Naar de inhoud

kommaneuker

Sommigen noemen me een kommaneuker (muggenzifter). Of ik die bijnaam verdien, moeten mijn bezoekers maar beoordelen. Op dit blog wordt in elk geval niet geneukt, misschien wel geluld (voor het eerste bestaan andere wipsites, pardon, websites).
seniorennet.beseniorennet.be
Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.

Berichten van 1 oktober 2007 tot 31 oktober 2007

Woensdag 31 oktober 2007

Mijn muzikale droom

Gitaar spelende kleinzoon, onder het toeziend oog van (computer)oma, temidden van enkele van haar schilderijen 


    Een van onze kleinzoons (16) speelt tenorsax in een Big Band van 18 à 20 voornamelijk jonge(re) amateurs; dat orkest gaf voorbije zondag in Sint-Niklaas een concert en natuurlijk kregen opa en oma het verzoek (zeg maar “bevel”…) om te komen luisteren en we hebben het ons niet beklaagd.

   Het programma (“BigBand Enter @ the movies”) bestond  uitsluitend uit filmmuziek (Space Odyssey, Pink Panther, Deer Hunter, Fame, James Bond, Mission Impossible, Batman, Lion King enz.), op groot scherm ondersteund door goedgekozen beeldfragmenten uit de betreffende films. De onderdelen gingen naadloos in elkaar over en ook de synchronisatie van beeld met de muziek verliep vlekkeloos. De Pa van onze kleinzoon (onze zoon dus, om precies te zijn) was als professioneel gastsolist (viool) uitgenodigd om samen met de Big Band de prachtige hoofdmelodie uit de film Schindler’s List te vertolken.

   Terwijl ik zat te genieten, gingen mijn gedachten met enige heimwee terug naar de jaren ’60 en ’70, toen ik zelf als (amateur)pianist verbonden was aan Big Band(s) die soms bekende zangers mocht(en) begeleiden (Jacques Raymond, Louis Neefs, Chris Ellis, Rina Pia, Cecily Forde,…). Ik weet het: het lijkt allemaal erg “stoefachtig”, maar ik had niks te zeggen over de programmatie en het was dus puur geluk dat ik die ervaring heb meegekregen.

   Maar terug ter zake. Als ik naga hoeveel leden van mijn nageslacht met muziek bezig zijn (al dan niet professioneel) dan droom ik ervan dat de “familie Komma” ooit nog eens een mini-optreden zal kunnen (en mogen!) verzorgen in de muziekschool waar onze naam al sinds drie generaties onafgebroken in de leerlingenregisters voorkomt. Als ik me niet mis-tel, zou dat gelegenheidsorkest de volgende instrumenten omvatten: ik (piano of keyboard), zoon 1 (slagwerk en/of klarinet), zoon 2 (viool), zoon 3 (keyboard), dochter (dwarsfluit en/of piano), kleinzoon 1 (slagwerk), kleinzoon 2 (hoorn), kleindochter 1 (piano), kleinzoon 3 (saxofoon), kleinzoon 4 (gitaar); hopelijk heb ik ze allemaal… En nu maar eens uitkijken of een van de professionals onder hen het ziet zitten om voor dat ratjetoe van verschillende instrumenten iets “speelbaars” te schrijven…

TOE(kom)MAATJE. 'De autostoeltjes van HEMA voor baby's tot 18 jaar (...) voldoen aan de ECE-veiligheidsnormen.'     (E-mailreclame van HEMA)
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door kommaneuker om 22:10 1 reactie Reageer op dit bericht
Zaterdag 27 oktober 2007

Driedaagse in Haut-le-Wastia

Driedaagse in Haut-le-Wastia. In mijn blog van 17.9 (“supergeslaagde verjaardag”) beschreef ik de viering van de 70ste verjaardag van mijn middelste zus, die uitgroeide (de viering bedoel ik) tot een tweedaagse happening. Als verjaardagscadeau schonken de twee andere zussen en ik (inclusief onze partners) de jarige en haar schat een driedaags verblijf in een Ardense gîte. Maar om er zelf ook wat aan te hebben (zo zijn we!) zouden we zelf ook meegaan!
  
   Deze week was het zo ver. Maandag j.l. rond het middaguur arriveerden we met ons zevenen (mijn oudste zus is al jaren weduwe) in Haut-le-Wastia, een klein gehuchtje in een prachtige heuvelachtige omgeving niet ver van Dinant. Ondanks het (zeer) frisse weer konden we buiten eten op het zonovergoten en windvrije terras van de gîte (zie foto). Tijdens de afwas deden we een flinke middagwandeling (voor alle duidelijkheid: de afwas gebeurde door de vaatwasmachine…). Na de wandeling werd er gezellig ge-aperitiefd, gevolgd door een uitgebreid en heerlijk ongezond avondmaal.
  
   Hier mag ik even mijn jongste zus vermelden: zij wist dat er in de wijde omtrek geen winkel te vinden was en had daarom op voorhand de “bevoorrading” georganiseerd en gecoördineerd. Ieder van ons zou wat meebrengen, al dan niet uit eigen keuken en/of kelder. Zo kreeg computeroma “opdracht” om (o.a.) voor de nodige taarten te zorgen….    De eerste dag werd besloten met het woordspelletje Boggle (à la Scrabble maar volgens ons veel leuker: je kunt er op elk moment mee stoppen) en een beeld-montage van familiale herinneringen.
  
   Ook dinsdag nog steeds koud maar stralend nazomerweer. De dag werd goed gevuld met o.m. een bezoek aan Maredsous; weer “thuis” trakteerden we onszelf op een lekker gourmetfestijn met één grote gourmet-plaat voor allemaal samen, wat af en toe tot de onvermijdelijke maar gezellige verwarring leidde: “hé, afblijven! da’s mijn biefstuk” enz. 
  
   Woensdag (zonder zon maar droog) bezochten we het plaatselijk oorlogsmuseum, herinnerend aan de meidagen van 1940. Nooit kunnen vermoeden dat dit petieterig Haut-le-Wastia en zijn bewoners destijds het toneel is geweest van zoveel oorlogsellende. Het museum was verrassend goed onderhouden en van moderne mediatechnieken voorzien. Onze gids was dolgelukkig dat we zo lang bleven en vragen stelden: voor hem het (terechte) bewijs dat onze interesse voor “zijn” museum oprecht was en dat hij niet voor niets stond te lullen. Intussen heb ik ontdekt dat je het museum ook virtueel kan bezoeken op het Internet:  La vallee de la Molignee - Haut-le-Wastia musee du souvenir mai 40 ... 

   Na een lief woordje in het gastenboek van de gîte (waar blijkbaar uitsluitend Vlamingen en Nederlanders komen…) maakten we nog een rustige wandeling, en vervolgens werd er gegeten, ingepakt en weggewezen…
  
TOE(kom)MAATJE. Radio Klara, onze nationale cultuurzender, valt van het ene uiterste in het andere: ofwel zijn ze afschuwelijk elitair (Engels, Frans of Duits sprekende gasten b.v.worden niet of slechts summier “vertaald”: Klara-luisteraars worden verondersteld al die drie talen te beheersen!) ofwel worden we “aangesproken” (?) als kleuters, zoals in een promotie-spotje voor de komende Boekenbeurs. Typisch Klara. Helaas.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kommaneuker om 21:37 3 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 21 oktober 2007

Vandaag geen blog… Normaal probeer ik 's zondags wat blabla te spuien maar wegens drukke andere bezigheden (ik ben een gepensioneerde, vandaar!) zal ik waarschijnlijk niet voor woensdag a.s. mijn volgende blogje(s) schrijven. Maar lig er niet van wakker lieve vrienden, ik denk niet dat ge iets gemist zult hebben.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kommaneuker om 21:42 1 reactie Reageer op dit bericht
Donderdag 18 oktober 2007

1)C.Bartoli 2)rechts-voorrang? 3)Frans Bauer

lang geleden vroeg ik mijn gemeentebestuur om de vele versleten zebrapaden in mijn stad een extra likje verf te geven om zo het vals gevoel van veiligheid bij de overstekende voetgangers weg te nemen. Er zou iets aan gedaan worden… Niet dus: op veel plaatsen is het intussen nog veel erger dan op bijgaande foto van enkele maanden geleden.
  
   1) Mijn kritiek op Cecilia Bartoli (blog 10.10) schoot bij mijn eigenste lieve zus in het verkeerde keelgat; in haar furieuze reactie noemt ze de prestaties van C.B. “pure kunst”. Eindelijk eens iemand die me vlakaf zijn/haar waarheid durft te zeggen: een voorbeeld voor andere bloggers, die alleen maar met complimentjes strooien.
   Nu terug naar madam Bartoli. Lieve zus, als je mijn tekst goed leest zal je zien dat ik het helemaal met je eens ben over de fenomenale technische “middenrif”-kwaliteiten van deze succesvolle zangeres; toch behoren we tot twee verschillende categorieën van luisteraars: veel mensen zoals jij vinden het “pure kunst”, voor mij (en veel anderen) is het voornamelijk (pure) “kunde”.  Geef mij maar zangers die niet alleen knappe stemtechniek tentoonspreiden maar bovendien ontroerende “muziek” maken.

   2) De “principiële voorrang van rechts” is een van de meest onlogische regels van ons verkeersreglement, vermits hij flagrant tegengesteld is met het spontaan gedrag van de weggebruikers. Wie daaraan twijfelt hoeft maar vijf minuten fietsers en automobilisten op een drukke T-kruising te observeren: hij zal zien dat rechtdoor rijdend verkeer (zowel auto’s als fietsers) bijna zonder uitzondering spontaan voorrang neemt op (en krijgt van!) het verkeer (ook weer: zowel auto’s en fietsers) dat van rechts komt en dus eigenlijk voorrang heeft (ik heb het uiteraard over een gewoon neutraal kruispunt, zonder specifieke voorrangsborden).
   Zelf ben ik een uitzondering in die zin, dat ik mijn eventuele voorrangsPLICHT consequent naleef: ik weiger voorrang te nemen op een van rechts komende fietser/chauffeur die duidelijk zijn voorrang “afstaat” (??) en stomverbaasd kijkt als ik demonstratief met opgeheven armen blijf wachten tot hij eindelijk besluit om toch maar door te rijden. Omgekeerd, als ik dus zelf voorrang heb, zal ik duidelijk tonen dat ik die ook “opeis” maar ik zal uiteraard pas doorrijden als ik vaststel dat de ander mij begrepen heeft.
   Ik ben maar een gewone weggebruiker en geen verkeersdeskundige, heb dus ook geen oplossing maar kan alleen maar vaststellen dat de bestaande algemene voorrangsregel vaker overtreden dan nageleefd wordt, niet werkt en dus een miskleun is.

   3) Onze noorderburen lanceerden onlangs een wedstrijd voor een nieuw Nationaal Volkslied. De winnaar werd niemand minder dan de populaire volkszanger Frans Bauer. Het resultaat laat zich raden: het werd een draak van een smartlap; gelukkig ging het maar om een grap en dus zal het Wilhelmus nog wel een tijdje meegaan…

Als TOE(kom)MAATJE een grappig versje van Peter Boshoef, dat ik tegenkwam in het Weekblad Kerk&Leven:
 Op de tram zat een madam
met haar hondje en haar man.
Toen ze zei : « kom zitten schat »,
deed alleen het hondje dat.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kommaneuker om 14:28 Reageer op dit bericht
Zaterdag 13 oktober 2007

Kreismettopaarfoer (?!)

(Fuchsia, met Painter Classic op computer getekend door Computeroma) 


  

 

   Ik kijk en luister niet alleen naar de Belgische actualiteiten maar ook regelmatig naar hun Nederlandse tegenhangers. Het verruimt niet alleen mijn horizon maar vergroot ook – helaas –sommige ergernissen. Een daarvan is de enorme slordigheid waarmee vooral Nederlandse jongeren en sporters met hun taal omgaan. Vaak slikken ze zoveel lettergrepen in dat ik alleen met grote moeite -  en dan nog… - kan raden wat ze bedoelen.

   Zo heb ik een lijstje aangelegd met een aantal woorden zoals ik ze hoorde uitspreken en bij wijze van grap heb ik ze wat bij elkaar geknutseld, in twee versies: eerst de fonetische en dan tussen haakjes de “vertaling” in normale taal. Daar gaat-ie. “Ipsiep fink foebele bwijspreke eigk e goed iesjtief” (“in principe vind ik voetballen bij wijze van spreken eigenlijk een goed initiatief”). Nog eentje?: “Drom reisk mettopaarfoer” (“daarom reis ik met ‘t openbaar vervoer”)

TOE(kom)MAATJE. “Bemensen”: ik weet niet of dit trendy maar lelijk klinkend woord al in de nieuwste Van Dale staat, maar ik zal het (voorlopig!, never say never…) beslist niet gebruiken. Het is immers een totaal overbodig en geforceerd alternatief voor het woord “bemannen”, dat allang niet meer exclusief verwijst naar mannen. “Zeg mannen!” hoor je zelfs bij vrouwen onder elkaar! Maar misschien dromen sommige feministen al van woorden als “bevrouwing”?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kommaneuker om 17:31 1 reactie Reageer op dit bericht
Woensdag 10 oktober 2007

Cecilia Bartoli: kunst of kitch?

een fantasietje zonder titel, op computer getekend door mijn favoriete 'computeroma'

’Chinchilla Baardolie’, zo ongeveer klinkt haar naam als ze het op onze Klassieke Radiozender Klara hebben over deze succesvolle hedendaagse zangeres, tegenover wie geen enkele muziekliefhebber onverschillig staan kan staan: de enen zouden haar van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat willen horen zingen, anderen krommen hun tenen als ze naar haar ‘moeten’ luisteren.

   IK behoor tot die tweede categorie. Toegegeven, wat deze chinchilla (pardon: Cecilia) doet met haar stembanden, grenst aan het ongelooflijke: zet haar bij wijze van spreken een A4’tje voor haar neus, vol met zwarte noten (ik bedoel het A4’tje), en ze zingt ze feilloos van voren naar achteren, van boven naar onderen of vice-versa, desnoods van binnen naar buiten, werkelijk fantastisch. Maar desondanks, of juist daarom, kan ik er niet van genieten. Als echte muziekliefhebber wil ik emoties voelen als ik luister; welnu, die voel ik niet als madam Baardolie (sorry) me overdondert met haar vocale acrobatie, die – wat mij betreft – beter zou passen in een circus als onderdeel (voor mijn part de hoofdbrok) van zegmaar het spectaculaire trapezewerk.

TOE(kom)MAATJE

– Oef! Waar iedereen al jaren op zat te wachten, is nu eindelijk bewezen: ratten horen (soms) geen verschil tussen iemand die Japans achterstevoren spreekt en iemand die Nederlands achterstevoren spreekt.
Bron: The Guardian, http://nieuwsbrief.taalpost.nl/r/tp.plx?2186-708
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door kommaneuker om 17:04 3 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 7 oktober 2007

Scheldewandeling; fotosessie

Scheldewandeling : fotosessie. Onze zondagwandeling liep vandaag in het Scheldegebied rond Temse en Tielrode en was georganiseerd door Wandelclub Temse. We hadden gekozen voor de «14,630» km (!!, het moeten in die clubs wel echte kommaneukers zijn om die afstanden tot op 10 meter nauwkeurig te willen bepalen…). Zoals Ukkel had voorspeld, begonnen we de dag met een flinke mist, die bovendien een tijdje bleef hangen. Maar toen de zon eenmaal doorbrak, kregen we prachtig nazomerweer. Ons tochtje leverde uiteindelijk enkele sfeervolle kiekjes op, waarvan ik er een vijftal heb geselecteerd voor mijn blog van vandaag.

  Deze foto (mist op de Schelde om 8.00 uur) en de volgende vier ziet u in chronologische orde; ik vermeld trouwens telkens het tijdstip van de opname en beperk mijn blabla tot het strikte minimum.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kommaneuker om 14:24 Reageer op dit bericht
Zondag 7 oktober 2007

Schelde foto 2

8.30 uur : Computeroma, gevolgd door een onbekende mede-wandelaar, op de Scheldedijk
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kommaneuker om 14:15 Reageer op dit bericht
Zondag 7 oktober 2007

Schelde foto 3

9.20 uur : Enkele van de duizenden spinnenwebben langs de Scheldedijk

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kommaneuker om 14:13 Reageer op dit bericht
Zondag 7 oktober 2007

Schelde; foto 5

10.10 uur : De mist is verdwenen, het landschap geeft zijn kleuren terug
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kommaneuker om 14:09 1 reactie Reageer op dit bericht
Woensdag 3 oktober 2007

schilder- of computeroma?

De ene keer zit "computeroma" te tekenen op haar p.c., hier staat ze in haar schildersatelier. Zie ook het bericht hieronder.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kommaneuker om 20:49 1 reactie Reageer op dit bericht
Woensdag 3 oktober 2007

kussen en kussen is twee

hiernaast: een van de vele door mevrouw kommaneuker beschilderde kussens

  

 

 

   Mijn liefhebbende wederhelft, bij sommige (kunstminnende) bloggers beter bekend als “computeroma”, is niet alleen verknocht aan haar tekenprogramma’s op de computer maar jongleert ook regelmatig kwistig (en kwastig) met allerlei “klassieke” schildersattributen in haar atelier. Zowel papier, katoen en zijde als textiel- en andere verfjes zijn bij haar in vertrouwde handen. Was, zout, sterk bleekwater en zelfs een haardroger zijn nooit ver weg.

   Er is in ons huis geen zetel of canapé te vinden of er liggen wel enkele door “vrouw kommaneuker” beschilderde zijden of katoenen kussens. Maar na een tijd beginnen die te slijten of zijn om andere redenen aan vervanging toe (het oog wil ook wel eens wat anders). En zo trokken we gisteren naar meubelgigant Morres in Hulst en kochten daar tien “blanco” kussens, die niet lang zullen moeten wachten op een kleurrijke metamorfose in de komende weken.

   En nu zou ik het andere “kussen” uit de titel (zeg maar “de kus”) nog bijna vergeten, misschien omdat het niks te maken heeft met het vorige. Toen we ’s avonds achter een van de pingpongtafels in onze club stonden te zweten, passeerde een andere speelster mij vóór mijn neus langs, op weg naar de tafel naast ons. Ik had de indruk dat ze en passant een KUS (!) van mij verwachtte en uiteraard greep ik die kans. Maar blijkbaar had ik haar houding verkeerd geïnterpreteerd (wishful thinking!) want ze was duidelijk verrast. Maar het resultaat was in elk geval een wederzijdse zoen en we hebben er allemaal eens goed om gelachen.

TOE(kom)MAATJE Mensen met een handicap mochten we al jaren geen “gehandicapten” meer noemen, we moesten voortaan “mindervaliden” zeggen, maar later was dat woord ook alweer taboe en werd het “andersvaliden”, of – hou me vast of ik ga gillen – “mensen met een bijzondere uitdaging”. Nu las ik afgelopen week dat ik mezelf ook geen “senior” meer mag noemen: voortaan ben ik – lach niet! – een “medior”. Ik vraag me wel eens af welke eh… kommaneukers zulke dwaze vondsten bedenken.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door kommaneuker om 20:42 Reageer op dit bericht

Meer van kommaneuker

↑ Terug naar de berichten