar nooit). Maar goed, genoeg geluld, hier komt dan een letterlijk citaat uit mijn dagboek (Lavacherie zomer 1998): “”Even afgestapt in het Syndicat d’Initiative om te vragen of onze wandelkaart van vorig jaar nog correct was. Antwoord van Monsieur Syndicat (et Mme Syndicate): ‘Ja, maar de aanduidingen op de bomen zijn soms verdwenen, of beter: de bomen zelf zijn omgehakt’ (…). We trokken dan naar de Chapelle de la Bonne-Dame. Meneer Syndicat had ons aangeraden ons te besprenkelen met het miraculeuze water uit de bron aldaar (tot hier zijn de feiten juist).Ter plekke gekomen heb ik eerst wat water uit de wonderkraan onder mijn rechter oksel gewreven want daar had ik flink jeuk. En verdomd, het werkte: prompt kreeg ik ook jeuk onder mijn linker oksel en zelfs op andere plaatsen. Echt wonderwater dus! (…)””

   TOE(kom)MAATJE Burgemeester Willockx van Sint-Niklaas heeft het zes jaar geleden blijkbaar goed begrepen wat iedereen eigenlijk wel weet, toen hij besloot om voortaan jeugdige amokmakers SAMEN MET HUN OUDERS uit te nodigen voor een stevig gesprek: van de 70 tot nu toe uitgenodigden was er maar één recidivist (en dus 69 ‘bekeerden’ bij wie het gesprek had geholpen). Een voorbeeld ter navolging!

   Twee verschillende thema’s, maar wel nogal actueel, dus geef ik over beide mijn bedenkingen.

   1) Als overtuigd Vlaming zou ik jaarlijks op 11 juli de Leeuwenvlag willen uithangen maar om de echtelijke vrede niet in gevaar te brengen laat ik onze huiselijke voorgevel maar bloot (mijn wederhelft is een schat maar vertoont nog altijd sporen van haar franskiljonse roots). Mocht zij zich ooit bekeren – never say never! – dan schaf ik me misschien alsnog een Leeuwenvlag aan om die op 11.7 uit te hangen. Maar zoals de eerbied voor dat symbool het eist, zal ik die vlag ’s avonds beslist weer binnenhalen, in tegenstelling tot heel wat andere Vlamingen die wel hun vlag uitsteken (bravo!) maar die dan soms dagenlang laten hangen (foei!), een nogal dubbelzinnige houding dus.

   2) Enkele minuten voordat hij zijn voetbalcarrière feestelijk had kunnen afsluiten hielp Zinédine Zidane zijn eigen afscheid om zeep door in de WK-finale een kopstoot uit te delen aan een tegenstander; het zal de scheidsrechter wel wat moed gekost hebben om de onbetwiste sterspeler met een rode kaart het veld uit te sturen. Welke conversatie aan het incident voorafging zullen we wel nooit weten, maar eigenlijk is dat niet meer van belang: ik vind dat ook topspelers zich moeten kunnen beheersen en zich nooit mogen verlagen tot dergelijk geweld. Onbegrijpelijk trouwens dat Zidane ondanks zijn wangedrag toch nog de titel van beste speler van het WK kreeg. Een ander toppunt was, dat ook de Franse president Chirac ostentatief “begrip” toonde voor de uitschuiver van zijn nationale held. Allemaal mooie voorbeelden voor de jeugd; en dan verwonderd en verontwaardigd zijn als jongeren uit de bocht gaan…

   TOE(kom)MAATJE. Tom Boonen vindt dat de huidige Ronde van Frankrijk veel te zwaar is en daardoor het dopinggebruik (door de anderen) aanwakkert (GVA 14.7). Tom is een sympathieke gast maar nu het hem in de Tour moeilijker afgaat dan verwacht, vind ik zijn opmerking eerder klinken als een flauw excuus: hij kende het hele Ronde-parcours op voorhand en had ook zijn opmerking dus beter vóór de start gemaakt.

   TOE(kom)MAATJE Sudoku-puzzels rijzen als paddestoelen uit de grond. Wie rekent mij eens voor, hoeveel verschillende mogelijkheden de ontwerpers (computers?) theoretisch hebben voordat ze in herhaling vallen? Ik vermoed dat het aantal in de miljoenen (miljarden?) moet lopen; in principe kan de berekening niet zo moeilijk zijn maar ik voel dat ik er onnodig veel tijd in zou steken en daar ben ik te lui voor…

   Naast zijn beroep als violist heeft onze tweede oudste nog enkele andere hobby’s. Zijn creatieve culinaire ambities b.v. zijn in familie- en vriendenkringen algemeen bekend (en gesmaakt!). Een andere oude liefde, geërfd van pa en ma, nl. bergbeklimmen, heeft hij om allerlei gezins- en beroepsredenen al decennia niet meer kunnen uitoefenen. Dat die jeugdige alpinismedroom echter nog steeds levend is, bleek dezer dagen toen hij aankondigde op zijn eentje (hij is gescheiden) nog eens met zijn klimuitrusting het Zwitserse hooggebergte in te trekken.

   Ik ben er niet helemaal gerust in en zal hem op het hart drukken voorzichtig te zijn (of ben ik nu een ouderwets lullende papa?), en de ongeschreven regels van het alpinisme te eerbiedigen, zoals voor elke tocht steeds een tweede klimgenoot te zoeken (die in noodgevallen hulp kan bieden; een omgeslagen voet kan al genoeg zijn om hulpeloos geïmmobiliseerd ter plekke te moeten blijven), en verder een goed werkende gsm bij zich te hebben en vooral bij het eigenlijke klimmen constant aan zijn handen te denken (een gebroken vinger kan het einde van zijn loopbaan betekenen).

   Ik twijfel nog of ik hem ook zal vragen ons regelmatig te bellen, maar als we dan niks horen, vrezen we misschien onnodig het ergste want hij is nu eenmaal een ‘echte’, dwz vaak vergeetachtige, artiest: misschien laten we het maar beter aan hem zelf over, en zullen we maar denken ‘Geen nieuws, goed nieuws’?

   TOE(kom)MAATJE. Mobiele bellers blijken steeds vaker last te hebben van ringxiety, het verschijnsel of syndroom dat mensen zich inbeelden gebeld te worden, met een gevoel van teleurstelling als dat niet het geval is. (…) Het woord is bedacht door de Amerikaanse psycholoog David Lamarie. Hij beschouwt het syndroom als het gevolg van het onbevredigde verlangen naar intermenselijk contact.  (bron: Taalpost)