Berichten van 1 januari 2012 tot 31 januari 2012

   Al weken lang zoek ik naar onderwerpen voor mijn blogjes (mijn laatste dateert van 8 januari). Of eigenlijk juist niet: ik heb namelijk zo veel items dat ik gewoon niet weet hoe ik moet kiezen. Ziehier enkele van mijn kladnotities van de laatste weken/dagen:

- Verkeersbelasting betaald? Sticker op de voorruit!
- Pater Phil Bosmans, stichter (?) van “Bond Zonder Naam” overleden
- “Iedereen moet inleveren! Helemaal akkoord zolang IK maar niet moet...”
- Junior Master Chef: in plaats van stilaan verlost te worden van de lawine van kookprogramma’s op TV slepen we nu al kindjes voor de camera om “de beste” te zijn
- Mijn nieuwe kleurenprinter: “de installatie is een fluitje van een cent, meneer” (jaja lieve juffrouw, maar niet voor een onhandige kluns zoals ik....)
- De voortdurende versprekingen van (vooral radio-)presentatoren werken op mijn zenuwen; slechts een doodenkele keer zijn ze plezant zoals vanmorgen toen sportreporter Dirk Gerlo een 8ste finale met tennisster Kim Clijsters versloeg voor Radio1, sprak de presentatrice (tijdens de superspannende slotfase) hem aan als KIM Gerlo
- Onbegrijpelijk dat zelfs gerenommeerde bedrijven fortuinen (blijven) “investeren” (wegsmijten?) in superinfantiele reclamespotjes, waarbij de luisteraar bovendien vaak niet weet over welk product het gaat omdat de naam daarvan overstemd wordt door begeleidend lawaai of zonder enige “scheiding” overgaat in een ander product.

TOE(kom)MAATJE. Uit De Streekkrant (regio Waas&Dender 11.1.12):
   “IJspiste Sint-Niklaas: succes zelfs zonder vorst” . Albert zal iets anders aan zijn hoofd gehad hebben zeker…

   Inderdaad: “computer” tussen haakjes, want oma tekent al een tijd niet meer met de computer. Ik blijf echter hopen, want ik vind dat ze met haar programma “Painter Classic” echt wel leuke dingen deed. Maar goed, voorlopig blijft ze zweren bij haar doeken, kwastjes, verf, was, bleekwater en andere al dan niet stinkende viezigheidjes, en is daarmee bijna dagelijks in de weer in haar schildersatelier. Haar gedreven temperament vertaalt zich trouwens in een omvangrijke productie: ons huis hangt vol en lijkt meer op een kunstgalerij, en ook de (klein)kinderen weten bij wie ze moeten aankloppen als ze de muren van hun huis of studentenkot willen opvrolijken. Zelfs in de cafetaria’s van onze pingpongclub en van de parochie laat oma haar “sporen” achter.
   Een andere hobby, die toch ook wel thuishoort in de categorie Beeldende Kunst, is het maken van theaterkostuums, in samenwerking met een van onze kleinzoons die musicals regisseert.
   Voilà, genoeg “gestoefd” over mijn artistieke wederhelft. Maar oordeel zelf maar, aan de hand van de 2 tekeningen en 7 foto's hieronder, of u mijn bewondering deelt, want smaken kunnen nu eenmaal heel erg verschillen; let niet te veel op de kwaliteit van mijn foto’s: ze zijn genomen met een bescheiden camera, door een bescheiden fotograaf...).

   Nou ja, hélemaal “zonder” mag ik niet zeggen, maar slechts twee dames op honderd musici vond ik toch maar pover. Bovendien moesten we een hele tijd wachten vóór de (overigens uitstekende) camera-regie de dames eventjes in beeld wilde brengen, en dan nog kregen we vooral hun euh… achterste te zien. Een troost: de “helft” van dat tweekoppig vrouwenbataljon was een Vlaamse harpiste. Het is mij een raadsel waarom de mannen van de Wiener Philharmoniker die opvallende wanverhouding M/V nu al jaren blijven pikken. Je hoeft toch echt geen feminist te zijn om bij die zinloze discriminatie op zijn minst vragen te hebben?
   Dit gezegd zijnde – oef, even stoom afgeblazen – moet ik toegeven dat het concert zelf ook dit jaar weer een mooie gebeurtenis was, zowel wat het muzikale aspect betreft (al hoorde ik de Wiener Sängerknaben soms een tikkeltje onder de toon?) als wegens de prachtige balletten en de originele beeldmontages. Normaal kijk ik overdag nooit naar televisie maar op nieuwjaarsdag maak ik al jaren graag een uitzondering.