Berichten van 1 september 2010 tot 30 september 2010

   Het is lang geleden dat we als ouders nog op onze eigen kinderen moesten babysitten, zeg maar gerust babyshitten: er kwamen inderdaad nogal wat luiers aan te pas. Intussen zijn onze 4 peuters van toen zelf ouders van (samen) 13 kinderen tussen 10 en 28 jaar. Een van die “kleintjes” (19  jaar) belde onlangs of hij in verband met een studentenjob in onze stad een drietal weken bij Opa en Oma mocht komen logeren. We zagen dat wel zitten en A..kreeg de vroegere kamer van zijn papa toegewezen.
   En nu de beloofde GSM-klucht. Op een avond kwam hij om 22.30 uur “thuis” maar vertrok een kwartier later weer naar een van zijn neven in onze buurt met wie hij had afgesproken. Hij “zou niet te lang wegblijven”… Maar toen hij om 2 uur ’s nachts nog niet thuis was, heb ik toch maar even zijn nummer gebeld. “Ja, opa, ik ben hier”. Oef, hij leefde dus nog, al kon “hier” natuurlijk van alles betekenen. Hij voelde mijn vraag aankomen en verduidelijkte: “ik ben beneden en kom naar boven”. Toen begon stilaan mijn frank, pardon 0,0248 euro, te vallen: om ons niet te wekken was hij heel stil binnengekomen en zat nu beneden op het toilet met mij te telefoneren. We zaten nog geen 3 meter van elkaar!!

TOE(kom)MAATJE. Bij het opruimen van ons medicijnkastje vonden we een onbekend mini-spraybusje zonder merknaam noch enige aanduiding voor het gebruik. We lazen alleen de volgende nutteloze waarschuwing: “Gebruik uitsluitend voor het doel waarvoor het product bestemd is!” Het doet me denken aan de “deskundige analyses” (?) van sommige voetbaltrainers: “Om te winnen moet je willen winnen, ervoor gaan, er invliegen, kortom gewoon: voetballen!!” Jawadde?!

   Dat de N-VA-voorzitter graag uitpakt met zijn kennis van het Latijn, is bekend. Ik moet trouwens toegeven dat ik jaloers ben op zijn parate kennis terzake: zelf ben ik een product van de Grieks-Latijnse humaniora en ik pluk daar nog altijd de vruchten van, maar aan Latijnse spreekwoorden en teksten heb ik me nooit durven wagen.
   Wat de kennis van het Nederlands daarentegen betreft, hoef ik voor Bart niet onder te doen denk ik… Onlangs hoorde ik hem voor de zoveelste keer zijn bekende Latijnse slogan “Nil volentibus arduum” citeren, die hij dan in er-BAR(T)-melijk “Nederlands” vertaalde als “voor ZIJ die willen, is niets onmogelijk”. Ik weet wel dat dit bij ons een veelgehoorde taalfout is maar een overtuigde Vlaming als De Wever zou toch moeten weten dat het niet “voor ZIJ” is maar “voor HEN die…”, zoals je ook zegt “voor MIJ, voor JOU, voor ONS”, en niet “voor IK, voor JIJ, voor WIJ…”  
   (À propos: Barts vertaling van “arduum” als “onmogelijk” schijnt ook niet helemaal koosjer te zijn…)

TOE(kom)MAATJE. Een goeie, onlangs gelezen in Humo’s “Uitlaat” over Madame Non:  “Hoe is het mogelijk dat een vrouw als Joëlle Milquet ooit zwanger kon raken? – Antwoord: “Dat was toen haar man haar vroeg om de pil te gebruiken”