Naar de inhoud

kommaneuker

Sommigen noemen me een kommaneuker (muggenzifter). Of ik die bijnaam verdien, moeten mijn bezoekers maar beoordelen. Op dit blog wordt in elk geval niet geneukt, misschien wel geluld (voor het eerste bestaan andere wipsites, pardon, websites).
seniorennet.beseniorennet.be
Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.

Berichten van 1 februari 2013 tot 28 februari 2013

Roger Raveel overleden

   "Oma Kommaneuker" en ik zijn binnenkort 56 jaar getrouwd (met elkaar, wel te verstaan…), wat in deze tijd bijna een unicum is. Zeker als je bedenkt dat wij in heel wat opzichten radicaal verschillend zijn en denken. Maar desondanks – of misschien juist daardoor? - zijn we tegelijk een levend voorbeeld van een Franse uitdrukking die zegt dat “les extrêmes se touchent”.
   Een van die “raakpunten” is onze gemeenschappelijke belangstelling, zeg maar gerust “liefde”, voor allerlei vormen van kunst, zoals muziek en beeldende kunst. (Terloops gezegd: we prijzen ons gelukkig dat we die interesses blijkbaar ook hebben doorgegeven aan de meeste van onze 17 kinderen en kleinkinderen).
   Maar genoeg blabla, terug naar de titel van dit blogje. Op 30 januari j.l. overleed Roger Raveel, voor mij
een van de grootste hedendaagse Vlaamse schilders. TV Canvas wijdde enkele dagen geleden aan hem en zijn oeuvre een schitterende uitzending, waarin ik heel wat beelden herkende. In 2007 bezochten we namelijk Raveels museum in Machelen en genoten van zijn originele artistieke creaties, zowel binnen het museum als buiten. Ik heb toen nogal wat foto’s genomen, waarvan ik er hierbij enkele toon.

TOE(kom)MAATJE. Dat onze bekende Vlaming Hendrik Conscience niet alleen boeken schreef maar ook nog heel andere disciplines beheerste, bleek uit de volgende taalkronkel die 
Het Laatste Nieuws zich liet ontglippen (ik citeer!):
   “Hendrik Conscience leerde zijn volk lezen, Eddy Merckx fietsen en Piet Huysentruyt koken”


En hier komt Roger Raveel:
1337848-c8113c6620ddf542f7810539b336d699.JPG

1337848-ec975b6324d7bbcb6541c4b7a6a88c24.JPG

1337848-9029242f17c29cf09e5118dbb93d6602.JPG

Hieronder een van Raveels spiegelcreaties
1337848-e30c545c2c24952b09b5bd88a9693e9f.JPG

1337848-992e20766716758e98525a2074f2cafb.JPG

1337848-abc4c974c152ab8a75650c271c609bb5.JPG

                                 Een doorkijkje naar oma Komma....
                               1337848-c94e45cfaea906e1282c74eafb6d345a.JPG

1337848-a2a853b96806e532f8c7bf35af78886d.JPG

1337848-0e75f98e5cbf4350c669245bbb4ba0f8.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door kommaneuker om 21:11 2 reacties Reageer op dit bericht

1 februari 1953: De Ramp

   Vooral op de Nederlandse televisie zag ik de voorbije dagen verschillende programma’s met schokkende beelden over de verschrikkelijke watersnoodramp die Zuid-West Nederland vandaag precies 60 jaar geleden trof als gevolg van een uitzonderlijke combinatie van springtij en een zware noordwester storm. Talrijke huizen werden, soms in enkele minuten, met man en muis weggespoeld. Bewoners werden vaak in hun slaap verrast, er verdronken meer dan 1800 mensen.
   Ik herinner me de dagen en weken daarna nog heel goed – ik was 21 en met mijn ouders en drie jongere zussen waren we in 1947 vanuit Haarlem (Nederland) “geëmigreerd” naar Antwerpen. Begrijpelijk dus dat we ons extra interesseerden voor de tragische gebeurtenissen in Zeeland. Op de Nederlandse radio, waar ’s nachts normaal geen uitzendingen waren, hoorden we nu de hele nacht lang het enerverende getik van een klok, alleen af en toe onderbroken door nood-oproepen en andere berichten in verband met de ramp.
   De afgelopen dagen waren er op de Nederlandse televisie heel wat extra uitzendingen met film- en fotobeelden uit die verschrikkelijke dagen en weken. Ik heb er verschillende van bekeken. Naast die spectaculaire beelden van de ramp zelf was er ook een reportage over ene Jos De Boet (80), die in één klap zijn ouders en 9 broertjes en zusjes verloor. Zelf was hij niet thuis en overleefde daardoor als enige van het gezin de ramp, maar bleef 60 jaar worstelen met de vraag “Hoe?”…  In de ontroerende reportage zag hij voor het eerst zijn buurjongen van toen terug, die hem vertelde hoe het eraan toe was gegaan tijdens die nacht.
   Het verhaal deed me onmiddellijk terugdenken aan onze toevallige ontmoeting jaren na de ramp (we waren inmiddels getrouwd en hadden kinderen) met een onbekende man op een bank ergens in Zeeland. Ongevraagd begon hij – allicht voor de zoveelste keer?… -,
zijn verhaal te vertellen over 1 februari 1953. Hij vertelde met tranen in de ogen dat hij alle andere leden van zijn gezin voor zijn ogen had zien verdrinken: “ik was de enige die kon zwemmen”… We namen ontroerd afscheid van de man en hadden het gevoel dat we hem een stukje troost hadden geboden door ons luisterend oor en een troostende afscheidshand op zijn schouder…
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door kommaneuker om 14:01 Reageer op dit bericht

Meer van kommaneuker

↑ Terug naar de berichten