Berichten van 1 januari 2011 tot 31 januari 2011

Belspelletjes/Versteylen/Modderwandeling
   1) Ik had juist mijn commentaar op de debiele belspelletjes van VTM en 2BE blogklaar liggen toen de media mij vóór waren. Ik beperk mij nu dus tot het meest essentiële: ook al heeft “Basta” (programma van “De Neveneffecten”) met zijn ontmaskering van dit bedrieglijk “amusement” misschien bepaalde deontologische regels overtreden, maar dan zeg ik – tegen mijn geweten in – dat deze keer “het doel de middelen heeft geheiligd” (is dat geen spreuk van de Jezuïeten?…).  
   2) Over Jezuïeten gesproken: ik hoop dat het gerechtelijk onderzoek in de zaak van Jezuïet Luc Versteylen zo vlug mogelijk duidelijkheid schept over wat daar in zijn Vierselse brouwerij nu wel of niet gebeurd is. Hoe langer het duurt, hoe zwaarder de speculaties in de media. Zelfs de columnist van “Kerk en Leven” (19.1) loopt op de zaken vooruit en vermeldt in één adem het (bewezen) seksueel misbruik door kanunnik F. Houtart en het nog maar pas gestart onderzoek tegen Versteylen.
   3) Nu iets helemaal anders. Gisteren (21.1) met mijn seniorenclub een wandeling gemaakt in de bossen en weiden van het Waasland. Het weer van de voorbije weken en tractoren hadden er samen voor gezorgd dat zeker 90% van het parcours herschapen was in een regelrechte modderpoel (zie foto’s).
   Toen een van mijn clubgenoten tot aan zijn kuiten in het slijk weggleed maar – gelukkig voor hem -  terstond door enkele collega’s weer werd opgevist, vroeg ik hem om hetzelfde manoeuvre nog eens te herhalen zodat ik de scène op foto kon vastleggen; het slachtoffer kon er gelukkig om lachen maar zoals ik verwachtte weigerde hij in te gaan op mijn verzoek….
   Intussen had het hele gebeuren mij uit mijn concentratie gehaald en een seconde later was ik zelf de pineut, en niet zo’n klein beetje: ik gleed de berm af en om mijn camera te beschermen  steunde ik alleen op mijn vrije hand. Gevolg: ik gleed tot mijn linkerheup in het slijk, maar mijn camera had het overleefd. Dezelfde hulpvaardige handen van daarjuist hielpen mij weer op het “droge”, maar niemand nam een foto…..
   Thuisgekomen leverde ik de vuile ravage af aan oma, die er binnen de kortste keren via wasmachine en droogkast weer kastklare spullen van maakte, de schat! Mijn bottinen-met-modder (eigenlijk modder-met-bottinen) moest ik echter zelf onderhanden nemen, dedju toch!…

   Ik kan misschien wat komma’s neuken maar als het op koken of bakken aankomt ben ik een grote nul met twee linkerhanden, in tegenstelling tot mijn wederhelft: zij is inderdaad onbetwist en veruit mijn meerdere. Nu zouden er dat dus veel kunnen zeggen, maar oma is wel degelijk een echte keukenprinses met een ongebreidelde culinaire creativiteit waar weinigen aan kunnen tippen.
   Zeer onlangs dacht ze – tegen beter weten in?… - dat ze mijn volstrekte onkunde wel wat zou kunnen opvijzelen via een gepaste handleiding “Kookboek voor klunzen” als nieuwjaarscadeau.
   Een aantrekkelijk ogend werkje, maar toen ik begon te lezen, zakte de moed mij al vlug in de schoenen: al op de eerste bladzijde (“de basisuitrusting”) vroeg ik me bijvoorbeeld af wat het verschil is tussen een kookpan en een koekenpan. En ik had nog andere “kluns”-vragen, waarbij oma haar handen hulpeloos en theatraal ten hemel hief om zoveel domheid, volgens haar was het allemaal zo simpel als iets. Maar volgens mij heeft dit boek gewoon een verkeerde titel: die had moeten luiden: “Kookboek voor GEVORDERDE klunzen”.
  Ik gaf de “studie” al vlug op, maar helemaal voor niks was het cadeau toch niet: ik heb hartelijk kunnen lachen met de vele geestige tekeningen. Maar koken? Mijn hoop (en die van oma) is nu gevestigd op het mogelijk verschijnen van een “Kookboek voor BEGINNENDE klunzen”?….

TOE(kom)MAATJE. Ik vraag me dikwijls af of onze nieuwslezers zelf wel weten wat ze voorlezen en hoe ze dat (zouden) moeten doen. Op 23.12 ’s morgens klonk het op VRT-radio-1 zo: “Aartsbisschop Léonard stelt een solidariteitsfonds voor”. en dan klonk er een nieuwe “zin”(?):  “De slachtoffers van seksuele misbruiken voor.”  De (ongeïnteresseerde?) presentator las dit bericht voor als twee afzonderlijke items terwijl het uiteraard om één enkele zin ging. Blijkbaar voelde de man niet eens aan dat zijn “tweede zin” mank liep.

   Hallo bezoeker: bent u daar nog?… Zoja, bravo voor uw uithoudingsvermogen!