Berichten van 1 mei 2011 tot 31 mei 2011

   Een van mijn kleine ergernissen in dit leven zijn de voortdurende versprekingen van VRT- radiopresentatoren, volgens mij het gevolg van hun jachtige manier van presenteren (bedoeld om “vlotjes” over te komen?). Wie ’s morgens vroeg radio1 (“de ochtend”) of het nieuws op Klara op zet, hoeft hooguit enkele minuten te wachten om de spreker (M/V) over zijn/haar woorden te horen struikelen.
   Na zo’n struikelblok zijn er verschillende mogelijkheden: ofwel gaat de hakkelaar van dienst gewoon verder – da’s soms nog het beste als de “fout” daardoor minder opvalt – maar vaak krijgt de verspreking juist extra aandacht als ze gevolgd wordt door de correcte variant, zeker als die juiste versie ook nog eens het label “beter” of “liever” opgekleefd krijgt (zie de titel van dit blogje). Helemaal te gek wordt het, als de spreker ten onrechte denkt gestruikeld te zijn en daarom de juiste versie nog eens nadrukkelijk ”verbetert”: tijdens het korte nieuws van 7.30 uur op 17 mei (dag van de beslissende voetbalfinale Genk-Standard) zei de (Klara-)nieuwsklepster letterlijk: “Standard moet winnen, Standard moet winnen liever (…. om kampioen te worden”)
   Ik geef toe: er zijn ergere dingen om kritiek te spuiten, eh.. spuien beter maar het ligt al zo lang op mijn liever, eh.. lever liever.

   (Wegens gebrek aan inspiratie, en om nog eens een teken van leven te geven, een tekstje dat ik al eens eerder heb geblogd:)
   Iedereen heeft het misschien al wel eens meegemaakt. Je nodigt goede vrienden of familie uit voor een gezellig etentje bij je thuis, maar je hebt het zóóó gezellig gemaakt dat ze véééél langer blijven plakken dan je eigenlijk lief is, waardoor een deel van je eigen plezier eigenlijk verloren gaat. Om niet onvriendelijk of onbeleefd over te komen, laat je niks merken maar kijk je toch hoopvol uit naar het moment waarop ze het zelf ook welletjes vinden en uit eigen beweging rechtstaan. 
  
   Daarom een tip uit mijn eigen zeer recente ervaring. Een van mijn drie zussen had ons telefonisch uitgenodigd voor een Kerst-diner, met het volgende programma: “aperitief, voorgerecht, hoofdgerecht, dessert, koffie en … opdonderen”.  Het werd zoals verwacht een “kei”-gezellige en gastronomische belevenis, we hielden ons uiteraard aan het programma en waren dus op tijd weer weg.

   Ik geef toe: de “formule” is niet aan te raden als u de Koning of president Huppeldepup van een belangrijk land uitnodigt op een vretentje bij u thuis: in dat geval werkt de truc niet, of misschien juist wel: die mannen komen immers toch niet en dan is er dus ook geen probleem van “blijven plakken”.

   Nog een goede raad: kom nooit in de verleiding om na zo'n geslaagde avond bij uw gasten aan te dringen om “toch nog maar een tijdje te blijven”, het zou u bij een volgende gelegenheid ongeloofwaardig maken.

TOE(kom)MAATJE. Uit de school geklapt (bron onbekend):
* We gingen naar Oostakker met een hele bende bedevaartgangers en -gangsters.

* Mijn zus is nog wel in het klooster, maar ze heeft geen kleren meer aan.

* Voor kippen is eieren leggen een hoofdzaak.

* De rijken komen met hun auto, maar de gewone mensen met een paraplu.
* Hij is uit het venster op de vierde verdieping gesprongen, omdat hij te diep in de put zat.

   Mijn stad organiseert binnenkort een "workshop" met als titel: "OMGAAN MET BEJAARDE OUDERS". Ik vermoed dat de workshop bedoeld is voor volwassen kinderen die zich vragen stellen over hoe ze zouden moeten (kunnen) omgaan met hun bejaarde ouders.
   Als ik denk aan de traditionele “bejaarden”-grens” van 65 jaar dan ligt die al bijna 15 jaar achter ons en zijn we volgens die norm dus eigenlijk meer dan “bejaard”, zeg maar gerust “HOOGbejaard”. Desondanks voelen oma en ik ons nog lang niet bejaard, laat staan hoogbejaard. We doen intensief aan sport (zie mijn blog van 30.4), maken wekelijks een wandeling van 10 à 15 km, hebben nog talloze andere hobby's en engagementen en hebben een uitstekende wederzijdse verhouding met onze kinderen, die momenteel dus zeker geen interesse hebben voor zo’n “workshop”. Precies daarom vond ik het wel leuk idee, hen het volgende mailtje te sturen:

””Een "TIP"?.................... 

We lezen zojuist dat er te Sint-Niklaas op 16 mei een "workshop" plaats heeft met als titel: "OMGAAN MET BEJAARDE OUDERS".

't Is maar dat jullie 't weten...

Groetjes,

Pa en Ma””

   Ik wist dat zij de humor van mijn “tip” zouden inzien, en inderdaad: prompt reageerde onze jongste zoon al direct met volgend antwoord:

“” Is nie voor ons...
Wij wachten op workshop  "WAT MET OUDERS DIE NIET BEJAARD GERAKEN?"  “”

-------------------------------------
TOE(kom)MAATJE. Het zaad van de Ooievader. Een heel oud mopje uit die heerlijk-romantische tijd toen de kindjes nog uit de bloemkool kwamen of door een ooievaar gedropt werden. Klein Jantje wil er meer over weten en vraagt het aan Papa. Die legt uit: “als we een kindje willen, dan strooit papa elke dag wat zaadjes op het dak, de ooievaar pikt die op en brengt na een tijd een kindje”. Een tijdje later vertelt Jantjes buurmeisje in de kleuterklas dat zij die nacht een broertje erbij heeft gekregen. Jantje reageert verrast en zegt: “dat is vast van het zaad van mijn vader!”