Berichten van 1 juni 2012 tot 30 juni 2012

   Ma 11.6. Op een van de eerste ritjes met haar splinternieuwe nieuwe fiets wordt oma (“mevrouw Komma” dus), nog onvoldoende vertrouwd met het vehikel, verrast door de goeie kwaliteit van de remmen: als ze even moet inhouden, vliegt ze naar voren en valt. Ze voelt een pijnlijke stoot in haar ribben maar raakt nog levend thuis. Huisarts voor het eerst sinds jaren thuis laten komen, die een duidelijke ribkneuzing vaststelt en pijnstillers en een steunband voorschrijft.
   Di 12.6. ‘s Morgens trekt oma naar de badkamer en enkele seconden later hoor ik een donderend geraas (zelfs de buurman was er wakker van geworden); ik spring uit mijn bed en zie madam kreunend op de grond liggen naast de kapotte restanten van een nochtans oersterk bakelieten badkamerstoeltje. Met veel moeite, gezucht en vooral gekreun (van ons beiden…) sleep ik ze terug naar haar bed. Ze vertelt dat ze plots sterke duizelingen kreeg en via het stoeltje op de grond was gedonderd .
   Opnieuw de huisdokter gebeld. Hij acht RX-onderzoek en verdere behandeling in kliniek nodig, maar vervoer vandaag zou veel te pijnlijk zijn). Hij neemt dus contact met ziekenhuis en regelt ambulancevervoer voor morgen en opname in ziekenhuis.
   Woe 13.6. Ze heeft inderdaad al veel minder pijn (dankzij pijnstillers?…). Rond 12 uur aankomst van de ziekenwagen. Twee deskundige ambulanciers tillen haar in één beweging van bed naar speciale stoel; langs bochtige trap naar beneden, waar ze wordt overgeheveld op een brancard en zo naar ziekenhuis; ik mag naast de chauffeur zitten, zijn collega wisselt intussen de nodige blabla met het slachtoffer en ik hoor gelach (goed teken?). Tot mijn verwondering zijn deze ambulanciers niet van onze regio maar bedienen een groot deel van de provincie. Hun speciaal GPS-systeem brengt ons vlot ter bestemming. Gebruikelijke procedures doorlopen, voortdurend (dezelfde) vragen beantwoord, naar RX-afd voor foto’s en daarna naar de afdeling “geriatrie” (da’s Grieks voor “geneeskunde voor de oudjes”…..).
   Do 14.6. Diagnose na RX-foto’s: barst(je?) aan fragiele bovenkant van het bekken. Oma zal “toch wel” 14 dagen in kliniek moeten blijven…en dus zal opa-Komma-met-de-twee-likerhanden moeten leren koken en/of andere alternatieven zoeken, zoals me laten uitnodigen door de kinderen en eindelijk de handleidingen van microgolf en diepvries moeten leren lezen en gebruiken…

   ’s Morgens van 7 tot 7.45 uur ben ik een trouw luisteraar van Radio Eén: zeer gevarieerde reportages, actualiteiten, muziekske tussendoor, persoverzicht enz. Er zijn nochtans twee zaken die me ergeren (ik ben een kommaneuker voor iets, nietwaar?…).
   1) het aantal Hollandse correspondenten wordt stilaan echt wel buitensporig groot. Op 30 mei hoorde ik in een half uur tijd vier VRT-reporters, aan hun accent te horen allemaal onmiskenbaar Nederlanders: Thomas Erbrink (Iran), Sander van Horen (Midden-Oosten?), Geert Grootkoerkamp (Moskou) en Michiel Vos (VS). Let op: ik heb niks tegen Hollanders (ben trouwens zelf een bovenmoerdijkse Kaaskop van geboorte…), maar zou het toch toejuichen mocht onze Vlaamse VRT eindelijk eens komaf maken van haar eeuwige minderwaardigheidscomplex tegenover onze Noorderburen.
   2) de talloze versprekingen van sommige presentatoren: om de een of andere duistere reden struikelen ze regelmatig over hun woorden. Een aandachtige luisteraar zal meestal wel begrijpen wat de bedoeling was, maar toch vindt de struikelaar het doorgaans nodig nog eens extra onze aandacht te vestigen op zijn/haar verspreking, door – in één adem - het woord “beter” of “liever” toe te voegen aan de verbeterde versie. Dan krijg je misbaksels als bv. “Het KMI voorspelt regen tegen de vorige euh volgende week liever”. Nog gekker wordt het als ze iets “verbeteren” dat helemaal niet verkeerd was, bv.: “Het KMI voorspelt regen tegen de volgende week… euh … de volgende week beter”.

TOE(kom)MAATJE. Oma vraagt aan kleine Laura wat ze voor haar verjaardag wil.
"De pil", antwoordt het meisje zelfbewust.
"De pil?", vraagt oma beduusd, "Uh, waarom de pil?".
"Ik heb al zes poppen gekregen en ik wil er geen meer".