Berichten van 1 mei 2012 tot 31 mei 2012

   Mijn laatste blog dateert alweer van 7 mei. Denk niet dat ik geen items meer vind om over te zeveren, het integendeel is waar! Onderwerpen genoeg (in willekeurige orde): wandelen, muziek (Elisabethwedstrijd!), tafeltennis, taal, het heelal, Hollandse VRT-reporters (vanmorgen de 45^ste aan mijn lijstje met namen toegevoegd…), welvaart/armoede, humor, mijn familie, mijn “kookkunst”(?!!), en ik zal er nog wel vergeten.
   Ik benijd mensen zoals Wim-del-Arte, een op La Palma wonende Vlaming die dagelijks (geloof het of niet!) moeiteloos de nodige inspiratie vindt om zijn blog te verzorgen (u kan de adembenemende foto’s over zijn prachtige eiland bewonderen via https://blog.seniorennet.be/schetsblog. )
   Maar ik dwaal af. Mijn grootste probleem is niet zozeer WAAROVER ik ga schrijven maar wel HOE ik het zal doen. Het doet meestal zeer lang voordat ik echt tevreden ben (en dan nog!) over mijn tekst; ik vrees dat ik mijn bijnaam van Kommaneuker destijds op mijn werk niet voor niks heb gekregen…. Soms probeer ik om mijn inspiratie van het moment te volgen en daar niks meer aan te veranderen maar die opzet lukt gewoon niet.
   Is er een psycholoog (of psychiater?!…) in de zaal – of een toevallige bezoeker - die mij een tip kan geven?

TOE(kom)MAATJE. Op sigarettenpakjes staat: “Roken is dodelijk”. Ik zou zeggen: “Niet roken ook, je krijgt alleen wat meer respijt”.

   Zoektochten naar het “mobieltje” van oma hebben al vaker geleid tot grappige incidenten (zie bv. mijn blog van 31.12.2011). Het meest recente verliep als volgt. Om helemaal zeker te zijn dat zij nooit meer zou moeten zoeken naar haar GSM, besloot oma om het ding ’s nachts ALTIJD te bewaren naast haar bed en overdag in …… haar beha! Inderdaad een onfeilbaar systeem, althans in theorie.
   Vorige week op een middag. Oma wou een sms’je versturen maar tastte tevergeefs tussen haar “jongens” (zo heten die vrouwelijke onderdelen tegenwoordig naar het schijnt): geen gsm te zien of te voelen! Hoe kon dat nu? Onmogelijk!! “Ik heb een uur geleden nog gebeld en het ding daarna terug in mijn beha gestoken”. Ik zei: “schat, dat laatste klopt blijkbaar niet: je zal verstrooid geweest zijn en nog niet helemaal gewend aan je nieuwe opbergsysteem. Je gsm ligt in huis en we zullen het ding dus met de klassieke truc opsporen: ik bel je nummer en dan horen we waar we moeten kijken”.
   Zo gezegd zo gedaan. Ik neem mijn gsm en vorm haar nummer. Ik hoor inderdaad haar beltoon maar tegelijkertijd een luide verschrikte gil. Wat was er gebeurd? Oma droeg haar gsm weliswaar nog steeds op haar lichaam maar het ding bleek ongemerkt naar een “lagere regio” gezakt te zijn!