In Antwerpen werd een pasgeboren baby te vondeling gelegd in de fameuze “vondelingenschuif”. Gazet van Antwerpen stelde haar lezers de vo…
In Antwerpen werd een pasgeboren baby te vondeling gelegd in de fameuze “vondelingenschuif”. Gazet van Antwerpen stelde haar lezers de volgende “vraag van de dag”: “Vindt u dat anoniem bevallen moet kunnen?” 71% antwoordde JA, 29 % NEEN.
Zo’n ongenuanceerd JA/NEEN zegt weinig over wat mensen werkelijk denken (“Ja, maar” of “Neen, tenzij” mocht immers niet), maar dat groot aantal JA-stemmers verbaast mij toch heel erg. Het kind zal later misschien willen achterhalen wie zijn moeder is; een volstrekt anonieme bevalling is in strijd met zo’n fundamenteel recht van het kind.
Ik vind daarom dat de wetgever een evenwicht zou moeten zoeken waarbij zowel de wensen van de moeder als de rechten van haar kind optimaal gerespecteerd worden.
“De kat krabt de krullen van de trap”. Wie kent niet dit zinnetje waarmee je iemand over zijn woorden kunt doen struikelen. Ik vroeg me …
“De kat krabt de krullen van de trap”. Wie kent niet dit zinnetje waarmee je iemand over zijn woorden kunt doen struikelen. Ik vroeg me af of ook andere talen zoiets kennen en ontdekte het volgende leuke Franse equivalent - want een echte vertaling van die krullenkrabbende trapkat is het natuurlijk niet: Un chasseur sachant chasser sans son chien, chassait sans son chien. Mij lukt het nog steeds niet om die zin in één ruk zonder haperen correct uit te spreken (tenzij hééééél traaaaag, maar ja dan is de lol eraf)
Wie herinnert zich niet deze historische uitspraak van Paul Vanden Boeynants? (ik hoop dat ik zijn naam niet verkeerd spel, want hij zou zich omdraaien in zijn graf als hij nog zou leven, maar vermits hij al elf jaar dood is, zal hij intussen wel te stijf zijn voor zo’n manoeuvre…; een flauw grapje, ik geef het toe!).
Wat ik wou zeggen is het volgende. Dat is sinds 30.6 niks meer heb geblogd, komt niet door een gebrek aan inspiratie, wel integendeel. Er spelen inderdaad zo veel onderwerpen door mijn brein dat ik er vaak niet toe kom, er iets uit te plukken: teveel is trop, en trop is teveel… Het is trouwens niet voor niets dat ik ooit beslist heb om deze blog te starten in de rubriek “Dagboeken en Bedenkingen”: daar kan ik zowel bepaalde privé-belevenissen in kwijt als mijn kritische kijk op uiteenlopende maatschappelijke onderwerpen.
Maar genoeg gezeverd, nu even serieus. Vandaag een woord van oprechte dank aan mijn (klein)kinderen en andere familieleden, vrienden, kennissen en blogbezoekers, kortom al degenen die zo vriendelijk waren hun sympathie te betuigen met mijn vrouw, die een maand geleden bij een zware val een bekkenbreuk opliep (zie mijn blogs van 20 en 30.6). Na drie weken uitstekende verzorging en omkadering in het ziekenhuis (“ik amuseer me hier prima”, was een van haar uitspraken) probeert ze nu thuis heel geleidelijk de draad weer op te pikken. Dat zal dankzij haar goeie lichamelijke conditie wel vrij vlot verlopen, maar wandelen en pingpongen zit er nog niet direct in…
Door de voorbije gebeurtenissen heb ik voor het eerst in 55 jaar huwelijk mijn plan moeten trekken om in leven te blijven. Als volkomen talentloze keukenkluns zat ik voortdurend gebogen over handleidingen van keukenapparaten of bereidingsinstructies van gerechten. Soms belde ik ten einde raad naar oma op haar kamer in de kliniek, in de hoop dat ze op dat moment bereikbaar was.
Sinds een goeie week is ze weer thuis maar voorlopig nog beperkt in haar bewegingen. In de keuken doen we nu alles samen (uiteraard onder haar leiding!) en tot ons beider verrassing vinden we die nieuwe formule eigenlijk wel gezellig. En dat na meer dan een halve eeuw, stel je voor!
TOE(kom)MAATJE. Mijn volgende blog zal beslist niet gaan over mijn privéleven (sfeer van “Dagboeken” weet u wel), maar dus eerder thuishoren onder de rubriek “Bedenkingen” al weet ik nog niet wat ik zal kiezen (verkeer, taal, media, kunst…??)
Vondeling: anoniem bevallen?