Berichten van 1 februari 2010 tot 28 februari 2010

(ik wou hier twee fotootjes van oma in haar atelier toevoegen, maar da's mislukt. volgende keer beter...)

   Wie af en toe mijn blog bezoekt, heeft wel begrepen dat oma en ik in onze “achterban” van 4 kinderen + partners, 13 kleinkinderen + enkele lieven nogal wat actieve kunstzinnige exemplaren (al dan niet beroeps-) tellen. Totnogtoe waren daar geen dichters bij, zelfs geen karamelleverzen-rijmelaars, maar wat de eerste categorie betreft is daar nu verandering in gekomen.
   Een van onze kleinzonen werd onlangs verliefd op Sanne, en die blijkt over echte poëtische gaven te beschikken. Een eerste bewijs daarvan kregen we al tijdens onze jongste jaarlijkse familiereünie, toen zij met een zeer beperkt aantal beschikbare woorden een heel mooi gedicht uit haar mouw schudde (zie mijn blogs van 30 en 31.12.2009). Deze week bezorgde ze ons een hele reeks nieuwe, soms ontroerende juweeltjes. Ik pik er – uiteraard met haar toestemming – eentje uit; ik hoop dat u er even oprecht van kan genieten als oma en ik:

   Telkens als lachende Frank, rondborstige Sabine of hun concurrerende tv-collega’s zich in hun weervoorspellingen vergist hebben, mag je er zeker van zijn dat het ’s anderendaags hoe dan ook zal “stormen”: stormen van kritiek van mensen die hun voorspelde “zonnig en warm” dagje aan zee letterlijk in het water zien vallen door een koude en natte regen. Of omgekeerd natuurlijk: je blijft thuis omdat ze voor de kust rotweer hebben voorspeld en nadien blijkt dat het juist daar wel degelijk heerlijk zomerweer was.  
   Dezer dagen beleefden we weer zoiets: de weerjongens en –meisjes voorspelden droog weer met hooguit een beetje onschuldige stofsneeuw, en de volgende ochtend lag ongeveer het hele land plat onder een dikke laag sneeuw. En wie kregen weer de volle euh… laag? Precies: de weervoorspellers.
   Nou ja, ik overdrijf natuurlijk een beetje (anders had ik geen onderwerp voor mijn blog). Maar toch… het is niet alleen “aan de cafétoog” dat de weerman m/v het moe(s)t ontgelden, ook veel “nuchtere” mensen denken dat Frank, Sabine, enz. bewust hun voorspellingen soms “kleuren” in het voor- of nadeel van de kust of de Ardennen. Het scheelt maar een haar of ze krijgen nog de schuld van het slechte weer zelf.
   De critici vergeten blijkbaar dat de eigenlijke voorspellingen niet gemaakt worden door mensen van vlees en bloed, maar door computermodellen die de meest waarschijnlijke evolutie op korte termijn weergeven. Meestal blijkt die voorspelling goed uit te komen, wat al een mirakel is als je bedenkt dat de kleinste afwijking in een van de parameters al genoeg kan zijn om via een kettingreactie een totaal ander eindresultaat te geven. Ik heb een weerkundige bij wijze van boutade eens horen zeggen dat in theorie een opvliegende vlinder in Australië het weer bij ons kan doen omslaan.
   Samenvattend: onze weermensen (eigenlijk: hun weercomputers) hebben meestal gelijk. Schiet dus niet op Frank (en zeker niet op Sabine…. Sorry!) als het uitzonderlijk eens (zelfs grondig) mis gaat.

TOE(kom)MAATJE. Antwoord op een examenvraag: De piramiden dienden om koningen in te doen. Zo een ingewikkelde koning heette Mammie